InTownPost

Ακολουθήστε μας :

16
Κυρ, Μάι
Tο διάβασαν 162 άτομα (162 Views)

«Οι Monos»

MONOS_4

(Monos)


 

 

 

  • Είδος: Περιπέτεια
  • Παραγωγή: Κολομβία, Αργεντινή, Ολλανδία, Γερμανία, Σουηδία, Ουρουγουάη (2019)
  • Σκηνοθεσία: Αλεχάντρο Λάντες
  • Με τους: Σοφία Μπουεναβεντούρα, Χουλίαν Χιράλντο, Κάρεν Κιντέρο Λόρα Κατριγιόν, Τζουλιάν Νίκολσον. Ντέιμπι Ρουέντα, Σναίντερ Κάστρο
  • Διάρκεια: 104’
  • Διανομή: Filmtrade
  • Διακρίσεις: Ειδικό Βραβείο Επιτροπής Φεστιβάλ Sundance – Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Διεθνές Φεστιβάλ San Sebastian – Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο BFI London Film Festival

Μια ομάδα ένοπλων εφήβων, αγοριών και κοριτσιών, ζουν στρατιωτικά σε ένα οροπέδιο στα επιβλητικά βουνά της Κολομβίας, έχοντας δύο αποστολές: Να προσέχουν την γιατρό Αμερικανίδα όμηρό τους και να διατηρούν στην ζωή μια αγελάδα σημαντική για την επιβίωσή τους.

Τα πράγματα όμως αρχίζουν να πηγαίνουν στραβά, όταν η μια αναποδιά φέρνει την άλλη.

https://youtu.be/tNBQzhI9sgg





Με φόντο την επιβλητική οροσειρά των Άνδεων και την τροπική βλάστηση της Νοτιοαμερικανικής ζούγκλας, η ταινία του Βραζιλιάνου Αλεχάντρο Λάντες είναι ένα τρομακτικό, ρεαλιστικό «παραμύθι» ενηλικίωσης. Το πνεύμα που διατρέχει τον σκελετό της ιστορίας προέρχεται, πρωτίστως, από την «στοιχειωμένη» ψυχή της καταπληκτικής ταινίας του Πίτερ Μπρουκ «Ο Άρχοντας των Μυγών» του 1963, δηλαδή το πως η αθωότητα των μικρών ανθρώπων μετασχηματίζεται αρνητικά σε συνθήκες βίας και πολέμου. Η ουσία όμως της παραγωγής είναι η ίδια η εικόνα της πολύπαθης Κολομβίας και τα προβλήματα που την κατατρέχουν τα τελευταία πενήντα χρόνια: ναρκωτικά, αντάρτες, παραστρατιωτικές ομάδες, κοινωνική ανισορροπία, φτώχεια, απαξίωση της ζωής, θάνατος.

Ο Αλεχάντρο Λάντες πετάει τα ζητήματα στο τραπέζι και με σαφείς αναφορές στις Επαναστατικές Ένοπλες Δυνάμεις Κολομβίας - Λαϊκός Στρατός (Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia – Ejército del Pueblo), γνωστές και ως FARC ή FARC-EP, συνθέτει ένα σκοτεινό, παραμυθένιο διάκοσμο αγκαλιασμένο καθολικά από την άγρια φύση, ρίχνοντας στα άγρια σωθικά της ανήλικους ανθρώπους με όπλα στα χέρια ως την οπισθοφυλακή ενός στρατού σε έναν ατέρμονα πόλεμο, που δεν διαχωρίζει φύλο και ηλικία.

Μηδενίζοντας το χρόνο στην ιστορία και με συντροφιά, άλλοτε την ανοιχτωσιά των απομακρυσμένων κορυφογραμμών, άλλοτε την ατμοσφαιρική και κλειστοφοβική πυκνή βλάστηση, ο Λάντες κινεί το μέλλον της χώρας σαν το υγρό, ζωντανό, φυσικό στοιχείο όταν ρέει στις βουνοπλαγιές, εκεί που οι νέοι στροβιλίζονται σε γύρους θανάτου, φυλάσσοντας μια ξένη «ντοκτόρα», που είναι όμηρος του επαναστατικού στρατού, προφανώς για τα λύτρα. Είναι για να ανατριχιάζεις στο όλο στήσιμο της ταινίας που σου κόβει την ανάσα, καθιστώντας τον θεατή κοινωνό μιας φρικιαστικής μεθόδου ακύρωσης αξιών, ακόμα και ονομάτων. Και αυτό είναι το φιλοσοφικό πεδίο δράσης του Βραζιλιάνου κινηματογραφιστή: Η ανώνυμη πίστη στον αγώνα, αυτή που οι άνθρωποι δίχως ρίζες και ονόματα θα προσφέρουν την ζωή τους, λησμονημένοι. Μα εδώ είναι οι έφηβοι, που ναι μεν χρειάζονται καθοδήγηση, αλλά η ελευθερία από τα κοινωνικά δεσμά του συστήματος κάμπτει τις πραγματικές αξίες. Πάραυτα η εφηβική φύση τρέχει βέλος, πια, προς την δική της ωρίμανση και έτσι ανακαλύπτουν την ερωτική τους θέση και τις απεριόριστες δυναμικές της. Το νεανικό ακαταλόγιστο, η ξεγνοιασιά της ηλικίας οπότε και η απουσία, της γόνιμης πειθαρχίας είναι αυτά που θα δημιουργήσουν τα σφάλματα. Στα βουνά και τις ζούγκλες της Λατινικής Αμερικής οι έφηβοι δεν βιώνουν τα σπαρτιατικά ιδεώδη, αλλά την έννοια του απάνθρωπου: «ο θάνατος σου η ζωή μου».   

Ποτέ δεν μαθαίνουμε πως βρέθηκαν εκεί οι ένοπλοι έφηβοι, πως αιχμαλωτίστηκε η γιατρός, από που προέρχονται τα ανήλικα μέλη αυτής της ομάδας. Δεν υπάρχει η ανάγκη αυτής της πληροφόρησης, όσο είναι κυρίαρχο το υπαρκτό παρών που ζέχνει πατόκορφα το άρωμα της απώλειας.

Νέα αγόρια και κορίτσια με παρατσούκλια, όπως η Ράμπο (η Σοφία Μπουεναβεντούρα είναι πολύ καλή και σε μπερδεύει εάν τελικά είναι αγόρι ή κορίτσι), όπως ο Λόμπο, η Λέιντι, η Σμέρφ, να καταλήγουν ως τα αναλώσιμα, έμψυχα υλικά μιας τρέλας που αρχικά φαίνεται να προέρχεται από το δένδρο της ελευθερίας, αλλά αυτό το δένδρο δεν έχει ρίζες. Το σενάριο που είναι γραμμένο από τον ίδιο τον σκηνοθέτη, διακρίνεται από μικρή απώλεια στήριξη, πάραυτα η περίτεχνη, ντοκιμαντερίστικη σκηνοθεσία και το φινάλε δικαιώνουν το ύφος της ταινίας.

Αξιολόγηση Ταiνιας


* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη


«Αρπακτικά Πτηνά Και Η Φαντασμαγορική Χειραφέτηση ...
«Φως στο Σκοτάδι»

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/