11
Τρι, Αυγ

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

«Μία ρότα πού θέλει ἀλλαγή, ἐπειγόντως», γράφει ο Ἀνδρέας Μπλαμούτσης, ο Εύπάτωρ

16η Δεκεμβρίου ἐνεστῶτος ἔτους 2019  Ἀγαπητές φίλες καί ἀγαπητοί φίλοι, Κάποια προβληματάκια ὑγείας, παροδικά εὐτυχῶς (κι ἐλπίζω ὅχι περιοδικά...!!!),  μέ κράτησαν ἀρκετούς μῆνες μακρυά σας, κι ἐσεῖς μέν μπορεῖ να τρίβατε τά χέρια σας ἀπ’τήν χαρά σας, ἐγώ ὅμως ἔπεσα σέ βαθειά καί σκοτεινή μιζέρια. Έτσι εἶναι, ἄλλοι ἐκτονώνονται διαβάζοντας κι ἄλλοι γράφοντας, δέν εἶναι κακό, δέν εἶναι καθόλου κακό, καί καλόν εἶναι καί ὑγιές, οἱ γραφιάδες νά ἀποζητοῦμε τά μάτια πού θα μᾶς ἀντέξουν κι οἱ ἄλλοι τά χέρια πού θά  ἀποτυπώσουν «το πόνο ποὔχω στήν καρδιά» κατά τό εὐγενές λαϊκόν ἅσμα. Ὁπότε, στόν πάγκο κατεργάρηδες, ἀρχίζει το σούξου-μούξου. Σᾶς μερσῶ πού με ἀκούσατε διαβάζοντας (παγκόσμιος πρώτη).

Δυό-μισυ χρονάκια καί κάτι ψιλά πέρασαν από το άνοιξιάτικο ἐκεῖνο σούρουπο πού κάθισα κι έγραψα τίς σκέψεις τῆς στιγμῆς.

Ὅταν κάποιος, πού διάβασε τίς σκέψεις αυτές, τόσο καιρό πρίν, θυμᾶται, τοῦτο δείχνει ὅτι αὐτές εἶχαν κάποια βάσι. Ένέσκυψα, λοιπόν, κι ἐγώ ἐκ νέου, ἐπί τοῦ προβλήματος, ξαναδιάβασα το κείμενο και χωρίς δεύτερη συζήτησι πίστεψα ὅτι θα ἔπρεπε νά σᾶς τό κοινοποιήσω. Ὄχι γιά νά μοῦ πῆτε δυό καλά καί εὐγενικά λόγια, ἀλλά για να σᾶς ξεσηκώσω νά σκεφθῆτε μέ πάθος γι αὐτήν τήν ἱεράν ἔννοιαν πού λέγεται Ἑλλάς. Και τά κόμματα ἀπ’ἔξω. Γιατί το κακό με τά κόμματα ξεκίνησε στην νεωτέρα Ἐλλάδα ἀπό τόν Ἰωάννη Κωλλέτη, το ἀσήμαντο ἀνθρωπάκι, πρωθυπουργό, ἀρχηγό τοῦ Γαλλικοῦ Κόμματος το 1834.

Παρακολουθεῖστε την ἱστορία μου.

«Σουρούπωσε στην  Ἀθήνα, νύχτα βαθειά σ’ ὅλην την Ἑλλάδα, καημένη Πατρίδα »

Πέρασαν 36 χρόνια (1981-2017), ἀπό τότε πού, πιστεύων στήν τότε Ε.Ο.Κ. (Εύρωπαϊκή Οἰκονομική Κοινότητα) ὑπηρέτησα την ἁγνή αὐτήν ίδέα για το καλό τῆςἙλληνικῆς Κοινωνίας και Οἰκονομίας, ὡς πρῶτος ἐκπρόσωπος τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἐμπορίου στήν Οἰκονομική καί Κοινωνική Ἐπιτροπή. Την ἰδέα αὐτήν εἶχα ἐνστερνισθῆ ἀπό τόν πατέρα μου, ὁ ὁποῖος μετά ἕνα τετράμηνο ταξείδι στίς ΗΠΑ καί Καναδᾶ τό 1948 (!) ἐπέστρεψε μέ ἕνα ὄραμα περί Ἡνωμένων Πολιτειῶν τῆς Εὐρώπης.

Ἔτσι, μεγάλωσα μέ ξένες γλῶσσες καί ἀγάπη, πέραν τῆς Ἑλλάδος καί τῶν Ἑλληνικῶν, καί μέ τίς θυγατρικές εὐρωπαϊκές γλῶσσες καί πολιτισμούς, τῆς Γαλλίας, τῆς Γερμανίας, τῆς Ἀγγλίας, τῆς Ἰταλίας.

Ὁ φιλοευρωπαϊσμός μου προφανής καί ἡ πολιτική μου τοποθέτησις καμμίαν ἀπολύτως σχέσιν δέν εἶχε ποτέ, οὔτε ἔχει, οὔτε θά ἔχη, οὔτε θά μποροῦσε ποτέ νά ἔχη μέ τήν «ἀνθελληνικήν καί καταστροφικήν ἀριστεράν» οἰασδήποτε μορφῆς ἤ ἐκδηλώσεως καί φυσικά πολιτικῶν σχηματισμῶν ἐντός καί ἐκτός Κοινοβουλίου (διότι καί οἱ ἐντός εἶναι ψευδεπίγραφοι και ἀντιδημοκρᾶτες). Παρά ταῦτα ὑπῆρξα πάντοτε δίκαιος ἔναντι τοῦ ἑαυτοῦ μου καί τῆς συνειδήσεώς μου, ὥστε κάθε πρότασι σοβαρή καί άξία προσοχῆς νά τήν ἀποδέχομαι ἀνεξαρτήτως προελεύσεως. Ἀποτέλεσμα: με ἐχαρακτήριζαν ὡς δεξιόν ριζοσπάστην.  Δικαίως θά ἔλεγα.

Το ἰδανικό ἐκείνης τῆς ἐποχῆς για την Ἑλλάδα μας ἦταν ἡ οἰκονομική ἀνάπτυξις ἀφ’ἑνός και ἡ σφυρηλάτησις στενῶν δεσμῶν φιλίας και ὑποστηρίξεως μεταξύ τῶν 10 τότε κρατῶν μελῶν και ἡ δημιουργία ἑνὀς πλέγματος προστασίας ἀπό τον αἰώνιο ἐχθρό τῆς Ἑλλάδος ἀλλά και τῆς Εὐρώπης, τῆς ἱστορίας και τοῦ πολιτισμοῦ, το κατάλοιπο τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, την φθονερή φιλοπόλεμη και παντοῦ μισητή, μογγολικῆς καταγωγῆς, Τουρκία.

Πρό αὐτῶν τῶν στόχων ὁ ἄλλος στόχος δεν ὑφῆρπε ἀλλά τοὐναντίον ἀποτελοῦσε την βασική αἰτία τῆς δημιουργίας τῆς Ἠνωμένης Εὐρώπης, τῆς ΕΟΚ τότε. Ἡ ἀποτροπή ἄλλου πολέμου μεταξύ τῆς Γερμανίας και τοῦ ὑπολοίπου κόσμου, και πρώτη και καλύτερη την Γαλλία πού εἶναι και δίπλα της.

Φαίνεται ὅτι γλυτώσαμε ἀπό τον φόβο τῆς πολεμικῆς Γερμανίας, παρ’ ὅλον ὅτι οὔτε με τούς Τούρκους ἔχουμε ξεμπερδέψει, οὐτε με ἕναν οίκονομικό πόλεμο πού βρίσκεται ἤδη ἐν ἐξελίξει μεταξύ ἁπλῶς ἄλλων και περισσοτέρων χωρῶν, ΗΠΑ – Κίνα - Εὐρώπη – Γερμανία – Γαλλία - Ηνωμ. Βασίλειο - Ἰσλαμικές Χῶρες - Ἰαπωνία -  Βραζιλία καί ἄλλες. Ὁ οἰκονομικός πόλεμος μπορεῖ να γίνη ὁ καταστροφικώτερος πάντων.

Γιά τήν Εὐρώπη τά πράγματα πήγαιναν καλά μέχρι τήν ζοφερή ἐκείνη μέρα ὅπου στην ὄμορφη Φλαμανδική πόλι τοῦ Μάαστριχτ ἐπῆλθε ἡ μεγαλυτέρα βλάβη εἰς βᾶρος ὄχι μόνον τῆς Ελλάδος ἀλλά καί ὅλων τῶν Εὐρωπαϊκῶν Λαῶν.

Μία ἀνόσια προσπάθεια ἐνοποιήσεως τῶν ἱστοριῶν του, τῶν παραδόσεών τους, τῶν χαρακτήρων τῶν λαῶν, τοῦ πολιτισμοῦ τους, τῶν γλωσσῶν τους, τῶν πολιτικῶν διοικήσεών τους, τῶν κρατικῶν όντοτήτων τους, καί ἐν γένει τῶν πάσης φύσεως ίδιαιτέρων χαρακτηριστικῶν τους και κυρίως τῆς ἐλευθερίας τους και τῆς ἐθνικῆς αὐτονομίας και κυριαρχίας τους, ὑπό τό ἀβάσιμο, ἀνιστόρητο, ἀδικαιολόγητο, πλασματικό και ἀνεκδιήγητο πρόσχημα τῆς δημιουργίας τοῦ πολιτικοῦ τέρατος τῆς Ἠνωμένης Εὐρώπης-Εὐρωπαϊκῆς Ενώσεως (ΕΕ) κατά τό δῆθεν παράδειγμα τῶν Πολιτειῶν τῆς Ἀμερικῆς.

Οἱ εύρωπαϊκοί λαοί δέν ἐρωτήθησαν ἐάν πράγματι ἐπιθυμοῦν τήν ἐθνικήν τους ἀλλοτρίωσι. Προχώρησαν στην προσπάθεια δημιουργίας ἑνός τερατώματος ὅπως ἡ Σοβιετική Ἔνωσις, ἡ ὁποία εἶχε τά ἴδια χαρακτηριστικά με την Εὐρώπη. Μία πολυεθνία, με πολλούς λαούς ἀκόμη και ἐχθρικούς μεταξύ τους, με ὅλωσδιόλου διαφορετικές ἐθνικές ἰδιότητες και χαρακτηριστικά, ἐνοποιημένους ὑπό μίαν ἐνιαίαν διοίκησιν και κρατικήν ὀντότητα. Οὐτοπία τότε, οὐτοπία και το 1992 στο Μάαστριχτ.

Και σἄν νά μήν ἔφθαναν ὅλα αὐτά τά κατἀρχήν και κατ’ἀρχάς λάθη, ἦλθε και ὡς ἐπιστέγασμα ἡ Νομισματική Ἔνωσις (ΝΕ) και ἡ δημιουργία τῆς περιφήμου Εὐρωζώνης, δηλ. τοῦ πρώτου διαχωρισμοῦ τῶν χωρῶν και λαῶν  τῆς ΕΕ σέ πρώτης καί δευτέρας κατηγορίας, πρώτης και δευτέρας ταχύτητος. Τώρα ἔχουμε και διαχωρισμούς ἐντός τῆς Εὐρωζώνης.

Ἐκτός λοιπόν τοῦ ΚΚΕ ἀλλά και τοῦ ΣΥΡΙΖΑ ὅπως ἀπεδείχθη ἤδη, κομμάτων πού μοῦ κάνει ἐντύπωσι ὅτι ἀκόμη καί 100 χρόνια ἀπό τήν δημιουργία τοῦ μητρικοῦ τους κόμματος τῆς Σοβιετίας, ἐξακολουθοῦν νά ἔχουν τόν ἴδιο στεῑρο πολιτικό λόγο καί τήν ξύλινη ἐπιχειρηματολογία, ὥστε, καί ἐάν ἀκόμη εἶχαν κάτι σημαντικό να ποῦν, τοῦτο να χάνη ἀμέσως τήν άξιοπιστία του, ἐπειδή ἀκριβῶς προέρχεται ἀπό μία ἀρρωστημένη πολιτική ὁρολογία και πεπερασμένη και ἄτοπο πολιτική σκέψι.  Περιέργως δέ, καί γιά τελείως διαφορετικούς λόγους τά κόμματα ὅλα, πλήν ΚΚΕ, ἐκφράζουν μίαν περίεργον – και ἐρευνητέρον γιατί- προσκόλλησιν στην Ε.Ε.

Ἀπορῶ λοιπόν, και ἀδυνατῶ νά κατανοήσω πῶς εἶναι δυνατόν νά μήν διαβλέπουν τήν λανθασμένη πορεία τῆς χώρας.

Θά πρέπη ἐδῶ νά σημειώσω ὅτι οἱ ἀρχικοί δημιουργοί τῆς ΕΟΚ εἶχαν καί ὑλοποίησαν ἕνα σπουδαῖο ὄραμα:  Τήν ἀποφυγή ἑνός νέου πολέμου μετά ἀπό 30,40,50 χρόνια, μεταξύ τῆς Γερμανίας (τῆς μονίμου ταραξίου καί αἰτίας τῶν μεγάλων πολέμων στήν Εὐρώπη) και τῶν ὑπολοίπων χωρῶν Γαλλίας, Ἀγγλίας, Ἰταλίας Πολωνίας  τούς ὁδήγη σε στην δημιουργία τῆς ΕΟΚ ὡς Κοινῆς Ἀγορᾶς, ἡ ὁποία ἔδιδε ἕνα σαφές φιλικό και συναδελφικό πεδίον καί πλαίσιον οἰκονομικῆς συνεργασίας πού προφανῶς θά στεροῦσε κάθε ἐπιτήδειον πολιτικόν λαοπλᾶνον  ὅπως ὁ Χίτλερ, νά  βρῆ δικαιολογία καί πάτημα γιά μιά νέα εὐρωπαϊκή σύγκρουσι, μία παγκόσμιο τραγωδία.   Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, ὁ Schumann καί οί ἄλλοι, μαζὶ τότε, καί ὁ Κ.Καραμανλής, ποτέ δέν εἶχαν στό μυαλό τους μία τέτοια «διαστροφική» τροποποίησι καί κατάπτωσι τῆς ΕΟΚ μέ μετατροπὴ της σέ Εὐρωπαϊκὴ Ένωσι καί ἀπεμπόλισι ἐθνικῶν κυριαρχικῶν δικαιωμάτων και ἐκχώρισι ἀποφάσεων σέ τρίτους.

Θά μείνω στό θέμα τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἐνώσεως, παρά τήν μετεξέλιξίν της.

Ό κύριος καί βασικός λόγος συμμετοχῆς μας, ἤ μᾶλλον τῆς παραμονῆς μας στήν Ε.Ε. εἶναι ἡ «προστασία» τῶν συνόρων μας ἀπό ἐπιβούλους γείτονες καί ἐχθρούς. Ἡ Τουρκία, μονίμως καί σταθερῶς ὑποστηριζομένη ἀπό τίς ΗΠΑ, ὑποβλέπει τόν ὑπόγειο/ὑποθαλάσσιο πλοῦτο τῆς πατρίδος μας, τό  Αἰγαῖο, τά Νησιά μας, τήν Δυτ.Θράκη, τήν Κύπρο ὁλόκληρο. Ἡ Ἀλβανία, μέ τήν FYROM, τώρα πιά «πουλημένη» Βόρεια Μακεδονία προσβλέπουν σέ ὑφαρπαγή και προσάρτισι τῶν Ἑλληνικῶν ἐδαφῶν τῆς ¨Ηπείρου και Δυτ. Μακεδονίας μας στα κρατίδιά τους. Η Βουλγαρία, ἀπό τόν καιρό τοῦ Κρούμου (806-814 μΧ), ζητεῖ διέξοδο στο Αἰγαῖο και ἁρπαγή μέρους τῆς Κεντρικῆς και Ἀνατολ. Μακεδονίας μας.

Τέλος, δέν μπορῶ νά λησμονήσω τον μεγάλο Γερμανό Ποιητή Φρειδερῖκο Schiller, οὐσιαστικῶς μέν φιλέλληνα, πού ὅμως εἶπε και την ἀπίθανη ἔκφρασι : «Μισῶ τήν Ἑλλάδα, διότι ὅπου καί νά ψάξω, ὅτι καί νά ζητήσω, ὅτι καί νά κάνω, ἀπό κάτω κρύβεται Ἑλλάς».  Οἱ Γερμανοί εἶναι κρυπτομισέλληνες.

Ἡ προσπάθεια δημιουργίας ὐποστηρικτικῶν συσχετισμῶν και συμμαχιῶν μᾶς ὑποχρεώνει στην Παραμονή μας στην Εὐρωπαϊκή Ἔνωσι.

Καί ἐπειδὴ γίνεται προφανὲς ὅτι εὑρίσκομαι στήν ἰδιαιτέρα θέσι νά θεωρῶ πλέον τήν συμμετοχὴ τῆς Ἑλλάδος στήν Εὐρωζώνη ὡς λανθασμένη πολιτικὴ ἐπιλογή, καί ἐπειδὴ ἐπίσης κάποιοι νεοέλληνες, ὅπως ἄς ποῦμε ὁ Ἀλέξης Τσίπρας, ὁ Εὐκλείδης Τσακαλώτος, ὁ Κωνσταντῖνος Μητσοτάκης, ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς, ὁ Εὐθύμιος Χριστοδούλου, ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης, ὁ Χρῆστος Σταϊκούρας, ὁ Κώστας Σημίτης, ὁ Εὐάγγελος Βενιζέλος, ἡ Φώφη Γεννηματά, ὁ Ἀνδρέας Λοβέρδος, ἢ ὁ διαχρονικὸς Γιάννης Στουρνάρας, ἤ, ἤ, ἤ... χωρὶς κανέναν περιορισμὸ στὰ κόμματα, δείχνουν μία ἀπίστευτη καί ἀπέραντη φοβία στό τί θά γίνη ἡ Ελλαδίτσα μας ἐὰν ἐπέστρεφε στήν δραχμή, ἔξω ἀπὸ τήν  Εὐρωζώνη, θά πρέπη νά θυμίσω σέ ὅλους αὐτοὺς πού οὐδέποτε ἐργάσθησαν στόν ἐλεύθερο ἐπαγγελματικὸ στίβο ὡς ἔμποροι ἢ βιομήχανοι ἢ βιοτέχνες ἀλλὰ ἀπὸ τά πανεπιστήμια (ὅσοι πῆγαν) μπῆκαν στήν πολιτική, κατευθεῖαν, χωρὶς ἐμπειρίες, χωρὶς γνῶσιν ἐπιχειρηματικῆς διοικήσεως καί χωρὶς ἀνάγκη νά ἐπιλύσουν καθημερινὰ προβλήματα, ὅτι, μετὰ τόν Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ἡ Ἑλλὰς ἀνεπτύχθη, ἐξεβιομηχανίσθη, ἐδημιούργησε πλοῦτον καὶ σύγχρονες ὑποδομὲς παρὰ τούς τότε ὑφισταμένους περιορισμοὺς ἐξαγωγίμων κεφαλαίων, μὲ τά clearing (κλήρινγκ) μέ τίς ἀναγκαῖες πιστώσεις τών ξένων παραγωγῶν πάσης φύσεως προϊόντων, μέ τά περίφημα «περιθώρια» στίς εἰσαγωγὲς.

Αὐτὸ ὅμως ποῦ ὑπῆρχε τότε καί δέν ὑπάρχει τώρα, διότι οἱ πολιτικοὶ ἔχουν καταστρέψει ὅ,τι εἶχε μέχρι τότε δημιουργηθῆ, ἔχουν ξεπουλήσει ὅ,τι μποροῦσε νά πωληθῆ, ἔχουν ὑπερφορολογήσει καὶ συνεπῶς καταστρέψει, διότι ἦσαν παντελῶς ἀνίκανοι νά δημιουργήσουν τίς προϋποθέσεις ἀναπτύξεως, αὐτὸ λοιπὸν ποῦ ὑπῆρχε τότε ἦσαν οἱ ἀναγκαῖες προϋποθέσεις δημιουργίας μικροεπιχειρηματιῶν, οἱ ὁποῖοι ἐν καιρῷ θά γίνουν μεγάλοι καὶ τρανοί -ὑπάρχει ἕνα μῖσος κατὰ ἀνθρώπων, βιομηχάνων, ὅπως ὁ Μποδοσάκης, ὁ Μαμιδάκης, καὶ ἄλλοι μεγαλοεπιχειρηματίες - ἐνῶ ἔχουν δημιουργήσει ἕνα κολοσσιαῖο κράτος, ἄχρηστο, χρηματιζόμενο, χρησιμοποιούμενο γιά τήν ἐξυπηρέτηση τῶν διορισμῶν τῶν κομματικῶν ὁπαδῶν πολιτῶν - πελατῶν, καί τελικῶς ἀνίκανο νά χειρισθῆ τίς τύχες τοῦ περιωνύμου αὐτοῦ λαοῦ μας.

Αὐτὸ ποῦ χρειάζεται ἡ Πατρίς μας εἶναι, νά ξαναδημιουργήση μία ὑγειά ἀγροτικὴ κοινωνία καί παραγωγή, χωρὶς ἐπιδοτήσεις γιά νὰ στέλνη τά προϊόντα στίς χωματερές, μέ νέα μέσα καὶ μεθόδους, νά καταφέρη ἐκ νέου νά θρέψη τόν Ἑλληνικὸ Λαό, .δέν εἶναι δυνατὸν νά εἰσάγουμε κρεμμύδια, πατάτες, κρέατα, ψάρια (ἐμεῖς, μέ τίς θάλασσές μας νά εἰσάγουμε ψάρια εἶναι ἀδιανόητο), ἀλλὰ καί νά τροφοδοτήση μέ πρῶτες ὗλες, βαμβάκι, λινάρι, μετάξι, σακχαρότευτλα, τὴν βιομηχανία, πού ἔχει ἀδικαιολόγητα καταστραφῆ.

Κατὰ τόν τρόπο αὐτὸν θά μπῆ σέ λειτουργία καί ἡ βιομηχανικὴ παραγωγὴ εἰδῶν πού ἔχουμε ἀπεμπολίσει (γιατί ἔχει καταστραφῆ ἡ σηροτροφία στόν Ἕβρο καί ἡ παραγωγή μεταξιοῦ καί τῶν καλυτέρων μεταξωτῶν. Τά βαμβάκια καί ἡ βαμβακουργία. Τά Ἑλληνικά ἀρνιά καί ἡ ἐριοβιομηχανία. Ἡ Ἑλληνική Βιομηχανία Σακχάρεως εἶχε ἑπτά ἐργοστάσια, τώρα; Φυσικά νά μήν ξεχάσουμε τά νέα εἴδη τῆς ἀγορᾶς πού εἶναι πανεύκολο νά κατασκευασθοῦν ἐδῶ, κινητά τηλέφωνα, κομπιοῦτερς, καί χίλια δυό ἄλλα εἴδη. Τώρα οὔτε φανέλλες δὲν φτιάχνουμε καί πιτζάμες εἰσάγουμε ἀπὸ τὴν Τουρκία...!!! Αἰδὼς Ἀργεῖοι…

Δηλαδή, τί θά πάθουμε ἐμεῖς οἱ καλοζωϊσμένοι ἄν, γιά δύο, τό πολὺ τρία χρόνια, μαζευτοῦμε λιγάκι, καί πηγαίνουμε κουτσά-στραβὰ μέ τὴν δημοσία συγκοινωνία ἀντὶ νὰ παίρνουμε τό αὐτοκίνητό μας ὥστε νά γλυτώσουμε τήν ἀνάγκη, τῆς εἰσαγωγῆς μεγάλων ποσοτήτων πετρελαίου/βενζίνης; Καί τί θά γίνη ἄν δέν πιοῦμε τό οὐϊσκάκι μας, πού τό μάθαμε μαθές καί χωρὶς αὐτὸ δέν μποροῦμε, ἀλλὰ νά πιοῦμε οὐζάκι ἢ τσιπουράκι, ἢ κρασάκι ἢ Ἑλληνικὴ μπυρίτσα; Κι ἄν τά καλομαθημένα παιδάκια μας, ἐγγόνια μας, στρώσουν τόν πισινὸ τους κάτω νά διαβάσουν, μόνα τους, χωρὶς φροντιστήρια καί πρόσθετα μαθήματα;

Κι ἄν ἀντὶ νά τό παίζουν προστᾶτες τῆς κακόμοιρης τῆς Δημοκρατίας μας πετῶντας μολότωφ, καίγοντας καί καταστρέφοντας ἰδιοκτησίες καημένων πολιτῶν καί κρατικὴ περιουσία, τήν ὁποίαν ἐμεῖς οἱ γονεῖς πληρώνουμε γιά νά ὑπάρχη, ἐστρώνοντο στήν ἐργασία, νά μάθουν πῶς βγαίνει τό μεροκάματο καί νά μήν παίρνουν χαρτζηλίκι ἀπὸ τίς κομματικὲς νεολαῖες, ἀκόμη κι ἀπὸ τήν πρώην κυβερνητική, ὅπως πχ ὁ περίφημος Ρουβίκων;

Κι ἐπὶ τέλους θά καταλήξουμε, ὡς ἀναγκαιότητα, νά μάθουμε τόν σοφότατο δάσκαλο καί φιλόσοφο πού ἡ Πολιτεία, παρέα μέ τήν Ἐκκλησία, ἔχουν ἀποκλείση ἀπὸ τήν σχολικὴ διδασκαλία, τόν Μέγα Ἐπίκουρο, πού ἔλεγε ὁ δόλιος:

«Καί τήν αὐτάρκειαν θεωροῦμε ὅτι εἶναι μέγα ἀγαθόν, ὄχι πάντως γιά νά ἱκανοποιούμεθα μέ ὀλίγα, ἀλλ' ὥστε, ὅταν δέν ἔχωμεν τά πολλά, νά μᾶς φθάνουν τά λίγα, γνησίως πεπεισμένοι ὅτι τήν πολυτέλεια ἀπολαμβάνουν γλυκύτερα ἐκεῖνοι πού ὀλιγώτερον τήν ἀπεζήτησαν καί ὅτι κάθε τί τό φυσικὸν εἶναι εὔκολον νά ἀποκτηθῆ ἐνῶ τό ἄσκοπον δύσκολον νά ἐπιτευχθῆ, καί ὅτι ἕνας λιτὸς χυλὸς τήν ἰδίαν ἡδονὴν μπορεῖ νά προσφέρη μέ ἕνα πολυτελὲς δεῖπνο, ὅπως ὅταν ἀφαιρεθεῖ ὁ πόνος ὅλα εἶναι καλά, καί τό νερὸ καί τό ψωμὶ προσφέρουν ὑψίστη ἡδονὴ ὅταν κάποιος τά χρειάζεται Διότι δέν γεννοῦν εὐχαρίστηση εἰς τήν ζωὴ οὔτε τό ποτό, οὔτε οἱ διασκεδάσεις, οὔτε οἱ ἀπολαύσεις γυναικών, οὔτε τά ψάρια, οὔτε ἄλλες πολυτέλειες στό τραπέζι, ἀλλὰ ἕνας νηφάλιος λογισμὸς ὁ ὁποῖος ἐρευνᾶ εἰς βάθος τίς αἰτίες γιατί κάτι μᾶς ἀρέσει ἢ δέν ἀρέσει καί ἀπομακρύνει κάθε σκέψη ἡ ὁποία δημιουργεῖ ταραχὴ εἰς τήν ψυχὴν μᾶς. Ἀρχὴ ὅλων τούτων καί μέγιστον ἀγαθὸν εἶναι ἡ φρόνησις. Διὰ τοῦτο καί ἀπὸ τήν φιλοσοφία ἀκόμη τιμιώτερον (σπουδαιότερον) εἶναι ἡ φρόνησις, ἐκ τῆς ὁποίας ἐκπηγάζουν ὅλες οἱ ἄλλες ἀρετές, καὶ ἡ ὁποία διδάσκει ὅτι δέν εἶναι δυνατὸν νά ζῆ κανεὶς καλὰ ἐὰν δέν ζῆ φρονίμως, μέ κάλλος καί δικαίως, ἐνῶ καὶ ἡ φρόνισις, τό κάλλος καὶ τό δίκαιον οὐδεμίαν ἔχουν ἀξίαν ἐὰν ἡ ζωὴ δέν εἶναι γλυκειά, διότι συνυπάρχουν οἱ ἀρετὲς μέ τήν εὐχαρίστησιν στήν ζωὴ ἐνῶ ἡ εὐχαρίστησις στήν ζωὴ δέν νοεῖται χωρίς ἀρετές Οἱ ξένες κυβερνήσεις εὐθὺς ὡς ἀντιληφθοῦν τήν ἔντιμο ἀλήθεια τῶν προγραμματιζομένων ἀλλαγῶν, θά ἐμπιστευθοῦν τήν τότε Κυβέρνησιν ὅτι θά ἀποπληρώση τίς ὀφειλές μας. ‘Όχι ὅπως κοροϊδίες τύπου Βαρουφάκη, Τσακαλώτου, δημοψηφίσματος «Όχι» πού γίνεται «Ναι» καί ἄλλων συνεχῶν πολιτικῶν παλλινδρομίσεων. Θέλει ἀποφασιστικότητα καὶ ὄχι νεοελληνικοὺς συριζαίϊκους ψευτοτσαμπουκάδες γραφικῶν πολιτικών. Δηλαδὴ μέ αὐτοσεβασμόν!

Καί μην λησμονεῖτε, Συνέλληνες, τόν μέγα βάρδο τῆς Ἑλληνικῆς Γραμματείας τόν Ἀνδρέα Κάλβο:

«Θέλει ἀρετὴν καὶ τόλμην ἡ Ἐλευθερία». Καλές γιορτές να έχουμε!

«Βίοι Παράλληλοι: Δύο μεγάλες στιγμές τοῦ Ἑλληνισμ...
«Ἀγνωστικισμός- μιά άγνωστη φιλοσοφική θεώρησις», ...

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares