05
Σαβ, Δεκ

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

«Ο Μίκης Θεοδωράκης ξεπλήρωσε το χρέος του στο λαό», γράφει η Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

66

Την 1η Ιουνίου του 1967 με διαταγή του αρχηγού ΓΕΣ της χούντας Οδυσσέα Αγγελή, «απαγορεύεται η καθ' οιονδήποτε τρόπον μετάδοσις ή εκτέλεσις μουσικής ή ασμάτων του κομμουνιστού Μίκη Θεοδωράκη τα οποία, συν τοις άλλοις, αποτελούν και μέσον συνδέσμου μεταξύ των κομμουνιστών. Οι παραβάτες, σύμφωνα με την διαταγή απειλούνται με έκτακτα Στρατοδικεία».

«Το τραγούδι είναι ὁ λαός σε όλη του την ιστορική ουσία, πορεία και συνέχεια» για τον πιο μεγάλο, τον πιο σημαντικό, τον πιο σπουδαίο Έλληνα μουσικοσυνθέτη που στις παρτιτούρες του ταξίδεψε την Ελλάδα στα πέρατα της γης.

«Λαός και ποιητής ή μάλλον ὁ Λαός-Ποιητής θα πάρει την εξουσία»; «Τότε, Έλληνα, θα ξαναγίνεις αυτό που υπήρξες», οραματιζόταν ο Μίκης Θεοδωράκης , που εδώ και 53 χρόνια αναγκάστηκε να περάσει στην παρανομία με το Πατριωτικό Μέτωπο, πρώτο κίνημα αντίστασης που ίδρυσε κατά της δικτατορίας, οργάνου της παγκόσμιας αμερικανικής στρατηγικής πολέμου κατά τής ελευθερίας, από την Αθήνα μέχρι τη Σαϊγκόν.

Ὁ Μίκης συλλαμβάνεται τον Αύγουστο του 1967, κι η φυλακή και τα βασανιστήρια ξαναρχίζουν, αυτή τη φορά στα κελιά των φυλακών Αβέρωφ. Έπειτα αμνηστεύεται κι η αμνηστία μετατρέπεται σε εκτόπιση, στη Ζάτουνα το 1968, στόν Ωρωπό το 1969.

Τον Απρίλιο του 1970, μετά τις διαμαρτυρίες του Συμβουλίου της Εὐρώπης, ο Μίκης Θεοδωράκης αφήνεται ελεύθερος, αλλά εκδιώκεται από την Ελλάδα. Διαλέγει τη Γαλλία, για να συνεχίσει τη μάχη του με άλλα μέσα: «ἄν τά τραγούδια αὐτά ἔχουν κάποια ἀξία», γράφει, «αὐτή τήν παίρνουν προπαντός ἀπό τήν ἠθική στάση τοῦ δημιουργοῦ τους. Ἄν ἐγώ λυγίσω, ἄν δειλιάσω, ἄν στραβοπατήσω, τότε καί τά τραγούδια μου θά χάσουν το ἀνάστημά τους. Εἶναι ἡ ἀγάπη γιά σένα, ἑλληνικέ λαέ, πού πάνω ἀπ' ὅλα μέ βαρύνει μ' ἕνα χρέος καί θέλω νά πληρώσω αὐτό τό χρέος».

Τα τραγούδια του, που περνούν τα σύνορα παρ' όλους τους αστυνομικούς ελέγχους, συνεχίζουν να εξυμνούν την οργή και τη μάχη του ελληνικού λαού για την ελευθερία του. Ο Μίκης Θεοδωράκης αψηφά τη χούντα με μιαν ανίκητη ελπίδα: «Ἐσεῖς ἔχετε τάνκς. Ἐγώ τραγούδια. Το δυστύχημα γιά σᾶς εἶναι πώς οἱ Ἀμερικανοί δέν βρῆκαν ἀκόμα τάνκς πού νά σκοτώνουν τραγούδια. Ἄν θέλετε, ἐγώ εἶμαι πιό δυνατός ἀπό σᾶς, γιατί ὁ χρόνος σκουριάζει τά τάνκς, ὅμως δυναμώνει τά τραγούδια».

Μετά τη Μακρόνησο, γράφει στο Ημερολόγιο του: «Μοῦ 'μεναν δυό βράχοι: ἡ Μουσική καί τό Κίνημα τοῦ λαοῦ μας. Πῆγα στήν Ἀθήνα. Γύρω μου ζοῦσαν, σκέφτονταν, κινιόνταν, ἀναπτύσσονταν χιλιάδες, δεκάδες χιλιάδες σύντροφοι. Ἐλεύθεροι, ὁ καθένας φυτεμένος στήν καρδιά τῆς ζωῆς. Νά ποιά εἶναι ἡ δύναμή μας. Νά κυριαρχήσουμε δημιουργικά στή ζωή. Νά ποιό είναι τό Μέτωπο σήμερα. Εἶναι τό Μέτωπο τῆς Ζωῆς! Ἐκεῖ πρέπει νά μεταφερθεῖ, νά δοθεῖ καί νά κερδηθεῖ ἡ μάχη».

 Και κερδήθηκε. Γιατί το έργο του Μίκη Θεοδωράκη, τα τραγούδια αντίστασης σε κάθε τυραννία έγιναν σταθμός και πηγή έμπνευσης, που έδινε και δίνει ελπίδα ακόμη και στις πιο αποφράδες στιγμές και όχι μόνο, αφού κάθε λαός που αγωνίζεται για το δίκιο του μπορεί να εκφρασθεί σε κάθε στιγμή της ζωής του με κάποιο του τραγούδι. Γι΄αυτό και όλοι οι λαοί τον θεωρούν δικό τους.

Πολλά από τα στοιχεία και τις φωτογραφίες του άρθρου αντλήσαμε από το αρχείο και την ιστοσελίδα του Μίκη Θεοδωράκη.

The Legacy of Lynyrd Skynyrd (2019): το Μνημείο, τ...
«Δεν θα ακούσεις, ξανά, νέα μουσική», γράφει ο Κώσ...

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares