27
Τρι, Οκτ

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

«Ο Λύκος και το Γεράκι: Μια ταινία, ένα μυητικό παραμύθι», γράφει ο Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

1-exon-2

«Κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη …», ξεκινούσαν οι παραμυθάδες τις φανταστικές τους αφηγήσεις. Το λιλιπούτειο, μαζί και το ενήλικο κοινό παρακολουθούν τα λεγόμενα με τα μάτια ορθάνοιχτα και τα ώτα τεντωμένα σαν πανιά σκούνας όρτσα στον ευεργετικό άνεμο της γνώσης. Οι μύθοι, βέβαια, για ένα μεγαλύτερο ηλικιακά κοινό είχαν εντελώς διαφορετικό υπόβαθρο και οι αφηγητάδες τους ήταν πιότερο δάσκαλοι παρά απλοί παραμυθάδες.

Σε παλαιότερους αιώνες, όταν η αρχαία γνώση βρισκόταν υπό διωγμό από την θρησκευτική κυριαρχία, οι αλχημιστές και οι μύστες, μαζί με τα όποια σπουδαία γραπτά και ντοκουμέντα τους γινόντουσαν τροφή στην πυρά και το ασφαλέστερο μέσο της διάδοσης των σπουδαίων διδασκαλιών ήταν η μεταμφίεση της γνώσης σε μύθους, αλληγορίες και παραβολές από στόμα σε αυτί.

«Ladyhawk» (Ο Λύκος και το Γεράκι – 1985), με τον Ρούτγκερ Χάουερ και την Μισέλ Πφάιφερ

Άπασες οι θρησκείες - και αλήθεια είναι - προκάλεσαν ανήκεστον βλάβη στην ανθρώπινη πρόοδο πάνω σε αυτόν τον ολοζώντανο και ευλογημένο πλανήτη, τιμωρώντας δια θανάτου όσους τολμούσαν να εκφράζονται ελεύθερα, να διαδίδουν την πραγματική αλήθεια, που αφορά την τριαδική οντότητα του έμψυχου ανθρώπου, αλλά και σε όσους δημιουργούσαν «καινά δαιμόνια», ικανά να διαλύσουν το υπνωτιστικό σκοτάδι της εξουσίας, που είχαν απλώσει τα διάφορα ιερατεία και οι επικυρίαρχοι του συστήματος. Εντός αυτού του νοσηρού περιβάλλοντος, για πολλούς αιώνες, οι κατέχοντες ατόφια γνώση συρρικνώθηκαν, κρύφτηκαν, «έθαψαν» τα σπουδαία χειρόγραφά τους. Άλλοι πάλι έκλεισαν τις σχολές τους και παρέμειναν στην σιωπή. Όσοι από αυτούς επέζησαν επέλεξαν τον μοναχικό, μυητικό δρόμο προς την αλήθεια της ανθρώπινης ζωής.

Άλλοι πάλι, θεώρησαν εγωιστική και φοβική την αντίδραση εκείνων των δασκάλων ενάντια στο σκότος και με ανιδιοτελή γνώμονα στη σκέψη τους, πως η γνώση της αλήθειας δεν είναι για να σφραγίζεται και να θάβεται αλλά να εξαπλώνεται σαν δυνατό αντίδοτο στον θανατηφόρο ιό που είχε προσβάλλει όλα τα κοινωνικά στρώματα, έσπευσαν να την διαχύσουν ξανά. Λογικά πάντα και διαβλέποντας, πως εάν συνεχιστεί με αυτούς τους ρυθμούς η εν λόγω θρησκευτική και παράλληλα η εκάστοτε μοναρχική τρομοκρατία, μαθηματικά και γεωμετρικά το ανθρώπινο γένος θα κατέληγε στην πνευματική και την ψυχική του εξόντωση ταχύτατα. Ο άνθρωπος θα μετασχηματιζόταν σε έναν σκλάβο δίχως μέλλον σε έρημη γη.

Το ανθρώπινο δέμας ήταν και παραμένει έως σήμερα πολύτιμο για τις πάσης φύσεως χειρωνακτικές εργασίες, αλλά και, εν γένει, ο άνθρωπος είναι τα μάλα απαραίτητος και χρήσιμος για την συντήρηση του παγκόσμιου Κεφαλαίου ως δίποδο ον άμετρης, υλικής κατανάλωσης. Ανθρωπο-σκλάβοι, δηλαδή πειθήνια, ανθρώπινα εργαλεία άνευ πνευματικής σπίθας και ψυχικής ανάτασης, χρήσιμα και υποταγμένα όντα στις δυο μεγάλες εξουσίες του πλανήτη Γη: την πολιτική και την θρησκευτική εξουσία.

Κάποιοι πραγματικά τολμηροί Δάσκαλοι και Μύστες στα σκοτεινά, ανθρώπινα χρόνια των βυζαντινών και των μεσαιωνικών διωγμών – φαινόμενο που επαναλαμβάνεται και σήμερα, εν έτει 2020 - , αψηφώντας τις ζωές τους, ανέλαβαν το ρίσκο της σποράς αλήθειας στα λεηλατημένα πεδία της ανθρώπινης νόησης. Άρχισαν σιγά σιγά και μέσα από περίεργους διαύλους να μεταφέρουν εκείνη την παλαιά, απαγορευμένη γνώση της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας και τον γόνιμο αποκρυφισμό όχι απροκάλυπτα και ξεκάθαρα όπως γινόταν κάποτε, αλλά συμβολικά, με την χρήση μύθων και αλληγοριών, όπως αναφέραμε παραπάνω. Μια δύσκολη και επικίνδυνη αποστολή τέθηκε σε εφαρμογή σε άκρως ζοφερές περιόδους γεμάτες τρόμο, απώλεια και βία. Κυρίαρχος σκοπός τους ήταν να αφυπνίσουν τον ήδη ναρκωμένο και βασανισμένο, ανθρώπινο νου, ώστε ιδίοις όμμασι - με τους προσωπικούς, ορατούς και αθέατους οφθαλμούς τού καθενός - να αντιμετωπιστούν ελεύθερα και άφοβα οι εσωτερικοί και οι εξωτερικοί δαίμονες, αλλά και τα τέρατα της ψευδαίσθησης ως την οριστική νίκη της ανθρώπινης, έμψυχης φυλής.

Οι μύθοι σε πρώτο πλάνο φεγγοβολούσαν από την αιώνια μάχη του καλού με το κακό, διανθισμένοι με τον απελευθερωτή έρωτα για να εντυπωσιάζουν, ενώ σε δεύτερο και τρίτο επίπεδο διέθεταν μυητικό χαρακτήρα και οι «παραμυθάδες» απέδιδαν με παρρησία αφηγηματικής θεατρικότητας την ουσία των ιστοριών, δημιουργώντας την κατάλληλη ατμόσφαιρα και το σωστό κλίμα, αναλόγως το παραμύθι που εξιστορούσαν, για να προσελκύσουν το ενδιαφέρον των ακροατών τους. Μύθοι, έντεχνα εμπλουτισμένοι από αρχαίες σοφίες και βαθιά μηνύματα, ονειρικές ιστορίες γεμάτες θάρρος, ηρωισμούς, άθλους, έρωτα, φιλότητα, αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη και ελευθερία, δηλαδή, άπαν το αξιακό σύστημα των αρχαιοελληνικών αρετών σε πλήρη ανάπτυξη, φυσικά εμπλουτισμένες από την ουράνια δύναμη της αφύπνιση στην ψυχή, αυτή που οδηγεί τον πνευματικά νεκροζώντανο άνθρωπο στο μονοπάτι της αυτογνωσίας και κατά συνέπεια της ελευθερίας.

Η αιώνια σύγκρουση του καλού με το κακό ως πεδίο δράσης στα μεσαιωνικά παραμύθια

Εκείνοι οι τολμηροί αφηγητές των μύθων στις σκοταδιστικές περιόδους της ανθρωπότητας ήταν άνθρωποι μυημένοι, γυναίκες και άνδρες μορφωμένοι, πάνω απ΄ όλα ελεύθεροι και καλής μαρτυρίας, αρκετοί δε από αυτούς ήταν οικονομικά ευκατάστατοι ώστε να μην παγιδεύονται στον κολλώδη ιστό της ένδειας και αποπροσανατολίζονται από τον σκοπό τους. Όλοι τους ήταν καλά εκπαιδευμένοι από τους κρυφούς δασκάλους τους να είναι ιδιαιτέρως προσεκτικοί, σε εγρήγορση δηλαδή, και να μην θέτουν σε κίνδυνο, πρωτίστως, τους εαυτούς τους και την αποστολή που τους είχε ανατεθεί.

Ψύχραιμοι και δομημένοι άριστα ως χαρακτήρες με το σπάνιο υλικό της ανθρώπινης διάκρισης ταξίδευαν από πόλη σε πόλη και από χωρίον εις χωρίον μεταφέροντας γνώση. Και εκεί όπου σε κάποιον ή σε κάποια από την ομήγυρη φούντωνε στα μάτια τους η μικρή σπίθα της περιέργειας από τα λεγόμενα τού «παραμυθά», αναζητώντας περαιτέρω ερμηνείες και εξηγήσεις της πλοκής, τότε ο αφηγητής – μαθητής, επίσης, διερευνητικά και με προσοχή προχωρούσε σε μια κατ΄ ιδίαν ασφαλή συζήτηση μαζί τους. Εξέταζε ενδελεχώς, άνευ συναισθηματικής φόρτισης, ξανά και ξανά, εάν το ενδιαφέρον και η επιμονή των «περίεργων» είναι πραγματικά, ατόφια και πηγάζουν από την εσωτερική δύναμη της αλλαγής και δεν εκπορευόντουσαν από τα σκοτεινά βρόχια της εφήμερης ιδιοτέλειας. Μια διαδικασία που μπορεί να κρατούσε μεταξύ τους αρκετά έτη μέχρι να συνειδητοποιήσει ο καλά εκπαιδευμένος αφηγητής-μαθητής, πως ο «περίεργος» ή η «περίεργη» από το ακροατήριο τους ήταν πραγματικοί αναζητητές που ψάχνουν την αλήθεια, έτοιμοι να ακολουθήσουν τους δύσκολους και αθέατους δρόμους της πνευματικής μέθεξης και, φυσικά, δεν ήταν βαλτοί από τα διάφορα ιερατεία και τις βασιλικές αυλές.

Το ψυχικό σθένος, η γενναιότητα, η αποφασιστικότητα, η εντιμότητα, η ανιδιοτέλεια και η καθαρότητα των σκέψεων τους ήταν οι πρώτες σταθερές ως προς την αξιολόγηση του υποψήφιου, ας πούμε μαθητή, από τον προσεκτικό μυημένο. Ανάλογη τακτική χρησιμοποιούσε και ο δάσκαλος Πυθαγόρας στην περίφημη σχολή του για τους νεοφερμένους, υποψήφιους μαθητές, αντίστοιχη διαδικασία είχαν και όλα τα γνωστά μυστήρια του αρχαίου, ελληνικού κόσμου προς τους ενδιαφερόμενους για να μυηθούν.

φανταστική απεικόνιση του μυητικού θαλάμου των Ελευσινίων Μυστηρίων

Η λαϊκή ψυχαγωγία, όπως είναι η Τέχνη του σινεμά, στον ένα και κάτι αιώνα παρουσίας της έδωσε στο φιλοθεάμον κοινό κάποιες κινηματογραφικές ταινίες όχι πολλές τον αριθμό, που στα σενάρια τους και μέσα από την μεταμφιεσμένη μορφή ενός παραμυθιού, επικού ή φανταστικού, γέμισαν την μεγάλη οθόνη με υπέροχες στιγμές πνευματικής γνώσης. Μια από αυτές είναι και η ταινία του Ρίτσαρντ Ντόνερ: «Ladyhawk» (Ο Λύκος και το Γεράκι – 1985), σε σενάριο του ηθοποιού και συγγραφέα Έντουαρντ Κμάρα και πρωταγωνιστές τον εξαιρετικό Ρούτγκερ Χάουερ, την εκθαμβωτική Μισέλ Πφάιφερ και τον πολλά υποσχόμενο, τότε, νέο ηθοποιό Μάθιου Μπρόντερικ.

Να αναφέρουμε, επίσης, ότι ο Έντουαρντ Κμάρα έγραψε και το σενάριο της τηλεοπτικής σειράς «Merlin», που προβλήθηκε με επιτυχία στην μικρή οθόνη το 1998, αφηγούμενος τον μύθο του βασιλιά Αρθούρου, ιδωμένο από τα μάτια του μάγου και σύμβουλου του, τον Κέλτη, Δρυίδη Μέρλιν. Βέβαια, το 1981, ο Εγγλέζος Τζον Μπούρμαν σκηνοθετεί όλη την μεταφυσική διάσταση του αρθουρικού μύθου, περί της παλαιάς και της νέας θρησκείας, στο επικό και αναντικατάστατο «Eξκάλιμπερ», βασισμένος, πάντα, στο βιβλίο «Le Morte D' Arthur» (Ο Θάνατος του Αρθούρου), του Άγγλου αποκρυφιστή σερ Τόμας Μάλορι, που γεννήθηκε κάπου ανάμεσα του 1415 και 1420, για να αποχωριστεί τα γήινα το 1471 και ο οποίος στην ιστορία έμεινε γνωστός ως ο «φυλακισμένος ιππότης». Για την ιστορία του θέματος και αφού αναφέραμε τον εν λόγω συγγραφέα, να σημειώσουμε, ότι ο Μάλορι συμμετείχε ενεργά στον πόλεμο των Ρόδων (1455 και 1487) να μάχεται και με τις δυο πλευρές την ίδια στιγμή, ταυτοχρόνως. Ο «μυστήριος» αυτός Άγγλος ευγενής παρουσιαζόταν αίφνις σε ανυποψίαστους ανθρώπους και το ίδιο ξαφνικά εξαφανιζόταν από τον χώρο, ενώ υπήρξαν πολλές μαρτυρίες που έλεγαν, πως την ίδια ημέρα και την ίδια ώρα τον συναντούσαν διάφοροι, άσχετοι άνθρωποι δυο και τρεις φορές σε διαφορετικές πόλεις τεραστίων χιλιομετρικών αποστάσεων η μια από την άλλη. Θα γράψουμε ένα αφιέρωμα για αυτή την «παράξενη», την άκρως ιδιαίτερη και αντιφατική προσωπικότητα του Μεσαίωνα, τον ευγενή, τον πολιτικό και συγγραφέα σερ Τόμας Μάλορι με την αθεράπευτη ροπή προς την παρανομία.

Το σενάριο της «Ladyhawk» του Έντουαρντ Κμάρα είναι απλό, όπως απλά στην βάση τους είναι όλα τα σπουδαία παραμύθια, μόνο που στο πεδίο της εσωτερικής δράσης η αφήγηση βρίθει συμβολισμών και αρχαίας γνώσης. Τα γεγονότα που διαδραματίζονται στην σεναριακή πλοκή της ταινίας είναι λεπτομερώς μελετημένα και άψογα ευθυγραμμισμένα επάνω στην πορεία της ανθρώπινης αφύπνισης, εξαιρετικά, δε, εικονοποιημένα για τον απλό θεατή που θα αντιμετωπίσει την ιστορία ως ένα όμορφο παραμύθι αιώνιου έρωτα, αλλά βαθιά συμβολικό και γνωσιακό για τον θεατή που θα διαβάσει πέρα του πρώτου επιπέδου.

Το σενάριο της ταινίας αφηγείται έναν καταραμένο έρωτα ανάμεσα στον ευγενή, γενναίο λοχαγό Ετιέν ντε Ναβάρ (Ρούτγκερ Χάουερ) και της ωραιότατης νεαρής, Ιζαμπό ΝτΑνζού (Μισέλ Πφάιφερ), που η άσβεστη αγάπη τους τοποθετήθηκε στο φθονερό στόχαστρο ενός δυνάστη επισκόπου μιας μεσαιωνικής πόλης με το όνομα Ακουίλα, που στα λατινικά η λέξη ερμηνεύεται ως «γεράκι». Ο «θρησκευτικός» λόγος του «ιερού ταγού» της πόλης είναι ο νόμος που καθορίζει το βιος, την ζωή και τον θάνατο των απλών ανθρώπων. Ο εξουσιαστής ιερωμένος επιθυμεί, διακαώς, να κάνει δική του την όμορφη κοπέλα, αλλά αποτυγχάνει, καθότι η δεσποσύνη έχει αφιερώσει τα μάτια και την ψυχή της στον αγέρωχο Ναβάρ.

Ο ηττημένος αισθηματικά «απόστολος» του Θεού, πλημμυρισμένος από ζήλια, χολή και εγωισμό καταφεύγει ευθύς στην μαύρη μάγισσα της πόλης (διαβάστε το άρθρο για τους λευκούς και τους μαύρους μάγους εδώ), την ταγμένη στους δαίμονες να υπηρετεί τις σκοτεινές δυνάμεις, για να εκδικηθεί ο επίσκοπος το ερωτευμένο ζευγάρι. Η μάγισσα απλώνει τα δυνατά της ξόρκια και με την τέχνη της δαιμονικής γητείας, η όμορφη Ιζαμπό μεταμορφώνεται σε γεράκι για συγκεκριμένο, χρονικό διάστημα της ημέρας, δηλαδή, από την ανατολή έως την δύση του ήλιου. Και μόλις το φως του ηλιάτορα χαθεί από τον ορίζοντα, το γεράκι επανέρχεται ως ανθρώπινη, γυναικεία οντότητα. Την ίδια, όμως, ακριβώς στιγμή ο λοχαγός Ναβάρ μεταμορφώνεται σε μαύρο λύκο, μια μετάλλαξη που θα διαρκέσει έως την επόμενη ανατολή. Οι δυο ερωτευμένες ψυχές, ουδέποτε συναντώνται ως φυσιολογικοί άνθρωποι, βιώνοντας κολασμένα την στέρηση της αγάπης και της ελευθερίας, «δεμένοι» αιώνια με την κατάρα της μάγισσας να συνυπάρχουν μεταμορφωμένοι ως ζώα.

Υπάρχει όμως και ο νεαρός κλεφτάκος στην πλοκή με το όνομα Φιλίπ Γκαστόν (Μάθιου Μπρόντερικ) και το παρατσούκλι «ποντίκι», που βρίσκεται φυλακισμένος για κάποιο παράπτωμα στα μπουντρούμια του πύργου της Ακουίλας, της πόλης που καταδυναστεύει ο τρομερός επίσκοπος. Το «ποντίκι», αποφασίζει να δραπετεύσει από τα δεσμά του για να γλυτώσει από την άδικη απόφαση της βαριάς ποινής του θανάτου του, σκάβοντας στο κελί υπόγεια σήραγγα διαφυγής. Αφού χωθεί στο χώμα, συρθεί στο βάθος της γης, κολυμπήσει καθαρτικά στο νερό και «αναγεννηθεί», από την λασπερή, σκοτεινή μήτρα της μάνας Γαίας, αναδύεται στο φως της ελευθερίας με κομμένη την ανάσα.

Στην προσπάθεια του ο νεαρός παράνομος για να εξαφανιστεί δια παντός από την καταραμένη πόλη, ρίχνοντας μαύρη πέτρα πίσω του και να μην απασχολήσει ξανά τον τύραννο επίσκοπο με τις μικροαπατεωνιές του, ορκίζεται στο φως του ουρανού να ξεκινήσει μια νέα ζωή ενταγμένη στην εντιμότητα και τον ηθικό βίο. Στον δρόμο του, όμως, ανταμώνει τον γενναίο και ατρόμητο, μαυροντυμένο λοχαγό Ετιέν ντε Ναβάρ, πάνω στο κατάμαυρο άλογο του, τον Γολιάθ και ένα πανέμορφο γεράκι να τον ακολουθεί συνεχώς από ψηλά σαν πιστός φύλακας.

Ο επίσκοπος όταν πληροφορείται ότι ο Ναβάρ κυκλοφορεί κοντά στην πόλη του, ψάχνοντας την μάγισσα για να λύσει την δαιμονική κατάρα, αλλά και να σκοτώσει τον ίδιο, στέλνει τα πρωτοπαλίκαρα του ώστε να εμποδίσουν τον ιππότη στην εκπλήρωση του σκοπού του. Δίπλα στο Ναβάρ, ωσάν νεομύητος μαθητής, ακολουθεί ο νεαρός Φιλίπ Γκαστόν, που σε μια περιπετειώδη, αποκρυφιστική πορεία αρχίζει να διδάσκεται την δύναμη της αυτογνωσίας, την τέχνη της αδελφότητας και τις αρετές των υψηλών, ανθρώπινων ιδανικών.

Ο λοχαγός Ετιέν ντε Ναβάρ ((Ρούτγκερ Χάουερ) και το γεράκι που είναι η αγαπημένη του, Ιζαμπό ΝτΑνζού.

Το γεράκι, όπου μεταμορφώνεται κάθε αυγή η Ιζαμπό, στην συμβολική του υπόσταση, για τους Έλληνες, τους Αιγύπτιους, αλλά και για τους Ρωμαίους, είναι πουλί αφιερωμένο στον πνευματικό Ήλιο, όπως άλλωστε και ο αετός και από τον Ήλιο αντλεί όλες τις δυνάμεις του. Συγκεκριμένα για τους Έλληνες είναι ο ταχύτερος αγγελιαφόρος του Απόλλωνα. Ο Όμηρος στην Οδύσσεια σχετίζει το ηλιακό γεράκι με την ευπλόκαμο, ημιθέαιανα Κίρκη. Το γεράκι καθώς εκπορεύεται από την ενέργεια του ουράνιου, φωτεινού δίσκου εκπροσωπεί τον ζήλο, την νίκη, την πνευματική ανέλιξη εντός όλων των πεδίων και είναι η απόλυτη ελευθερία του ανθρώπου από τις πεποιθήσεις του.

Ο Ρα και ο Ώρος, που είναι οι γερακόμορφοι θεοί του αιγυπτικαού πανθέου , ο μεν Ρα είναι ο ανατέλλων Ήλιος και ο δε Ώρος είναι ο φωτεινός ορίζοντας. Ο Ελβετός ψυχίατρος και ψυχαναλυτής Καρλ Γκουστάβ Γιουνγκ αποδίδει την συμβολική έννοια της μάνας στο γεράκι, λόγω της πτωματοφαγίας που έχει άμεση σχέση με την Μάνα, Τροφό Φύση, αλλά και τον θάνατο. Στον Ινδουισμό το γεράκι είναι ο προστάτης των πνευματικών δυνάμεων και αναλαμβάνει την θέση των γονέων ως καθοδηγητής και προστάτης σε κάθε πνευματική δράση των αναζητητών-μαθητών. Και αυτός είναι ο ρόλος και η ευθύνη της Ιζαμπό μεταμορφωμένη ως γεράκι δίπλα στον αγαπημένο της.

Ο λύκος, τώρα, στο ζώο το οποίο μεταμορφώνεται ο γενναίος πολεμιστής, ιππότης Ετιέν ντε Ναβάρ, μόλις αποχωρήσει ο ήλιος από το στερέωμα, στην συμβολική του διάσταση, μαζί με τον κύνα, είναι η δυαδική φύση του Ερμή, του φιλοσοφικού υδράργυρου και έχει άμεση σχέση με το γήινο πεδίο και με τον θεό του πολέμου Άρη, φανερώνοντας, πρωτίστως την ανδρεία, αλλά και την μαχητικότητα. Ο λύκος είναι καθαρόαιμο ζώο της σελήνης, της νύχτας, ένα αρπακτικό πνεύμα, μια φύση που δημιουργεί τον όλεθρο, που διψά για αίμα γεμάτη ένταση και δύναμη σε μια τάξη ιδεών, που σχετίζονται με την κοσμογονία των Γνωστικών. Είναι αφιερωμένος στον θεό του φωτός Απόλλωνα και μετέπειτα στον Λατίνο θεό των δασών Σιλουανό ή Σιλβάνο (Silvanus), τον αντίστοιχο θεό Πάνα των Ελλήνων.

Στην βόρεια μυθιστορία των Σκανδιναβών, ο λύκος είναι ο φορέας της νίκης και ο θεός Όντιν πολλές φορές απεικονίζεται να ιππεύει το άγριο, αδάμαστο ζώο. O τρομερός και φοβερός λύκος Φέρνιρ, το τέκνο του Λόκι και της γιγαντόσωμης Ανγκρμπόντα έχει διαταχθεί να σκοτώσει τον θεό Όντιν και ενώ ο λύκος καταπίνει τον θεό, διασώζεται τελευταία στιγμή από τον γιό του Όντιν, τον Βιζάρ. Οι Κέλτες αφηγούνται μεγαλειώδεις ιστορίες για την απίστευτη δύναμη του λύκου που καταπίνει τον πατέρα Ήλιο. Στον χριστιανικό κόσμο το άγριο ζώο έχει την δική του εμβληματική παρουσία δίπλα στον Φραγκίσκο της Ασίζης, καθώς ο Άγιος δάμασε τον τρομερό λύκο Γκούμπιο. Άλλωστε, τα δίδυμα αδέλφια, οι θεοί βασιλιάδες και ιδρυτές της Ρώμης, ο Ρωμύλος και ο Ρώμος, οι εγκαταλελειμμένοι παίδες της Εστιάδας Ρέα Σύλβια, ανετράφησαν με στοργή από το ιερό ζώο του θεού Άρη, την λύκαινα Λούπα στο Λύκαιο σπήλαιο, όταν ακόμα ένα ιερό πτηνό του θεού Άρη, ο δρυοκολάπτης, μετέφερε τροφή στα δίδυμα. Ο θηλασμός των δυο αδελφών από την λύκαινα Λούπα καθιερώθηκε ως μέγα σύμβολο στην ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Η αποστολή, λοιπόν, του Ναβάρ, μεταμορφωμένος σε λύκο είναι η κατάλυση της νοσηρής κυριαρχίας του επισκόπου και η εγκατάσταση της κοσμικής τάξης για να θριαμβεύσει στο τέλος ο Έρωτας ως δύναμη ένωσης των δυο Αρχών δημιουργίας.

Η ταύτιση της Αρσενικής Αρχής με την Σελήνη μέσω του λύκου και αυτή της Θηλυκής Αρχής με τον Ήλιο μέσω του γερακιού

Για να κλείσουμε το ταξίδι μας στο παραμυθένιο σύμπαν της ταινίας «Ladyhawk» (Ο Λύκος και το Γεράκι), θα αναφερθούμε τέλος στον νεαρό μαθητή Φιλίπ Γκαστόν, που αναγεννήθηκε από τα σκότη της γης, δραπετεύοντας από τα «δεσμά» του παρελθόντος του, για να αντικρίσει το νέο και έντονο φως του ουρανού και να τον φέρει η πορεία της ζωής να ακολουθήσει τον ιππότη Ναβάρ, σε μια αποστολή αποκατάστασης της δικαιοσύνης, λύνοντας την μαγεία και να ξαναβρεθεί ο πολεμιστής με το αγαπημένο του άλλο μισό, την Ιζαμπό.

Επάνω στον πύργο που διαμένει ένας μέθυσος καλόγερος και φίλος του Ναβάρ, ο νέος «μαθητής» Φιλίπ χάνει το αριστερό του παπούτσι και αποκαλύπτει το γυμνό του πόδι απαλλαγμένο από τα σημάδια της σκλαβιάς, σημάδια που τυχόν να είχαν δημιουργηθεί από τις αλυσίδες της σκλαβιάς, για να επιβεβαιωθεί, πως είναι ανθρώπινο ον και ελεύθερο, πανέτοιμο να αναλάβει την πνευματική αποστολή διάσωσης της αδελφής του Ήλιου και του αδελφού της Σελήνης, Ιζαμπό και Ναβάρ, αντιστοίχως.

Ο ακάλυπτος, αριστερός πόδας του νεομύητου, που φανερώνεται ως τεκμήριο καλής μαρτυρίας, αλλά και απόδειξη ελευθερίας του ανθρώπου από τα δεσμά, είναι ένα πανάρχαιο, τελετουργικό δρώμενο, με αφετηρία τα Καβείρια, τα Ελευσίνα και τα Πυθαγόρεια μυστήρια, αλλά και των αρχαίων, μυστικών τεχνών, που χάνονται στο βάθος του ιστορικού χρόνου, αφορώντας την ταυτότητα και την διάθεση τού προς μύηση, καλής μαρτυρίας, ελεύθερου και συνάμα έτοιμου, πνευματικά, ψυχικά και υλικά μαθητή, για να διδαχθεί υπεύθυνα την παμπάλαια γνώση της Γαίας, αλλά και της ανθρώπινης παρουσίας στον πλανήτη.

Και στα Ελευσίνια μυστήρια, οι θεατές, που παρακολουθούν από πολύ μακριά την μύηση, φωνάζουν με όλη την έκθαμβη δύναμη της ψυχής τους: «κύε, κύε, κύε», δηλαδή, καρποφόρησε!

«Σύγχρονοι, κινηματογραφικοί Ασασίνοι δισεκατομμυρ...
«Star Trek και X-Files Vs Star Wars: Ιδεολογική, Θ...

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares