InTownPost

Ακολουθήστε μας :

16
Κυρ, Μάι
Tο διάβασαν 151 άτομα (151 Views)

«Στα δραματικά χαρακώματα του πολέμου το σινεμά σημειώνει τέχνη», οι ταινίες της εβδομάδας από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

8V66_D019_00008RV2 5

Ιστορίες κινηματογραφικής τρέλας Νο 20

Στέκει ακίνητος μερικά μέτρα έξω από το ξύλινο σπίτι και τα μάτια του είναι στραμμένα μπροστά, στην ευθεία της ανοιχτής πεδιάδας, την καλυμμένη από το φρέσκο χιόνι, ώρα επτά πρωινή. Άφησε την ζεστασιά του καταλύματος, την αγκαλιά της μητέρας του, την συντροφιά των φίλων του και βγήκε στην παγωνιά γιατί αισθανόταν έντονα κάτι επικίνδυνο, κάτι άσχημο και τρομερό πως θα συμβεί. Δεν έχει προσδιορίσει ακριβώς τι είναι, αλλά η καρδούλα του από το χάραμα κτυπά γοργά στο νεανικό του στέρνο, τόσο, που νοιώθει ότι θα πεταχτεί έξω από το σώμα του. Προσπαθεί να εντοπίσει την αιτία της ξαφνικής ανησυχίας του και ως αντίδραση επέλεξε την απομόνωση και την ησυχία από τους υπόλοιπους. Θέλει να δει την φύση που πάντα καθορίζει και φροντίζει την ζωή του. Να νοιώσει το ψύχος στο πρόσωπο του, να κοιτάξει το αγνό λευκό όταν εξουσιάζει μαγευτικά τον χώρο, μπας και ηρεμήσει λίγο από την απρόσμενη ταραχή. Ψάχνει απαντήσεις αλλά δεν βρίσκει. Τον λένε Αποστόλη από τότε που γεννήθηκε.

Οι συλλογισμοί του δεν βρίσκουν άκρη. Ενστικτωδώς, σαν μια 6η αίσθηση σε εγρήγορση, αντιλαμβάνεται ότι αυτό που τον βασανίζει είναι κάτι το φρικτό και η ανάσα του απότομα κόβεται ελάχιστα για να επανέλθει όταν ακούει το γνώριμο γαύγισμα του Μπλάκι, του πιστού τσοπανόσκυλου, να ξεχύνεται από τα νώτα του, στο βάθος. Η φωνή του Μπλάκι, για έναν παράξενο λόγο, τον καθησυχάζει και κάπως νοιώθει ασφαλής, ότι βρίσκεται στο δικό του γνώριμο περιβάλλον. Εύκολα θα μπορούσε να διώξει την απροσδιόριστη ταραχή, που καλπάζει αφηνιασμένα μέσα του από την ώρα που ξύπνησε, αφού όλα γύρω του είναι όπως τα γνωρίζει, ίδια και απαράλλαχτα με χθες, με προχθές.

Οι δικοί του είναι στο ξύλινο σπίτι και ζεσταίνονται, η μητέρα του επίσης. Ο Μπλάκι πίσω του φωνάζει ακούραστα σαν να του λέει να μην απομακρυνθεί και σε λίγο θα επιστρέψει στο σπίτι για να φάει του καλού καιρού. Τίποτα όμως από αυτά δεν είναι ισχυρά για να τον ηρεμήσουν. Απ΄ άκρη σε άκρη το σώμα του νεαρού Αποστόλη τραντάζεται και η ανησυχία έχει αρχίσει να μετασχηματίζεται σε φόβο. Και ο φόβος, πανάθεμά τον,  θολώνει την σκέψη, ανακατώνει το μέσα του, σφίγγει τα έντερα του, ο φόβος τον πονάει.

Στέκει ακίνητος, βωβός ο Αποστολής και αγναντεύει με δέος την όμορφη, πρωινή χειμωνιάτικη εικόνα που αποκαλύπτεται στα μάτια του γενναιόδωρα. Ο μολυβένιος ουρανός με τα χοντρά σύννεφα δεν επιτρέπει σήμερα στον ήλιο να βγει για την καθιερωμένη βόλτα του στον θόλο. Ο Αποστόλης θέλει να μιλήσει κάπου, να μοιραστεί αυτό που λυσσάει στα σωθικά του και κόβει την αναπνοή του, αλλά τέτοια ώρα δεν υπάρχει κάνεις. Σχεδόν κανείς.

Η μικρή Μαριάνθη πλησίασε τον Αποστόλη αθόρυβα. Ξύπνησε και εκείνη νωρίς και ανήσυχη. Γνωρίζονται από μωρά, έχουν την ίδια ηλικία και όποτε είναι η ώρα για παιχνίδι προτιμάει να είναι μαζί της παρά με τους ανιαρούς φίλους του. Με την Μαριάνθη συνήθισε να μοιράζεται τα πάντα. Είναι καλή γειτόνισσα, ήσυχη συντροφιά και καθώς διαμένει ακριβώς στο διπλανό, από το δικό του, τσιμεντένιο σπίτι μοιράζονται συχνά την ίδια αυλή και πολλές φορές η Μαριάνθη έχει επισκεφθεί το σπίτι του Αποστόλη για φαγητό και, πάντα, είναι ευπρόσδεκτη. Εκείνος δεν πηγαίνει στης Μαριάνθης γιατί ο πατέρας της μόλις δει τον Αποστόλη γίνεται έξω φρενών, δεν τον γουστάρει καθόλου τον νεαρό και συνεχώς τον διώχνει με φωνές.

Η μικρή κοίταξε τον Αποστόλη μια φορά, έτσι όπως στέκει ακίνητος και ανήσυχος, σαν να γνωρίζει κάτι παραπάνω. Τα μάτια της για πρώτη φορά είναι θλιμμένα. Ο νεαρός κούνησε το κεφάλι του καλωσορίζοντας την, επιλέγοντας να παραμείνει αμίλητος, να μην δείξει αδυναμία γιατί είναι αρσενικό και δεν πρέπει να είναι ευάλωτος. Η Μαριάνθη το σεβάστηκε και έμεινε σιωπηλή. Τα βλέμματα τους, πια, αγκάλιαζαν την σιωπή και την άπνοια της χιονισμένης πεδιάδας λες και ο χρόνος πάγωσε ξαφνικά, ώσπου στα αυτιά τους έσκασαν οι δυνατές φωνές, που ξαμολήθηκαν στην ησυχία του τοπίου από πίσω τους. Γνωστές, οικείες και οι φωνές, αλλά αυτή την φορά ανατριχιαστικές, άγριες και εξέπεμπαν θάνατο.

«Εσύ πιάσε το αρνί και εγώ την γουρούνα. Με την μια το μαχαίρι στο λαιμό, μικρέ, μην το καθυστερήσεις!», είπε έντονα στον γιό του ο κτηνοτρόφος. Και έτσι έγινε. Ο ενήλικας έπιασε την Μαριάνθη και πριν προλάβει να γρυλλίσει σταμάτησε απότομα η αναπνοή της, η ζωή της από τον ερχομό του φονικού.

Ο Αποστόλης τρομοκρατήθηκε και πήγε να φύγει με όλο τον πανικό και τον τρόμο στο βλέμμα του. Το σώμα του μεταμορφώθηκε σε ένα ακυβέρνητο, τρελά παλλόμενο νεύρο έτοιμος να ξεχυθεί στην πεδιάδα και να χαθεί, αλλά το νεαρό δίποδο ήταν πιο σβέλτο. Άρπαξε το αρνί από τα πίσω πόδια και με δυο επιδέξιες κινήσεις δίπλωσε το μικρό ζώο κάτω από το αριστερό του μπράτσο, καταφέρνοντας την καθοριστική, βαθιά, εγκάρσια μαχαιριά στον μαλακό λαιμό τού Αποστόλη. Το αίμα τού Αποστόλη εκσφενδονίστηκε πηχτό, καυτό δημιουργώντας κόκκινους, ασύμμετρους, αχνιστούς κρατήρες στην παγωμένη, χιονισμένη Γη.

Τα αμνοερίφια στο ξύλινο μαντρί βέλαξαν τρομαγμένα, πρώτα απ΄ όλα τα ζώα, ενώ μετακινιόντουσαν αλλοπρόσαλλα το ένα πλάι στο άλλο. Το διπλανό, τσιμεντένιο χοιροστάσιο ξαφνικά συντονίστηκε ανατριχιαστικά στον πένθιμο βόμβο των γουρουνιών, που κράτησε αρκετά.

«Μόλις γδάρεις το αρνί και το κρεμάσεις ανάποδα τηλεφώνησε στον πρόεδρο για να σου πει που θα του το πας και τι ώρα. Την γουρούνα θα την αναλάβει η μάνα σου για να την κόψει όπως νομίζει. Να σιτέψει λίγο, να μαλακώσει μέχρι την παραμονή της πρωτοχρονιάς», είπε ο κτηνοτρόφος στον 17χρόνο γιό του, καθαρίζοντας με χιόνι την κοφτερή, ματωμένη λάμα του μαχαιριού. Ο Μπλάκι σταμάτησε να γαυγίζει και έτρεξε γρήγορα κοντά στο αφεντικό του. Άρχισε να γλείφει λαίμαργα το αίμα του Αποστολή και της Μαριάνθης μαζί και χιόνι, ενώ κουνούσε ενθουσιασμένος την ουρά του.

«Ναι πατέρα, θα τηλεφωνήσω στον πρόεδρο! Μην αναφέρεις όμως στην μικρή, ότι σφάξαμε τον Αποστόλη και την Μαριάνθη της γιατί θα στεναχωρηθεί».

«Μας βρήκε μπελάς με δαύτο. Δεν θα πω τίποτα. Θα το μάθει όμως η αδελφή σου γιατί θα αρχίσει να τα ψάχνει. Τα ξέρει από κούτσικα», αποκρίθηκε ο άνθρωπος.

«Εντάξει μωρέ, όταν θα τρώει την Μαριάνθη της και θα γλύφει τα δάχτυλα της από την νοστιμιά, έτσι όπως θα την περιποιηθεί η μάνα στον φούρνο, θα το ξεχάσει αμέσως. Είναι καλοφαγού η Νικούλα», απάντησε χαμογελώντας το νεαρό δίποδο.

 

Αξιολόγηση Ταινιών


 

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη

 


«1917»



 

 

  • Είδος: Πολεμικό δράμα ιστορικής περιόδου
  • Παραγωγή: Η.Π.Α., Αγγλία (2019)
  • Σκηνοθεσία : Σαμ Μέντες
  • Με τους: Ντιν Τσαρλς Τσάπμαν, Τζορτζ ΜακΚέι, Ντάνιελ Μέις, Κόλιν Φερθ, Μαρκ Στρονγκ, Μπένετικ Κάμπερμπατς, Ρίτσαρντ Μάντεν
  • Διάρκεια: 119’
  • Διανομή: Odeon
  • Διακρίσεις: Χρυσές Σφαίρες (2): Σκηνοθεσίας και Καλύτερης Δραματικής Ταινίας

Τον Απρίλιο του 1917 και μετά την αιματηρή μάχη του Σομ, ο πρώτος μεγάλος πόλεμος των χαρακωμάτων βρίσκεται σε εξέλιξη. Ο Άγγλος στρατηγός Έρινμορ (Κόλιν Φερθ), πρέπει να διαβιβάσει το κατεπείγον μήνυμα στο Τάγμα και τον στρατηγό Μακένζι (Μπένετικ Κάμπερμπατς) για να ματαιωθεί η προγραμματισμένη επίθεση της επομένης, διότι πρόκειται περί παγίδας των Γερμανών και η μάχη θα καταλήξει με την σφαγή των 1.600 στρατιωτών.

Δυο, νεαροί υποδεκανείς, ο παρασημοφορημένος Σκόφιλντ (Τζορτζ ΜακΚέι – πολύ καλός) και ο φίλος του Μπλέικ (Ντιν Τσαρλς Τσάπμαν – επίσης πολύ καλός), που ο αδελφός τού δεύτερου υπηρετεί ως υπολοχαγός στο Τάγμα, πρέπει να μεταφέρουν με ασφάλεια, πριν το ξημέρωμα, την σημαντική πληροφορία περί της ακύρωσης της επίθεσης, διασχίζοντας τις επικίνδυνες γραμμές του εχθρού. Δηλαδή, δυο νέοι άνδρες σε αποστολή αυτοκτονίας.   

https://youtu.be/cQqct8_MySk





Να ξεκινήσουμε γράφοντας, πως η ταινία είναι αφιερωμένη στον παππού του σκηνοθέτη, Άλφρεντ Μέντες, που πολέμησε σε εκείνον τον φρικτό πόλεμο των χαρακωμάτων και αφηγήθηκε στον εγγονό του Σαμ Μέντες τούτη την ιστορία αυταπάρνησης και θυσίας. Ο οσκαροβραβευμένος Άγγλος σκηνοθέτης του «American Beauty», αλλά και δημιουργός των ταινιών «Ο Δρόμος της Επανάστασης», των τζειμςμπονίστικων «Skyfall», «Spectre» και του εκπληκτικού, γκανγκστερικού φιλμ «Ο Δρόμος της Απώλειας», εδώ, στο «1917» επιτελεί έναν μοναδικό άθλο, κερδίζοντας το στοίχημα, πρώτα με τον κινηματογραφικό χρόνο και έπειτα με την τέχνη του σινεμά.

Το «1917» είναι μια πολεμική ταινία ιστορικής περιόδου, που αφορά δυο νέους, Άγγλους δεκανείς γεμάτους νιάτα, σφρίγος και όνειρα για ζωή να υπηρετούν στον στρατό της αυτοκρατορίας με σκοπό την νίκη επί των Ούννων, όπως επιβάλει άλλωστε κάθε πόλεμος από την πλευρά των λαών που επιθυμούν την ειρήνη και την ελευθερία. Ο θάνατος, δηλαδή, είναι δεδομένος, ειδικά σε τέτοιους είδους συγκρούσεις, πόσο, μάλιστα, που η ταινία του Μέντες πραγματεύεται τον πρώτο μεγάλο πόλεμο, ιστορικά τον προτελευταίο με τις επιθέσεις σώμα με σώμα, όπου τα κορμιά των φαντάρων σωρηδόν πέφτουν νεκρά ή σακατεμένα στο λασπωμένο, σεληνιακό τοπίο από τις σφαίρες και τις οβίδες. Η τραγικότητα σε όλο το μεγαλείο της, καθώς κάθε πόλεμος με αυτά τα απάνθρωπα χαρακτηριστικά εκφράζει απόλυτα την αποτυχία της ανθρωπότητας. Εκεί είναι και το point of view του σκηνοθέτη. Να νοιώσει ο θεατής την απώλεια, τον τρόμο, τον επερχόμενο θάνατο και την όποια τύχη να παραμείνει ζωντανός από την κόλαση. Για να επιτευχθεί αυτό, αναγκαίο είναι να βρίσκεται ο θεατής δίπλα στον πρωταγωνιστή να βιώσει την κάθε του κίνηση, την σκέψη, τις αντιδράσεις, την ανάσα και τις αγωνίες του να είναι ζωντανός, ώστε να ολοκληρώσει την αποστολή του, αυτή που θα γλυτώσει από τον θάνατο μερικές χιλιάδες συμπολεμιστές του.

Ο κινηματογραφικός άθλος του Μέντες λαμβάνει σάρκα και οστά στο «1917» ακολουθώντας τους δυο φίλους δεκανείς συνεχώς σε μονοπλάνο δίχως να διακόπτεται η κίνηση τους ούτε στιγμή από την έναρξη της ταινίας, σε μια real time κινηματογράφηση εξωτερικών χώρων (όχι εντός δωματίου με ελεγχόμενο τον φωτισμό), με «αόρατο» μοντάζ, καταφέρνοντας το απίστευτο. Εμείς οι θεατές είμαστε οι στρατιώτες, εμείς συμμετέχουμε, εμείς σκοτώνουμε, εμείς προσπαθούμε να γλυτώσουμε τις σφαίρες, εμείς γινόμαστε ο άνθρωπος και το κτήνος μαζί, εμείς διασχίζουμε τον όλεθρο για να φτάσουμε στον προορισμό μας και να ολοκληρώσουμε τον σκοπό μας. Είμαστε το σώμα, ο νους και η ψυχή του στρατιώτη. Αυτή είναι η επιτυχία του Μέντες: ο θεατής γίνεται κοινωνός στα γεγονότα.

Σε διαρκή κίνηση η κάμερα, ασταμάτητα νευρική να σου κόβει την ανάσα, ακολουθεί το προσεγμένο σενάριο, γραμμένο από τον ίδιο τον σκηνοθέτη και την Κρίστι Γουίλσον Κέρνς. Ο Σαμ Μέντες αλά μπρατσέτα με τον διευθυντή φωτογραφίας, τον σπουδαίο και οσκαροβραβευμένο Ρότζερ Ντίκινς (Blade Runner 2049), σε μια τέλεια συνεργασία φτιάχνουν εικόνα μεγαλείο με όλα τα σκηνικά εκτός studio και εκτός των ηλεκτρονικών υπολογιστών, δημιουργώντας ντεκόρ και ολοζώντανη ατμόσφαιρα σε μια εργασία production design και art direction πολλών καρατίων, αλλά και με την πραγματικά επιβλητική μουσική του Τόμας Νιούμαν - να σε στέλνει στον αγύριστο - συστήνουν τέχνη, επαναφέροντας το σινεμά στο αυθεντικό του βασίλειο, βάζοντας στο επίκεντρο τον πόλεμο δίχως τα υπέρ του. Κάποια στιγμή, αλήθεια είναι, αισθάνεσαι έντονα, ότι ο Σαμ Μέντες ενορχηστρώνει με απόλυτη ακρίβεια και αμέριστη πειθαρχεία τον Λούις Μάιλστοουν, τον Ντέιβιντ Λιν, τον Στάνλεϊ Κιούμπρικ και τον Φράνσις Φορντ Κόπολα σε μια μοναδική εναρμόνιση ιδεών πάνω στον σύγχρονο, επικό-ηρωικό κινηματογράφο.

Άριστοι και οι δυο Άγγλοι πρωταγωνιστές, ο 27χρονος Τζορτζ ΜακΚέι («Το Μυστικό των Μάρομποουν», «Cartain Fantastic») και ο 22χρονος Ντιν Τσαρλς Τσάπμαν (ο αντιπαθής, πιτσιρικάς βασιλιάς Τόμεν Μπαράθεον/Μάρτιν Λάνιστερ στο «Game of Thrones»), ειδικά ο ΜακΚέι που πρέπει να πέρασε τα πάνδεινα στα γυρίσματα.

Δυο Χρυσές σφαίρες ήδη η ταινία στις μεγάλες κατηγορίες (Σκηνοθεσίας και Καλύτερης Δραματικής Ταινίας), που πρέπει να άφησε άφωνη την επιτροπή και πανέτοιμη για το σιρκουί των Όσκαρ, τουλάχιστον τρία: Σκηνοθεσίας, Καλύτερης ταινίας (Παραγωγή) και Φωτογραφίας.

«Η Ομορφιά της Ύπαρξης»

«Om det Oändliga  / About Endlessness» 



 

 

  • Είδος: Δράμα
  • Παραγωγή: Σουηδία, Γερμανία, Νορβηγία (2019)
  • Σκηνοθεσία: Ρόι Άντερσον
  • Με τους:, Μπενκτ Μπέργιους, Ανγια Μπρομς, Μαρί Μπούρμαν, Αμάντα Ντέιβις
  • Διάρκεια: 73΄
  • Διανομή: Ama Films
  • Διακρίσεις: Βραβείο Σκηνοθεσίας στο φεστιβάλ Βενετίας 2019
  • Προβολή της ταινίας: Αθήνα: «Άστυ» (Κοραή 4) και «Πτι Παλαί» (Ριζάρη 24) – Θεσσαλονίκη: Κινηματογράφος «Ολύμπιον»

Περιπλάνηση εντός μιας ονειρικής ατμόσφαιρας με ένα ζευγάρι αγκαλιασμένο σφιχτά να επιπλέει στον ουρανό της διαλυμένης, από τον πόλεμο, Κολωνίας. Η αφήγηση αρχίζει και θυμίζει την Σεχραζάτ από τις «Χίλιες και Μία Νύχτες».

Ασήμαντες στιγμές παίρνουν τη σημασία που κανονικά αρμόζει σε ιστορικά γεγονότα, όπως στον δρόμο προς ένα πάρτι γενεθλίων ένας πατέρας σταματά μέσα στη βροχή για να δέσει τα κορδόνια της κόρης του. Έφηβα κορίτσια χορεύουν έξω από ένα καφέ. Ένας ηττημένος στρατός κατευθύνεται προς ένα στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου, ένας πάστορα που δεν πιστεύει πια στον Θεό του.

https://youtu.be/REdczFcYm3c



Είναι το σινεμά που μας έχει συνηθίσει ο βραβευμένος Ρόι Άντερσον (Ένα Περιστέρι Έκατσε σε Ένα Κλαδί Συλλογιζόμενο την Ύπαρξή του). Είναι το σινεμά του Σουηδού auter που αγαπώ προσωπικά, βγαλμένο από την σουρεαλιστική, γόνιμη μελαγχολία του, αυτή που τόσο αρτίστικα πλασμένη, ευδοκιμεί εντός της στιγμές που σε κάνουν να γελάς. Στοχασμός προ πάντων στην ανθρώπινη ύπαρξη, που μεταμορφώνεται σε εικόνα πλήρους αισθητικής με την πρόζα δωρική, απέριττη πλάι στην μουσική. Στις σκέψεις του Άντερσον «χορεύουν» οι άνθρωποι και αυτή τη φορά όλα είναι στάσιμα, ακίνητα σε μια παύση του ονείρου, σχεδόν χωρίς θερμοκρασία σώματος και για αυτό τον λόγο η υπέροχη, ψυχρή χρωματική του σε κάθε ζωγραφικό πλάνο αναδύει μια νεκρίλα, μια σιωπή θανάτου.

Ο Σουηδός δεν έγραψε σενάριο στην «Ομορφιά της Ύπαρξης»  αλλά προσέδωσε ζωή σε ό,τι τον απασχολεί και είναι, πρωτίστως ανθρώπινο, ξεκινώντας από την μετουσίωση και τον μετασχηματισμό των αισθημάτων. Τοποθετεί την ιστορία του ανθρώπου στην σύγχρονη διαδρομή του πλουτισμού, της τεχνολογίας και επηρεασμός από το Κίνημα της Αντικειμενικότητας, εκεί δηλαδή που η απαισιοδοξία είναι πηγή ζωής, δημιούργησε μια ονειρική ταινία εμβαπτισμένη στην ποίηση, αλλά και στο χιούμορ.

Ο Άντερσον δεν αναφέρεται στους χαμένους ανθρώπους, αλλά στους ηττημένους, αυτούς που απώλεσαν το όποιο ιδανικό, υποκύπτοντας στον χειρότερο θάνατο, τον πνευματικό, οπότε και τον αξιακό. Και ο ηττημένος πνευματικά άνθρωπος είναι αστείος, όπως και ο κακός άνθρωπος.

Ταινία γεωμετρικά κατασκευασμένη, καθώς όλες οι διαστάσεις της εργάζονται στην θέαση τρισδιάστατα και έχουν ισομετρία, ενώ σε κάθε πλάνο κυριαρχεί αχνά η προοπτική της αισιοδοξίας για να κερδηθεί το στοίχημα μιας ζωής χωρίς ελπίδα. Και αυτό είναι το οξύμωρο στην ταινία του Ρόι Άντερσον: το απαισιόδοξο να γεννά γόνιμα κίνητρα στον παρατηρητή.

Έτσι είναι και η αφηγηματική διάθεση του Άντερσον: άκρως παρατηρητική, που για πρώτη φορά χρησιμοποιεί voice over σε ταινία του, να λέει ήπια σε εμάς: «Είδα ένα άνδρα… είδα μια γυναίκα, είδα…», συστήνοντας ιστορίες στην άγρια όψη των θεμάτων ενός κόσμου που βυθίζεται στις θλιβερές σκιές του. Οι ηττημένοι άλλωστε έχουν το ενδιαφέρον και όχι οι νικητές που διαλύονται στο οξύ της νωθρότητας τους.

Υπέροχη ταινία, μόλις 73 λεπτών συμπυκνωμένης αλήθειας ενταγμένης σε ένα εικαστικό σύμπαν πραγματικά έργο τέχνης. Απολαύστε την!

«Ένα Ψηλό Κορίτσι»

(Dylda / Beanpole)



 

 

  • Είδος: Δράμα ιστορικής περιόδου
  • Παραγωγή: Ρωσία (2019)
  • Σκηνοθεσία: Καντεμίρ Μπαλάγκοφ
  • Με τους: Βικτόρια Μιροσνιτσένκο, Βασίλισα Περελίτζινα, Αντρέι Μπικόφ
  • Διάρκεια: 130’
  • Διανομή: Seven Films
  • Διακρίσεις: Βραβείο Σκηνοθεσίας και βραβείο της Fipresci στο τμήμα «Ένα Κάποιο Βλέμμα» του Φεστιβάλ Καννών

Λένινγκραντ, 1945. Ο δεύτερος μεγάλος πόλεμος έχει τελειώσει και είναι το πρώτο, μεταπολεμικό φθινόπωρο στην πόλη.  Οι δομές είναι συντρίμμια και οι άνθρωποι εξαντλημένοι σωματικά και ψυχικά. Η δεινή πολιορκία από τα γερμανικά στρατεύματα τελείωσε αλλά η μάχη για τη ζωή συνεχίζεται.

Δύο νεαρές γυναίκες, η πανύψηλη Ίγια (Βικτόρια Μιροσνιτσένκο – πολύ καλή), που χαϊδευτικά την αποκαλούν Ντίλτα (καλαμιά) και η Μασά (Βασιλίσα Περελίγκινα – επίσης πολύ καλή), που υπηρετήσαν στον σοβιετικό στρατό, προσπαθούν να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους. Η Ίγια πάσχει από εγκεφαλικές διαταραχές μετατραυματικού στρες (PTSD), λόγω του τραυματισμού της σε μάχη, ενώ η Μασά επέστρεψε από την μεγάλη μάχη των Σοβιετικών στρατευμάτων  στο Βερολίνο. Εργάζονται και οι δυο στο νοσοκομείο με τους ανάπηρους του πολέμου.

https://youtu.be/uIHMImMrfCc


Το σενάριο της ταινίας είναι γραμμένο από τον ίδιο τον σκηνοθέτη και τον Αλεξάντερ Τέρεκοφ βασισμένο στο εξαιρετικό βιβλίο «Ο Πόλεμος δεν Έχει Πρόσωπο Γυναίκας» της βραβευμένης με Νόμπελ Λογοτεχνίας Σβετλάνα Αλεξίεβιτς, (εκδόσεις Πατάκη). Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο να γίνεσαι αυτήκοος και αυτόπτης μάρτυρας μια καλής κινηματογραφικής παραγωγής φτιαγμένη από έναν 28χρονο σκηνοθέτη. Ο Καντεμίρ Μπαλάγκοφ (Οι δικοί μου Άνθρωποι) στην τρίτη κατά σειρά με ταινία του είναι καταπληκτικός τόσο στο θέμα της προσεγμένης παραγωγής, όσο και στην αντιμετώπιση του θέματος, από την πλευρά της σκηνοθεσίας.

Ο νεαρός Μπαλάγκοφ χειρίζεται άψογα ένα πολύ σημαντικό γεγονός, που ελάχιστοι άνθρωποι γνωρίζουν, εκτός, βεβαίως των ιστορικών μελετητών. Την ύψιστη σημασία της συμμετοχής γυναικών στον σοβιετικό στρατό και τι συνέβη στον ψυχισμό τους με την λήξη του πολέμου. Οι δυο γυναίκες είναι τα σημεία προσέγγισης του θεατή για να επισκεφθεί τους διαλυμένους κόσμους τους και την ψυχοσύνθεση τους έπειτα από τα φρικαλέα γεγονότα που βίωσαν. Ο Μπαλάγκοφ σκιαγραφεί τόσο προσεκτικά τα ανθρώπινα ράκη, με όλη την σημασία της λέξης, τις σοκαρισμένες ψυχές τους και τα στρεσαρισμένα, ασυντόνιστα πιά μυαλά τους που σε πιάνει η καρδιά σου. Άλλωστε οι Ρώσοι καλλιτέχνες έχουν παρελθόν με αυτό το κλειστό και απέραντα άβολο, είτε στα γραπτά, είτε στην μουσική, είτε στο σινεμά τους. Ε, ο 28χρονος σκηνοθέτης είναι καλός μάστορας και μπράβο του, καθώς όλη η παραγωγή είναι στην εντέλεια προσαρμοσμένη στο ύφος και την ατμόσφαιρα της ιστορικής περιόδου.

Σε αυτές τις δυο γυναίκες όμως, ειδικά στην νεαρή, ψηλή Ίγια, εδράζεται ένας ολόκληρος λαός που καλείται να ακολουθήσει την ζωή, την επιβίωση μετά από την απώλεια της αθωότητας. Η οριογραμμή προς την ενσυναίσθηση είναι ολότελα καταστρεμμένη και το ανθρώπινο οικοδόμημα καταρρέει στο γκρεμό της τρέλας. Ο Μπαλάγκοφ κλείνει συνεχώς τον κλοιό δίχως όμως να τον σφραγίσει ολοκληρωτικά, αφήνοντας ένα παράθυρο ανάσας προς το ανθρώπινο φως, φωτογραφίζοντας ευαίσθητα, κάπου την ανεμελιά ή την γυναικεία φύση που επιζητά την μητρότητα ως φυγή με χρωματικές να προσδίδουν μικρή χαρά. Δείτε την ταινία, είναι μια έκπληξη!

«Corpus Christi»



 

 

  • Είδος: Δράμα
  • Παραγωγή: Πολωνία (2019)
  • Σκηνοθεσία: Γιαν Κομάσα
  • Με τους: Μπαρτόζ Μπιελένια, Αλεξάντρα Κονιέζνα, Ελίζα Ρίσεμπελ
  • Διάρκεια: 110’
  • Διανομή: Trianon
  • Διακρίσεις: Βραβείο Europa Cinemas Label στο τμήμα Giornate Degli Autori του φεστιβάλ της Βενετίας

O εικοσάχρονος Ντάνιελ (Μπαρτόζ Μπιελένια – πολύ καλός) βιώνει την πνευματική μεταμόρφωση κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο αναμορφωτήριο. Θέλει να γίνει ιερέας αλλά αυτό είναι αδύνατο εξαιτίας του ποινικού του μητρώου.

Όταν τον στέλνουν να εργαστεί στο ξυλουργείο μιας κωμόπολης, κατά την άφιξή του προσποιείται τον ιερέα και καταλήγει να αναλάβει καθήκοντα στην τοπική ενορία. Η άφιξη του νεαρού, χαρισματικού ιεροκήρυκα δίνει την ευκαιρία στην τοπική κοινωνία, που ταλανίζεται από ένα τραγικό συμβάν, να αποκαταστήσει την ισορροπία της.

https://youtu.be/zLycAXrwOyg



Με την αποδοχή του παπικού θώκου από τον μεταρρυθμιστή, Λατίνο, Ιησουίτη πάπα Φραγκίσκο το 2013, η καθολική εκκλησία λαμβάνει άλλο προσωπείο, πιο προσιτό, πιο μοντέρνο, πιο διαλλακτικό, πιο ανθρώπινο και ο συντηρητικός, άκαμπτος καθολικισμός μετασχηματίζεται σιγά σιγά στο νέο δόγμα του νέο-καθολικισμού. Το απολαύσαμε άλλωστε και στην νετφλιαξιακή ταινία «Οι Δυο Πάπες», για το ποιες είναι οι ιδέες και οι μεταρρυθμίσεις του 226ου πάπα.

Οι Ευρωπαίοι αγγελιαφόροι αυτής αλλαγής είναι, φυσικά, οι Πολωνοί, καθώς η χώρα του Σοπέν, του Κριστόφ Κισλόφσκι και του Αντρέι Βάιντα, είναι το στιβαρό κάστρο της καθολικής εκκλησίας στην κεντρική Ευρώπη, αφού βορειοανατολικά πολιορκείται από τους χριστιανοορθόδοξους Ρώσους και δυτικά από τους Γερμανούς χριστιανο-προτεστάντες.

Τί το καλύτερο, λοιπόν, να παρουσιαστεί στο σινεμά, το νέο πρόσωπο της καθολικής θρησκείας μέσα από την ιστορία ενός παραβατικού, Πολωνού νεαρού που πιστεύει με όλο του το είναι στον Θεό, τον Ιησού Χριστό και το Άγιο Πνεύμα, θέλει να χειροτονηθεί ιερέας, αλλά δεν γίνεται λόγω του εγκληματικού παρελθόντος, πιστεύει ακράδαντα στα θεία και αλλάζει το παλαιό, σκληρό, θρησκευτικό καθεστώς ενός χωριού, βαριά στιγματισμένου από ένα τραγικό αυτοκινητικό δυστύχημα, με όπλα την κατανόηση και την εσωτερική, ανθρώπινη αγάπη, όπως αυτή αποτυπώνεται στα ιερά, χριστιανικά βιβλία.

Ο αξιόλογος 38χρονος κινηματογραφιστής, αλλά και παραγωγός Γιαν Κομάσα, γεννημένος στο Πόζναν της Πολωνίας από οικογένεια καλλιτεχνών, που η συνάντηση του με τον Στίβεν Σπίλμπεργκ - όταν ο πατέρας του συμμετείχε ως ηθοποιός στην ταινία «Η Λίστα του Σίντλερ» -, έγινε η αιτία να ασχοληθεί με την σκηνοθεσία, συντάσσεται απόλυτα στο σύγχρονο πνεύμα του νέο-καθολικισμού.

Εξορκίζει έντεχνα στην ταινία του το παλαιό αλύγιστο σύστημα του ιερατείου, προτείνοντας, μάλιστα, απλά λιτά και ξάστερα τον ανιδιοτελή και εσωτερικά αγνό «αμνό» του Θεού ως την μορφή που θα μετασχηματίσει προς το θετικότερο την πίστη των καθολικών. Άπαντα χρειάζονται μια αλλαγή, ακόμα και οι θρησκευτικές δομές.

Νέος σε ηλικία ο Ιησούς δίδαξε τον αληθινό λόγο του Πατέρα Του, νέος και ο ήρωας Ντάνιελ (Δανιήλ), που λέει αλήθειες, έχοντας ως γνώμονα τον λόγο του Θεού. Ξυλουργός ο Ιησούς, που ελάχιστα εργάσθηκε σε αυτό, σε εργοστάσιο ξυλείας ο Ντάνιελ, που δεν πάτησε ποτέ το ποδάρι του εκεί. Προπηλακίστηκε ο Ιησούς από τους φαρισαίους και τους τελώνες για την καινοτόμο διδασκαλία Του, καταδιώκεται και ο Ντανιέλ από τους προύχοντες του χωριού λόγω της πρωτοποριακής αντιμετώπισης των σημαντικών θεμάτων της μικρής κοινωνίας σαν ντεμέκ ιερέας, αλλά και των μοντέρνων κηρυγμάτων του στο εκκλησίασμα μέχρι να φτάσουμε στην θυσία. Ο, Sancta simplicitas!          

«Κατρίν Ντενέβ, Κάθι Μπέιτς, Γουιλ Σμιθ, Ζιλιέτ Μπ...
«Αδιέξοδος έρωτας και ζουγκλο-video game Νο 2», οι...

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/