27
Σαβ, Φεβ
Tο διάβασαν 695 άτομα (695 Views)

«Ο Mia Couto και Το Τελευταίο Πέταγμα του Φλαμίνγκο», γράφει η Νότα Διαμαντοπούλου

fl556

Τις ατέλειωτες νύχτες του καταναγκαστικού εγκλεισμού, τις πέρασα στο «ψαχτήρι» του laptop. Προσπαθούσα να βρω μιαν άκρη. Βρήκα και πολλά και λίγα. Ένα βιβλίο, που είχα αγοράσει πριν το lockdown, ήταν σε κατάσταση «με κοιτάς, σε κοιτώ και μετά σιωπή». Έλλειψη συγκέντρωσης. Καμιά φορά το φυλλομετρούσα και πάλι το άφηνα.

Ξημερώματα ήταν όταν το άνοιξα για πρώτη φορά. Είναι ένα βιβλίο που μπορείς να το «ρουφήξεις» σε μια μέρα και κάτι, μα εγώ το κράταγα σαν κόρη οφθαλμού. Λέξη λέξη, σελίδα σελίδα.

Το Τελευταίο Πέταγμα του Φλαμίνγκο, από τις εκδόσεις Γκούντεμπεργκ
Ο γεννημένος και μεγαλωμένος στη Μοζαμβίκη συγγραφέας και υποψήφιος για το βραβείο Booker, Mia Couto


Ο Mia Couto στο βιβλίο του: «Το Τελευταίο Πέταγμα του Φλαμίνγκο» (εκδόσεις Γκούντεμπεργκ), μιλάει για ένα χωριό της Μοζαμβίκης, την Τιζανγάρα, όπου διάφοροι ΟΗΕδες εκρήγνυνται στα ξαφνικά. Οι απεσταλμένοι λευκοί Ευρωπαίοι που προσπαθούν να διαλευκάνουν την υπόθεση, δεν τα καταφέρνουν. Ένα πέος που βρίσκεται στην μέση της εθνικής οδού, δεν είναι βοηθητικός παράγοντας και έτσι καλείται η πανέμορφη πόρνη της κωμόπολης, που την έλεγαν και μάγισσα, να αναγνωρίσει από το μόριο, τον άνδρα που το έφερε.

Αφρική. Η πηγή της ζωής για το ανθρώπινο είδος. Αυτό μας έχουν μάθει οι ανθρωπολόγοι. Την πηγή αυτή της ζωής η «πολιτισμένη» δύση την έχει κόψει σε τεράστια τετράγωνα στον χάρτη, φυτεύοντας εμφύλιους, ξεθάβοντας διαμάντια από τα σπλάχνα της, χύνει το μαύρο αίμα και μετά δίνει εθνοσωτήρες.

Αποικιοκράτες που απολαμβάνουν το απεριτίφ τους στο εξωτικό ηλιοβασίλεμα, βαμμένο από σώματα ντόπιων, στο ουράνιο στερέωμα.

Ο Mia Couto, καταρρίπτει τις μαγείες, τις γητειές. Μαγικό είναι μόνο το χώμα που πατάνε οι ντόπιοι και το θέλουν δικό τους, δίχως εξωτερικούς παράγοντες, να μεθοδεύουν και να διδάσκουν τους τοπικούς δικτατορίσκους στα βήματα που χάραξαν αυτοί.

Μαγικές είναι οι γυναίκες. Είτε σαν πόρνες, σαν σύζυγοι, σαν μάνες μιας νέας ζωής, θέλοντας το καλύτερο γι αυτή και τις περισσότερες φορές χωρίς να μπορούν να το καταφέρουν.

Μαγικοί είναι οι άνδρες «που καμώνονται τους δυνατούς γιατί φοβούνται» και οι γυναίκες τους επινοούν υπέροχα ψέματα για να γαληνέψουν την ταραγμένη προαιώνια φύση τους.

Καμιά από τις παραπάνω μαγείες δεν έζησα τους περίπου δύο μήνες, που κλείστηκα υποχρεωτικά στο σπίτι, ακούγοντας διαγγέλματα από σπουδαγμένους σε πανάκριβα κολλέγια αρχηγούς, γιατρούς και «μπαγλαμάδες γκεμπελίσκους» της πολιτικής προστασίας.

Είδα ανθρώπους να μου σηκώνουν το δάχτυλο, να κυβερνούν με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου. Όλα για το καλό μου, μα δεν αντέχει άλλο το μυαλό μου.

Έζησα έντονα ξεσπάσματα και μετά σαν λαβωμένη σκύλα έγλειφα τις πληγές μου.

Ένας ακόμα θάνατος που με φίλησε στο στόμα. Η Γωγούλα. Μια πόρτα η ξαδέρφη μου στο χωριό και δεν μπόρεσα να την αποχαιρετήσω σαν της έπρεπε. Ελπίζω να μην την καταχώρησαν σ αυτή τη δεξαμενή (τι λέξη κι αυτή ) των ανθρώπων που έφυγαν απ τον ιό.

Αρχηγοί κομμάτων, υπουργοί, μεγαλοστελέχη της πολιτικής έλαμψαν δια της απουσίας τους όλον αυτό τον καιρό.

Θα κάνουν ανασχηματισμό ακούω. Θα τους βλέπω και θα γελάω καθώς θα ανακατεύουν τη δική τους δεξαμενή, γιατί «πάγκο» δεν έχουν. Οι αναπληρωματικοί είναι της άλλης πλευράς, του πρώτου αρχηγού της παράταξης.

Το φθινόπωρο φοβάμαι πως πριν πάνε τα παιδιά σχολείο θα μας πουν να πάμε πρώτα εμείς, εκτός αν βρουν λύση στην οικουμενική χάβρα. Θα μας ζητήσουν να δώσουμε το χαρτάκι με τους σταυρούς επάνω, για να δούμε έναν ακόμα εθνοσωτήρα στο θώκο.

Είμαστε όλοι Αφρική.

«Η Φάρμα των Ζώων: Πως θα το Μαζέψετε Τώρα;», γράφ...
Το Ημερολόγιο της Νότας Punk

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/