24
Κυρ, Ιαν
Tο διάβασαν 118 άτομα (118 Views)

«Ο Άνθρωπος, Τό Σύμπαν και η Έκφρασίς τους: ο Λόγος», γράφει ο Ανδρέας Μπλαμούτσης ο Εύπάτωρ

EXON1UN112-001


Κεφάλαιον Α΄: «Ο Άνθρωπος καί τό Σύμπαν

Μία ἀπρόσμενη ἄποψις περιέργως δημιουργηθεῖσα


Προχθές ταλαιπωρήθηκα νά κοιμηθῶ. Περίεργο γιά μένα πού, σἄν τίς κούκλες, μόλις ὁριζοντιωθῆ τό κεφάλι μου κλείνουν τά βλέφαρά μου και χαίρετε. Μιά σκέψις μοῦ καρφώθηκε στό μυαλό κι ἦταν ἀδύνατον, δέν ἄφησε, νά κερδίση στό μπρά-ντέ-φέρ ὁ φίλος μου ὁ Μορφεύς ἡ σκέψις ἐπέμενε, ἤθελε ἐπεξεργασία, ἤθελε συμπλήρωσι, ἤθελε διαμόρφωσι, ἤθελε...ἤθελε...ἤθελε...

Ἔτσι ἄρχισα, γι ἄλλη μιά φορά, νά ψάχνωμαι γιατί μοῦ γεννήθηκε ἡ σκέψις; Ποιό τό αἴτιο καί ποιά ἡ ἀφορμή; Ἔτσι, δημιουργοῦνται οἱ δαιδαλώδεις δρόμοι πού ἀκολουθεῖ ἕνα μυαλό.


Ἔβλεπα κάποια ταινία στήν τηλεόρασι καί ὁ σκηνοθέτης της σέ κάποια στιγμή παρουσίασε ἕνα ἐφέ, ὡσάν νά ὑπῆρχε ἡ δυνατότης νά κινηματογραφήση κάποιος τήν γῆ, ἀπομακρυνόμενος ἀπό αὐτήν, μέ περίπου ἄπειρο ταχύτητα, ἔτσι ὥστε ó Γαλαξίας μας νά καταστῆ μία κουκκίδα σέ ἕναἔναστρο σύμπαν, μέ τήν Γῆ χαμένη στό βᾶθος, σέ χρόνο 2-3 δευτερολέπτων. Ἐντυπωσιακή εἰκόνα μοῦ ἔφερε στό μυαλό ἀφ'ἑνός μέν τόν κῶνο πού σχηματίζει ὁ χωροχρόνος ἀπό τό μπίγκ-μπάνγκ (Big Bang = Ἡ Μεγάλη Ἔκρηξις, ἡ Ἀρχή τῆς Δημιουργίας), δηλ. τό σημεῖονἐνάρξεως τοῦ ἀντιληπτοῦ, διά τόν ἄνθρωπον, Συμπαντικοῦ Περιβάλλοντός του. Αὐτοῦ δηλ. πού ὁ ἁπλοῦς ἀνθρωπᾶκος μπορεῖ να ἀντιληφθῆ μέ τίς διαθέσιμες ἀνθρώπινες αἰσθήσεις του: ἀφή, ὅρασι, ἀκοή, γεύσι καἰ ὀσμή, δηλ. τόν τρισδιάστατο χῶρο καί τόν χρόνο. Τέσσερα μεγέθη ἀντιληπτά καί κατανοητά εἰς ὅλους, ἀκόμη και τούς μη ἐπιστήμονας.

Ἐκείνη λοιπόν τήν στιγμή, ἔλαμψε στό μυαλό μου ἡ μορφή τοῦ κορυφαίου παγκοσμίως, φυσικοῦ καί ἀστροφυσικοῦ ἐπιστήμονος Δημήτρη Νανοπούλου, ὁ ὁποῖος μέ λόγο χαριτωμένο καί ἁπλοῦν καί κατανοητόν, περιέγραφε ὅτι μέ τά μαθηματικά τους οἱ ἐπιστήμονες καί μέ τά πειράματά τους στό CERN κατέληξαν στό «ὑπερβατικό» συμπέρασμα ὅτι εἰς τό σύμπαν μας ὑπάρχουν 10 διαστάσεις. Ἄκουσον,ἄκουσον!

Δέκα διαστάσεις, πῶς να τίς κατανοήσεις ἀφοῦ προέρχονται ἀπό μαθηματικές σκέψεις ὑψηλοῦ ἐπιπέδου; Πού δέν εἶναι τῆς καθημερινότητός μας; Κι ὅπως εἶναι φυσικόν, ἐκεῖ ἁπλῶς τό μυαλό «φρακάρει». Ἀλλά πάλι, ἀπό τήν ἄλλη, ψάχνει τό ἀτιμούλικο νά βρῆ διέξοδο, μιά τόση δά διέξοδο κατανοήσεως.

Ἔτσι, ἡ ἀναζήτησις, γιά νἀ καταστῆ δυνατή,πρέπει μοιραίως, νά γίνη ἀντίστροφα. Κι ἐξηγοῦμαι.

Εἶναι ἀδύνατον νά μήν ἀποδεχθῆ ἕνας στοχαστής ὅτι ὁ φυσικός/ὑλικός κόσμος ὑπάρχει γύρω μας, καί ὅτι ἀποτελοῦμε μέρος αὐτοῦ. Παράλληλα ἀναγνωρίζει, ὅτι παρ' ὅτι ἡ ἐπιστήμη ἔχει προοδεύσει ἁλματωδῶς ἀκόμη δέν γνωρίζουμε τά πάντα γιά τόν φυσικό κόσμο, ὅπως πχ. δέν γνωρίζουμε, ὑποπτευόμαστε, μέ σοβαρές ἐνδείξεις, ἀλλά πάντως ἀναπόδεικτα,ἀπό τί μπορεῖ νά ἀποτελοῦνται οἱ μαῦρες τρῦπες τοῦ ὁρατοῦ μας σύμπαντος, οὔτε ποῦκαί πόσα εἶναι τά σύμπαντα, πόσῳ μᾶλλον τί μπορεῖ νά εὑρίσκεται ἔξω ἀπό τόν φυσικό κόσμο μας πού ὁρίζεται ἀπό τόν κῶνο τοῦ χωροχρόνου. Κατά συνέπειαν, μέ ἁπλῆ, ἀφελῆ, σχεδὀν, λογική, σκεπτόμενος, λέγω:

«Ὅσο ὑπάρχω,ἐγώ ὁ ἀδαῆς ἀνθρωπᾶκος καί ἡ φαντασία μου, ὑπάρχουν τό σύμπαν, ἡ ὕλη, τό πνεῦμα καί τό σύνολον τοῦ περιβάλλοντός με φυσικοῦ κόσμου, ὁρατοῦ τε καί ἀοράτου».

Καί προχωρώντας τήν σκέψι μας ἕνα βῆμα περαιτέρω, θά θυμίσω ὅτι μέδεδομένη τήν ἐπιστημονική γνώσι ὅτι «τά πάντα εἶναι ἐνέργεια, πλήν ὅμως μέ διαφορετική πυκνότητα», καί μέ ἐπίσης ἐπιστημονικόν δεδομένον ὅτι ἡ ἐνέργεια μέ πύκνωσιν ἀνθρώπου / ζώου / φυτοῦ ἐξακολουθεῖ νά συγκρατῆ τήν πυκνότητά της αὐτήν διά τοῦ μεταβολισμοῦ τῆς τροφῆς σέ «ἀναλώσιμη ἐνέργεια τοῦ ἐγκεφάλου τοῦ ἀνθρώπου καί τῶν ζώων καί τοῦ μηχανισμοῦ τῶν φυτῶν (μετατροπή καί ἀποβολή τῶν καυσαερίων «διοξειδίου τοῦ ἄνθρακος» κατά τήν νύκτα καί τῆς παραγωγῆς/ἐκπομπῆς ὀξυγόνου κατά τήν ἡμέρα).

Εἰς τόν ἄνθρωπον, ὁ ἐγκέφαλος, κατά τόν μεταβολισμόν δηλ. μετατροπήν τῆς τροφῆς εἰς εἴδη ἐνεργείας, κινητική, θερμικήν ἀλλά καί ἀναλώσιμον τροφοδοτικήν δια τον ἐγκέφαλον, παράγει «ἔργον»: δημιουργία πνεύματος, λογικῆς, αἰσθημάτων, συναισθημάτων, τῆς νοήσεως καί διανοήσεως, τοῦ λόγου, τῆς λειτουργικῆς διαχειρίσεως τοῦ ὀργανισμοῦ.Εἶναι ἡλίου φαεινώτερον ὅτι ὅταν ὁ ἐγκέφαλος, μετά τήν στιγμήν τῆς ἐλεύσεως τοῦ τέλους, δηλ. τοῦ θανάτου, παύση νά παράγη ἔργον συντηρήσεως τῆς ἐνεργειακῆς πυκνότητος τοῦ σώματος, ἀρχίζει ἡ σταδιακή ἀποσύνθεσις τοῦ σώματος δηλ. ἡ μετατροπή, ἡ ἀλλαγή, ἡ κατάπτωσιςτῆς ἐνεργειακῆς πυκνότητος τῆς ὕλης τοῦ σώματος εἰς ἀραιοτέραν πυκνότητα, ἤτοι εἰς ἀείζωον, ἀφανῆ καί ἀόρατον ἐνέργεια.

Μόνον, κατ' αυτόν τόν τρόπον εἶναι νοητόν καί ἀποδεκτόν, κατά τόν μέγιστον ἐπιστήμονα, φίλο μας ἀγαπημένο, τόν Ἀλβέρτο μας λέω, τόν Einstein, τό μαθηματικόν καί φιλοσοφικόν δόγμα περί «τῆς ἀενάου διατηρήσεως καί ἰσορροπίας τῆς ἐνεργείας εἰς τό Σύμπαν».

Μέ ἄλλα λόγια, συμφώνως πάντοτε πρός τά ἀνωτέρω περιγραφέντα, τά πάντα εἶναι δημιουργήματα τῆς ἀντιληπτικότητος καί διανοήσεως τοῦ ἀνθρωπίνου ἐγκεφάλου. Ἅρα καί διά κάθε ἄνθρωπο κάτι διαφορετικό.

Ἀκόμη καί ἡ δημιουργήσασα τόν Ἄνθρωπο, ἤ ορθότερον τούς Φυσικούς Νόμους, βάσει τῶν ὁποίων ἐδημιουργήθη καί ἐξελίχθη τό Σύμπαν, «Ὁντότης», ἀποκτᾶ ἀξίαν, σημασίαν καί «εἶναι» ἀπό τήν ἀνθρωπίνη νόησιν καί φαντασίαν.

Προφανῶς ἐνσκύπτει τό λογικόν ἐπακόλουθον ἐρώτημα :

«Ἔ, ... καί; Τί προσφέρει ἡ ἄποψις αὐτή εἰς τήν ἀνθρωπίνην καθημερινότητα; Ποῖον τό πρακτικόν ὄφελος τῆς κοινωνίας τῶν ἀνθρώπων; »

Τίποτε τό μεγαλειῶδες, ἁπλῶς ὅτι, τελικῶς, τό ἐπίκεντρον τοῦ κατανοητοῦ κόσμου μας δέν μπορεῖ παρά νά εἶναι«Ὁ Ἅνθρωπος καί Μόνον».

Ὅλες οἱ ἄλλες θεωρίες ἐξηγοῦν, ἑρμηνεύουν καί προσπαθοῦν νά βοηθήσουν τόν Ἄνθρωπον νά ἀντιμετωπίση τίς καθημερινές ἀντιξοότητες πού δημιουργοῦνται ὡς άποτέλεσμα τῆς ἰδίας αὐτοῦ δημιουργικῆς φαντασίας καί νοήσεως, δεδομένου ὅτι παρανοήσεις δημιουργοῦν ἀντιθέσεις, ἀντιθέσεις δημιουργοῦν διαφωνίες, διαφωνίες ὁδηγοῦν στόν κατά τόν Ἡράκλειτον ἀναπόφευκτον «πόλεμον, δημιουργόν ὅμως ροῆς καί κατά συνέπειαν ζωῆς». Κατ'ἐμέ εἶναι προφανές ὅτι ὁ Ἡράκλειτος μέ αὐτήν τήν ρήσιν του δέν ἐννοεῖ «ἀπαραιτήτως» μόνον τήν ἔνοπλον σύρραξιν ἐχθρικῶν δυνάμεων, ἀλλά, συμβολικῶς, καί τήν ἀντιπαράθεσιν τῶν ἀντιθέτων πάσης μορφῆς. Ἀντίθεσιν ἡ ὁποία δημιουργεῖ κίνησιν, ροήν ἀπό τόἕνα ἄκρον εἰς το ἄλλον.

Ἐπί παραδείγματι, ροή ἀπό τίς πηγές στίς ἐκβολές τῶν ποταμῶν, ἀπό τήν κορυφήν «ψηλά ἐκεῖ» τῶν ὁρέωνμέχρι τίς πεδιάδες «ἐκεῖ χαμηλά»,ἀπό τά σύννεφα πρός την γῆν, ἀπό τόνἀρνητικόν πόλον πρός τόν θετικόν πόλον μιᾶς ἠλεκτρικῆς ἤ μαγνητικῆς πηγῆς, ἀπό τό κρύο εἰς τήν ζέστην, ἀπό τήν ζέστην εἰς τό κρύον, ἀπό τό ὕψος εἰς τό βᾶθος, ἀπό το μαῦρο στο ἄσπρο, ἀπό το μέσα το ἔξω, ἀπό τό -1 εἰς τό +1, ἀπό τό – ∞ εἰς τό + ∞, κλπ, κλπ, κλπ...

Ἴσως εἶναι χρήσιμον καί ἀναγκαῖοννά ὑπενθυμίσουμε ὅτι οἱ ἐκφρασθεῖσες καί ἐκφραζόμενες θεωρίες δεν εἶναι οἱ αἰτίες τῶν γεγονότων, ἁπλῶς ἡ ἀποτύπωσις διαπιστώσεων ἀπό τήν καθημερινήν ζωήν τῶν ἀνθρώπων. Τά ἀποτελέσματα τῶν ἐνεργειῶν μας προκαλοῦν τήν νοητικήν σχηματοποίησιν αὐτῶν. Τοῦτο ἀσφαλῶς σημαίνει ὅτι ἑμεῖς οἱ ἴδιοι εἴμεθα ὑπεύθυνοι διά κάθε σκέψιν μας ἀλλά καί κάθε ὑπολοίησιν της εἰς πράξιν μας, ἐκπαιδευόμενοι ἀπό τίς ἐμπειρίες ἄλλων, ἀπό τίς γνώσεις ἄλλων, ἀπό τίς ἀνακαλύψεις ἄλλων, προφανέστατα καθιστάμεθα φυσικά, ὑπεύθυνοικαί διά τίς συνέπειες καί ἀποτελέσματα ὅλων τῶν πράξεων μας αὐτῶν. Πάντοτε εἰς τό φυσικόν ἐπίπεδον τῆς ζωῆς μας.

Ὅλα αὐτά τά ἐπεξεργαζόμεθα ὥστε νά γίνουν ἀντιληπτά, κατανοητά καί ἀξιοποιήσιμα ἀπό τό δικό μας Σύμπαν, μέ ἀποτέλεσμα, προστιθεμένης καί τῆς ἰδικῆς μας πνευματικῆς συνεισφορᾶς στήν παραληφθείσαν σκέψιν τρίτων, νά ἐπιστρέφωμεν στόν κοινωνικόν μας περίγυρον μίαν καιρούργιαν σκέψιν, ἕνα καινούργιο πνευματικό δημιούργημα.

Καί ἐδῶ τόν σημαντικώτερον ρόλον παίζει τό σπουδαιότερον ἀνθρώπινον δημιούργημα καί ἐργαλεῖο έπικοινωνίας : ὁ Λόγος, προφορικός τε καί γραπτός.

...στο επόμενο άρθρο η συνέχεια


«Ο Άνθρωπος, Τό Σύμπαν και η Έκφρασίς τους: ο Λόγο...
« Ἡ ἀδικαιολόγητη διαμάχη τῶν ἐξωπραγματικῶν πίστε...

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/