InTownPost

Ακολουθήστε μας :

15
Σαβ, Μάι
Tο διάβασαν 266 άτομα (266 Views)

«Περιφρόνηση»

-8

«Περιφρόνηση»

(Le Mepris)



Είδος: Κοινωνικό, ερωτικό δράμα

Παραγωγή: Γαλλία (1963) επανέκδοση με ψηφιακές κόπιες

Σκηνοθεσία: Ζαν-Λικ Γκοντάρ

Με τους: Μπριζίτ Μπαρντό, Μισέλ Πικολί, Τζακ Πάλανς, Φριτς Λανγκ

Διάρκεια: 102΄

Διανομή: Neo Films

Ο Αμερικανός παραγωγός Τζέρεμι Πρόκος (Τζακ Πάλανς) προσλαμβάνει τον γνωστό Αυστριακό σκηνοθέτη Φριτς Λανγκ (υποδύεται τον εαυτό του στην ταινία) προκειμένου να μεταφέρει στον κινηματογράφο την «Οδύσσεια» του Ομήρου. Δυσαρεστημένος με την «καλλιτεχνική» προσέγγιση που ακολουθεί ο σκηνοθέτης, προσλαμβάνει τον Πολ Ζαβάλ (Μισέλ Πικολί), συγγραφέα αστυνομικών ιστοριών και θεατρικών έργων, για να επεξεργαστεί το σενάριο.

Η σύγκρουση μεταξύ καλλιτεχνικής έκφρασης και εμπορικής απήχησης ακολουθεί μια παράλληλη πορεία με την προοδευτική αποξένωση του Πολ από τη σύζυγο του Καμίλ (Μπριζίτ Μπαρντό) η οποία φαίνεται να ξεκινά από τη στιγμή που ο Πολ αφήνει την Καμίλ μόνη με τον εκατομμυριούχο παραγωγό.

Το γιατί η «Περιφρόνηση» του τρομερού παιδιού της νουβέλ βαγκ, Ζαν Λικ Γκοντάρ, παραμένει διαχρονική, κλασική, αισθαντική, τρυφερή και συνάμα σκληρή, αισθητικά άψογη έπειτα από 57 χρόνια, οι λόγοι είναι πολλοί και πρώτος απ΄ όλους, πάντα προσωπικά αναφέρομαι, διότι μοιάζει σαν μια φαντασμαγορική, πλην όμως, παράταιρη βελονιά στο φιλμικό σύμπαν του Γάλλου σκηνοθέτη.

Φαινομενικά μια τέτοια παρέμβαση στο σινεμά του Γκοντάρ φαντάζει ιεροσυλία, αλλά η «Περιφρόνηση» αθωώνεται ομόφωνα, διότι ο Γκοντάρ ως αυθεντικός auteur μιας άλλης εποχής, ως φωτισμένος αντικομφορμιστής και επί της ουσίας ανήσυχος δημιουργός – συμφωνείς ή δεν συμφωνείς μαζί του - έφτιαξε την πιο εμπορική του ταινία, δικαιώνοντας τον όρο «σινεμά» μέσω του εαυτού του. Γουστάρω τον Γάλλο σκηνοθέτη για αυτή και μόνο την ταινία, καθώς κινηματογράφησε αριστουργηματικά ό,τι ακριβώς απεχθανόταν: την μεγάλη παραγωγή, το σινεμασκόπ, την εμπορικότητα, τα επιτηδευμένα τρικ για να πουλήσει η ταινία, τα φαντεζί, τα πλουμιστά και τα απαστράπτοντα παρελκόμενα. Ναι, τα κατάφερε και σε κανένα πλάνο ή σεκάνς της «Περιφρόνησης» δεν απουσιάζει το στιλ, ακόμα και στον τριαντάλεπτο καυγά του ζευγαριού ανάμεσα στην Μπριζίτ Μπαρντό και τον Μισέλ Πικολί, ακόμα όταν η ταινία ανοίγει με την Μπαρντό γυμνή. Η κάμερα του Ζαν Λικ συνεχίζει να είναι επικριτική, ενθουσιαστική, ερωτική και μελαγχολική, αιχμαλωτίζοντας τις αλληγορίες του, την προσωπική του σύνταξη στο ομηρικό δράμα, την ειρωνεία, αλλά και την αυτοαναφορά, καθώς ο Γκοντάρ είναι χωρισμένος από την μούσα της ζωής του, την Άνα Καρίνα. Φινέτσα σαν πραγματικό μετάξι από την γενιά του απέριττου υλισμού που ακόμα εμπνέει.

Σενάριο βασισμένο στη νουβέλα του Αλμπέρτο Μοράβια «Il disprezzo» (1954), διασκευασμένο από τον Γκοντάρ, σε παραγωγή του Κάρλο Πόντι και του Ζοζέφ Λεβίν και μουσική του Ζορζ Ντελερί, η «Περιφρόνηση» γυρίστηκε στο θρυλικό στούντιο της Τσινετσιτά και στη βίλα του Ιταλού συγγραφέα Κούρτσιο Μαλαπάρτε στο Κάπρι. Η ταινία ενδύθηκε με την κατάλληλη παρασκηνιακή φιλολογία και, φυσικά, είναι μια οξύτατη, κριτική αντιπαράθεση του Γκοντάρ στις αμερικάνικες, κινηματογραφικές παραγωγές. Πάραυτα είναι μια ταινία ορόσημο, γεννημένη στον αμφιβληστροειδή χιτώνα της νουβέλ βαγκ, που άφησε εποχή.

Photo Gallery «Περιφρόνηση»

«Οι Μεταφραστές»
«Θερινό σινεμά με απίθανες επανεκδόσεις κλασικών τ...

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/