InTownPost

Ακολουθήστε μας :

16
Κυρ, Μάι
Tο διάβασαν 181 άτομα (181 Views)

«Μια μάνα από τις Άνδεις, ο πιτσιρικάς Τζότζο και πολλές γάτες», οι ταινίες της εβδομάδας από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

Αξιολόγηση Ταινιών

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη

Ιστορίες κινηματογραφικής τρέλας Νο 22 Να πιαστείς, άνθρωπε, από την αρχή του ονείρου και να καταλήξεις στην δημιουργία είναι μισό βήμα απόσταση. Οδηγός της ένδοξης πορείας, η κινητήρια δύναμη της αλλαγής, ο Θείος Έρως. Η αρχή των πάντων, η πνευματική έκρηξη, η πρωτογέννηση και το άσβεστο θάρρος μιας πορείας στη δόξα. Άραγε πόσοι από εμάς ένοιωσαν αληθινά την παρουσία του θείου Έρωτα, τον λιγόφαγο, τον άυπνο και τον ανήσυχο Έρωτα να ταλανίζει ψυχή, σωθικά και νου; Άραγε, πόσοι από εμάς με σύμμαχο τον Έρωτα διέλυσαν το κενόδοξο, το εφήμερο και την οκνηρία της αθέλητης στιγμής, αγγίζοντας τον ενθουσιασμό και τα άγνωστα πεδία της αποθέωσης; Λίγοι, ελάχιστοι της ζωής το τόλμησαν, και όσοι το έπραξαν στεφανώθηκαν. Έρως λευκοφορεμένος σαν τον Λαμπαδία της Άνοιξης σαλεύει στα σπλάχνα τα ανθρώπινα και φωτίζει ολούθε το Σύμπαν μας. Αστέρες και πλανήτες καινούργιοι και ολόφωτοι ανασαίνουν στην πρώτη τους νιότη και εγένετο ο Κόσμος. Θησαυρός μονάκριβος στου Θεού το στέρνο, γέννημα από τον έρωτα και μόνο. Έρως, άνθρωποι της Γης, Ηρωικός, ταλαντούχος, ευφυής και αδαμάντινος, ίδιος και απαράλλαχτος με θεού όψη. Αυτός είναι ο ανίκητος της βούλησης Έρως. Ο θάνατος και η ζωή, το τέλος κάθε παλιού και η αρχή κάθε νέου και εκείνοι των θαυμάτων, οι παλαιοί Έλληνες γνώριζαν την γλυκιά κι αδάμαστη δύναμη του. Ο Έρως την Ψυχή ηράσθει και το ζευγάρι βασανίστηκε έως ότου αγγίξουν της ευτυχία της Ελευθερίας τους. Μεγάλο και απέραντο μοιάζει ως σύλληψη, ο Έρως και η Ψυχή εραστές, τόσο σπουδαίο και άφοβο, που κάθε τρανό και αναπάντητο ερώτημα για τον Θεό και τον θάνατο, την ζωή και το αύριο παύει να υπάρχει. Αιωνιότητα! Έρως, άριστοι άνθρωποι μου, και το άπιαστο, μοιάζει με την στερνή και την άπονη βελονιά στο σώμα του αθάνατου να κλείσει το κέντημα στον αργαλειό του αιώνιου. Έρως, είναι η γεωμετρία της αλήθειας, η μαθηματική διάλεκτος των μικρών λέξεων γεμάτες πράξεις και ουσία. Έρως είναι η χημεία των διαφορετικών και όμοιων ενώσεων, της άκαπνης φωτιάς, που πυρακτώνει και κατακαίει την ψευδαίσθηση του υπαρκτού. Είναι η φυσική των νόμων, που ανοίγει διάπλατα τις διαστάσεις των ευφάνταστων χρωμάτων, της μουσικής αρμονίας για να σπάνε τα ταλαίπωρα οστά του στήθους, να ξεχυθεί το πνεύμα χείμαρρος, ελεύθερο στις αμάραντες πλαγιές των κόρφων με τις ευωδιαστές δάφνες. Ο Θείος Έρως είναι η επιστήμη του ανθρώπου στα φυσικά και τα μεταφυσικά θαύματα της ζωής. Ο Έρωτας ζωή και ο θάνατος του Έρωτα. Η λογική του Έρωτα και ο φίλιος Έρωτας. Ο Έρωτας της δημιουργίας και η δύναμη του Έρωτα. Υπάρχει πουθενά το πάθος του Έρωτα ή πάθος για τον Έρωτα σήμερα; Οι Ουρανιδείς Διδάσκαλοι μου, που όλοι τους μιλούσαν ελληνικά και δεν υπάρχουν στη ζωή, βλαστάρι ήμουν ακόμα, όταν με έμαθαν πως η Γαία και το Χάος γεφυρώθηκαν κοσμογονικά κι έφεραν τον Θείο Έρωτα. Ο μέγας πόλεμος της Τροίας ξεκίνησε από τον Έρωτα της εκπάγλου ομορφιάς Σπαρτιάτισσας μοιχαλίδας με τον πρίγκιπα. Στη ξακουστή Ιθάκη η ηθική βασίλισσα από Έρωτα καρτερικά ύφαινε και ξήλωνε το υφαντό της. Απιστία και πίστη το τέλος και η αρχή είναι ο Έρως. Αβέβαιη η κατάβαση του μυσταγωγού τραγουδιστή στον Άδη να φέρει από το έρεβος στο φως των ανθρώπων την αγαπημένη του. Μα ήταν ζωσμένος με του Έρωτα την αρματωσιά και μηδέ κινδύνους, μηδέ θάνατο λογάριαζε. Έρωτας κυβερνούσε ικανός για να διαλύσει τον δειλό φόβο και να σπάσει σε μύρια θραύσματα, σκόνη να γενεί το σκληρό καφκί του ανθρώπινου εγωισμού. Ο Έρωτας γεννά άθλους και ο πόλεμος του Έρωτα άγιους ήρωες. Η ιστορία της πατρίδας μου έχει εκατοντάδες από δαύτους να αφηγηθεί. Ο Έρωτας ζωή είναι πια νεκρός. Εμείς τον θανατώσαμε. Σε ενέδρα τον παρασύραμε, τον ξεγελάσαμε και τον φαρμακώσαμε σε ρυπαρό και άφωτο πηγάδι. Βάλαμε στην παλάμη του τον χάρτη της ευτελείας, του εφήμερου και της καψούρας, κι αυτός μας γύρισε την πλάτη. Τον προδώσαμε κι αφήκαμε την Ψυχή μας ορφανή. Παραδώσαμε το ελεύθερο δάκρυ της δύναμης του σε πονηρό, αγράμματο πραματευτή της ερήμου με τουρλωτή κοιλιά και κορακίσιο ράσο, κι αυτός το αντάλλαξε με την υποταγή, την τιμωρία, τον φόβο. Ενταφιάσαμε τους άθλους μας και από ουράνιοι ήρωες καταλήξαμε κιοτήδες και προσκυνημένοι. Η δύναμη του Θείου Έρωτα είναι ανυπολόγιστη, είναι φωτιά καταιγιστική, είναι άνεμος σαρωτικός, χείμαρρος ασταμάτητος, πετράδι σπάνιο, ανεκτίμητο από τα βάθη της Γης και οίκτο για το παράλογο και το ψεύδος δεν έχει περίσσιο. Θρέφει το θάρρος και θεριεύει το σθένος στα ανθρώπινα. Γεμίζει ενέργεια την θέληση, και εκείνα τα άβουλα των σκέψεων φίδια σωριάζονται νεκρά και μόνο στην όψη του. Ο Έρως φιλιώνει με τον πόλεμο και δικαιώνει την ειρήνη. Η φύση είναι μπροστά τον προστατεύει, τον προειδοποιεί, τον γλυκαίνει. Ο Έρως είναι η ίδια η Φύση και το ακαταλόγιστο, το ανισόρροπο δεν χωρεί στην πολεμική του. Πολλοί, διατυμπανίζουν, ότι ο Έρως είναι τρελός, τυφλός, μωρός και ανεύθυνος. Λόγια πλάνα είναι όλα τούτα των αμαθών και των φοβισμένων, φληναφήματα και πομφόλυγες των στεγνών και άνανδρων ανθρώπων, που ποτέ δεν εξέθεσαν την ύπαρξη τους ελεύθερη στα κατάλευκα μάρμαρα της αιωνιότητας. Ποιος, άραγε μπορεί να σταθεί εκτεθειμένος στην κεραυνόβροντη αλήθεια του Έρωτα, όταν από βλαστοί μαθαίνουμε ότι είμαστε δούλοι και αμαρτωλοί στο βλέμμα ενός παντοκράτορα. Οι άθλοι του Έρωτα είναι για ανδρείες ψυχές, ελεύθερες, άδολες όχι για δουλικές και αόμματες. «Έρως ανίκατε μάχαν, Έρως, ός εν κτήμασι πίπτεις, ός εν μαλακαίς παρειαίς νεάνιδος  εννυχεύεις, φοιτάς δ' υπερπόντιος εν τ' αγρονόμοις αυλαίς·καί σ' ούτ' αθανάτων φύξιμος ουδείς ούθ' αμερίων σέ γ' ανθρώπων…(Έρωτα, ανίκητε σε κάθε μάχη, συ που κυριαρχείς όπου κι αν πατήσεις, συ που ξενυχτάς τα κορίτσια με τα τρυφερά μάγουλα, που δρασκελάς πάν' από θάλασσες και τρυπώνεις στους κήπους, κανείς δε γλυτώνει από 'σε, μήτε Θεός μήτε θνητός... - Αντιγόνη – Σοφοκλής)    «Τραγούδι Χωρίς Όνομα»   «Canción sin nombre»         

  • Είδος: Κοινωνικό δράμα, θρίλερ (Α/Μ)
  • Παραγωγή: Περού, Ισπανία, Η.Π.Α., Χιλή (2019)
  • Σκηνοθεσία: Μελίνα Λεόν
  • Με τους:, Πάμελα Μεντόζα, Τόμι Παράγα, Λούσιο Ρόχας, Ρουθ Αρμας
  • Διάρκεια: 97΄
  • Διανομή: Danaos Films
  • Διακρίσεις: Βραβείο Fipresci στο Φεστιβάλ του Μόντρεαλ - Βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη στο Φεστιβάλ του Μονάχου - Βραβεία Καλύτερης Ταινίας και Φωτογραφίας στο Φεστιβάλ Στοκχόλμης - Βραβείο Σκηνοθεσίας και ειδική μνεία για το Mermaid Award στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης.

Περού, 1988. Η Χεορχίνα (Πάμελα Μεντόζα – πολύ καλή), είναι μια νεαρή κοπέλα από ένα μικρό χωριό των Άνδεων και φτάνει στη Λίμα προκειμένου να γεννήσει σε μια αυτοσχέδια κλινική. Μυστηριωδώς όμως, το βρέφος εξαφανίζεται.

Εν μέσω των πολιτικών αναταραχών της εποχής, ο τολμηρός δημοσιογράφος Πέδρο (Τόμι Παράγα – καλός), θα γίνει ο μοναδικός της σύμμαχος στην απελπισμένη αναζήτηση να βρει το παιδί της.

https://youtu.be/Y_emLNKIRq4

Η Περουβιανή σεναριογράφος και σκηνοθέτης Μελίνα Λεόν, θυγατέρα πρώην δημοσιογράφου της «República» και με σπουδές κινηματογράφου στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια των Η.Π.Α., ντεμπουτάρει εξαιρετικά με την πρώτη μεγάλου μήκους ταινίας της και θαρραλέα εστιάζει στις εξαφανίσεις βρεφών από τα οργανωμένα δίκτυα που δρουν στις «ψεύτικες», μαιευτικές κλινικές του λεγόμενου «τρίτου κόσμου». Η τραγική ηρωίδα μάνα φιγουράρει δυναμικά στον φακό της Λεόν και είναι η νέα γυναίκα, η χαμένη στο αβέβαιο παρόν ενός πολιτικού συστήματος με ανέλπιδο μέλλον.

Η καταπληκτική ασπρόμαυρη φωτογραφία σε φυσικό φως του 48χρονου, επίσης, Περουβιανού, Ίντι Μπριόνες, αλλά και το φορμάτ 4:3 καθ΄ όλη την διάρκεια της ιστορίας, μετασχηματίζει το όλο εγχείρημα σε ένα τολμηρό φιλμ καταγγελίας με ντοκιμαντερίστικη υφή, που πραγματικά αφοπλίζει. Πανέμορφη δουλειά, προσεγμένη τα μάλα και σενάριο που σφίγγει το στομάχι, καθώς κλιμακωτά το δράμα εξελίσσεται σε θρίλερ. Ένας ολόκληρος, οργανωμένος ιστός αρπαγής βρεφών απογυμνώνεται στο στόρι της Λεόν, ενώ η ανθρώπινη απόγνωσης ζωγραφίζεται περίτεχνα στο πρόσωπο της ηθοποιού Πάμελα Μεντόζα, ψάχνοντας για το νεογέννητο παιδί της, που το άρπαξαν μέσα από τα χέρια της. Γυναίκα από ένα χωριό των Άνδεων, όπως τόσες άλλες, στοχοποιημένες γυναίκες δίχως κοινωνικό εκτόπισμα, όπως θα χαρακτήριζαν οι «διαχειριστές» των social analysis, εύκολα θύματα δηλαδή, σε μια χρονική περίοδο, όπως η δεκαετία του ’80 - η ιστορία είναι βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα - όταν το Περού κλυδωνιζόταν από τις μύριες πολιτικές και κοινωνικές αναταραχές.

Το φωτεινό στίγμα, εν είδει άσβεστου φάρου, στην ταινία της Μελίνα Λεόν, που δείχνει τον δρόμο της κάθαρσης εν μέσω των ακραίων, κοινωνικών αντιθέσεων στα τραγικά γεγονότα, είναι η ίδια η ανθρώπινη ελευθερία και η δύναμη της αναζήτησης του ίδιου του ανθρώπου με το «άλφα» κεφαλαίο. Η ταινία, μάλιστα, καταγράφει και μια πρωτιά, καθώς η περουβιανή κινηματογραφική παραγωγή το «Τραγούδι Χωρίς Όνομα» είναι η πρώτη συμμετοχή της χώρας στο φεστιβάλ των Κανών με γυναίκα σκηνοθέτιδα.

«Τζότζο» (Jojo Rabbit)   

  • Είδος: Σάτιρα ιστορικής περιόδου
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία : Τάικα Γουαϊτίτι
  • Με τους: Ρόμαν Γκρίφιν Ντέιβις, Τομασίν ΜακΚένζι, Τάικα Γουαϊτίτι, Ρέμπελ Γούιλσον, Σκάρλετ Γιoχάνσον
  • Διάρκεια: 108’
  • Διανομή: Odeon

Στην περίοδο του δεύτερου μεγάλου πολέμου, ο μοναχικός Τζότζο από τη Γερμανία (ο πιτσιρικάς Ρόμαν Γκρίφιν Ντέιβις  είναι υπέροχος), είναι ενταγμένος στην χιτλερική νεολαία και «πωρώνεται» από τα ναζιστικά ιδεώδη. Ξαφνικά έρχονται τα επάνω κάτω στην κοσμοθεωρία του όταν ανακαλύπτει, ότι η διαζευγμένη μητέρα του, η φράου Ρόζι (Σκάρλετ Γιοχάνσον - καλή) κρύβει ένα νεαρό, Ιουδαίο κορίτσι, την Έλσα (Τόμασιν ΜακΚένζι – πολύ καλή) στον τοίχο της σοφίτα τους.

Με μοναδική βοήθεια από τον χαζούλη, φανταστικό του φίλο, Αδόλφο Χίτλερ (Τάικα Γουαϊτίτι - καλός), ο Τζότζο θα πρέπει να αντιμετωπίσει τον τυφλό φανατισμό του.

https://youtu.be/swRD0rGCEFs

Σημαντικό σημείο αναφοράς στην γραφή ενός σεναρίου είναι, φυσικά, η ατόφια έμπνευση, όπως άλλωστε και στην συγγραφή ενός μυθιστορήματος. Η ενδιαφέρουσα πηγή ανάπτυξης της έμπνευσης είναι, φυσικά, ο ίδιος ο ήρωας και ο διάκοσμος που εκτυλίσσεται η ιδέα. Πρώτο πλάνο στην ιδέα του Νέο-Ζηλανδού Μαορί σκηνοθέτη Τάικα Γουαϊτίτι με την ιουδαϊκή καταγωγή από την πλευρά της μητέρας του (κάποιες δουλειές του φέρουν το επώνυμο Κοέν), δεσπόζει η οπτική του πολέμου στα μάτια ενός μικρού αγοριού και το πως ο φανατισμός και το μίσος συγκρούεται κατά μέτωπο με την παιδική αθωότητα. Δηλαδή, ο Γουαϊτίτι με όχημα τις εικόνες και το περιβάλλον του Τζότζο να εδράζονται στην παιδική αφέλεια δομεί σάτιρα και μάλιστα αντιπολεμική.

Κωμικοτραγικές καταστάσεις, χιούμορ, ιλαρή κριτική και το δίπολο, πάντα συγκρουσιακό στοιχείο (ναζιστική Γερμανία και η κρυμμένη νεαρή Ιουδαία) να είναι τα κυρίαρχα συστατικά στην ταινία, ενώ το όλο δημιούργημα του Γουαϊτίτι πλασάρεται ως σάτιρα. Κάτι που το έχουμε δει να «τρέχει», ας πούμε, εύρυθμα στην οσκαροβραβευμένη ταινία του καθολικού, Ιταλού σκηνοθέτη Ρομπέρτο Μπενίνι «Η Ζωή είναι Ωραία» το 1997. Στην ταινία τού Μπενίνι, αν μη τι άλλο, βασιλεύει η πρωτοτυπία καθώς ο μπαμπάς ήρωας προστατεύει την αθωότητα του Ιταλο-Ιουδαίου γιού του, παρουσιάζοντας το Ολοκαύτωμα σαν ένα παιχνίδι με αυστηρούς κανόνες. Εδώ, ο Νέο-Ζηλανδός σκηνοθέτης ολισθαίνει της αρχικής ιδέας και αρκετά γρήγορα εγκαταλείπει το ευτράπελον της υπόθεσης, ακολουθώντας τα υγρά, ανήλιαγα σοκάκια της δραματουργίας και του μελό. Προφανώς, δεν μελέτησε σωστά το αθάνατο, ταραχοποιό τζίνι των Μόντι Πάιθονς για το τι εστί αυθεντική σάτιρα με χιούμορ επί της ουσίας και μέχρι το τέλος.

Όλα τα γνωστά και μη εξαιρετέα: ναζί, Χίτλερ, Ιουδαίοι, νεότητα, Ες Ες, αθωότητα, τρόμος, θάνατος, κατατρεγμός, αδικία είναι ριγμένα στο μίξερ της καταγγελίας επί των σύγχρονων, παρόντων, πολιτικό-κοινωνικών καταστάσεων. Το «ευκολάκι», όπως λέμε συνήθως για ταινίες που θέλουν να θίξουν τέτοια θέματα με κεντρικούς ήρωες τα παιδιά και τις προσλαμβάνουσες τους εν καιρώ πολέμου. Νισάφι, πια προς τους σκηνοθέτες που όταν θέλουν να καταπιαστούν με τον βιασμό που συμβαίνει στο σύμπαν των παιδιών αναμασούν τον Χίτλερ ξανά την αγριότητα των ναζί, τους διωγμούς των Ιουδαίων σαν και δεν υπάρχουν άλλα σημεία στήριξης για να ειπωθούν πράγματα που απασχολούν το σημερινό γίγνεσθαι.

Ο οποιοσδήποτε πόλεμος απέναντι στα μάτια ενός οποιουδήποτε μικρού ή νέου ανθρώπου είναι τοξικός, ολέθριος και δεν χωρεί ουδεμία συζήτηση για το αντίθετο και η ψυχοσύνθεση του διαλύεται εντελώς. Σε αυτό το σημείο, λοιπόν, προσπαθεί να πατήσει και ο Γουαϊτίτι, στην αλλοτρίωση του αθώου μυαλού από τον ηγέτη που εμπνέει τις μάζες και να προσδώσει ανάλαφρο, χιουμοριστικό χαρακτήρα. Ο Αδόλφος, ως καρικατούρα, χοντροκομμένου αστείου (υποδύεται ο ίδιος ο Τάικα Γουαϊτίτι), γίνεται το «δαιμόνιο» καθοδηγητής του πιτσιρικά. Ο δε Χίτλερ πράττει στην ταινία, ότι μισούσε εν ζωή. Καπνίζει, διαθέτει κοιλιά, είναι πλακατζής, είναι αφελής και τρώει κρέας, ενώ επηρεάζει τον μικρό Τζότζο, που υποδύεται εξαιρετικά ο πιτσιρικάς Ρόμαν Γκρίφιν Ντέιβις.

Καμιά αίσθηση δεν προκάλεσε στη σκέψη μου η ταινία, ούτε μειδίαμα δεν έσκασαν τα χείλη και κρίνω πως έγινε πολύ ντόρος για το τίποτα. Η Σκάρλετ Γοχάνσον, που είναι υποψήφια και για το Όσκαρ Β’  Γυναικείου Ρόλου, ακόμα ψάχνω τις σεκάνς που οι έμπειροι της Ακαδημίας έμειναν ενεοί από την υποκριτική της δεινότητα ώστε να την προτείνουν και σε αυτή την κατηγορία.

Θα ξαναδώ την «Λευκή Κορδέλα» του μετρ Μίχαελ Χάνεκε για να αποκτήσω το απόλυτο, γνωσιακό γράδο, σε τι ακριβώς αναφερόμαστε όταν «προβάλουν» οι σκηνοθέτες την βαρύτητα της παιδικής αθωότητας, ειδικά στην Γερμανία προ, εν μέσω και μετά του δεύτερου μεγάλου πολέμου, έτσι για να πιάσω τις μέσες άκρες του ορισμού «αντιπολεμική» και αυτού που αναφέρεται στην «σάτιρα».

  «Cats»    

  • Είδος: Μιούζικαλ
  • Παραγωγή: Αγγλία, Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία: Τομ Χούπερ
  • Με τους: Τζέιμς Κόρντεν, Τζούντι Ντεντς, Τζέισον Ντερούλο, Ίντρις Έλμπα, Τζένιφερ Χάντσον, Ίαν ΜακΚέλεν, Τέιλορ Σουίφτ, Ρέμπελ Γουίλσον, Φρανσέσκα Χέιγουορντ
  • Διάρκεια: 110’
  • Διανομή: Tulip Entertainment

Όπως κάθε χρόνο, μια φυλή από γάτες θα περάσει μια μαγική νύχτα, στο τέλος της οποίας μια από αυτές θα επιλεγεί για κάτι που όλες ονειρεύονται: την ευκαιρία να ζήσει μια δεύτερη ζωή.

https://youtu.be/dWF1fSxg954

Το ιστορικό, ομότιτλο, θεατρικό μιούζικαλ του Άντριου Λόιντ Γουέμπερ, το οποίο είναι βασισμένο στην ποιητική συλλογή του Τ. Σ. Έλιοτ με τον τίτλο  «Το εγχειρίδιο πρακτικής γατικής του γερο-Πόσουμ», πέρασε, δυστυχώς, στην μεγάλη οθόνη, έχοντας στο πηδάλιο τον σκηνοθέτη του «Λόγου του Βασιλιά», τον Άγγλο Τομ Χούπερ.

Από τα μακροβιότερα σόου στην ιστορία του West End και του Μπρόντγουεϊ, το «Cats» έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα του στο New London Theatre το 1981 όπου και έπαιξε για 21 χρόνια, φτάνοντας τις 9.000 παραστάσεις. Κάποια πράγματα, ως απαράβατος κανόνας, επιβάλλεται να παραμένουν στις θέσεις όπου γεννήθηκαν και οι «Γάτες» έπρεπε να παραμείνουν στο θεατρικό σανίδι που τις γέννησε. Το αναφέρω, διότι είναι σαν να επισκεφθώ το θέατρο για να δω την παράσταση «Ο Λόρενς της Αραβίας» ή το Μπεν Χουρ ή τον «Νονό». Είναι εφικτό; Παραστάσεις που άφησαν βαθύ αποτύπωμα στο θεατρικό πάλκο για την παραγωγή τους, τις ερμηνείες, εάν είναι μιούζικαλ για τα τραγούδια τους και γενικότερα για την ατμόσφαιρα της ευφάνταστης υπερπαραγωγής στον περιορισμένο, ολοζώντανο χώρο της σκηνής είναι απαγορευτικό να ταξιδεύουν στο σύμπαν της 7ης Τέχνης. Καταστρέφεται η μαγεία και ο μύθος!

Και αυτό συνέβη με το «Cats», που ο ίδιος ο Άντριου Λόιντ Γουέμπερ μαζί με τον Στίβεν Σπίλμπεργκ είναι στην παραγωγή. Τα εφέ, η άπληστη χρήση της ψηφιακής επεξεργασίας κλειδώνουν σε αυτή την ταινία το ελεύθερο πνεύμα που κυριαρχεί στο θεατρικό «Cats», με αποτέλεσμα να καταλήξει σε μια κινηματογραφική μετριότητα άνευ καρδιακού παλμού, που ο σκηνοθέτης Τομ Χούπερ δεν μπορεί να αναστήσει. Μοιάζει με μεγαλόπνοο θέαμα που φανερά πάσχει από εσωτερική φλόγα, καθώς εξόφθαλμα αγκαλιάζεται από μια βασανιστική προχειρότητα και τα καλά τραγούδια ή τα χορευτικά μηδέ σώζουν την κατάσταση.  

«Κυρίως οι «κύριοι» στον φακό και οι καραμέλες να ...
«Κατρίν Ντενέβ, Κάθι Μπέιτς, Γουιλ Σμιθ, Ζιλιέτ Μπ...

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/