InTownPost

Ακολουθήστε μας :

16
Κυρ, Μάι
Tο διάβασαν 365 άτομα (365 Views)

«Στον αιώνα της μετάλλαξης», κριτική των ταινιών της εβδομάδος από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

RD_2150_comp_v063.1041_R


Ιστορίες κινηματογραφικής τρέλας Νο 45

«Να κατεβούν οι Άγιοι και οι Όσιοι, να έρθουν η Παναγιά και ο Χριστός, να πλακώσουν τα τάγματα των Αγγέλων για να μπει ένα τέλος σε αυτή την συμφορά. Να τους πάρουν και να τους σηκώσουν από δω χάμω, όλους αυτούς που μας έφεραν σε αυτή την κατάσταση και να ησυχάσουμε μια για πάντα. Α στον διάβολο να πάνε πια!», απεφάνθη οργισμένα ο ευτραφής πενηντάρης με το στενό σορτσάκι στον άσαρκο ομοτράπεζο του, ρουφώντας μετά μανίας τον μινιόν ναργιλέ, εκτονώνοντας ταχύτατα από το στόμα του, σαν τσιμινιέρα, ένα παχύ νέφος, αγνώστου προσδιορισμού λιγωτικού, μαρμελοειδούς αρώματος.

«Πιστεύεις, πως έφτασε η ώρα, που θα ανοίξουν οι ουρανοί και θα κατέβει η Θεία Δίκη για να βάλει τάξη;», ρώτησε με σκωπτικό ύφος, μειδιάζοντας διακριτικώς ο συνομήλικός του με τον σωματότυπο σιναίτη αναχωρητού.

«Άκουσέ με που σου λέω. Ο καιρός γαρ εγγύς, όπως φώναζε εκείνος ο πωλητής βιβλίων στην τηλεόραση με τα κονέ στο Άγιο Όρος», σταυροκοπήθηκε στα γρήγορα σαν να φτιάχνει πενιές σε μπουζουκάκι και συνέχισε: «Θέλει ρώτημα; Δεν βλέπεις τι γίνεται; Μόνο ένας βλάκας δεν το αντιλαμβάνεται, πως θα γίνει το σώσε!» και από το καλαμάκι τράβηξε δυνατή γουλιά παγωμένου, ιταλικού καφέ, ξαναπαίρνοντας, επίσης, μια νευρική, γενναία τζούρα από το μηχάνημα που παράγει το παχύ, αρωματικό σύννεφο.

«Έλα ρε συ, που κάθεσαι και πιστεύεις τις παπαριές της «Αποκάλυψης». Δεν θα συμβεί τίποτα. Στον μεσαίωνα είμαστε, που περίμεναν την δεύτερη παρουσία για να σωθούν; Αλλού είναι τα συμφέροντα. Αφελής είσαι, μωρέ; Ποιά Παναγιά και ποιός Χριστούλης θα δώσει ξυλιές στους πισινούς των μασόνων και των φραγκάτων του πλανήτη;», αμύνεται ήρεμα ο άνθρωπος απέναντι του, ρίχνοντας με βιάση μια χούφτα ξηρούς καρπούς στο ανοιχτό στόμα του.

«Με δουλεύεις κανονικά, έτσι; Χαμός Κυρίου γίνεται παντού. Οικονομίες έγιναν θρύψαλα, επιχειρήσεις ρίξανε κανόνι, η ανεργία θα φτάσει ταβάνι, ο κόσμος πεινάει, πήξαμε στους μουσουλμάνους λαθρομετανάστες. Πάει η Ευρώπη, ρε κακομοίρη! Η αμερικανική αυτοκρατορία καταρρέει και το ξανθό γένος των Ρώσων είναι έτοιμο να καθαρίσει την κατάσταση. Πάρε μια πανδημία για να διαλυθεί το σύμπαν και απειλές πολέμου από τους Μογγόλους για να ισιώσεις. Αυτά είναι τα σημάδια, που μιλάνε ξεκάθαρα τα βιβλία», ανταπάντησε εκνευρισμένα, με υψωμένο τα μάλα τον τόνο της φωνής του για να λειτουργήσει η πειθώ.

«Και εσύ πιστεύεις, πως υπάρχει κωρονοϊός, ε; Μια στημένη μαλακία είναι για γίνουν πλουσιότεροι ξανά στην πλάτη μας. Όλοι στο κόλπο είναι: πολιτικοί, κυβερνήσεις, γιατροί, όλοι τους είναι δούλοι των πλουσίων που μας κρατούν σκλάβους. Να δεις πανηγύρι τρικούβερτο με τα εμβόλια. Θα χεστούν στα φράγκα, θα πάρουμε και το τσιπάκι. Ούτε τσίχλα να μησήσεις δίχως τσιπάκι δεν θα μπορείς. Είναι όλα έτοιμα, φτιαγμένα. Τα σημάδια και οι προφητείες είναι για τους χαζούς πιστούς των θρησκειών για να μην βλέπουν την αλήθεια!», ανταπαντά με ημι-μπουκωμένο το στόμα από τα ξηροκάρπια, ενώ οι φωνητικές του χορδές τεντώνονται σαν τόξο του Οδυσσέα για να προσεγγίσουν το ηχόχρωμα και την ένταση του ομοτράπεζου του.

«Δηλαδή, τι θέλεις να πεις, ότι εγώ που είμαι χριστιανός, πιστεύω στον Θεό, τον Χριστό, την Παναγία και είμαι πατριώτης, είμαι βλάκας;», ανταπαντά δυναμικά και θιγμένος ο ευτραφής συννεφοποιός με το λιγωτικό, μαρμελοειδές άρωμα στο ντουμάνι του. Το πρόσωπο του αλλάζει, συρρικνώνεται, τα μάτια του έγιναν απειλητικές κουμπότρυπες. Το χείλος του συσπάται. Η αρωματισμένη ατμόσφαιρα αίφνης ηλεκτρίζεται. Σύνηθες φαινόμενο των εποχών που βιώνουμε. Ο όμορφος, υπαίθριος, ολόφωτος καφενές μετασχηματίζεται σε ανήλιαγη, κλειστή παλαίστρα.

Το παιχνίδι της αντιπαράθεσης, ανάμεσα στην συνωμοσία του γονάτου με την βαθιά, θρησκευτική μεταφυσική πίστη, μόλις ξεκίνησε υποσχόμενο τις καλύτερες των προϋποθέσεων. Κυριακή, ώρα 10:15, ακριβώς δίπλα στα γαλανά, ηλιο-στραφταλίζοντα νερά του Αργοσαρωνικού. Εμείς, η παρέα των έξι ανθρώπων, στο ελάχιστα απομακρυσμένο, όμορο τραπέζι της διαλογικής αρένας, σιωπούμε διακριτικά. Λαμβάνουμε αμέσως το ανέκφραστο της αδιαφορίας προσωπείο και με τα γυαλιά ηλίου στα μάτια στρέφουμε τις κεφαλές μας στον υγρό, θαλασσί ορίζοντα για να μην προδοθούμε. Τα ευήκοα ώτα μας, όμως, απλώνονται αδηφάγα σαν πλουμιστά, μεταξένια χαλιά γύρω από τους διεκδικητές. Τα στοιχήματα μεταξύ μας κινούνται νοητικά.

Ο παιδικός μας φίλος Π., με την ιδιότητα του δικαστικού, κάθεται σε αναμμένα κάρβουνα και κυριολεκτικώς μαγκανίζεται. Επιθυμεί να ρυθμίσει το διαλογικό τερέν, να θέσει διαιτησία και όρους ευπρεπούς νομικής διαδικασίας για να μην παρεκτραπούν οι αντίπαλοι και η πρωινή μας ατραξιόν καταλήξει σε φιάσκο. Ρέει στο αίμα του, παιδιόθεν, το δίκαιον, η ευταξία, η επί ίσοις όροις αντιπαράθεση. Η σύζυγος του, η Χ., πιάνει στον αέρα τον ψυχαναγκασμό τού άνδρα της και απαλά μεν, αποφασιστικά δε, κρατάει το χέρι του, δίνοντας του σήμα να μείνει μαρμαρωμένος στην θέση του και να μην εμπλακεί. Παρατηρητές.

Ελλάς 2020, μια ημέρα πριν μας αποχαιρετήσει ο τελευταίος του θέρους μήνας. Μια ακόμα ημέρα, που το σπάνιο είδος του υπεύθυνου, ενεργού γήινου εξακολουθεί να λάμπει δια της απουσία του. Πάλι, φταίνε άλλοι για τα δεινά μας όχι εμείς. Πάλι, μια ελπίδα, ως μάνα εξ' ουρανού, θα σώσει την ανθρωπότητα όχι εμείς. Για όλα τα δικά μας υπάρχουν οι άλλοι όχι εμείς.

Να ευχηθώ με την σειρά μου, ως είθισται, καλό μήνα σε εμάς όχι στους άλλους.


«Οι Νέοι Μεταλλαγμένοι»

«The New Mutants»





Είδος: Περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας

Παραγωγή: Η.Π.Α. (2020)

Σκηνοθεσία: Τζος Μπουν

Με τους: Μέισι Γουίλιαμς, Άνια Τέιλορ - Τζόι, Τσάρλι Χίτον, Άλις Μπράγκα, Μπλου Χαντ, Χένρι Ζάγκα

Διάρκεια: 98΄

Διανομή: Odeon

Η Ράνε (Μέισι Γουίλιαμς), η Ιλιάνα (Άνια Τέιλορ – Τζόι), ο Σαμ (Τσάρλι Χίτον) και ο Ρομπέρτο (Χένρι Ζάγκα) είναι τέσσερις νεαροί μεταλλαγμένοι, που κρατούνται σε απομονωμένες εγκαταστάσεις υπό ψυχιατρική παρακολούθηση. Η δρ. Σεσίλια Ρέγες (Άλις Μπράγκα), πιστεύοντας πως τα παιδιά αποτελούν κίνδυνο για τους εαυτούς τους αλλά και για τον υπόλοιπο κόσμο ως ομάδα, τους επιβλέπει στενά, ενώ πασχίζει να τους μάθει πώς να χειρίζονται σωστά τις ξεχωριστές δυνάμεις τους.

Όταν, όμως, καταφθάνει η Ντάνι (Μπλου Χαντ) και ενώνεται με την υπόλοιπη ομάδα στις εγκαταστάσεις, αρχίζουν να συμβαίνουν παράξενα περιστατικά. Οι έφηβοι βασανίζονται από συχνές παραισθήσεις, καθώς οι νέες τους ικανότητες – αλλά και η φιλία μεταξύ τους - θα δοκιμαστούν ενώ αγωνίζονται για να επιβιώσουν.

Υπάρχουν οι ταινίες με τους «σκοτεινούς», χάρτινους υπερήρωες, που μετατρέπονται σε γοητευτικούς ξεναγούς, ικανοί να ταξιδέψουν τον θεατή στα «περίεργα», σεναριακά καταβάσια της στοιχειωμένης περιπέτειας τους – πάντα με την καλή χρήση του κινηματογραφικού φακού και της σεναριακής έμπνευσης -, όπως, επί παραδείγματι: ο Μπάτμαν και ο πρόσφατος Τζόκερ της DC, ο Λόγκαν ή Γούλβεριν της Μάρβελ, οι κορυφαίοι «Watchmen» του Άλαν Μουρ, αλλά και η αποκάλυψη του «άσπαστου» Ντέιβιντ Νταν, του «γυάλινου» Ελάιτζα Πράις και του «Διχασμένου» με τις 23 διαφορετικές προσωπικότητες. Οι τρεις τελευταίοι, μάλιστα, είναι ορίτζιναλ ήρωες, απευθείας γεννημένοι στις σκοτεινές κινηματογραφικές αίθουσες από τον άκρως εμπνευσμένο σκηνοθέτη Μάικλ Νάιτ Σιάμαλαν.

Υπάρχουν και αυτές οι ταινίες, που φωνάζουν: «μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά, μαύρη σαν καλιακούδα». Η φτωχότατη σε περιεχόμενο, σενάριο και παραγωγή του σκηνοθέτη Τζος Μπουν με τον τίτλο: «Οι Νέοι Μεταλλαγμένοι», είναι από αυτές που σε πάνε στο βουνό νύχτα για μια πολλά υποσχόμενη, φεγγαράτη βόλτα και στα μισά της διαδρομής σε εγκαταλείπουν μόνο κι έρμο για να απολαύσεις το πολυδιαφημιζόμενο, βραδινό τοπίο σε καρτ ποστάλ.

Αμέσως μετά από τις δυο «γλυκερές», ρομαντικές κομεντί: «Όλα για την Αγάπη» (2012) και «Το Λάθος Αστέρι» (2014), ο Μπουν στην τρίτη κατά σειρά ταινία του δίνει κατακόρυφη βουτιά με προορισμό τα «ταραγμένα» νερά των έφηβων μεταλλαγμένων, που εκτός από το βάρος των υπερδυνάμεων τους, οι αμάθητοι ώμοι τους φορτώνονται και το γνωστό, μεταβατικό ταξίδι της ενηλικίωσης τους. Και εδώ η συνταγή μετατρέπεται σε έναν ξεγυρισμένο αχταρμά, γιατί η ταινία δεν διαθέτει το απαιτούμενο κοινωνικό τείχος για να περιβάλει προστατευτικά, τουλάχιστον, το ανθρώπινο ζήτημα, αλλά και η ταπεινή, ανέμπνευστη δράση και περιπέτεια της μοιάζει με φαγητό γάστρας που ψήνεται στην χόβολη αμέτρητες ώρες για να καταλήξει κάρβουνο και τέλος να παραγγείλεις ντελίβερι, γιατί έχεις λιώσει από την πείνα.

Μηδέ δράση και περιπέτεια, αφού το κρυφό, μαρβελικό πάσο των Χ-Men έχει λήξει προ πολλού, μηδέ κοινωνικός προβληματισμός στο σενάριο. Ούτε η Μέισι Γουίλιαμς (η Άρια Σταρκ του Game of Thrones) δεν διασώζει την κατάσταση. Μια σκοταδίλα βασιλεύει για 98 λεπτά της ώρας σε ένα καφέ-πράσινο νοσοκομείο, που πέντε μεταλλαγμένα εφηβάκια, φλυαρώντας ακατάπαυστα προσπαθούν να ανακαλύψουν την σεξουαλικότητά τους, να συμφιλιωθούν με το παρελθόν τους, να μάθουν να συνεργάζονται, κάνοντας φιγούρα με τις υπερφυσικές δυνάμεις τους. Ταινία χωρίς προσανατολισμό, ταυτότητα, αφετηρία και φυσικά άνευ προορισμού.

Photo Gallery «Οι Νέοι Μεταλλαγμένοι»


«Με Κομμένη την Ανάσα»

(A Bout de Souffle)


Είδος: Ερωτική περιπέτεια

Παραγωγή: Γαλλία (1960) – Α/Μ,σε επανέκδοση με πλήρως αποκατεστημένες ψηφιακές κόπιες

Σκηνοθεσία : Ζαν-Λικ Γκοντάρ

Με τους: Ζαν Πολ Μπελμοντό, Τζιν Σίμπεργκ

Διάρκεια: 90'

Αίθουσες και Ώρες προβολής ταινίας: Σινέ «Ριβιέρα» (Εξάρχεια) – 20:45' & 22:30'

Σινέ «Όαση» (Παγκράτι) -21:00' & 23:00'

Σινέ «Διονύσια» (Λ. Συγγρού) – 20:15' & 22:00'

«Αττικόν Άλσος» (περιφερειακός Πολυγώνου-Γαλατσίου) – 21:15'

Διανομή: Bibliotheque

Ο ανέμελος, Μαρσεγιέζος μικροαπατεώνας Μισέλ (Ζαν Πολ Μπελμοντό), που χρησιμοποιεί και το ψευδώνυμο Λάζλο Κόβακς, έχει διαμορφώσει το στιλ, το ύφος και το ντύσιμο του μοντελοποιώντας τον σκληρό, κινηματογραφικό χαρακτήρα του Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ. Με κλεμμένο αυτοκίνητο αποφασίζει να φύγει από τη Μασσαλία και να ταξιδέψει στο Παρίσι για να συναντήσει την όμορφη νεαρή, Αμερικανίδα φοιτήτρια δημοσιογραφίας, την Πατρίσια (Τζιν Σίμπεργκ).

Καθοδόν δολοφονεί έναν μοτοσικλετιστή αστυνόμο και τρέχει να κρυφτεί στην κοπέλα, που δεν γνωρίζει ποιος πραγματικά είναι ο Μισέλ. Η Πατρίτσια τον ερωτεύεται, ζουν μια ξέγνοιαστη ρομαντική περιπέτεια και ενώ ο Μισέλ προσπαθεί να φυγαδευτεί στην Ρώμη, η φοιτήτρια βλέπει το πρόσωπο του στις εφημερίδες, να τον αποκαλούν: φονιά αστυνομικών.

Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του μαρξιστή, πλουσιόπαιδου Ζαν Λικ Γκοντάρ, που τον καθιέρωσε ως τον πατριάρχη της γαλλικής νουβέλ βαγκ, για το πρωτοποριακό του πνεύμα και την μεγαλειώδη τεχνοτροπία της κινηματογραφικής λιτότητας, κόντρα στο χλιδάτο και στιβαρό σινεμά του Χόλιγουντ. Η παρθενική έξοδος του Γάλλου-Ελβετού auteur προς τις μεγάλες οθόνες εστιάστηκε σε μια αληθινή ιστορία ενός μικροεγκληματία, δολοφόνου αστυνομικού και της Αμερικανίδας, δημοσιογράφου φίλης του, που απασχόλησαν τις γαλλικές Αρχές το 1952. Με τον Φρανσουά Τριφό να μορφοποιεί το σενάριο και τον Κλοντ Σαμπρόλ ως τεχνικό σύμβουλο, ο Γκοντάρ απελευθερώνει στον φακό την αμεσότητα και τον ρεαλισμό σε μια πραγματικά αφορμάριστη ταινία γεμάτη έρωτα, πάθος, προδοσία και θάνατο, έχοντας ως φυσικό διάκοσμο το νευρικό Παρίσι.

Η ορμητική διάθεση του Γκοντάρ είναι εμφανής στο ντεμπούτο του, καθώς ο φακός είναι κυριολεκτικά κολλημένος πάνω στον χειμαρρώδη Ζαν Πολ Μπελμοντό (ταινία που τον καθιερώνει) και την αέρινη Τζιν Σίμπεργκ. Και ενώ η κάμερα κινείται συνεχώς, καταφέρνει να διαχωρίζει τις αποστάσεις ως σπουδή στο ανθρώπινο στοιχείο. Ανοιχτά και κλειστά πλάνα εναλλάσσονται κυριεύοντας τις διαθέσεις των ηρώων της ιστορίας και ο σκηνοθέτης φιλμάρει τις γκριμάτσες στα πρόσωπα της νιότης, την απερισκεψία, το πάθος, την ζωή στο «τώρα» δίχως αύριο, προσδίδοντας στυλ και φρεσκάδα στην νέα κινηματογραφική οπτική, ακριβώς στην αυγή της δεκαετίας των σίξτις. Πειραματίζεται με την υπαρξιακή δυναμική της εικόνας και μέσα από ένα απλό σε δομή σενάριο αφήνει τις αισθήσεις να συνομιλήσουν περί ελευθερίας και χαράς στα επιπόλαια περιθώρια δυο νέων ανθρώπων που διψούν, πρωτίστως, για ζωή, για έρωτα.

Ακόμα κι αν η ταινία έχει τις δικές της προσωπικές ατέλειες, ο Γκοντάρ κερδίζει το άλλοθι του νεόβγαλτου σκηνοθέτη, που τον διακατέχει η καινοτομία και η διαφορετική ματιά. Δείτε την ταινία και απολαύστε την, όσο είναι δυνατόν, σαν να είστε θεατές στην δεκαετία του εξήντα. Ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο του καλού σινεμά δίχως φιοριτούρες και αρώματα.

Photo Gallery «Με Κομμένη την Ανάσα»


«Σαμπρίνα»

(Sabrina)


Είδος: Ρομαντική κομεντί

Παραγωγή: Η.Π.Α (1954) - Α/Μ, με πλήρως αποκατεστημένες ψηφιακές κόπιες

Σκηνοθεσία: Μπίλι Γουάιλντερ

Με τους: Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, Όντρεϊ Χέπμπορν, Γουίλιαμ Χόλντεν

Διάρκεια: 113'

Διακρίσεις: Όσκαρ Κοστουμιών Ασπρόμαυρης Ταινίας – Χρυσή Σφαίρα Σεναρίου (Μπίλι Γουάιλντερ, Σάμιουελ Τέιλορ, Έρνεστ Λίμαν)

Διανομή: Odeon

Δύο αδέλφια, ο Λάινους και ο Ντέιβιντ Λάραμπι, κληρονομούν την τεράστια περιουσία του πατέρα τους. Ο σοβαρός Λάινους αφοσιώνεται στις οικογενειακές επιχειρήσεις, ενώ ο Ντέιβιντ ενδιαφέρεται μόνο για τα γρήγορα αυτοκίνητα και τις όμορφες κοπέλες. Η κόρη του σοφέρ της οικογένειας, η Σαμπρίνα, επιχειρεί να αυτοκτονήσει από έρωτα για τον Ντέιβιντ, αλλά ο Λάινους τής σώζει τη ζωή.

Ο πατέρας της τότε τη στέλνει στο Παρίσι για σπουδές, όπου θα μεταμορφωθεί σε μια καλλιεργημένη και γοητευτική γυναίκα. Όταν επιστρέφει στην έπαυλη των Λάραμπι, τα πάντα αλλάζουν, αφού ο Ντέιβιντ εντυπωσιάζεται μαζί της, ενώ ο Λάινους αρχίζει να τη φλερτάρει.

Από το θεατρικό σανίδι του Μπρόντγουεϊ το 1953 και έπειτα από 318 επιτυχημένες παραστάσεις σε σενάριο του Σάμιουελ Τέιλορ, η ρομαντική ιστορία της Σαμπρίνα μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη, κάτω από την σεναριακή και σκηνοθετική επίβλεψη του «μάγου» της 7ης Τέχνης, Μπίλι Γουάιλντερ. Ένα Όσκαρ Σεναρίου και 5 υποψηφιότητες για το χρυσό αγαλματίδιο, ανάμεσά τους και του Α 'Γυναικείου Ρόλου (Όντρεϊ Χέπμπορν) και της Σκηνοθεσίας (Μπίλι Γουάιλντερ).

Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, Όντρεϊ Χέπμπορν και Γουίλιαμ Χόλντεν, ένα έντονο, ερωτικό τρίγωνο αποτελούμενο από τρεις σπουδαίους ηθοποιούς της «χρυσής» χολιγουτιανής εποχής γράφει ενθουσιαστικά την δική του κινηματογραφική ιστορία στο άσπρο πανί και στο είδος των περιπετειών της ανθρώπινης καρδιάς.

Για την ιστορία της ταινίας να αναφέρουμε, πως για τον ρόλο του Λάινους Λάραμπι αρχικά είχε επιλεγεί ο Κάρι Γκραντ, πρόταση που ο ηθοποιός απέρριψε γιατί δεν ήθελε να κρατάει ομπρέλα στα γυρίσματα, όπως ορίζει το σενάριο, για να καταλήξει ο ρόλος στον Μπόγκαρτ. Ο δε οίκος υψηλής ραπτικής Ζιβανσί, που επιμελείται τα φορέματα της Χέπμπορν, κερδίζοντας μάλιστα η Ίντιθ Χεντ το Όσκαρ Κοστουμιών σε Ασπρόμαυρη Ταινία, μετά την κυκλοφορία και την επιτυχία της στα ταμεία, ο οίκος Ζιβανσί πρόσφερε στο μαύρο, φόρεμα κοκτέιλ με την ψηλή λαιμόκοψη, το όνομα «ντεκολτέ Σαμπρίνα».

Photo Gallery «Σαμπρίνα»
«Κόζα Νόστρα, Κινέζα αμαζόνα και μια «χαμένη» Τζέν...
«Ποικίλες βιογραφίες, νεογέννητα και ναρκοβαρώνοι»...

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/