24
Πεμ, Σεπ

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

«Κόζα Νόστρα, Κινέζα αμαζόνα και μια «χαμένη» Τζένη Καρέζη», κριτική των ταινιών της εβδομάδος από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

THE_TRAITOR_press_still_04

Ιστορίες κινηματογραφικής τρέλας Νο 46

Η κινούμενη, η στατική εικόνα. Η πολύχρωμη, η ασπρόμαυρη εικόνα. Η γυάλινη, η πάνινη, η ψηφιακή, η χάρτινη εικόνα, η ξύλινη εικόνα. Η εικόνα της χαράς, της λύπης, η εικόνα του τρόμου, του κτήνους, που εισβάλλει στο σπίτι μας. Η εικόνα των άλλων, η δική μας εικόνα. Η εικόνα με ιστορία και η εφήμερη εικόνα. Η εικόνα της ζωής μας. Η εικόνα αυτή που είμαστε και η εικόνα αυτή που δεν είμαστε. Η εικόνα, που βίαια, επιτακτικά καταδεικνύει τι πρέπει να γίνουμε και η εικόνα που δείχνει πόσο χάλια γίναμε. Η ωραία εικόνα, η λατρευτική εικόνα, η αηδιαστική, η πρόστυχη εικόνα, η ντροπιαστική εικόνα, η εικόνα που μιλάει. Η εικόνα είναι το γεμάτο τάματα εικόνισμα, η φορτωμένη ευχές, επιθυμίες, φαντασιώσεις.

Η εικόνα είναι η μυσταγωγία των συναισθημάτων, η άλυτος μύηση των ψευδαισθήσεων. Η εικόνα είναι η ιέρεια των παθών μας, των λαθών μας. Η εικόνα είναι το όνειρο, ο εφιάλτης. Η εικόνα μόνο επιφώνημα αντλεί. Η εικόνα δεν έχει λόγια. Λαλίστατη η εικόνα, πρώτη δεσμεύει το ενδιαφέρον, αφήνοντας χωλές τις υπόλοιπες αισθήσεις. Η εικόνα της λοβοτομημένης ανθρωπότητας. Αναφέρεις, δείχνεις μια εικόνα και γλυτώνεις εκατό λέξεις, πέντε προτάσεις. Η εικόνα του μουγκού, η εικόνα του φλύαρου, η εικόνα του άρρωστου, η φοβική εικόνα, η εικόνα που δεν μας ταιριάζει, η εικόνα που λατρεύουμε να επιδεικνύουμε ασταμάτητα. Αναφέρεις μονολεκτικά μια εικόνα και σφραγίζεις την ατμόσφαιρα. Κι αν ο άλλος δεν έχει την εικόνα, τον απορρίπτουμε και μετεωριζόμενος εγκλωβίζεται στην άβυσσο της αισθητικής τυφλότητας.

Απολαμβάνουμε την εικόνα, δεν συμμετέχουμε. Κρίνουμε αδιάκριτα με την εικόνα, συμφωνούμε και διαφωνούμε με την εικόνα. Ζούμε με την εικόνα, δεν συμμετέχουμε. Η εικόνα είναι το ταξίδι μας. Αντλούμε υπόσταση από την εικόνα μας, συστήνουμε τους εαυτούς μας με εικόνα του γούστου μας. Χρόνια ατελείωτα δουλεύουμε άοκνα για μια εικόνα. Φτιαχνόμαστε για μια εικόνα. Αγοραζόμαστε για μια εικόνα. Ο εγωισμός μας εξυψώνεται για μια εικόνα και ένα αναιτιολόγητο, στακάτο «έτσι γουστάρω!», ακολουθεί την τυραννική μας εικόνα.

Ανταλλάσσουμε εικόνες. Μιλάμε με εικόνες. Τα πάντα τα κάνουμε γρήγορες εικόνες, να λάβουμε οξυγόνο και ανάσες. Ορκιζόμαστε σε μια εικόνα, προδίδουμε μια εικόνα. Μόνο στοιχειωμένες εικόνες πολεμάμε. Η εικόνα δεν έχει διάκριση. Πόσα κρίματα πυρακτώθηκαν σε μια αληθινή ή πλαστή εικόνα και πόσα εξιλεώθηκαν από μια μόνο εικόνα. Η εικόνα δεν έχει διάκριση. Πόση αναίδεια χύθηκε πάνω σε μια εικόνα. Πόσοι προσκύνησαν μια εικόνα. Ζήτησαν βοήθεια, έλεος, προστασία, συγχώρεση από μια εικόνα. Η εικόνα είναι το σύγχρονο, μολυβένιο τοτέμ. Η εικόνα είναι ο νέος, ισχυρός Θεός. Μας βλέπει!

«Την εικόνα σου σεβάστηκα και κράτησα και τα χέρια μου θα ενώσω, πριν στη ζητιανιά τη δώσω…», άδει ο Νίκος Ξυλούρης σε στίχους του Μιχάλη Κατσαρού και μουσική του Γιάννη Μαρκόπουλου.

«Ζητώ συγγνώμη για την ενόχληση. Καλημέρα σας. Έρχομαι για πρώτη φορά στον Εθνικό Κήπο. Μπορείτε, παρακαλώ, να περιγράψετε αυτό το σημείο; Είμαι τυφλή και δεν έχω εικόνα. Θα ήθελα να μάθω, αν δεν σας κουράζω».

«Καλημέρα σας. Εσείς, πως αντιλαμβάνεστε τον χώρο, δίχως να βλέπετε, δίχως να έχετε την εικόνα του;»

«Για εμάς είναι ελάχιστα πολύπλοκα τα πράγματα, που δεν έχουμε την δυνατότητα της όρασης. Να, αισθάνομαι την δροσιά που κυριαρχεί σε αυτό το σκιερό σημείο του κήπου, την ηρεμία των φυτών, ακούω προσεκτικά τις ομιλίες των περαστικών, τα γρήγορα σχόλια τους για το πόσο όμορφα είναι, ακόμα και τον θόρυβο της ζέστης, την βιάση, αλλά και το πως προσπερνούν, δίχως να δίνουν σημασία την ωραιότητα που βρίσκεται μαζί τους σαν να είναι δεδομένη. Ψηλαφίζω την βλάστηση και νοιώθω την ικμάδα της. Μυρίζω ανακατεμένα αρώματα, μπερδεμένα, όπως της ζωής, της ησυχίας, της έντασης και της κούρασης. Η αναπνοή μου είναι πιο ανάλαφρη και με βοηθάει να σκέφτομαι και να φαντάζομαι πιο χαλαρά, πιο ελεύθερα, ας πούμε, πιο αναζωογονητικά. Είναι έτσι πράσινα, εύρωστα και ήρεμα; Είναι;»

Η περιγραφή της πάγωσε το μυαλό μου. Χρειάστηκα λίγα δευτερόλεπτα για να απεγκλωβιστώ από την εικόνα μου και να σκαρφαλώσω στην δική της, να την ψάξω, όπως εκείνη την αισθάνθηκε. Έκλεισα τα μάτια και αφέθηκα. Δύσκολο! Ο τοτεμικός Θεός της εικόνας δεν με άφηνε. Οι αισθήσεις ράθυμες και οκνές, γιατί να εργαστούν άλλωστε, αφού έχουν την εικόνα μου.

«Για να μην απαντάτε, μάλλον απέτυχα για το πως αντιλαμβάνομαι την εικόνα του χώρου».

«Πετύχατε διάνα. Η εικόνα σας είναι αυτή, όπως ακριβώς την περιγράψατε!»



«Ο Προδότης»

«Il Traditore»



Είδος: Βιογραφικό δράμα

Παραγωγή: Ιταλία (2019)

Σκηνοθεσία: Μάρκο Μπελόκιο

Με τους: Πιερφρανσέσκο Φαβίνο, Λουίτζι Λο Κάσιο, Φάουστο Ρούσο Αλέσι

Διάρκεια: 152΄

Διανομή: Rosebud 21

Στις αρχές της δεκαετίας του '80, ο πόλεμος ανάμεσα στους επικεφαλής της σισιλιάνικης Μαφίας για το εμπόριο της ηρωίνης συνεχίζει να μαίνεται σκληρός. Ένα από τα παλαιότερα μέλη της Κόζα Νόστρα, ο Τομάζο Μπουσκέτα (Πιερφρανσέσκο Φαβίνο – καταπληκτικός!) καταφεύγει στη Βραζιλία, όπου βρίσκει καταφύγιο, παρακολουθώντας το ξεκαθάρισμα λογαριασμών από μακριά.

Όταν, όμως, μαθαίνει για τη δολοφονία των δυο γιων του και του αδελφού του στο Παλέρμο, καταλαβαίνει πια ότι μπορεί να είναι ο επόμενος. Μετά τη σύλληψή του και έκδοσή του στην Ιταλία από την βραζιλιάνικη αστυνομία, ο Μπουσκέτα παίρνει την απόφαση που θα αλλάξει τα πάντα για την Μαφία: αποφασίζει να συναντηθεί με τον δικαστή Τζιοβάνι Φαλκόνε (Φάουστο Ρούσο Αλέσι – καλός) και να προδώσει τον αιώνιο όρκο που έχει δώσει στην Κόζα Νόστρα, ανοίγοντας τους ασκούς του Αιόλου για όλους τους εμπλεκομένους.

Τέλη της δεκαετίας του '70 και είναι η 4η Σεπτεμβρίου, η ημέρα που το Παλέρμο της Σικελίας γιορτάζει την προστάτιδά του, την Σάντα Ροζαλία, την αγία που έσωσε την πόλη το 1624 από την πανούκλα. Άπαντες οι αρχηγοί της σισιλιάνικης Κόζα Νόστρα, είναι συγκεντρωμένοι στο σπίτι του μαφιόζου Τομάζο Μπουσκέτα, γνωστού και ως Μασίνο, για να γιορτάσουν οικογενειακώς με τραγούδια, χορούς, άφθονο ποτό, φαγητό και εντυπωσιακά πυροτεχνήματα την πολιούχο αγία. Ατμόσφαιρα γιορτινή, γεμάτη χαρά, ευημερία, δύναμη, καθώς το Παλέρμο είναι το βασικό σταυροδρόμι της διεθνούς, διακίνησης ναρκωτικών και οι φαμίλιες της παραδοσιακής Μαφίας κολυμπούν κυριολεκτικώς στον πλούτο. Η ειρήνη με την άγρια οικογένεια των Κορλεονέζων βρίσκεται κρεμασμένη σε ευαίσθητο, λεπτεπίλεπτο νήμα. Με την εκκίνηση της ταινίας αμέσως περνάς στο παραδοσιακό περιβάλλον της μαφιόζικης ατμόσφαιρας, όπως την δίδαξε κινηματογραφικά ο Φράνσις Φορντ Κόπολα στα τρία μέρη του «Νονού». Γιορτάσι, στιγμές χαράς και ενθουσιασμού, κλίμα ευωχίας, ισχύος και απόλυτης κυριαρχίας στον κόσμο του εγκλήματος, έτοιμα όμως να ανατιναχτούν όλα στον αέρα στα επόμενα 152 λεπτά που διαρκεί η ταινία.

Ο βραβευμένος, Ιταλός κινηματογραφιστής Μάρκο Μπελόκιο, μαρξιστής από τα γεννοφάσκια του και ένας τους στυλοβάτες του ριζοσπαστικού, ιταλικού σινεμά, αλλά και φίλος του Πιέρ Πάολο Παζολίνι, στα 81 χρόνια του καταπιάνεται με ένα πραγματικό γεγονός, που συγκλόνισε συθέμελα την χώρα του στην δεκαετία του '80. Την σταυροφορία του γνωστού δικαστή Τζιοβάνι Φαλκόνε – επίσης γεννημένου και μεγαλωμένου στο Παλέρμο - που μαζί με την ομάδα του, την «Antimafia», κάθισε στο σκαμνί τους βασικούς πυλώνες της τότε Κόζα Νόστρα μαζί με τα τσιράκια και τους εκτελεστές της στην γνωστή μεγάλη δίκη «Maxi».

Γι αυτόν τον τεράστιο, ρωμαϊκό, δικαστικό άθλο, ο δικαστής Φαλκόνε όφειλε τα μέγιστα στον «pentito» (το καρφί, ο πληροφοριοδότης), τον Τομάζο Μπουσκέτα ή Μασίνο, ένας από τους ισχυρότερους capo της τότε εγκληματικής, σισιλιάνικης οργάνωσης «Cosa Nostra», που η δράση της χρονολογείται από τον 19ο αιώνα. Βέβαια, όπως γνωρίζετε από τα γεγονότα, ο δικαστής Φαλκόνε, αφού έριξε κεραυνούς ποινών σε μια πολύτομη δικογραφία με 366 κατηγορούμενους για 120 βαριά εγκλήματα, δολοφονήθηκε στις 23 Μαΐου 1992 στον αυτοκινητόδρομο του Παλέρμο μαζί με την σύζυγο του και τρεις αστυνομικούς, έπειτα από σφοδρότατη έκρηξη 400 κιλών, παγιδευμένων εκρηκτικών στο οδόστρωμα, ανοίγοντας έναν τεράστιο σε μέγεθος κρατήρα στο οδικό δίκτυο. Την εντολή θανάτου του δικαστή έδωσε ο μαφιόζος από το χωριό Κορλεόνε, ο Τότο Ριίνα.

Ο Μάρκο Μπελόκιο από την αρχή έως το τέλος της υπόθεσης και σε μια χρονική πορεία τριών δεκαετιών, εστιάζει στο πρόσωπο του «πληροφοριοδότη» της Κόζα Νόστρα, του Τομάζο Μπουσκέτα, που στην ερμηνεία, τού πραγματικά απίθανου Πιερφρανσέσκο Φαβίνο ανακαλύπτει τον «άνθρωπο της τιμής», τον πιστό στις αρχές του, αλλά και τον απογοητευμένο μαφιόζο για την εφιαλτική πορεία και κατάληξη που πήρε η γνωστή εγκληματική οργάνωση, η αλλοτριωμένη, έως το μεδούλι των οστών, από το άφθονο χρήμα των ναρκωτικών, στρεφόμενοι, τελικά, ο ένας εναντίον του άλλου. «Βοηθούσαμε τους φτωχούς ανθρώπους, δεν σκοτώναμε αθώους, συγγενείς, γυναίκες και παιδιά», λέει κάποια στιγμή στο δικαστήριο ο Μασίνο, αφού ο Ριίνα είχε δολοφόνησε τους δυο γιούς του και τον αδελφό του.

Ο διεθνής, Ιταλός ηθοποιός Πιερφρανσέσκο Φαβίνο («Υπεράνω Πάσης Υποψίας», «Suburra», «Παγκόσμιος πόλεμος Ζ», «Ιlluminati: Οι Πεφωτισμένοι»), είναι αποκαλυπτικός στα κινηματογραφικά καρέ του Μπελόκιο και σαν μαφιόζος με το αρχετυπικό, αξιακό σύστημα ηθικής, που προσπαθεί να διασώσει την δική του Κόζα Νόστρα όπως την έζησε, στήνεται άψογα στο ειδώλιο και «καρφώνει» ψυχρά την «οικογένεια» του, δίχως αναστολές και φόβο.

Με ελαφρές ρυτίδες κόπωσης στην συνολική εικόνα της ταινίας, η καταγραφή του Μπελόκιο είναι αλφάδι και συνάμα ενδιαφέρουσα. Κρατάει σταθερά την πυξίδα προσανατολισμένη στα γεγονότα όπως ακριβώς συνέβησαν και συγκλόνισαν την κοινή γνώμη, άλλοτε ως ντοκιμαντέρ και άλλοτε ως ολοζώντανη ταινία μυθοπλασίας, διατηρώντας το προσωπικό του ύφος στην δράση, αλλά και την πολιτική σημαία του άφθαρτη, όπως συνηθίζει άλλωστε με τον δικό του μαστόρικο τρόπο στις ταινίες του.

Photo Gallery «Ο Προδότης»

«Μουλάν» 

(Mulan)



Είδος: Δράση, περιπέτεια ιστορικής περιόδου

Παραγωγή: Η.Π.Α. (2020) και σε μεταγλωττισμένες προβολές

Σκηνοθεσία : Νίκι Κάρο

Με τους: Γιφέι Λιου, Ντόνι Γεν, Τζετ Λι, Λι Γκονγκ, Τζέισον Σκοτ Λι

Διάρκεια: 115'

Διανομή: Feelgood Entertainment

Ο Αυτοκράτορας της Κίνας εκδίδει διάταγμα ώστε να επιστρατεύεται ένας άντρας ανά οικογένεια στις υπηρεσίες του αυτοκρατορικού στρατού προς υπεράσπιση της χώρας από εισβολείς. Η Χουά Μουλάν, η μεγαλύτερη κόρη ενός σπουδαίου στρατιώτη, παίρνει τη θέση του άρρωστου πατέρα της, ενώ η οικογένεια της την ετοίμαζε να συναντήσει τον σύζυγο της, μέσω της παραδοσιακής προξενήτρας και να φτιάξει την οικογένεια της.

Μεταμφιεσμένη σε αγόρι και με ψεύτικο όνομα φεύγει κρυφά από το σπίτι της για να βρεθεί στον αυτοκρατορικό στρατό. Δοκιμάζεται με κάθε τρόπο και καλείται να ανακαλύψει τη δύναμη μέσα της για να φτάσει στο αποκορύφωμα των δυνατοτήτων της και να μεταμορφωθεί σε διάσημη πολεμίστρια, άξια του σεβασμού και της ευγνωμοσύνης ενός ολόκληρου έθνους και ενός περήφανου πατέρα.

Στον τυφώνα της μονέδας, η Ντίσνεϊ μόνο κακό κάνει στο παραδοσιακό άλμπουμ των επιτυχημένων animation ταινιών της, που σώνει και καλά πρέπει όλα να γυριστούν σε live action. Οι αποτυχίες του «Lion King» του Τζον Φαβρό και του «Αλαντίν» του Γκάι Ρίστι φέρνουν ακόμα μια «τραυματισμένη» μεταφορά στην μεγάλη οθόνη για να συμπληρωθεί η τριάδα της μετριότητας και του ανέμπνευστου. Η «Μουλάν» της Νεοζηλανδής Νίκι Κάρο, μπήκε και αυτή στο «κάρο» της λαϊκής αγοράς με τα κοινά προϊόντα, που πλασάρονται μισοτιμής λίγο πριν κλείσει η αγορά.

Δεν θα ξαναγράψουμε για το πόσο εγκληματική ενέργεια είναι τέτοιου είδους απομυθοποιήσεις σε παραγωγές που άφησαν έντονο και ανεξίτηλο το χνάρι τους στις αισθήσεις των μικρών και των μεγάλων θεατών. Καμία σχέση βέβαια τούτο το κατασκεύασμα του συρμού με την ατμοσφαιρική, παραμυθένια και ποιητική animation «Μουλάν» του Τόνι Μπάνκροφτ και του Μπάρι Κουκ, εν έτει 1998. Τούτο εδώ με πρωταγωνίστρια το πρώην μοντέλο και νυν σούπερ σταρ, Κινέζα ηθοποιό Γιφέι Λιου στον ομώνυμο ρόλο, θα μπορούσε να είναι απλά μια επιδερμική ταινία δράσης με κουνγκφουκίστικα κόλπα και ζεν φιλοσοφία καφενείου.

Το μπλοκμπάστερ της Ντίσνεϊ τελικά εμφανίστηκε στην σφαίρα της κωροναϊκής πανδημίας και ήδη προβάλλεται στην τηλεοπτική πλατφόρμα της Ντίσνεϊ. Ο Τύπος από την άλλη αποκάλυψε τα διάφορα, παρασκηνιακά παιχνίδια της κολοσσιαίας, εταιρείας παραγωγής με την κινεζική κυβέρνηση, ο κόσμος ξεσηκώθηκε, αντέδρασε, άρχισαν τα μποϋκοτάζ στην ταινία και οι χοροί καλά κρατούν. Τι κρίμα!

Photo Gallery «Μουλάν»


«Μια Σφαίρα στην Καρδιά»

(Une Balle au Coeur)



Είδος: Περιπέτεια

Παραγωγή: Γαλλία, Ελλάδα (1966) - Έγχρωμη με πλήρως αποκατεστημένες ψηφιακές κόπιες 2Κ, από το Γαλλικό Κέντρο Κινηματογράφου

Σκηνοθεσία: Ζαν Ντανιέλ Πολέ

Με τους: Σάμι Φρέι, Τζένη Καρέζη, Φρανσουάζ Αρντί, Βασίλης Διαμαντόπουλος, Σπύρος Φωκάς. Σωτήρης Μουστάκας, Γιώργος Μούτσιος, Δημήτρης Μυράτ, Αρτέμης Μάτσας, Φάνης Χηνάς, Ζανίνο, Νίκος Τσαχειρίδης, Σωτήρης Τζεβελέκος, Βιβέτα Τσιούνη, Γιώργος Μαρίνος

Διάρκεια: 81'

Προβολή της ταινίας : Κινηματογράφος «Ριβιέρα» (Βαλτετσίου 46, Αθήνα)

Διανομή: Carousel Films

Ο ξεπεσμένος αριστοκράτης Φραντσέσκο Μοντελέπρε (Σάμι Φρέι), συναντά τον μαφιόζο Ριτσάρντι (Βασίλης Διαμαντόπουλος) διεκδικώντας την περιουσία του που έχει υπεξαιρεθεί από τον γκάνγκστερ.

Ο αρχιμαφιόζος απειλεί την ζωή του Μοντελέπρε κι ο τελευταίος διαφεύγει στην Ελλάδα όπου γνωρίζει μια τραγουδίστρια σε ένα καμπαρέ της Τρούμπας (Τζένη Καρέζη). Ο Ριτσάρντι δίνει εντολή δολοφονίας του Μοντελέπρε και η καταδίωξη ξεκινά.

Η χαμένη ταινία «Μια Σφαίρα στην Καρδιά» (Une balle au coeur) του 1966, σε σκηνοθεσία του Ζαν –Ντανιέλ Πολέ, με πρωταγωνίστρια την Ελληνίδα ηθοποιό Τζένη Καρέζη, που το 2019 το Γαλλικό Κέντρο Κινηματογράφου χρηματοδότησε την πλήρη ψηφιακή αποκατάσταση της.

Η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα το 1966 και από τότε χάθηκε, καθώς δεν έχει προβληθεί ποτέ στην τηλεόραση, ούτε έχει κυκλοφορήσει σε dvd. Έπειτα από 54 χρόνια, σε πλήρως αποκατεστημένη, ψηφιακή κόπια 2Κ παρουσιάζεται στο ελληνικό κοινό.

Την ταινία δεν την είδα, καθώς δεν προγραμματίστηκε δημοσιογραφική προβολή από την εταιρεία διανομής. Διαβάστε αναλυτικά το άρθρο για την ταινία (εδώ)

Photo Gallery «Μια Σφαίρα στην Καρδιά»
«Κομήτες, σκύλοι και πολιτική», κριτική των ταινιώ...
«Στον αιώνα της μετάλλαξης», κριτική των ταινιών τ...

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares