16
Πεμ, Ιουλ

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

«Στην γυάλα με την Γουάντα κολυμπούν φιλότεχνοι, σταρς και ο Πουαρό», κριτική των ταινιών της εβδομάδος από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

15W

Ιστορίες κινηματογραφικής τρέλας Νο 36

«Η έλλειψη Παγκόσμιας Ηγεσίας και Ενότητας είναι η «μεγαλύτερη απειλή» στην καταπολέμηση της πανδημίας», είπε ο γενικός διευθυντής του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (Π.Ο.Υ.).

Ο πράκτορας του F.B.I., Φοξ Μόλντερ στον δεξί τοίχο τού ανήλιαγου γραφείου του, βαθιά στα υπόγεια της υπηρεσίας, έχει τοποθετήσει μια αφίσα, που φαίνεται ένας, θολά φωτογραφημένος, ιπτάμενος δίσκος να αιωρείται στο γήινο περιβάλλον, ενώ το πόστερ γράφει: «I Want to Believe» (θέλω να πιστέψω). Δεν είναι ούτε ερώτηση, ούτε κατάφαση, αλλά η αμετάκλητη επιθυμία ενός ανθρώπου, που έθεσε εαυτόν με δεκάδες θυσίες, για να αποκαλύψει, ίσως, την μεγαλύτερη συνωμοσία από δημιουργίας του πλανήτη Γη. Το τι πραγματεύεται η εν λόγω τηλεοπτική σειρά το αναλύσαμε διεξοδικά σε δυο άρθρα (εδώ) το πρώτο μέρος και (εδώ) το δεύτερο μέρος.

Η εσωτερική παρότρυνση της πρότασης στην αφίσα είναι αυτό μας ενδιαφέρει σε τούτο το κείμενο, αυτή η επίμονη ενόχληση, που ομοιάζει με αδιέξοδη εντολή, αναζητώντας απαντήσεις και ηχεί υπόκωφα σαν το ανελέητο κτύπημα ενός κομπρεσέρ, αυτό το βασανιστικό: «I Want to Believe», που μετασχηματίζεται, διάολε, σε μαγική λέξη έτοιμη να αποκαλύψει την μυστική, μικρή πόρτα στον ορίζοντα της αναζήτησης προς την γνώση, την αλήθεια.

Δώσατε προσοχή στην αρχή του κειμένου στην δήλωση του επικεφαλής του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, του εν ονόματι: Τέντρος Άντανομ Γκεμπρεγέζους, με καταγωγή από την Αιθιοπία, που πέρασε στα ψιλά των ειδήσεων; Το εν λόγω «πρώτο βιολί» του μεγαλύτερου οργανισμού Υγείας, παρακλάδι του Ο.Η.Ε. με έδρα την Γενεύη – που αλλού θα ήταν -, σπούδασε Βιολογία στην Αμσάρα της Ερυθραίας, πήρε μεταπτυχιακό στην Ανοσολογία των Λοιμωδών Νοσημάτων από το δημόσιο ερευνητικό πανεπιστήμιο του Μπλούμσμπερι στο λονδρέζικο Κάμντεν (LSHTM), κλείνοντας τις ακαδημαϊκές του σπουδές με ένα διδακτορικό από το πανεπιστήμιο του Νόττινχαμ, εστιασμένο στις επιπτώσεις που δημιουργούν τα υδατοφράγματα ως προς την μετάδοση της ελονοσίας στην περιοχή Τιγκράι της Αιθιοπίας, όπως τουλάχιστον, αναφέρει το πλούσιο βιογραφικό του. Τελευταίως, τα σπουδαία και βαρύγδουπα βιογραφικά των «καθοδηγητών» ιατρών μετασχηματίστηκαν ευθύς σε οικόσημα γαλαζοαίματης μοναρχίας στα συναξάρια των αφελών ως προς την πρόληψη και την διάσωση της ανθρωπότητας. Η ιστορία, όμως, καταγράφει και «Θέλω να πιστέψω» πως στο μέλλον, που θα είναι παρών, θα είμαστε ικανοί να αποδώσουμε την ορθή και αντικειμενική δικαιοσύνη και δεν θα χρειάζονται από έδρας καμιά Αριστοτέλεια Δόγκα να υπενθυμίζει πως το όποιο Δίκαιον εμπεριέχει και το ανθρώπινο στοιχείο.

Ο 55χρονος, σήμερα, Τέντρος Άντανομ Γκεμπρεγέζους δεν άσκησε ποτέ το επάγγελμα του ιατρού, αλλά με το πτυχίο του Βιολόγου ανέλαβε αμέσως την διοικητική θέση ως κατώτερος ειδικός στην Δημοσία Υγεία της Αιθιοπίας, έπειτα επικεφαλής του Περιφερειακού Γραφείου Υγείας στην Τιγκράι, μετά αναπληρωτής υπουργός Υγείας και ένα χρόνο αργότερα υπουργός Υγείας της χώρας του. Προδιαγεγραμμένη, λαμπρή πορεία, αγαπητή και συνάμα συμπαθής μορφή στα πολιτικά πράγματα της χώρας του.

Στην «επιτυχημένη», υπουργική του θητεία διαχειρίστηκε, επίσημα, περίπου τα δυο δις δολάρια, εγκαινιάζοντας αρκετά κέντρα υγείας στην Αιθιοπία για την καταπολέμηση της ελονοσίας, του aids και άλλων λοιμωδών νόσων, υποστηρίζοντας την πρόληψη, την παρακολούθηση, αλλά και την θεραπεία των συμπατριωτών του, σε όσους, τέλος πάντων, οι διάφορες αγωγές των πολυεθνικών φαρμακοβιομηχανιών έπιαναν τόπο και δεν ήταν ενεργά προσανατολισμένες σε δοκιμές νέων φαρμάκων επάνω σε ολοζώντανο πληθυσμό. Υπ΄ όψην να σημειώσουμε, ότι επίσημα το 15% των κατοίκων της πολύπαθης αφρικανικής χώρας ζει κάτω από το όριο της φτώχιας, εντελώς στην εξαθλίωση, ενώ η Αιθιοπία αντιμετωπίζει επιδημία μεταξύ των υποπληθυσμών και των γεωγραφικών περιοχών, με εκτιμώμενο συνολικό ποσοστό επιπολασμού του aids στο 1,4%, με βάση την δοκιμή δείγματος 5.780 ανδρών και 5.300 γυναικών ηλικίας 15 έως 49 ετών που έδωσαν την συγκατάθεση τους μετά από ενημέρωση. Οι υπόλοιποι που δεν έδωσαν την συγκατάθεση τους είναι αχαρτογράφητα νερά.

Από το 2017 και με την υποστήριξη των χωρών της ανατολικής Αφρικής, αλλά και την αμέριστη βοήθεια των ισχυρών, οικονομικών, κινεζικών λόμπις, έχοντας, μάλιστα, δίπλα του την αποτελεσματική εταιρία πίεσης και στρατηγικής «Mercury Public Affairs», ο Τέντρος Άντανομ Γκεμπρεγέζους, διεκδίκησε ανοιχτά, την θέση του επικεφαλής του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Σε αυτή την αναμέτρηση και με τέτοιες «ατσάλινες» πλάτες, σαφώς, βγήκε νικητής και τροπαιοφόρος ανάμεσα από έξι υποψηφίους σε δυο γύρους ψηφοφορίας, βάζοντας στην άκρη τον έτερο, τελικό διεκδικητή του, τον 70χρονο έμπειρο, Άγγλο ιατρό, Ντέιβιντ Ναμπάρο, που υποστήριζαν οι Η.Π.Α., ο Καναδάς και το Ηνωμένο Βασίλειο, με το συντριπτικό νούμερο των 133 ψήφων «υπέρ», σε σύνολο των 185 ψηφοφόρων. Όταν έχεις «μπάρμπα στην Κορώνη» πετυχαίνεις άθλους, όπως σοφά έλεγαν οι παλαιοί.

Ο Τέντρος Άντανομ Γκεμπρεγέζους, ο οποίος δεν είναι γιατρός με περγαμηνές αλλά πολιτικός, με το καλό και, ας πούμε, έγκριτο εργαλείο, όπως είναι ο Π.Ο.Υ. να τον καλύπτει, έναν διεθνή οργανισμό ο οποίος «κινεζοφέρνει» άπληστα και αρκετοί παρατηρητές και αναλυτές έγραψαν, ότι «πραγματικά ήταν μια άσχημη εκλογή», ο Τέντρος, λοιπόν, απευθυνόμενος στους πολίτες της Γης συστήνει, κατασταλαγμένα και απόλυτα, μια «Παγκόσμια Ηγεσία Ενότητας», ώστε να σωθεί η ανθρωπότητα από την ή τις υπάρχουσες και μελλοντικές πανδημίες. Ο «spooky» Μόλντερ του FBI σε ένα επεισόδιο του τρίτου κύκλου αναφέρει ξεκάθαρα σε έναν άτυχο ερευνητή, πως «οι πιο πιστοί υπηρέτες των επικυρίαρχων είναι οι κατατρεγμένοι που επιλέχτηκαν προσεκτικά, βολεύτηκαν και μπήκαν στο σύστημα». Σας θυμίζει κάτι αυτό;

Από την πλευρά μου, «Θέλω να πιστέψω» πως βλέπουμε μόλις την κορφή ενός παγόβουνου, που ακόμα δεν έχει αποκαλυφθεί και ενώ η παγκοσμιοποίηση απώλεσε σημαντικό έδαφος από τα σχέδια της, «Θέλω να πιστέψω», ότι ο έμψυχος άνθρωπος θα συμπεριφερθεί αντάξια της δυναμικής και της παρουσίας του στην μάνα Γαία και δεν θα επιτρέψει την σκλαβοποίηση, εν ονόματι της Υγείας μας αυτή την φορά, που οραματίζονται τα όποια όντα και οι υπηρέτες τους. «Θέλω να πιστέψω»!

«Διαρρήκτης Υψηλής Τέχνης» 

(The Burnt Orange Heresy)







Είδος: Θρίλερ

Παραγωγή: Ιταλία, ΗΠΑ (2019)

Σκηνοθεσία: Τζουζέπε Καποτόντι

Με τους: Κλες Μπανκ, Ελίζαμπεθ Ντεμπίκι, Μικ Τζάγκερ, Ντόναλντ Σάδερλαντ

Διάρκεια: 98'

Διανομή: Odeon

O Τζέιμς Φιγκουέρας (Κλες Μπανκ - καλός), είναι ο φημισμένος, ευφυής αλλά όχι τόσο καθαρός κριτικός τέχνης και η Μπερενίς Χόλις (Ελίζαμπεθ Ντεμπίκι – πολύ καλή) είναι η μυστηριώδης, γοητευτική Αμερικανίδα που ταξιδεύει στην Ευρώπη. Οι δυο τους μεταφέρονται στη λίμνη Κόμο προσκεκλημένοι του ζάμπλουτου γκαλερίστα και μανιώδη συλλέκτη έργων τέχνης, Τζόσεφ Κάσιντι (Μικ Τζάγκερ – μια χρωματιστή, ας πούμε, πινελιά η παρουσία του), για να καταγράψει ο Τζέιμς τα έργα τέχνης της συλλογής.

Ο Κάσιντι, όμως, θα αποκαλύψει στο ζευγάρι, πως ο πραγματικός λόγος της συνάντησης τους στο ιταλικό θέρετρο δεν είναι η καταγραφή της συλλογής του, αλλά για να πλησιάσει ο Τζέιμς τον σπουδαίο και απομονωμένο από τα εγκόσμια ζωγράφο Τζερόμ Ντέμπνι (Ντόναλντ Σάδερλαντ – φανταστικός), ο οποίος ζει στο κτήμα του πλούσιου Κάσιντι και έχει να εκθέσει κάμποσες δεκαετίες, λόγω κάποιων σοβαρών ατυχημάτων του παρελθόντος. Ο Τζέιμς πρέπει να εξασφαλίσει με κάθε τρόπο, έστω, ένα έργο του ζωγράφου για τον συλλέκτη. Το δέλεαρ για τον κριτικό είναι τεράστιο και αποδέχεται την πρόταση, καθώς θα εξασφαλίσει την αποκλειστική συνέντευξη από έναν θρύλο των σύγχρονων εικαστικών, ένα γερό χρηματικό ποσό από τον Κάσιντι και, φυσικά, διεθνή φήμη και επιτυχία. Η αποστολή του φιλόδοξου κριτικού είναι παραπάνω από απλή και οι καταστάσεις δεν εξελίσσονται όπως ακριβώς τις υπολόγιζε.

Βασισμένο στο ομότιτλο ερωτικό θρίλερ του πολυπράγμονα, Αμερικανού συγγραφέα Τσαρλς Γουίλεφορντ (1919 – 1988), το «The Burnt Orange Heresy»- με την αποτυχημένη ελληνική απόδοση ως «Διαρρήκτης Υψηλής Τέχνης» - εντάσσεται στην σφαίρα του νέο-noir, πετυχαίνοντας τον στόχο του.

Από την έναρξη έως το πρώτο 45λέπτο είσαι σίγουρος πως η ταινία είναι από αυτές που περιμένουν ως μάνα εξ' ουρανού οι καλοκαιρινές οθόνες για να «ταΐσουν» αφειδώς τις ορέξεις του κινηματογραφόφιλου κοινού κάτω από τον θερινό, έναστρο ουρανό. Σφιχτό, ευφυές, αντιδραστικό με λεκτικά, βελούδινα καρφώματα και λόγια, έως τσεκουράτη άποψη περί της ύπαρξης των κριτικών τέχνης, το σενάριο τού Σκοτ Σμιθ διεκπεραιώνεται προσεκτικά, τελετουργικά και με μεράκι από τον φακό του Ιταλού σκηνοθέτη τηλεοπτικών σειρών, Τζουζέπε Καποτόντι, πάντα συντροφιά, βέβαια, από τα μαγευτικά πλάνα της λίμνης Λάριο του Κόμο. Ακριβώς μετά από το 45λέπτο και αφού τοποθετηθούν νοικοκυρεμένα στο πολύχρωμο κάδρο άπαντες οι χαρακτήρες της υπόθεσης με τα μυστικά τους, τότε αρχίζει να απλώνεται το γυάλινο δάπεδο της θριλερικής πλοκής. Τα καμώματα, οι απόψεις περί τέχνης και κριτικών, αλλά και οι λεκτικές φιοριτούρες τραβιούνται στην άκρη και τον πρώτο λόγο έχει η δράση και η αγωνία.

Η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Τζουζέπε Καποτόντι δεν είναι δοκίμιο περί τέχνης και κριτικής, όπως δεν είναι και το βιβλίο του Τσαρλς Γουίλεφορντ, γραμμένο το 1971 και, επουδενί, δεν βασίζεται σε κάτι τέτοιο και για αυτό, όταν διακόπτονται τα διαλεκτικά «πυροτεχνήματα» και τα φιλοσοφικά πλατσουρίσματα και αναλαμβάνει η ανθρώπινη σκοταδίλα και ο κανιβαλισμός στον χώρο της τέχνης, το σενάριο συνεχίζει να ρέει ικανοποιητικά στο δεύτερο μέρος της ταινίας με διαφορετική ενδυμασία. Άλλωστε ο Γουίλεφορντ έγινε διάσημος ως συγγραφέας στο ευρύ κοινό από τις αστυνομικές του ιστορίες με ήρωα τον σκληρό ντεντέκτιβ Χοκ Μόσλι και όχι από κουλτουριάρικα πονήματα. Δεν είναι το αριστούργημα, αλλά είναι έντιμο και βλέπεται ευχάριστα με μια αρμονική, αδιάρρηκτη χημεία ανάμεσα στους δυο πρωταγωνιστές. Ο κομψός, Δανός ηθοποιός του «Τετραγώνου», Κλες Μπανκ σε ένα παρόμοιο ρόλο, η σαγηνευτική Ελίζαμπεθ Ντεμπίκι, άνευ υπερβολών στον ρόλο της, ο αειθαλής, γεροντόβραχος Ντόναλντ Σάδερλαντ, που συνεχίζει να γοητεύει, ακόμα και η πιασάρικη επιλογή του Μικ Τζάγκερ στο καστ - έχει να εμφανιστεί σε κινηματογραφικό ρόλο από το 2001 (Συνοδός Κυριών), μια χαρά τα καταφέρνει ο 77χρονος ρόκερ -, δένουν ταμάμ στην κάμερα του Καποτόντι, προσφέροντας αξιοπρεπές σινεμά.

Μέσα από τις μικρές του ατέλειες ο «Διαρρήκτης» κλέβει όμορφα το ενδιαφέρον του θεατή.

Photo Gallery «Διαρρήκτης Υψηλής Τέχνης»


«Ένα Ψάρι που το Έλεγαν Γουάντα»

(A Fish Called Wanda)






Είδος: Κωμωδία

Παραγωγή: Αγγλία, Η.Π.Α. (1988), σε επανέκδοση με ψηφιακές κόπιες

Σκηνοθεσία : Τσαρλς Κράιτον

Με τους: Τζον Κλιζ, Τζέιμι Λι Κέρτις, Κέβιν Κλάιν, Μάικλ Πάλιν, Τομ Γκιόρτζσον

Διάρκεια: 108'

Διανομή: One from the Heart

Διακρίσεις: Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου 1989 στον Κέβιν Κλάιν – Βραβείο Bafta 1989 Α΄ Ανδρικού Ρόλου στον Τζον Κλίζ και Β΄Ανδρικού Ρόλου στον Μάικλ Παλίν

Μετά από την θεαματική ληστεία κοσμημάτων, όπου όλα φαίνονται να έχουν πάει ρολόι, τα διαφορετικά σχέδια των μελών της συμμορίας για τη μοιρασιά έχουν απρόσμενα αποτελέσματα. Όταν η συμμορία καταδίδει στην αστυνομία τον αρχηγό της Τζόρτζ (Τομ Γκιόρτζσον – καλός), ο κορυφαίος Λονδρέζος συνήγορος Άρτσι Λιτς (Τζον Κλιζ – μοναδικός) αναλαμβάνει να τον υπερασπιστεί. Όμως, πριν τη σύλληψή του, ο αρχηγός πρόλαβε να κρύψει τα κλοπιμαία. Η ερωμένη του και συνεργός Γουάντα (Τζέιμι Λι Κέρτις – εξαιρετική) αποφασίζει να γοητεύσει τον Άρτσι με την ελπίδα ότι θα μάθει πού βρίσκονται τα κοσμήματα.

Ο δικηγόρος ερωτεύεται σφόδρα την Γουάντα με αποτέλεσμα να διαταραχθεί ανεπανόρθωτα η ήσυχη και συντηρητική ζωή του, ενώ ταυτόχρονα κινδυνεύει και η σωματική του ακεραιότητα, από τον παθολογικά ζηλιάρη και κρυφό εραστή της Γουάντα, τον Ότο (Κέβιν Κλάιν – όνειρο), που έχει, επίσης, λάβει μέρος στη ληστεία. Μέσα σε αυτό πανδαιμόνιο ένα ψάρι με το όνομα Γουάντα και ο φιλόζωος κάτοχός του, αλλά και πέμπτο μέλος της συμμορίας, ο Κεν (Μάικλ Πάλιν – ανεπανάληπτος) μετατρέπονται στο κλειδί της υπόθεσης.

Θεωρητικά, δεν υπάρχει κινηματογραφόφιλος που να μην έχει απολαύσει πάνω από τρεις, τουλάχιστον, φορές την Γουάντα τού Τσαρλς Κράιτον σε σενάριο του Τζον Κλιζ, ο οποίος είναι και ο άτυπος βοηθός σκηνοθέτη, καθώς το στούντιο της M.G.M. θεωρούσε τον 77χρονο, τότε, θρυλικό Κράιτον (1910 – 1999) των Ealing Studios αρκετά μεγάλο σε ηλικία. Θεωρητικά, συνεχίζω, δεν πρέπει να υπάρχει μη κινηματογραφόφιλος, δηλαδή, ο θεατής που επισκέπτεται μια φορά τον χρόνο την σκοτεινή αίθουσα προβολής, που να μην έχει περάσει το κατώφλι του σινεμά χάριν της ταινίας και να έχει διαγραφεί από την μνήμη του ο ερωτοκτυπημένος δικηγόρος Άρτσι, ο παρανοϊκός δολοφόνος Ότο, η σέξι Γουάντα και ο τραυλός Κεν. Το κουαρτέρο που έγραψε την δική του λαμπρή ιστορία στο μεγάλο, άσπρο πανί.

Παραδοσιακά η Αγγλία, ως γνωστόν, κρατάει γερό στασίδι στην «δύσκολη» και απαιτητική σάλα της παγκόσμιας, κινηματογραφικής κωμωδίας με πολλές καλές και αξέχαστες ταινίες, αλλά ειδικά το «Ψάρι που το Έλεγαν Γουάντα» διατηρεί μέχρι σήμερα αυτό που ορίζουμε ως σύγχρονη κωμωδία μέχρι δακρύων, καθώς το πάντρεμα του γνωστού φλεγματικού χιούμορ με το αναρχικό και ανατρεπτικό στοιχείο των αξέχαστων συντελεστών των Μόντι Πάιθονς (Τζον Κλιζ και Μάικλ Παλίν) εκτοξεύει, κυριολεκτικώς, το θέμα στην στρατόσφαιρα, ώστε να την παρακολουθείς έπειτα από 32 χρόνια και ξανά να «λιώνεις» από το γέλιο σαν να γυρίστηκε μόλις σήμερα, διατηρώντας μια αναλλοίωτη φρεσκάδα, που ελάχιστες κωμωδίες του είδους το έχουν πετύχει. Προσωπικά θα αναφέρω, ότι η συγκεκριμένη ταινία είναι ένα αριστούργημα ακλόνητα τοποθετημένο στο νούμερο δυο, ακριβώς μετά από το «Πάρτι» (1968) του Μπλέικ Έντουαρντς με τον Πίτερ Σέλερς, στην λίστα των δικών μου μεταπολεμικών κωμωδιών.

Το πνεύμα, η σπιρτάδα, οι χαρακτήρες, οι ερμηνείες, οι ατάκες και η σάτιρα της ταινίας θα συνεχίσουν να στέκονται διαχρονικά στον ψηλότερο πύργο της 7ης Τέχνης, εκεί όπου το γέλιο ξεχύνεται αβίαστα και ασταμάτητα από την ψυχή σου όχι μια ή δυο στιγμές, αλλά για 108, ιστορικά, αναζωογονητικά λεπτά.

Photo Gallery «Ένα Ψάρι που το Έλεγαν Γουάντα»

«Μετά τα Μεσάνυχτα»

(Don't Look Now)






Είδος: Μεταφυσικό θρίλερ, δράμα

Παραγωγή: Αγγλία, Ιταλία (1973), επανέκδοση με ψηφιακές κόπιες

Σκηνοθεσία: Νίκολας Ρεγκ

Με τους: Τζούλι Κρίστι, Ντόναλντ Σάδερλαντ, Χίλαρι Μέισον, Κέλια Ματάνια, Μάσιμο Σεράτο

Διάρκεια: 110΄

Διανομή: Summer Classics

Διακρίσεις: 4 Βραβεία Bafta 1974: Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσία στον Νίκολας Ρεγκ, Καλύτερου Α' Γυναικείου Ρόλου στην Τζούλι Κρίστι και Καλύτερης Φωτογραφίας στον Άντονι Ρίτσμοντ.

Η μικρή κόρη του αρχιτέκτονα Τζον Μπάξτερ (Ντόναλντ Σάδερλαντ – πολύ καλός) πνίγεται παίζοντας στην λίμνη κοντά στο σπίτι τους, φορώντας ένα κόκκινο παλτό, χωρίς αυτός ή η γυναίκα του Λόρα Μπάξτερ (Τζούλι Κρίστι – εξαιρετική) να καταφέρουν να σώσουν την μικρή Κριστίν. Πολύ αργότερα όταν ο Τζον βρίσκεται για δουλειά στην Βενετία, αποδεχόμενος την πρόσκληση του επισκόπου Μπαρμπαρίτζο (Μάσιμο Σεράτο) για να αναστηλώσει μια παλιά εκκλησία, η γυναίκα του συναντάει δυο αδελφές την Χέδερ (Χίλαρι Μέισον) και την Γουέντυ (Κέλια Ματάνια). Η Χέδερ είναι η τυφλή Αγγλίδα μέντιουμ, που ενημερώνει την Λόρα, ότι το νεκρό της κοριτσάκι, η Κριστίν έχει επαφή μαζί της και την προειδοποίησε για έναν θανάσιμο κίνδυνο που διατρέχει ο σύζυγός της Τζον στην Βενετία. Πράγματι ο Τζον έχει ένα σχεδόν θανατηφόρο ατύχημα στην εκκλησία, που αναστηλώνει.

Βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο της πιο διάσημης Αγγλίδας συγγραφέως της φανταστικής λογοτεχνίας του 20ου αιώνα, Νταφν ντε Μοριέ (1907 – 1989), οι σεναριογράφοι Άλαν Σκοτ και Κρις Μπράιαντ, με την καθοδήγηση του Νίκολας Ρεγκ, μεταφέρουν το μυθιστόρημα στην μεγάλη οθόνη, αλλάζοντας μερικά σημεία (όπως η μικρή δεν πεθαίνει από μηνιγγίτιδα, αλλά πνίγεται) για να καταφέρει ο βραβευμένος Άγγλος σκηνοθέτης να φτιάξει μια περίτεχνη, σύγχρονη, κινηματογραφική σχοινοβασία στο ψυχολογικό και το μεταφυσικό θρίλερ, που άφησε εποχή. Χρησιμοποιώντας στο σενάριο τρία βασικά μοτίβα ως συμβολισμούς τα οποία επαναλαμβάνονται στην πλοκή, όπως την πτώση/πέσιμο, το νερό και το κόκκινο χρώμα, ενταγμένα στην σφαίρα των γοτθικών ιστοριών με πνεύματα από την άλλη πλευρά, ο Ρεγκ «καρφώνει» σε σκοτεινή γη την θλίψη και τον θάνατο στο συνειδητό και υποσυνείδητο κέντρο των δυο ηρώων του.

Το συναίσθημα, οι ενοχές, το πένθος, τα ψυχολογικά αδιέξοδα και η αμφισβήτηση ως καθορισμένες ερμηνείες που αφορούν το υγρό στοιχείο, τα διάφορα γεγονότα που έχουν να κάνουν με την πτώση και τα θανατηφόρα πεσίματα, αλλά και το κόκκινο χρώμα που φέρει το παλτό της μικρής, πνιγμένης κόρης του ζευγαριού να δηλώνει την σύνδεση του άυλου κόσμου με τον υλικό (ιδέα/μοτίβο, που χρησιμοποίησε αυτούσια το 1993 ο Στίβεν Σπίλμπεργκ στην «Λίστα του Σίντλερ»), ο Τζον και η Λόρα χάνονται ως άνθρωποι, ως ανδρόγυνο και ως σχέση στα υδάτινα κανάλια της σκοτεινής και μουντής Βενετίας δίχως εξιλέωση.

Εξαιρετική η σκηνοθεσία του δεξιοτέχνη Νίκολας Ρεγκ σε συνδυασμό με την ατμοσφαιρική φωτογραφία του Άντονι Ρίτσμοντ, αλλά και την εκπληκτική ερμηνευτική χημεία του Ντόναλντ Σάδερλαντ και της Τζούλι Κρίστι, το «Μετά τα Μεσάνυχτα» πέρασε στο βασίλειο του μύθου ως μια από τις κλασσικές ταινίες τρόμου. Για να καταλήξουμε, βέβαια, στην κορυφαία στιγμή, αυτή που «μαρκάρισε» την ταινία, την επίμαχη, ερωτική σκηνή των τεσσεράμισι λεπτών, από τις πιο αισθησιακές στην ιστορία της 7ης Τέχνης, καθώς ακόμα ως μυστήριο δεν έχει λυθεί, εάν, δηλαδή, πραγματικά έκαναν έρωτα στα αλήθεια ο Σάδερλαντ και η Κρίστι.

Πάντως ο Ρεγκ αναγκάστηκε, κατ΄ εντολή της επιτροπής λογοκρισίας, της Motion Picture Association Of America, να κόψει εννέα πλάνα, συνολικής χρονικής διάρκειας κάτω του ενός δευτερολέπτου από την συγκεκριμένη σεκάνς για να μην χαρακτηριστεί η ταινία του 3Χ (αυστηρώς ακατάλληλη) και ταξινομηθεί στην κατηγορία του πορνό. Το 2011 ο παραγωγός Πίτερ Μπαρτ στο βιβλίο «Infamous Players», που καταγράφει τις προσωπικές του αναμνήσεις από την πορεία του στον χώρο του σινεμά έγραψε, πως ο τότε σύζυγος της Τζούλι Κρίστι, ο ηθοποιός Γουόρεν Μπίτι, όρμησε σαν μαινόμενος ταύρος στο στούντιο, ζητώντας επίμονα να συμμετέχει στο μοντάζ. Από την άλλη, ο ήρεμος Ντόναλντ Σάδερλαντ καθησύχαζε τον Τύπο, λέγοντας πως δεν συνέβη ποτέ κάτι τέτοιο κατά την διάρκεια των γυρισμάτων και απλά ήταν ένα γύρισμα όπως όλα.

Photo Gallery«Μετά τα Μεσάνυχτα»


«Έγκλημα Κάτω από τον Ήλιο»

(Evil Under the Sun)





Είδος: Μυστηρίου

Παραγωγή: Αγγλία (1982), επανέκδοση με ψηφιακές κόπιες

Σκηνοθεσία : Γκάι Χάμιλτον

Με τους: Πίτερ Ουστίνοφ, Νίκολας Κλέι, Τζέιμς Μέισον, Ντένις Κουίλι, Τζέιν Μπίρκιν, Μάγκι Σμιθ, Νταϊάνα Ριγκ

Διάρκεια: 117'

Διανομή: Neo Films

Οι διακοπές έγιναν συνώνυμο του εγκλήματος. Ποιος στραγγάλισε την κακομαθημένη σούπερ σταρ του Μπρόντγουεϊ Αρλένα Μάρσαλ (Νταιάνα Ριγκ) ενώ έκανε ηλιοθεραπεία σ΄ ένα απομονωμένο νησί της Αδριατικής, ιδανικό καταφύγιο για την ηρεμία των πλουσίων; Όλοι οι ύποπτοι έχουν πολύ καλούς λόγους να επιθυμούν το θάνατό της, έχουν όμως και εξίσου ισχυρά άλλοθι.

Για πρώτη φορά ο διάσημος Βέλγος ντετέκτιβ Ηρακλής Πουαρό (Πίτερ Ουστίνοφ), φαίνεται ν΄ αδυνατεί να εξιχνιάσει το έγκλημα.

Οι φανατικοί θαυμαστές της βασίλισσας του μυστηρίου, της Αγγλίδας συγγραφέως Άγκαθα Κρίστι, θα περάσουν όμορφα, καθώς ο δαιμόνιος, κοκέτης και επίμονος ντετέκτιβ Ηρακλής Πουαρό («το όνομα προφέρεται με τα χείλη ενωμένα, όπως δίνετε ένα φιλί», διορθώνει ο ίδιος), καλείται να λύσει έναν ακόμα φόνο με εννέα εν δυνάμει υπόπτους.

Η ιστορία εκτυλίσσεται στο γνώριμο κοσμοπολίτικο περιβάλλον της συγγραφέως, καθώς ή Κρίστι ουδέποτε θα στρίμωχνε τις ιστορίες της σε θλιβερά και ταπεινά καταγώγια, με ήρωες τους εκκεντρικούς εκατομμυριούχους του διεθνούς τζετ σετ, που φυσικά, προσφέρουν πικάντικο, σκανδαλιάρικο ενδιαφέρον με τα καμώματα τους, τα πάθη, τις αδυναμίες και, φυσικά, τα μυστικά τους.

Ο σκηνοθέτης των τεσσάρων Τζέιμς Μποντ, ο Άγγλος, γεννημένος στο Παρίσι, Γκάι Χάμιλτον («Χρυσοδάκτυλος», «Τα Διαμάντια Είναι Παντοτινά», «Ζήσε κι Άσε τους Άλλους να Πεθάνουν», «Ο Άνθρωπος με το Χρυσό Πιστόλι»), διατηρώντας τον καλό ρυθμό μυστηρίου, που απαιτεί η ατμόσφαιρα των βιβλίων της Αγγλίδας και με τις μουσικές του Κολ Πόρτερ, στήνει απέναντι από τον φακό του ένα δυνατό καστ και φιλμάρει τον Πίτερ Ουστίνοφ με το στριφτό μουστάκι και το μπανιερό υπερπαραγωγή, να προσπαθεί να ανακαλύψει τον δολοφόνο. Όπως πάντα συμβαίνει και οι εννέα ύποπτοι συγκεντρωμένοι στο σαλόνι του ξενοδοχείου, περιμένουν την ετυμηγορία του λεπτολόγου και παρατηρητικού Βέλγου ντετέκτιβ.

Τέσσερα χρόνια ακριβώς μετά από το «Έγκλημα στο Νείλο» (1978), περισσότερο χιούμορ, πιο απολαυστικός ο Πουαρό - Ουστίνοφ και η Μάγκι Σμιθ, μαζί με την όμορφη Ντάιαν Ριγκ (η Έμα Πιλ των τηλεοπτικών «Εκδικητών» της δεκαετίας του '60), αλλά και η αέρινη Τζέιν Μπίρκιν πλάι στον θεατρικό Τζέιμς Μέσιον και τον στιβαρό Ντένις Κουίλι προσφέρουν το απαραίτητο οξυγόνο σε μια ταινία, που προέρχεται απ΄ ευθείας από την φαρέτρα του αστυνομικού μυστηρίου της απαιτητικής Άγκαθα Κρίστι.

Photo Gallery «Έγκλημα Κάτω από τον Ήλιο»


«Η Έκλειψη»

(Lclisse)





Είδος: Ερωτικό δράμα

Παραγωγή: Ιταλία, Γαλλία (1962) - Α/Μ σε επανέκδοση με ψηφιακές κόπιες

Σκηνοθεσία : Μικελάντζελο Αντονιόνι

Με τους: Αλέν Ντελόν, Μόνικα Βίτι, Φρανσίσκο Ραμπάλ, Λίλα Μπρινιόνε

Διάρκεια: 126'

Διανομή: Bibliotheque

Διακρίσεις: Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ των Κανών, 1962

Προβολή της ταινίας στους κινηματογράφους: Σινέ «Ζέφυρος» (Πετράλωνα), Σινέ «Όαση» (Παγκράτι)

Η όμορφη μεταφράστρια λογοτεχνικών έργων Βιτόρια (Μόνικα Βίτι), έπειτα από μια ολονύκτια συζήτηση στο διαμέρισμα του φίλου της χωρίζει με τον Ρικάρντο (Φρανσίσκο Ραμπάλ). Μόνη όπως είναι επισκέπτεται τα πρωινά τις αίθουσες του χρηματιστηρίου όπου η μητέρα της (Λίλα Μπρινιόνε) ως δεινή παίκτρια, κάποια στιγμή, καταλήγει να χάσει ένα τεράστιο ποσό.

Στην πολύβουη, χρηματιστηριακή αίθουσα, εκεί που καθημερινά ανεβαίνει στα ύψη ο πυρετός του οικονομικού τζόγου για να πλουτίζουν και να καταστρέφονται οι άνθρωποι, η Βιτόρια γνωρίζει τον νεαρό και δραστήριο χρηματιστή της μητέρα της, Πιέρο (Αλέν Ντελόν), για να καταλήξουν οι δυο τους σε μια εφήμερη και δίχως πάθος σχέση.

«Η Έκλειψη» του ποιητικού και νεωτεριστή Ιταλού σκηνοθέτη Μικελάντζελο Αντονιόνι είναι το τελευταίο μέρος της σπουδαίας κινηματογραφικής τριλογίας του: «Η Περιπέτεια» (1960) και «Η Νύχτα» (1961), που αφορά την πνευματική αποξένωση, αλλά και την κυριαρχία του υλισμού στα ανθρώπινα δεδομένα, που αλλοτριώνει τόσο το σκεπτικό, όσο και τις σχέσεις. Με επίκεντρο τα καταπληκτικά, ρεαλιστικά πλάνα εντός του χρηματιστηρίου, μιας ξέφρενης έντασης στην ανθρώπινη μάχη του γρήγορου και εύκολου πλουτισμού, μαστόρικα κινηματογραφημένα, είναι οι σκηνές ορόσημο, που εδραιώθηκαν στην ιστορία του παγκόσμιου σινεμά και στην συνέχεια πολλοί συνάδελφοί του αντέγραψαν, με πρώτο και καλύτερο τον Τζον Λάντις το 1983 στο «Πολυθρόνα Για Δυο» (Trading Places).

Ο πολυβραβευμένος Αντονιόνι γυρίζει την «'Έκλειψη» τέσσερα χρόνια πριν υπογράψει με τον παραγωγό Κάρλο Πόντι και την μεταφορά του στα χολιγουτιανά στούντιο της MGM, για να φιλμάρει την διεθνή επιτυχία του: «Blowup» (1966) και να υποκλιθούν στην τεχνική του, όσοι, τέλος πάντων, είχαν απομείνει και αμφισβητούσαν τις αφαιρετικές και «ασύνδετες» φόρμες που χρησιμοποιούσε στα σενάρια του. Η ανθρώπινη εξαθλίωση με επίκεντρο τον μέγιστο ναό του καπιταλισμού, όπως είναι η αρένα του τζόγου στο χρηματιστήριο οικονομικών αξιών, ο Αντονιόνι εικονογραφεί ρομαντικά τα κυβιστικά και τέλεια γραμμωμένα κάδρα του με την Μόνικα Βίτι να περπατά μόνη σε πρωινούς, ερημικούς δρόμους, έχοντας, άλλοτε στα δεξιά, άλλοτε στο κέντρο του πλάνου τεράστιους, υδάτινους πύργους σαν φαλλικά σύμβολα της νέας εποχής που χαράζει ή τους ψηλούς, ατσάλινους σωλήνες να γεννούν μεταλλικούς ήχους στο βραδινό αεράκι.

Η «Έκλειψη» είναι μια υπέροχη καταγραφή πρόθεσης, μια άκρως ευαίσθητη κίνηση αντικατάστασης αξιών, του παλαιού που χάνεται και εκπροσωπείται από την ελεύθερη και απογοητευμένη γυναίκα Βιτόρια (Μόνικα Βίτι), που βλέπει την ζωή να κυλά άτονα και δίχως συγκινήσεις με το νέο που έρχεται σαν σαρωτικός σίφουνας από τον υλιστή και επιφανειακό Πιέρο (Αλέν Ντελόν), καθώς ενδιαφέρεται μόνο για το χρήμα, το καινούργιο του αυτοκίνητο και το χρώμα των γυναικείων μαλλιών. Μοντερνισμός και νεωτερικότητα από έναν στυλίστα σκηνοθέτη, που, πραγματικά, αξίζει να δείτε.


Photo Gallery «Η Έκλειψη»

«Ένας «Γείτονας» πλάι σε κλασικά αριστουργήματα», ...
«Παλιό, καλό σινεμά, αμετάφραστο», κριτική των ται...

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares