29
Κυρ, Μαρ

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

«Κάποτε στην Περίοδο: Μέρος Βου», από τη Νότα Διαμαντοπούλου

«Τρελαίνομαι μια παγώνω, μια ζεσταίνομαι, τρελαίνομαι μια πεθαίνω μια ανασταίνομαι». Αυτός είναι ο ύμνος μου, τραγουδισμένος απ την Αννούλα τη Βίσση. Φαντάζομαι και πολλών άλλων γυναικών που έχουν περάσει στο μέρος Βου, έχουν περάσει δηλαδή απ’ την προκλιμακτήριο, στην κλιμακτήριο και τελικά στην εμμηνόπαυση. Αυτή τη στιγμή, που γράφω το κειμενάκι τούτο, είμαι άυπνη τα τελευταία τρία βράδια. Δοκίμασα σωματική κόπωση, γυμναστήριο, περπάτημα σε όλο το κέντρο της Αθήνας, μπας και κουραστώ. Και ναι κουράστηκα. Και όχι δεν κοιμήθηκα. Με ενοχλούν όλα. Απ τον σύντροφο μου που κοιμάται δίπλα, ήσυχα, μέχρι μια πεταλούδα που πετάει στο Πεκίνο.

Είχα πάρει μια «τζούρα» της εμμηνόπαυσης παλιότερα, όταν μετά από ένα χειρουργείο ενδομητρίωσης, όταν με μια ένεση το μήνα μου είχαν σταματήσει την περίοδο για ένα εξάμηνο. Εκείνο το διάστημα έκανα και τον πρώτο μου γάμο. Πηγαίνοντας στο ξωκλήσι, που θα τελούνταν το μυστήριο, μούντζωνα τους οδηγούς που με προσπερνούσαν.

Την ώρα που ο παπάς έλεγε ότι έλεγε η αδερφή μου, με μια τεράστια βεντάλια μου έκανε αέρα. Όταν της πιανόταν το χέρι, έτρωγε και μια κλωτσιά για να συνεχίσει. Με αυτά και άλλα πολλά ο γάμος έγινε, αλλά έληξε πολύ γρήγορα και με πολλές «βεντάλιες».

Ας πάμε στο σήμερα. Φίλες μου καλές, δεν πέρασα από την προκλιμακτήριο στην κλιμακτήριο και καλύτερα όπως λέει ο ανιψιός μου, γιατί θα ήμουν σαν την Σέλει Ντιβάλ με την μαχαίρα όταν προσπαθούσε να αναχαιτίσει το Τζακ Νίκολσον στην «Λάμψη».

Το καλοκαίρι του 2014, πέρασα τρεις και μισό μήνες στο Αρεταίειο, με ένα διπλό χειρουργείο – διπλό καθώς έπαθα εσωτερική αιμορραγία – ολικής υστερεκτομής, λόγω ινομυωμάτων.  

«Σοκ στο Σύστημα»

Μετά από μιάμιση βδομάδα που γύρισα σπίτι και πριν ξαναμπώ στο νοσοκομείο για να εκτίσω την ποινή μου με πεταλούδες, ουροκαθετήρες, ορούς, κυστεοσκοπήσεις και άλλα δεινά, ήμουν πετσί και κόκκαλο. Κείνες τις μέρες συμπίπτουν και τα γενέθλια μου, που θα γιόρταζα στο απέναντι σουβλατζίδικο. Quelle banalite! Πάω που λέτε να φορέσω ένα φορεματάκι και κολλάει στο στήθος-τούμπανο. Μέσα σε μία και μισή εβδομάδα οι fucking ορμόνες είχαν δουλέψει σκληρά. Δεν πάει στα κομμάτια, καλά να είναι κι ας μεγάλωσε.

Όσο τα οιστρογόνα πέφτουν, οι τσάντες γεμίζουν βεντάλιες. Η έξαψη, αυτή η ύπουλη αίσθηση που αρχίζει απ το μεγάλο δάχτυλο του ποδιού και ανεβαίνει μέχρι την κουτέλα, κάνοντας την καρδιά να φτερουγίζει και λες: να το, τώρα το παθαίνω το έμφραγμα. Κοκκινίζεις, ιδρώνεις λες και έχεις τρέξει όλα τα χιλιόμετρα του Μαραθώνιου και στέφθηκες πρώτη. Σε λίγα λεπτά όμως ο ιδρώτας μεταλλάσσεται σε εποχή του παγετώνα και ενώ φοράς το ξώπλατο θες τρεις κουβέρτες για να συνέλθεις. Όλοι σε κοιτάνε σαν alien.

Το χειμώνα, ενώ όλη η πλάση ησυχάζει και πας να ξαποστάσεις το κορμάκι σου, κάτω απ το πάπλωμα, ξυπνάς ξεπαγιασμένη. Ξέρεις εσύ τώρα τι σου λέω. Έκανες το λάθος να κοιμηθείς το πολύ μια ώρα και δεν κατάλαβες την εφίδρωση. Αν έχεις καταφέρει να κοιμηθείς φυσικά, γιατί σου λείπει η προγεστερόνη.

Κάθε τόσο σηκώνεσαι και το ρολόι προχωράει προς το πρωινό ξύπνημα. Πρέπει να πας στη δουλειά, τα παιδιά στο σχολείο και όσο προχωράει η νύχτα το στρες εναλλάσσεται με την ένταση και το άγχος. Θα πρέπει και να βλέπεσαι κιόλας. Ο μαύρος κύκλος έχει φτάσει στο γόνατο και η κιτρινίλα στη μούρη θυμίζει vegan zombie.

Τώρα σε αυτή την περίοδο της ζωής σου, αν έχεις την ατυχία να ζεις με σύντροφο, σύζυγο, γκόμενο, αυτός έχει του πέους του το χαβά. Δεν έχει μπει στον κόπο να διαβάσει για την ξηρότητα του κόλπου. Υποσαχάρια ζώνη. Στην αρχή έχεις το λιπαντικό κρυφό και με κινήσεις ζογκλέρ το τοποθετείς στις «κάτω χώρες». Αν είναι επίμονος εραστής τού το μοστράρεις ανερυθρίαστα και ναι κορίτσια, όσο περισσότερο ασκείς το άθλημα τόσο καλυτερεύουν τα πράγματα. Όσο όρεξη και να μην έχεις, δες το σαν φάρμακο. Άλλωστε τρώγοντας έρχεται η όρεξη.

Αφού έχει στεγνώσει ο κόλπος, έχει σαφρακιάσει και η μούρη. Εκεί τι να πω κορίτσια. Κρέμες, δερματολόγοι, καμιά μεσοθεραπειούλα – εγώ έκανα-. Αλάβαστρο!

Μετά γιατροί, πολλοί γιατροί, που διαφωνούν κιόλας μεταξύ τους και συ στη μέση σαν χάνος. Εξετάσεις. Εκεί που είχες τρεις το πολύ το χρόνο, τώρα προσθέτεις μέτρηση οστικής μάζας, D3, καρδιολόγους, ενδοκρινολόγους.

Και γυμναστική. Σιχαίνομαι!!!!! Να δέσουν τα κόκκαλα και να χάσω και κανα κιλό γιατί το σώμα άλλαξε.

Η αλλαγή αυτή του σώματος ήταν ταμπού. Σαν πρωταγωνίστριες της ζωής θα είμαστε ζωντανές στη σκηνή, σε κάθε μεταβολή. Απελευθερωθείτε με την καρδιά, τα χέρια και την φαντασία. Είμαστε οι προαιώνιες πολεμίστριες που αντέχουν στο χρόνο, με ή χωρίς αίμα.

Τρελαίνομαι… Πάλι;;;;

Η φωτογραφία στο εξώφυλλο του άρθρου είναι έργο του Άγγλου εικαστικού Στιούαρτ Κίνλογκ (Stuart Kinlough) με τον τίτλο: «Palms»

«Μόνοι Στο Σπίτι», της Νότας Διαμαντοπούλου
Αντιγόνη Ζόγκα: «Κιντσούγκι», Ας Γνωρίσουμε, πως Ό...

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares