05
Σαβ, Δεκ

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

«Ο Μάνος Χατζιδάκις μας συντροφεύει από την Οδό Ονείρων», γράφει η Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

2345

«Ποτέ δεν πρόκειται να τελειώσει η ανθρώπινη περιπέτεια αλλά και η ανθρώπινη ευπιστία. Πάντα ο άνθρωπος θα πιστεύει πως τα όνειρά του θα δικαιωθούν. Αλλά και πάντα θα αγνοεί πως ο ίδιος καταστρέφει τα όνειρά του με το να ξυπνά κάθε πρωί. Κάθε πρωί κι όχι για πάντα, μια και μόνη φορά.» (Μάνος Χατζιδάκις)

Πέρασαν κιόλας 26 χρόνια από τότε που ο Μάνος Χατζιδάκις ταξίδεψε στην οδό ονείρων (15 Ιουνίου 1994), αλλά είναι πάντα κοντά μας μέσα από τις μουσικές του, τα τραγούδια του και τις απόψεις του που είναι τραγικά προφητικές.

Όπως για παράδειγμα όταν ο ανεπανάληπτος δημιουργός το 1990 μίλησε για την ένταξη της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, χαρακτηρίζοντάς της ως μια νέα σκλαβιά: «…η Ελλάδα θα γίνει μια ασήμαντη επαρχία της Ευρώπης που θα κυβερνάται από τους Ευρωπαίους και δεν θα έχει καμιά διαφορά από την Τουρκοκρατία. Δηλ. Η Ε.Ε. θα είναι μια νέα μορφή Τουρκοκρατίας για την Ελλάδα! Πιστεύω ότι θα ζήσουμε άλλη μια Τουρκοκρατία. Η ΕΟΚ είναι μια Τουρκοκρατία άλλης μορφής. Θα υπάρξουν βέβαια οι εξαιρέσεις, όπως πάντα υπήρξαν. Και τότε άνθρωποι δεν έφυγαν έξω; Αλλά ο λαός θα ζει όπως στην Τουρκοκρατία. Κατά βάθος χαίρομαι που δεν θα ζω για να τα βλέπω αυτά. Καλή σας τύχη.»

Ο Μάνος Χατζιδάκις το 1966 ταξιδεύει στην Αμερική με την Μελίνα Μερκούρη και τον Ζιλ Ντασσέν, προετοιμάζοντας την παράσταση «Ιλια Ντάρλινγκ», την θεατρική μεταφορά του «Ποτέ την Κυριακή» που θα ανέβαινε στο Μπρόντγουεϊ..


Στο έντυπο πρόγραμμα της συναυλίας με τον υπότιτλο «Οι βρικόλακες επιστρέφουν», ο Μάνος είχε σημειώσει τις απόψεις του για αυτό θέμα που σήμερα τόσο πολύ μας καίει. Είχε γράψει, λοιπόν, ο Χατζιδάκις ,μεταξύ άλλων, σε αυτό το κείμενο που μας άφησε παρακαταθήκη:

«Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δύο μορφές. 'Η προκλητικός, με το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά γεγονότα, που δεν ευνοούν την περίπτωσή τους, ή παθητικός μες στον οποίο κυριαρχεί ο φόβος για ό, τι συμβαίνει γύρω μας. Ανοχή και παθητικότητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των πολλών. Προτιμότερος ο αργός και σιωπηλός θάνατος από την αντίδραση του ζωντανού κι ευαίσθητου οργανισμού που περιέχουμε. Το φάντασμα του κτήνους παρουσιάζεται ιδιαιτέρως έντονα στους νέους. Εκεί επιδρά και το marketing. Η επιρροή από τα Μ.Μ.Ε. ενός τρόπου ζωής που ευνοεί το εμπόριο. Κι όπως η εμπορία των ναρκωτικών ευνοεί τη διάδοσή τους στους νέους, έτσι και η μουσική, οι ιδέες, ο χορός και όσα σχετίζονται με τον τρόπο ζωής τους έχουν δημιουργήσει βιομηχανία με τεράστια και αφάνταστα οικονομικά ενδιαφέροντα.

»Και μη βρίσκοντας αντίσταση από μια στέρεη παιδεία όλα αυτά δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει ο εγωκεντρισμός, η εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες ένστιχτο στο εσωτερικό τους. Προσέξτε το χορό τους με τις ομοιόμορφες στρατιωτικές κινήσεις, μακριά από κάθε διάθεση επαφής και επικοινωνίας. Το τραγούδι τους με τις συνθηματικές επαναλαμβανόμενες λέξεις, η απουσία του βιβλίου και της σκέψης από την συμπεριφορά τους και ο στόχος για μια άνετη σταδιοδρομία κέρδους και εύκολης επιτυχίας. Βιώνουμε μέρα με τη μέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας, που ή φοβάται ή δεν σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη. Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος «αρχηγός» που θα ηγηθεί αυτού του κατάπτυστου περιεχομένου μας. Και τότε θα 'ναι αργά για ν' αντιδράσουμε.

»Ποτέ δεν θα νικήσει η Ελευθερία, αφού τη στηρίζουν και τη μεταφέρουν άνθρωποι, που εννοούν να μεταβιβάζουν τις δικές τους ευθύνες στους άλλους. (…) Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί δολοφόνοι, που βρίσκουν όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές λόγω μιας περίεργης αλλά όχι και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος. Που τους έχουν συνηθίσει οι αρχές και οι κυβερνήσεις σαν μια πολιτική προέκτασή τους ή σαν μια επιτρεπτή αντίθεση, δίχως ιδιαίτερη σημασία που να προκαλεί ανησυχία. (…). Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο θάνατος».

Χρειάζονται τόμοι για να γράψει κανείς για το Μάνο Χατζιδάκι , που ό, τι είχε ιερό ήταν «Να περιφρονεί τις συνήθειες των πολλών, τη λογική του κράτους και την ‹ηθική› των συγγενών μου. Να αγαπάει με πάθος τους κυνηγημένους, τους ανορθόδοξους και τους αναθεωρητές».

Αυτός ήταν ο Μάνος! Τέλεια όμως, τον περιγράφει ο Μίκης Θεοδωράκης που θυμάται τη φιλία του με το Μάνο Χατζιδάκι, στα 1945:

«Συχνά γυρίζαμε μαζί στην Αθήνα. Το λεωφορείο, αυτή την ώρα, ήταν άδειο. Καθόμαστε στο πίσω κάθισμα και διηγιόταν ο ένας στον άλλον την τελευταία του μουσική σύνθεση. Με τη φαντασία μας μεταχειριζόμαστε μεγάλες ορχήστρες. «Το θέμα το παίρνουν έξι τρομπόνια», έλεγε αίφνης για κάποια φανταστική σύνθεση που ονειρευόταν εκείνο τον καιρό. «Και ξαφνικά επεμβαίνουν τρεις άρπες…» και ούτω καθεξής. Μετά το «Καλοκαίρι θα θερίσουμε», άρχισε να δουλεύει στο θέατρο.

»Του άρεσε τόσο πολύ, που μια φορά, στο Περοκέ, τον είδα να παίζει σαν κομπάρσος και να τρέχει στη σκηνή. Ακολούθησε τους «Ενωμένους Καλλιτέχνες» στην τουρνέ τους στην επαρχία. Στη Λάρισα, ένα μεσημέρι, μπήκαν οι σούρληδες στο θέατρο για να δείρουν τους κομμουνιστές καλλιτέχνες. Δε βρήκαν όμως παρά μόνο το Μάνο, που έπαιζε μόνος το πιάνο του. Έφαγε και το μερίδιο των άλλων και του σπάσανε και τα δόντια.»

photo gallery Μάνος Χατζιδάκις

«Τον Ιούλιο του 1964 γεννήθηκε ο Chris Cornell», γ...
The Legacy of Lynyrd Skynyrd (2019): το Μνημείο, τ...

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares