InTownPost

Ακολουθήστε μας :

16
Κυρ, Μάι
Tο διάβασαν 156 άτομα (156 Views)

«Μυστήριο, τολμηρές και θαρραλέες γυναίκες, μαζί και η πολιτική σε πρώτο πλάνο», οι ταινίες της εβδομάδας από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

20200220-092248 5

Ιστορίες κινηματογραφικής τρέλας Νο 15

Άρχισαν τα μαντολίνα και οι τρομπέτες να ηχούν. Ένα μήνα και κάτι μετράμε πριν φτάσουμε στην τελετή της απονομή των Χρυσών Σφαιρών, δυο μήνες και κάτι ψιλά απέμειναν για την μεγάλη βραδιά των Όσκαρ. Το σύστημα, για μια ακόμα φορά, δείχνει το κέρινο πρόσωπο του, όπως πάντα αγέλαστο, κενό συναισθήματος, μακρόθεν του κοινωνικού σφυγμού να πλέει στην ασφαλή ρότα της σιγουράντζας, χαράζοντας συνάμα το μέλλον της 7ης Τέχνης, που σε ελάχιστα χρόνια δεν θα ονομάζεται, πιά, «7η Τέχνη» αλλά απλά η «Τέχνη της Τηλεόρασης». Τα «σημειώματα», που ανταλλάσσονται στο κύκλωμα της λαϊκής ψυχαγωγίας είναι ξεκάθαρα και η στρατηγική τους ακόμα πιο διάφανη στο τετελεσμένο σημείο που έχει φτάσει. Η μικρή, γυάλινη θεά «ντοπάρεται» αφειδώς για να ρίξει, δια παντός, στο καναβάτσο τις σκοτεινές αίθουσες και το μεγάλο άσπρο πανί. Κυρίες και κύριοι το μέλλον του κινηματογράφου υβριδιοποιείται στον απόλυτο, χείριστο βαθμό και οι καναπέδες των σπιτιών μας, συντόμως, θα έχουν τον πρώτο λόγο. Ο ανθρώπινος ιδρυματισμός είναι  ante portas και η σινε-ψυχαγωγία θα αποκτήσει άλλη μορφή, άλλο νευρικό σύστημα και διαφορετικές προσεγγίσεις.

Ο ως άνω πρόλογος συντάχθηκε με αφορμή την πρόσφατη ανακοίνωση του επίσημου, αμερικανικού οργανισμού προστασίας της κινηματογραφικής Τέχνης, του γνωστού, έγκυρου και κραταιού «National Board of Review of Motion Pictures» (N.B.R.), που δημοσίευσε τα βραβεία του και ως την καλύτερη ταινία για το έτος 2019, επέλεξε τον «Ιρλανδό» του Μάρτιν Σκορσέζε. Ανάμεσα στις κατηγορίες των βραβείων του, υπάρχει και μια σημαντική που ονομάζεται «NBR Icon Award», το οποίο αφορά ανθρώπους της 7η Τεχνης, που ο εν λόγω θεσμός επιλέγει ως την απόλυτη εικόνα στο θέμα του σινεμά, εκπορευόμενη από παραγωγή του τρέχοντος έτους. Το συγκεκριμένο βραβείο, πάντα κατά το NBR για το 2019, δόθηκε στους εξής τρεις καλλιτέχνες: στον Μάρτιν Σκορσέζε, στον Ρόμπερτ Ντε Νίρο και στον Αλ Πατσίνο για τον «Ιρλανδό».

 Ο δε «Joker» ούτε έξω από την «ιστορική» αυλή του N.B.R. δεν πέρασε. Ο Χοακίν Φίνιξ, αυτοκρατορικά απαξιώθηκε για την ερμηνεία του από τον αμερικανικό θεσμό, δένοντας θηλιά στον λαιμό του τον ρόλο του Άρθουρ και απαγχονισμένος σε κλαδί συκιάς κινείται εν είδει εκκρεμούς σε όμορο, χέρσο οικόπεδο. Μην παραξενευτείτε όταν στην βραδιά της τελετής ο εξαιρετικός ηθοποιός μείνει μόνο με το ψυχωτικό χαμόγελο του ανατρεπτικού παλιάτσου, άδειος από το χρυσό αγαλματίδιο. Thats America dears!  

Την περσινή χρονιά, μάλιστα, στις δέκα καλύτερες ταινίες του οργανισμού, για το 2018, βρισκόταν και το «Roma» του Αλφόνσο Κουαρόν. Δεν χρειάζονται, λοιπόν, πολλά νιαουρίσματα για να συνειδητοποιήσουμε ότι στα κεραμίδια της στέγης του σινεμά σουλατσάρει απειλητικά ο παρδαλός χοντρόγατος που ακούει στο όνομα «Netflix». Είναι τα νιαουρίσματα της πρόσκλησης για το τρυφερό ζευγάρωμα κάτω από το σεληνόφως της μεγάλης με την μικρή οθόνη. Και αυτός ο γάτος είναι πάνοπλος ή καλύτερα να τον χαρακτηρίσουμε πύρκαυλος για την ποθητή καθιέρωση που αναζητούν οι σχεδιαστές της ανθρώπινης, κοινωνικής συμπεριφοράς. Σήμερα είναι «Netflix» αύριο θα είναι «Amazon», μεθαύριο «Google» και θα πάει τρένο η «δουλειά». Τα μεγάλα studios κινηματογραφικών παραγωγών θα πέσουν αμαχητί στην εξουσία της σπιτικής διασκέδασης και του καναπέ.

Συνειδητοποιούμε βαθιά, λοιπόν, ότι ταινίες προερχόμενες από τις τηλεοπτικές πλατφόρμες, από τούδε και στο εξής, θα έχουν την τιμητική τους στα Όσκαρ, κάτι που άρχισε να διαφαίνεται από πέρσι με το μετριότατο και άνευ σεναρίου «Roma», ως πείραμα για να τσεκάρουν τις αντιδράσεις. Και τα αντανακλαστικά ήταν άνευρα, καθώς τα κέρινα προσωπεία τους, στρουθοκαμηλίζοντας γύρισαν από την άλλη πλευρά και ουδείς εκστόμισε το παραμικρό.

Όχι αγαπητοί μου! Ταινία που προορίζεται για την στενόγυαλι, ψυχρή τηλεόραση δεν είναι σινεμά, ακόμα κι αν ο οικονομικός προϋπολογισμός της παραγωγής της αγγίξει τα ουράνια μεγέθη, ακόμα κι αν συμμετέχουν σε αυτήν μεγαθήρια της 7ης Τέχνης. Το σινεμά δεν είναι οικιακή ψυχαγωγία. Κινηματογράφος ισούται, απαζάρευτα και απόλυτα, με έξοδο από το σπίτι, σκοτεινή αίθουσα προβολής, τεράστιο, άσπρο πανί, ησυχία στο δρώμενο, συντροφιά με πολλούς άγνωστους θεατές, ήρεμοι και βιδωμένοι σε μονοθέσια, αναπαυτικά καθίσματα, όπως των πιλότων, για να απολαμβάνουμε τις πτήσεις στην φαντασία της κινούμενης εικόνας.         

 

Αξιολόγηση Ταινιών


 

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη

 


«Στα Μαχαίρια»

(Knives Out)     



 

 

  • Είδος: Αστυνομικό μυστηρίου
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία : Ράιαν Τζόνσον
  • Με τους: Ντάνιελ Κρεγκ, Κρις Εβανς, Ανα ντε Αρμας, Τζέιμι Λι Κέρτις, Ντον Τζόνσον, Τόνι Κολέτ, Μάικλ Σάνον
  • Διάρκεια: 130’
  • Διανομή: Spentzos Film

Ο φημισμένος συγγραφέας αστυνομικών ιστοριών μυστηρίου, Χάρλαν Θρομπέϊ (Κρίστοφερ Πλάμερ – μοναδικός παρά τους 90 μάηδες στους ώμους του) βρίσκεται μαχαιρωμένος στην έπαυλή του, έπειτα από τον εορτασμό των 85ων γενεθλίων του. Ο επίμονος, περίεργος αλλά και ευγενικός ντετέκτιβ Μπενουά Μπλανκ (Ντάνιελ Γκρεγκ – μια χαρά εντός και εκτός των υδάτων του 007), προσλαμβάνεται μυστηριωδώς  για να διαλευκάνει το έγκλημα.

Από την πολυμελή, εκκεντρική και δυσλειτουργική οικογένεια του δολοφονημένου, ως το αφοσιωμένο υπηρετικό προσωπικό, ο Μπλάνκ βρίσκεται μπροστά σε ένα ιστό από παραπλανητικά στοιχεία και ψέματα που τον εμποδίζουν να αποκαλύψει την αλήθεια πίσω από τον πρόωρο θάνατο του πλούσιου συγγραφέα Χάρλαν.

https://youtu.be/P5fyCSRq344


Ο σκηνοθέτης του προπέρσινου «Star Wars: Οι Τελευταίοι Τζεντάι», ο Αμερικανός Ράιαν Τζόνσον, στην τέταρτη κατά σειρά ταινία μεγάλου μήκους, αφήνει την φαντασμαγορία του blockbuster και περνάει, εκλεπτυσμένα και με χάρη το κατώφλι της αστυνομικής ιστορίας μυστηρίου στιλ Πουαρό της Άγκαθα Κρίστι, αλλά και στην φαντεζί, χιουμοριστική διάθεση της αξεπέραστης ταινίας «Πρόσκλησης σε Γεύμα από Έναν Υποψήφιο Δολοφόνο» του συγγραφέα Νιλ Σάιμον.

Χιουμοριστικές, καυστικές στιγμές εν μέσω έρευνας, γοητευτικό το καστ της παραγωγής, δυνατές οι παρουσίες των ηθοποιών, από Κρίστοφερ Πλάμερ, Τζέιμι Λι Κέρτις και Ντον Τζόνσον έως Τόνι Κολέτ, Ντάνιελ Γκρεγκ, Μάικλ Σάνον και Κρις Έβανς, να πλαισιώνουν πληθωρικά τους εκκεντρικούς ήρωες με τα ελιτίστικα χούγια τους. Καλοφτιαγμένος ο βαρύς διάκοσμος του πύργου, ειδικά το εικαστικό με τα στιλέτα και τα μαχαίρια αλά Game of Thrones, να παραπέμπει στην διεκδίκηση του πλούτου και στην εξουσία της οικογένειας, που ο Ράιαν Τζόνσον στήνει ικανοποιητικά το γνωστό παιχνίδι του άλυτου γρίφου, αναζητώντας τον δυνατό λύτη, όπως άλλωστε έχει μοντάρει το συγκεκριμένο είδος η Αγγλίδα «βασίλισσα» του μυστηρίου Άγκαθα Κρίστι.

Η ειδοποιός διαφορά, αυτή δηλαδή που προσδίδει χαρακτηριστικά κάτι το ξεχωριστό στην ταινία, ξεφεύγοντας από την καθιερωμένη συνταγή της Κρίστι, καθώς το σενάριο είναι γραμμένο από τον σκηνοθέτη, είναι ότι η δράση για την επίλυση του εγκλήματος εγκαταλείπει, αρκετές φορές το κλειστοφοβικό μοτίβο της γοτθικής έπαυλης και βγαίνει προς τα έξω, μια συνθήκη που αντιβαίνει στο σκεπτικό της Αγγλίδας συγγραφέως. Η Κρίστι σε αιχμαλωτίζει στον χώρο, είτε αυτός είναι ένα σπίτι, είτε ένα τρένο, είτε είναι ένα ποταμόπλοιο, οπότε ο αναγνώστης και κατόπιν ο θεατής βρίσκεται με λιγοστό οξυγόνο εγκλωβισμένος μέσα του, όπως έπραξε και ο Νιλ Σάιμον. Ο Τζόνσον, όμως, ξεφεύγει από αυτό, διανθίζοντας την πλοκή με σεκάνς εκτός του «ύποπτου» χώρου όπου συνέβη το φονικό. Καλή παραγωγή που βλέπεται ευχάριστα από τους φανατικούς του αστυνομικού μυστηρίου.    

«Λίλιαν»

(Ready or Not)



 

 

  • Είδος: Δραματικό road movie
  • Παραγωγή: Αυστρία (2019)
  • Σκηνοθεσία: Αντρέας Χόρβαθ
  • Με τους: Πατρίσια Πλάνικ
  • Διάρκεια: 130’
  • Διανομή: Ama Films

Η Ρωσίδα Λίλιαν (Πατρίσια Πλάνικ  - καταπληκτική!) βρίσκεται στην Νέα Υόρκη με ληγμένη την βίζα, δίχως χρήματα, ανέστια και μη έχοντας άλλη επιλογή, αποφασίζει να επιστρέψει στην Ρωσία με τα πόδια. Χωρίς να γνωρίζει την γλώσσα αποφασίζει να διασχίσει τις μεσοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες ώστε να φτάσει βόρεια, στον Καναδά και από εκεί στην Αλάσκα για να προσεγγίσει το στενό Μπέρινγκ και να περάσει δια θαλάσσης στην πατρίδα της, την Ρωσία.

Ένα περιπετειώδες ταξίδι, ένας υπερμαραθώνιος άνω των 5.000 μιλίων, πεζοπορώντας ολομόναχη στην άγνωστη και άγρια  φύση, ένας πραγματικά, ανθρώπινος άθλος από μια γυναίκα δίχως χρήματα, δίχως ρούχα και ανύπαρκτη την δυνατότητα επικοινωνίας, βλέποντας μόνο τον χάρτη, διασχίζει την αμερικανική ύπαιθρο του σήμερα.

https://youtu.be/kho_re7qmE0




Ο βραβευμένος, Αυστριακός ντοκιμαντερίστας και υποψήφιος της Χρυσής Κάμερας των Κανών για την «Λίλιαν», ο Αντρέας Χόρβαθ, ντεμπουτάρει σκηνοθετικά με την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, εξαιρετικά αφιερωμένη στην πραγματική ιστορία-κατόρθωμα της εμιγκρέ Λίλιαν Άλινγκ, που το 1926 ξεκίνησε πεζή και άφραγκη από την Νέα Υόρκη, φτάνοντας μέχρι την Αλάσκα για να περάσει απέναντι στη Ρωσία, περπατώντας 30 μίλια, μέσο όρο, ημερησίως. Τα ίχνη της Άλινγκ χάθηκαν όταν έφτασε στο πέρασμα Μπέρινγκ του Ειρηνικού Ωκεανού, που χωρίζει την Αλάσκα με την Ρωσία.

Η πραγματικά πανέμορφη ταινία του Χόρβαθ φέρνει την Λίλιαν και το κατόρθωμά της στην σύγχρονη εποχή, όπου η νεαρή κοπέλα περνάει μέσα από βιομηχανικές πόλεις που φυτεύτηκαν πέριξ των τεράστιων, εργοστασιακών μονάδων στη μέση του πουθενά, να επισκέπτεται χωριά και κομητείες που μοιάζουν με φαντάσματα, ξεχασμένες και αδιάφορες, άχρωμες και σχεδόν στοιχειωμένες, παρατημένες στην τύχη τους, σαν να μην ανήκουν στον κεντρικό κορμό του αμερικανικού έθνους. Έπειτα η άγρια φύση και η φονική μαγεία των ερημικών εκτάσεων, η αντοχή, το πείσμα και η ευρηματικότητα της κοπέλας για να επιζήσει από τις αντίξοες συνθήκες και να προσεγγίσει το σημείο που δείχνει ο χάρτης, αποτυπώνονται υπέροχα από την φωτογραφία του Χόρβαθ και την μουσική που έγραψε ο ίδιος ο σκηνοθέτης.

Στον δεύτερο κινηματογραφικό της ρόλο, η εκφραστικότατη Πολωνή, χορεύτρια και ηθοποιός Πατρίσια Πλάνικ, με τις μοναδικές λέξεις που εκστομίζει καθ΄ όλη την διάρκεια να είναι ένα «Yes» και ένα «Thank You», σηκώνει αποφασιστικά σύσσωμο το φορτίο της οδύσσειας, αφού όλη η ταινία είναι κρεμασμένη επάνω της. Ο απόλυτος συμπρωταγωνιστή της είναι οι εναλλασσόμενες εικόνες της αμερικανικής υπαίθρου, συντροφιά της είναι ο κίνδυνος, η αγωνία, η αναζήτηση τροφής, καταλύματος, ένδυσης και υπόδησης. Ο δε θεατής ενημερώνεται ραδιοφωνικά, ενίοτε, για τον καιρό, ένα ωραίο τέχνασμα που προδιαθέτει για το τι θα αντιμετωπίσει η ηρωίδα. Δεν θα οδηγηθούμε στα πεδία σύγκρισης με την ταινία του Σον Πεν «Ταξίδι στην Άγρια Φύση» (Into the Wild – 2007) για τον απλούστατο λόγο, ότι τα κίνητρα είναι εντελώς διαφορετικά. Ο μεν Κρίστοφερ οδηγείται από ιδεολογία και αποφασίζει να ζήσει πρωτόγονη και μοναστική ζωή στην φύση, ενώ η Λίλιαν από ανάγκη, επιθυμεί  να επιστρέψει στον τόπο της.     

Στην ταινία δεν υπάρχει σενάριο, καθώς το ταξίδι είναι ο σκοπός και αυτός κερδίζεται από το πρώτο δεκάλεπτο, ενώ στο κεντρικό πλάνο του έμπειρου ντοκιμαντερίστα, αυτού του ιδιαίτερου road movie με αληθινό, ιστορικό υπόβαθρο, φιγουράρει μια νεαρή γυναίκα ολομόναχη να περιπλανιέται στους μικρούς και τους μεγάλους δρόμους της Αμερικής, άλλοτε με ήλιο και ζέστη, άλλοτε με βροχή, χιόνι και τσουχτερό κρύο.

Ο Αντρέας Χόρβαθ διαθέτοντας ατόφιο το ιστορικό γεγονός που αφορά την προ 100ετίας περιπέτεια της Λίλιαν Άλινγκ, ρυθμίζει έντεχνα την ιστορία και την συγχρονίζει στην εποχή μας, καταγράφοντας τις εικόνες μιας Αμερικής αφημένης στην άκρη, που προσωπικά με συνεπήρε και σαν εντολή ακολούθησα απνευστί έως το τέλος την μεγάλη διαδρομή της κοπέλας παίρνοντας μαζί μου και αφήνοντας ταυτόχρονα μύριες εικόνες.

Υπέροχες εικόνες, δύσκολες καταστάσεις, στέρεα ζητήματα που δεν άλλαξαν στο πέρασμα ενός αιώνα, όπως αυτό με τους γνήσιους Αμερικανούς, Ινδιάνους Λακότα (γνωστοί και ως Σιού), που από το 1930 βασανίζονται στα γκέτο που τους αιχμαλώτισε η κατακτητική «αστερόεσσα», κλέβοντας την γη τους. Συνταρακτική, ενδιαφέρουσα, περιπετειώδης ταινία που δεν πρέπει να χάσετε.

«Η Αντιπροσωπεία»     

(Delegacioni)



 

 

  • Είδος: Πολιτική περιπέτεια
  • Παραγωγή: Αλβανία, Γαλλία, Ελλάδα, Κόσσοβο (2018)
  • Σκηνοθεσία: Μπουγιάρ Αλιμάνι
  • Με τους: Ντρίτζιμ Τζέπα, Ρίτσαρντ Σάμελ, Βίκτορ Ζούστι, Μπισλίμ Μπουκάι, Σελμάν Λοκάι, Τζέβντετ Φέρι, Ροβένα Λούλε
  • Διάρκεια: 77’
  • Διανομή: Seven Films
  • Διακρίσεις: Μέγα Βραβείο & Βραβείο Οικουμενικής Επιτροπής Φεστιβάλ Βαρσοβίας - Βραβείο Καλύτερης Ταινίας & Επιτροπής Φεστιβάλ Τεργέστης

Το φθινόπωρο του 1990 στη Αλβανία, μια ομάδα διπλωματών από τη Δύση καταφθάνουν στα Τίρανα για να διερευνήσουν τυχόν καταπατήσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το κομμουνιστικό καθεστώς, που είναι ακόμη στην εξουσία. Ο καθηγητής Λέο είναι πολιτικός κρατούμενος που βρίσκεται υπό κράτηση εδώ και 16 χρόνια. Το υπουργείο Εσωτερικών αναγκάζεται να βγάλει τον καθηγητή στα κρυφά από την απόμακρη, ορεινή φυλακή του για να συναντήσει τον επικεφαλής της αντιπροσωπείας, τον οποίο γνώρισε στα φοιτητικά του χρόνια, τη δεκαετία του ’60.

Υποτίθεται, πως ο Λέο οδηγείται εκεί για να επιβεβαιώσει πως δεν γίνεται καμία παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα. Αλλά μόλις διαπιστώνει τα σχέδια των συνοδών του, αποφασίζει να μην παίξει το παιχνίδι τους. Τίποτα δεν πάει σύμφωνα με το σχέδιο.

https://youtu.be/ls1EcYVICiQ

Στο πολιτικό περιβάλλον του απομονωτισμού της μετά Χότζα Αλβανίας και επί θητείας του Ραμίζ Αλία, που υπογράφει και την συμφωνία του Ελσίνκι περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κινείται η πλοκή της ταινίας του Αλβανού σκηνοθέτη Μπουγιάρ Αλιμάνι. Ο Αλιμανί που το 1992 μετανάστευσε στην Ελλάδα, όπου και εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη σε αρκετές ελληνικές ταινίες στήνει  ελεύθερα τον φακό του στο σενάριο του συμπατριώτη του Αρτάν Μιναρόλι, φτιάχνοντας μια καλοκινηματογραφημένη πολιτική ταινία δίχως να δημιουργεί κενά, αλλά συντηρώντας την γνωστή, τραυματική μόντα του βαλκανικού σινεμά με τα επίμονα πλάνα.

Υπάρχει ενδιαφέρον στο plot, καθώς για τα δεινά της χώρας δεν είναι υπαίτιος ένας μόνο άνθρωπος αλλά η γενικότερη αλλοτρίωση από το σύστημα προς στους ανθρώπους, οι οποίοι δεν αντέδρασαν. Ανοιχτές, καθαρές λήψεις, αλλά και κοντινά κάδρα προσδίδουν ένα ενδιαφέρον στην εξέλιξη της ιστορίας που είναι εστιασμένη ανθρωποκεντρικά και όχι ιδεαλιστικά. Η νομενκλατούρα από την μια πλευρά με τα αμετανόητα, εθνικιστικά σκυλιά της, να βλέπουν ανήσυχα το παιχνίδι να μετασχηματίζεται λόγω των ριζικών αλλαγών στο ανατολικό μπλοκ, αλλά και των πιέσεων στο βαλκανικό ταμπλό με την είσοδο-εισβολή νέων παιχτών από την Δύση. Από την άλλη πλευρά, όπως συνήθως συμβαίνει στα ολοκληρωτικά καθεστώτα, υπάρχουν οι αντικαθεστωτικοί στην απομόνωση, τα βασανιστήρια και στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Ο Μπουγιάρ Αλιμάνι χρησιμοποιώντας τα γήινα, μουντά χρώματα στην φωτογραφία του ζωγραφίζει κινηματογραφικά την αναλγησία εκείνης της σκοτεινής περιόδου για την όμορο χώρα, ενώ οι συμμετοχές των ηθοποιών είναι καθ΄ όλα έντιμες.    

«Παίζοντας με τη Φωτιά»

(Playing with Fire)



 

 

  • Είδος: Κωμωδία για όλη την οικογένεια
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία: Άντι Φίκμαν
  • Με τους: Τζον Σένα, Κίγκαν-Μάικλ Κέι, Τζον Λεγκουιζιάμο
  • Διάρκεια: 96’
  • Διανομή: Odeon

Ο πυροσβέστης Τζέικ Κάρσον και η ελίτ ομάδα του των ειδικών πυροσβεστών διασώζουν τρία αδέρφια από μια καταστροφική πυρκαγιά, αμέσως συνειδητοποιούν ότι καμιά εκπαίδευση ως τώρα δεν θα μπορούσε να τους προετοιμάσει για την πιο δύσκολη δουλειά τους, να γίνουν μπεϊμπισίτερς.

Οι πυροσβέστες αδυνατούν να εντοπίσουν τους γονείς των παιδιών και ενώ τους συμβαίνουν τα πάνω-κάτω στη ζωή και στη δουλειά τους, γρήγορα μαθαίνουν ότι τα παιδιά - όπως και οι πυρκαγιές - είναι άγρια και απρόβλεπτα.

https://youtu.be/sCcvHUL4_uk

Τρυφερή, χιουμοριστική περιπέτεια εντελώς ευθυγραμμισμένη στην γνωστή συνταγή της αμερικάνικης ταινίας για  όλη ην οικογένεια με σκληροτράχηλους, εργένηδες  άνδρες να νταντεύουν πιτσιρίκια, που καταφέρνουν να δονήσουν τις ευαίσθητες χορδές τους.

Μασημένο άπειρες φορές το σενάριο στην μεγάλη οθόνη, δίχως έμπνευση και πρωτοτυπία, λόγω των γιορτινών ημερών ακόμα μια ίδια χειμωνιάτικη γρανίτα για να περάσουν χαλαρά 96 λεπτά της ώρας, γονείς και τέκνα εντός της κινηματογραφικής αίθουσας. That’s all.

«Τα Άγρια Αγόρια»

(Les Garçons Sauvages / Wild Boys)



 

 

  • Είδος: Φαντασίας (ασπρόμαυρο και έγχρωμο)
  • Παραγωγή: Γαλλία (2017)
  • Σκηνοθεσία: Μπερτράν Μαντικό
  • Με τους: Πολίν Λοριγιάρ, Βιμάλα Πονς, Ντιάν Ρουξέλ, Αναέλ Σνεκ, Ματίλντ Βαρνιέρ, Σαμ Λουβιτσκ, Ελίνα Λέβενσον, Ναταλί Ρισάρ
  • Διάρκεια: 122΄
  • Διανομή: Carousel Films

Στις αρχές του 20ου αιώνα, σε ένα μικρό νησί του Ινδικού ωκεανού, πέντε έφηβοι καλών οικογενειών γοητευμένοι από τον αποκρυφισμό, διαπράττουν ένα ατόπημα σεξουαλικού περιεχομένου με θύμα μια γυναίκα. Ένας Ολλανδός καπετάνιος αναλαμβάνει τη συμμόρφωσή τους και τους παίρνει ως πλήρωμα στο στοιχειωμένο σαπιοκάραβό του για να γίνουν άνδρες.

Οι μέθοδοι σωφρονισμού του ναυτικού σοκάρουν τα πέντε αγόρια που ετοιμάζονται για ανταρσία. Προορισμός του ταξιδιού είναι ένα μαγικό νησί με οργιώδη βλάστηση και άλλα απρόβλεπτα.

https://youtu.be/hSyBlOBbZYw



Οι πρώτες σκηνές της ταινίας παρουσιάζουν πέντε αγόρια να εκσπερματίζουν πάνω σε μια γυναίκα, την οποία στην συνέχεια την δένουν σε ένα άσπρο άλογο και με τα εφηβικά σπέρματα ολούθε καλπάζει σε χωράφια. Συστήνεται λαϊκό δικαστήριο εκεί που, μάλλον οικοτροφείο είναι με κάτι ερμαφρόδιτους εισηγητές και η πράξη των παιδιών τιμωρείται με τον εξοστρακισμό τους και την ένταξη τους ως πλήρωμα στο εφιαλτικό καράβι ενός φιλήδονου και ψυχανώμαλου καπετάνιου που κυκλοφορεί με το πουλί του αποκεκαλυμμένο φόρα παρτίδα. Το τι ακολουθεί στο σκηνοθετικό ντεμπούτο αυτής της σουρεαλιστικής ονείρωξης του μικρομηκά, Γάλλου, πειραματικού σκηνοθέτη Μπερτράν Μαντικό είναι πέραν της ορατής, κορφής του Έβερεστ και αφού ο θεατής έχει φουμάρει ένα λιβάδι φούντα, ίσως καταφέρει να αναρριχηθεί στην λάγνα και ηδονική ανασφάλεια του Μαντικό.

Η σουρεαλιστική οδός που χρησιμοποιεί ο σκηνοθέτης για να αποδώσει καλλιτεχνικά την πολεμική τής ενηλικίωσης, τόσο στο σεξουαλικό πεδίο της ερωτικής απελευθέρωσης, όσο και σε αυτό του ανδρισμού είναι τόσο στρεβλό και ανόητο, που κάθε είδους αλληγορία και συμβολισμός είναι για τα πανηγύρια. Όλη η δυναμική και η έμπνευση της ταινίας αποταμιεύεται γενναιόδωρα και σπάταλα στο εικαστικό μέρος της παραγωγής, σε σημείο τέτοιο που η εικόνα να κλέβει, με το γαμώτο, την ουσία του θέματος και το δεύτερο να μένει έκπτωτο στο κενό της μεγάλης απορίας.

Ημιμαθής περί αποκρυφισμού και ερωτικού μυστικισμού, αδιάβαστος περί αφροδισιακής μύησης και σεξουαλικού τάντραμ, θλιβερά επιφανειακός και ναρκισσιστής με τα εντυπωσιακά ντεκόρ της παραγωγής του, να μοιάζουν με ανορθόδοξο ζευγάρωμα Ναΐφ τεχνοτροπίας και υπερρεαλισμού, σαν να ξεπήδησαν από συναυλία των Tigger Lilies, ο υπερφίαλος και ελάχιστος Μπερτράν Μαντικό παρουσιάζει έναν ευφάνταστο αχταρμά αδιάκοπου, προσωπικού αυνανισμού βασιλικά εικονοποιημένου. Και όπως αναφέραμε: από ουσία το απόλυτο τίποτα, μηδέν εις το πηλίκον.

Εντός του ρευστού σερμπέτ κατασκευάσματος (art house original) του Γάλλου (τι άλλο θα ήταν άλλωστε!) να και η cult Ρουμάνα περσόνα Ελίνα Λέβενσον (μόνιμη συνεργάτιδα του Μαντικό στο 20+1 προβολές, δηλαδή ταινίες μικρού μήκους σε 21 χρόνια με θεματική το γήρας και την ανθρώπινη επιθυμία), εδώ σε ρόλο στοιχειού, ερωτικής ιέρειας με το όνομα Σεβερίν, όπως και η όμορφη πόλη της Ρουμανίας, έτσι για το αλατοπίπερο της υπόθεσης.

Πάντως ο σκηνοθέτης θα πρέπει να πέρασε του λιναριού τα πάθη ως έφηβος από τους γονείς του για να γυρίσει τέτοια μπαλαφάρα. Όλη η κουλτουροφεύγα κοινωνία της ευρωπαϊκής, «ψαγμένης» παρέας κάνει τεμενάδες σε αυτό το δημιούργημα και απόλυτα γειωμένοι όπως είναι και, φυσικά, βαθιά νυχτωμένοι στα περί μυστικισμού και αποκρυφισμού – γιατί εκεί δένει το βαρκάκι του ο Γάλλος δημιουργός με τοτεμική διάθεση – υποκλίθηκαν ευλαβικά στην φιγουρατζίδικη, αρτιστίκ πρόταση που σέρβιρε. Παραγωγή του 2017 που δεν έβρισκε διανομή αλλά τελικά τα κατάφερε.  

«Η Βασίλισσα της Καρδιάς»

(Dronningen / Queen of Heart)



 

 

  • Είδος: Ερωτικό δράμα
  • Παραγωγή: Δανία, Σουηδία (2019)
  • Σκηνοθεσία: Μέι ελ-Τούκι
  • Με τους: Τρίνε Ντίρχολμ, Γκούσταβ Λιντ, Μάγκνους Κρέπερ
  • Διάρκεια: 127΄
  • Διανομή: Weird Wave
  • Διακρίσεις: Βραβείο Κοινού, Φεστιβάλ Sundance 2019 - Καλύτερη Σκανδιναβική Ταινία, Φεστιβάλ του Γκέτεμποργκ 2019

Η Αν (Τρίνε Ντίρχολμ – πολύ καλή) είναι μια πετυχημένη, μαχητική και αφοσιωμένη δικηγόρος, που ειδικεύεται στις υποθέσεις κακοποιημένων νεαρών και ανηλίκων με παραβατική συμπεριφορά. Ζει μια τέλεια ζωή με τον γιατρό σύζυγο της Πίτερ και τις δίδυμες κόρες τους.

 Όταν ο Γκουστάβ (Γκούσταβ Λιντ – πολύ καλός), ο παραστρατημένος γιος του ιατρού άντρα της από τον προηγούμενο του μετακομίζει ξαφνικά μαζί τους για να βρεθεί με τον πατέρα του και να διορθωθεί η συμπεριφορά του, οι φευγαλέες ματιές που ανταλλάσσουν η Αν και ο έφηβος εξελίσσονται, μοιραία, σε ένα απαγορευμένο ειδύλλιο.

https://youtu.be/g1a-IcyaWqs



Σαράντα something καλοβαλμένη γυναίκα, που κυριολεκτικώς δεν απουσιάζει το παραμικρό από την ζωή της, ορμά ακάθεκτη ως αρπακτικό στην φρέσκια σάρκα του έφηβου τυπάκου για να γευτεί έρωτα και σεξουαλικό χυμό ανανέωσης.

Ψυχρά, εκτελεστικά, ηδονικά δίχως συναίσθημα η κυρία απολαμβάνει σεξ και ο εφηβούλης δαγκώνει την λαμαρίνα με την γυναίκα που αντιπαθούσε, καθώς θεωρούσε ότι έκλεψε τον πατέρα του από την οικογένεια του. Ο συγγενικός κύκλος τριγωνίζεται αυστηρά και επικίνδυνα ανάμεσα σε τρεις ανθρώπους, συγγενείς μεταξύ τους και η ωρολογιακή βόμβα οπλίζεται.

Η σκηνοθέτιδα και συν-σεναριογράφος Μέι ελ-Τούκι, εκ Δανίας ορμώμενη, σκιαγραφεί εξαιρετικά την ψυχοσύνθεση της δυναμικής, όμορφης, επιτυχημένης γυναίκας που έχει πατήσει ηλικιακά την τέταρτη δεκαετία, είναι μητέρα τέκνων με έναν καλό γάμο, διαθέτει οικονομική άνεση, είναι επαγγελματικά καταξιωμένη, οπότε αποκαταστημένη τα μάλα στον σωστό θρόνο, όπως ορίζει άλλωστε το ορθόν της χάρτας μιας σύγχρονης, δυτικότροπης κοινωνίας.

Έλα όμως που είναι γυναίκα και η ανασφάλεια τής Θηλυκής Αρχής χρειάζεται συνεχώς επιβεβαίωση, δηλαδή καύσιμα ευλογιών και θαυμασμού, που από τον πολυάσχολο σύζυγο δεν τα έχει, ένεκα ρουτίνας όχι ότι δεν την αγαπάει ο άνθρωπος. Τί καλύτερο, λοιπόν, από το να πάρει το έγκυρο πιστοποιητικό θηλυκότητας από έναν όμορφο, νεαρό πάνω στο άνθος της ζωής του γεμάτο σφρίγος και ορμές. Και αυτό πράττει, με επιτυχία μάλιστα, καθώς οι ερωτικές σκηνές είναι σαν να ξεπήδησαν από φιλμάκια του Youporn.

Η κυρία απροκάλυπτα ρίχνεται στον νεαρό, άνευ συναισθήματος παρά μόνο η κυρίαρχη επιθυμία για επιβεβαίωση, για να μην την περιγράψω διαφορετικά και πικάντικα, είναι που οδηγούν την Αν - η νεολαία μας θα την χαρακτήριζε milf πολλών καρατίων  – για να «τσακίσει» τον νεαρό. Και το ατίθασο αγόρι, έπειτα από το τρελό σεξ ολούθε, εντός και εκτός σπιτιού, με την έμπειρη μαντάμ μεταμορφώνεται σε αρνί έτοιμο για σφαγή.

Δεν θα προχωρήσω παρακάτω για να αφήσω το σκηνικό των εκπλήξεων να το απολαύσετε στο μεγάλο πανί… κυρίες μου. Να την δείτε δίχως τους συντρόφους σας, έτσι ως μικρή συμβουλή, απλά και μονό ως προστασία δικής σας στην τελευταία σεκάνς της ταινίας. Καλύτερα είναι μια γερή γυναικοπαρέα για συντροφιά και κουβεντούλα apres επί του δρώμενου.  

Η Μέι ελ-Τούκι κάνει ωραία δουλειά, ενώ οι χαρακτήρες τοποθετούνται σωστά στην σεναριακή πλοκή και δίχως να χρησιμοποιεί τεχνάσματα και μπερδεμένες καταστάσεις η ταινία τρέχει νερό. Ζωντανή υπόθεση, διαχρονική με το αιώνιο, killer θηλυκό σε δράση και αντίδραση. Απολαύστε την!

«Έρωτες, Φαντασία, Πόλεμος: συστατικά ζωής», οι τα...
«Ατμοσφαιρικές ιστορίες για γκάνγκαστερς και κατά ...

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/