14
Παρ, Αυγ

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

«Ιστορίες κινηματογραφικής τρέλας No 30», του Γιώργου Noir Παπαϊωσήφ

25IMG_4608

Εβδομάδα δίχως πολιτιστική δράση, οπότε άνευ κινηματογραφικών ταινιών στις σκοτεινές αίθουσες προβολής ένεκα της πανδημίας. Όλα είναι απόμακρα, απομονωμένα, άλαλα και ακαθόριστα. Ούτε το πιάνο ακούγεται, όπως στις ταινίες του πάλαι ποτέ βωβού σινεμά. Απόλυτη σιωπή. Εμπόλεμη ζώνη η κάθε γωνιά του πλανήτη, καθώς ταξιδεύει ανάμεσα μας ο αόρατος εχθρός, που προκαλεί εξόντωση. Τα σπίτια μας μετασχηματίστηκαν σε άσυλα και η κοινωνικότητα αποκτά στοιχεία ταινίας επιστημονικής φαντασίας. Αμπαροκλειδωμένοι οι άνθρωποι στις «ιερές» τους εστίες, αλληλοκτυπιούνται σαν κατάδικοι με τους γονείς, τους συντρόφους, τα τέκνα, τους εαυτούς τους.

Σκληρή δοκιμασία η στέρηση εξόδου και όσοι έχουν υπηρετήσει στις ένοπλες δυνάμεις γνωρίζουν την σημασία να επιθυμείς να «βγεις», να γευτείς την ελευθερία και να στο απαγορεύουν. Μα, δεν εδράζεται εκεί το επίμαχο σημείο. Το σημαινόμενο είναι αλλού και σαν νεοφώτιστο σύμβολο έχει την δική του ερμηνεία: Ο άνθρωπος κάθε είδους χαρακτήρα, ηλικίας, φύλλου είναι άκρως επικίνδυνος, αγαπημένοι μου. Οι συναναστροφές τέθηκαν υπό αυστηρό περιορισμό, τα ανθρώπινα πρόσωπα καλύφθηκαν, ο άνθρωπος δεν βαδίζει, αλλά τρέχει. Η ερωτική επαφή αλυσοκοπανιέται έρμη σε μια σκοτεινή γωνία σαν να αυτοτιμωρείται, ενώ το κέντρο της ανθρώπινης φυλής αιχμαλωτίστηκε από το πιο δυνατό και σκοτεινό συναίσθημα: τον φόβο.

Οι φωτογραφίες του άρθρου είναι από πρόσφατες, ενδιαφέρουσες κινηματογραφικές παραγωγές.

«O Αόρατος Άνθρωπος», του Λι Γουανέλ

Αισθάνεσαι ολόγυρα, τούτες τις ημέρες την αβεβαιότητα που γεννά ο τρόμος όταν συνοδεύει τον ήχο της φωνής στην τηλεφωνική επικοινωνία, στην ροή του γραπτού λόγου στα μέσα της κοινωνικής διαδικτύωσης με τις χιουμοριστικές αναρτήσεις που αναδύουν εσωτερική αναστάτωση. Σάτιρα, διακωμώδηση, λέει, για να μην μας πάρει από κάτω. Το πρώτο επίπεδο είναι μια δήθεν αισιοδοξία. Στο αμέσως δεύτερο επίπεδο εξολοθρεύεται το «δήθεν», εξαϋλώνεται η αισιοδοξία και σαν πυρηνική έκρηξη μεγατόνων εκτονώνεται ο λυγμός, η απόγνωση. Εικόνα που μοιάζει με ανήμπορο, ανυπεράσπιστο μικρούλη άνθρωπο όταν απειλείται από εξώκοσμο τέρας, δημιούργημα της πιο νοσηρής φαντασίας.

Το τέρας δεν αγγίζει την ανθρώπινη φύση, αλλά στέκει ακλόνητο απέναντι της, σε μικρή απόσταση, τεράστιο, ρυπαρό, εκπέμποντας ανατριχιαστικά μουγκρίσματα, επιδεικνύοντας, συγχρόνως τα κόκκινα σαγόνια του, με δόντια σαν ακονισμένα μαχαίρια, ενώ η σωματική του στάση μαρτυράει πως είναι έτοιμο να εφορμήσει το επόμενο δευτερόλεπτο έτοιμο να κομματιάσει ό,τι αντικρίζουν τα βαθουλωτά μάτια του. Δεν επιτίθεται όμως. Η μορφή του είναι εφιαλτική και ο ρόλος του είναι να ραντίζει τον άνθρωπο απέναντι του με γενναίες δόσεις αδιέξοδης ανησυχίας, αενάως. Τούτος είναι ο πραγματικός φόβος. Το νέκταρ, η αμβροσία του, η ανεκτίμητη διατροφή του είναι όταν η απειλή του δεν πραγματοποιείται και παραμένει απειλή έως ότου αρχίσει να σπαρταράει το ανθρώπινο δέμας στο σενάριο πως ήρθε το τέλος του και να ερημώνει σύγκορμο από τον πανικό. Ηδονίζεται το τέρας, τρέφεται, ταΐζει την ύπαρξη του, γεμίζει τα σαπρά σωθικά του από τον ανθρώπινο τρόμο.

Βαθιά θρησκευόμενοι και άθεοι, ανεξίθρησκοι, σκεπτικιστές αλλά και αγνωστικιστές κάμπτονται στην όψη του φοβικού τέρατος. Θάνατος φίλοι μου, αυτός είναι ο ύψιστος ανθρώπινος φόβος και το απειλητικό τέρας απέναντι στον ανθρωπάκο είναι ο υλοποιημένος τρόμος μας στο «άλυτο» μυστήριο του ανθρώπινου Τέλους. Αυτό εκπροσωπεί το αδηφάγο κτήνος που πολιορκεί συνεχώς την παρουσία μας τις τελευταίες ημέρες. Σκεφτείτε, λοιπόν, το μέγεθος της δύναμης του όταν το «ασφαλές», δυτικό περιβάλλον μας βρίσκεται σε απόλυτο συναγερμό πανδημίας, που ανά πάσα στιγμή ενδέχεται να βρεθούμε και εμείς στον στεγνό ουρανίσκο της αχόρταγης απώλειας, εγκαταλείποντας τα γήινα, προσβαλλόμενοι από τον όποιο θανατηφόρο ιό. Στον ρυθμιζόμενο χώρο της ελεγχόμενης κοινωνικότητας που έχει στηθεί τους τελευταίους αιώνες απιθώσαμε την ανεκτίμητη ζωή μας σε χέρια άγνωστα να καθορίζουν την δράση μας στον εκπάγλου ομορφιάς πλανήτη, και να λειτουργούμε όπως εκείνοι επιθυμούν. Ας μην λησμονούμε, πως ο ευλογημένος τόπος που ζούμε είναι χώρα θεών, που επέλεξαν να γίνει το μέγα λίκνο πολιτισμού, από δημιουργίας του Κόσμου, εναποθέτοντας την ουράνια ευθύνη στα έμψυχα, ανθρώπινα όντα του να μεταφέρουν πολιτισμό, γνώση στα πέρατα του πλανήτη.

«Απόστρατος», του Ζαχαρία Μαυροειδή

Η Γη έχει δοκιμαστεί σκληρά σε ουκ ολίγες θανατηφόρες πανδημίες, πληρώνοντας ακριβό αντίτιμο σε αριθμό ψυχών το φαινόμενο εισβολής αγνώστων, επιθετικών βακτηρίων ή μικροβίων και ιών στις ανθρώπινες ζωές, δημιουργώντας πραγματικά ολοκαυτώματα. Γυναίκες, άνδρες, ηλικιωμένοι, νέοι, μικροί σε ηλικία άνθρωποι, ανεξαρτήτου κοινωνικής στάθμης γεύτηκαν το αόρατο δρεπάνι κάποιας πανδημίας, εγκαταλείποντας τα γήινα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Οι άνθρωποι μέσα από την αποψίλωση του κοινωνικού ιστού με όχημα κάποιον λοιμό, συνήθως είναι μια πρωτόγνωρη, επιθετική, μολυσματική ασθένεια με στόχο το βιολογικό, ανθρώπινο σύμπαν, μετασχηματίστηκαν κοινωνικά, καθώς συστήθηκαν με αόρατους εχθρούς που αρχικά έμοιαζαν αήττητοι. Η πανδημίες δεν γνωρίζουν ταξικές διαφορές, πλούσιους ή φτωχούς, εργαζόμενους ή εργοδότες και άπαντες αλέθονται στον ψυχόμυλο της απώλειας. Σκιάζονται οι άνθρωποι, καταλύει το μέσα και το έξω τους μπροστά στην ανημποριά τους να αντιμετωπίσουν τον αόρατο εχθρό, που προστάζει προδιαγεγραμμένο θάνατο. Εδώ που τα κουβεντιάζουμε δεν μπορείς να αγνοήσεις την ανθρώπινη αδυναμία μπροστά στο σκότος της βαρβαρότητας ενός τέτοιου Τέλους. Βιολογικό πόλεμο τον χαρακτήρισαν οι ειδικοί και το πιο δυνατό όπλο του είναι ο ίδιος ο άνθρωπος.

Η ιατρική, ως Βασιλική Τέχνη που ήταν κάποτε – τώρα έχει παραδοθεί στον βωμό του κέρδους και της εφήμερης δόξας -, από αρχαιοτάτων χρόνων δεν στάθηκε αδρανής με τα χέρια σταυρωμένα. Αρχικά, ξεκινούσαν με αμυντικούς σχεδιασμούς για να περιοριστεί, όσο το δυνατόν, το απρόσμενο κακό και έπειτα να αντεπιτεθεί οργανωμένα με την ανακάλυψη του αντιόπλου, κοινώς του αντίδοτου, για να εξολοθρεύσει τον άγνωστο, φονικό εχθρό. Ο πόλεμος όμως των βακτηρίων, των μικροβίων και των διαφόρων θανατηφόρων ιών ουδέποτε σταμάτησε, προσδιορίζοντας ιστορικά σημαντικές περιόδους της ανθρωπότητας. Ο φόβος του θανάτου από μια τέτοια πανδημία παραμένει αναλλοίωτος, άφθαρτος ενεργειακά με κορύφωση την σύγχρονη εποχή, από την στιγμή που απομακρυνθήκαμε αισθητά από την μάνα Φύση και σταματήσαμε να είμαστε μέρος της, οπότε και της προστασία της.

«Η Αόρατη Ζωή της Ευριδίκη Γκουσμάο», του Καρίμ Αϊνούζ

Οι ζωές και ο ρόλος μας πάνω σε αυτά τα χώματα μετατέθηκε αλλού, σε εφήμερες διαδικασίες, εξυψώνοντας τον υλικό πολιτισμό, υποβαθμίζοντας την αξία της σπουδαίας παρουσίας μας στο πολύτιμο στέρνο της Γαίας. Κι όταν ψηλώνουμε την ύλη και χαμηλώνουμε το πνεύμα ή το αντίστροφο, τότε η ανθρώπινη Ψυχή, δυστυχώς, οδηγείται σε δρόμους που δεν τους γνωρίζει. Απώλεια εσωτερικής ισορροπίας ονομάζεται με ό,τι ακολουθεί. Είναι τεράστιο το κεφάλαιο ως προς την δημιουργία μικροβίων ή των παράσιτων, πολλές φορές θανατηφόρων, που δημιουργεί η ίδια η Φύση με ακριβέστατη την στοχοποίηση στα βασίλεια της, ακόμα και στο ανθρώπινο, για να επιφέρει με Σοφία την ισορροπία, οπότε η ίδια τα εξοντώνει όταν εκπληρώσουν τον σκοπό τους. Και εντελώς διαφορετικοί είναι οι κατασκευασμένοι, μολυσματικοί, επιθετικοί ιοί που απελευθερώνονται από τα ανθρώπινα εργαστήρια για λόγους που όλοι μας κατανοούμε και γνωρίζουμε.

Ουδείς επιθυμεί τον εγκλεισμό. Η στέρηση της ελευθερίας μοιάζει με αργό θάνατο για το «πολιτισμένο» ον, ειδικά ως προς τον τρόπο που εκπαιδευτήκαμε να ζούμε. Ο άνθρωπος είναι ξανά επικίνδυνος και το ενδεχόμενο να μας «επιτεθεί» είναι τεράστιο και ο τρόμος στο, πιθανώς, να απολέσουμε την ζωή μας από τον αγαθούλη, καλοπροαίρετο συγγενή, σύντροφο, φίλο, συνάδελφο, γείτονα είναι εν δυνάμει υπαρκτός. Ο άνθρωπος πάντα ήταν το δυνατό όπλο, μια κινητή, οπλισμένη χειροβομβίδα, που, συνήθως, διακρίνεται από την ευστοχία της. Προσέχετε αγαπημένοι μου φίλοι, είμαστε η θανατηφόρα απειλή. Το κατάφεραν ξανά, δίχως σφαίρες, άρματα μάχης και κανόνια. Ερήμωσαν πόλεις, χώρες, δεν αναπνέει τίποτα, ασάλευτα, ακίνητα στην ροή του χρόνου.

Είμαστε σε καραντίνα, σε ελεγχόμενο περιορισμό στα σπίτια μας, έξω από τους εαυτούς μας σαν λύκοι σε κλουβιά. Εγώ είμαι ο μολυσμένος, ο άρρωστος, το υποψήφιο θύμα, ω δαίμονα και με «φροντίζουν» ως μολυσμένο και άρρωστο με καντάρια τις παπαρολογίες τους για να ξοδεύονται «ευχάριστα» οι ατελείωτες ώρες του εγκλεισμού στο ατομικό άσυλο. Είμαι ο θάνατος, ω θεοί μου, όταν με βλέπουν οι φίλοι, οι γείτονες μου και τρέχουν πανικόβλητοι μακριά μου. Είμαστε τα όπλα και ο πόλεμος τους, ω άνθρωπε!
«Μη Χαμηλώνεις το Βλέμμα», του Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ
Καλωσήλθατε στο σπίτι …και στο πνεύμα, του Νάσου Κ...
«Παρασκευή και 13, αυλαία για νέα «έργα» προσεχώς!...

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares