InTownPost

Ακολουθήστε μας :

15
Σαβ, Μάι
Tο διάβασαν 764 άτομα (764 Views)

«Ιστορίες κινηματογραφικής τρέλας Νο 32: Μένω στο Σπίτι»

rrrrrtty1

Ιστορίες κινηματογραφικής τρέλας Νο 32:

«Μένω στο Σπίτι»

Δυσανασχετώ και αντιδρώ παράξενα όταν νοιώθω, ότι συμπεριφέρονται στους ανθρώπους λες και είναι ηλίθιοι και τρώνε κουτόχορτο. Τέτοιας μορφής διαχείριση οδηγεί την σκέψη μου σε «νοσηρά» σενάρια, σκοτεινά και υποχθόνια, ικανά να επιβεβαιώνουν τον Τζορτζ Όργουελ και το προφητικό «1984».

Στους μικρούς, μπρούτζινους δίσκους της πλάστιγγας, αυτή την περίοδο, ζυγίζονται ξανά δυο θέματα. Ο Άνθρωπος με το «Α» κεφαλαίο στο ένα δισκάκι και το εάν πρέπει να υφίσταται ακόμα στον πλανήτη Γη, ως έλλογο, ενσυνείδητο ελευθέρας βουλήσεως ον, στο άλλο δισκάκι. Τίποτα άλλο. Τα υπόλοιπα είναι τρίχες κατσαρές. Εκατοντάδες αιώνες τώρα, αυτή είναι η πλανητική κρίση και από δημιουργίας Κόσμου το ζητούμενο δεν έχει αλλάξει ούτε μισή μοίρα.

Το θέμα μας όμως δεν είναι η ανθρωπιστική κρίση που ξανά θα περάσει από το μάτι της βελόνας και είναι άγνωστο εάν και πότε θα βγει αλώβητη, αλλά η γενικότερη διαχείριση που συμβαίνει στην περίοδο της σύγχρονης πανδημίας, όπως την ονόμασαν. Η τηλεόραση και το διαδίκτυο ενορχηστρώνουν απόλυτα τα δεδομένα στο θέατρο της ανθρώπινης ζωής. Ποιάς ζωής;

Σταυροί στο Μέτωπο (1957), του Στάνλεϊ Κιούμπρικ


Για πότε σχεδιάστηκαν, για πότε ετοιμάστηκαν οι καμπάνιες και για πότε βγήκαν στον αέρα για να αγκυροβολήσουν στα ανθρωπινά μυαλά, είναι πραγματικά άξιο θαυμασμού. Για πότε στήθηκαν οι διάφορες πλατφόρμες σχολικής εκπαίδευσης, τα sites, ο προγραμματισμός για να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο του ανθρώπινου εγκλεισμού, πάλι είναι αξιοθαύμαστο. Η κρατική μηχανή, θα σκεφτεί κάποιος, δουλεύει άψογα και σε χρόνους ντε τε αποκαλύφθηκε μια υποδομή όχι μόνο για την χώρα μας, αλλά για όλο τον πλανήτη, να την ζηλεύει ο κάθε σπουδαίος τεχνοκράτης.

Το χρονικό αναφέρει, πως άπαντα τα κράτη του δυτικού, προοδευμένου «πολιτισμού» ολιγώρησαν στις κινεζικές προειδοποιήσεις και στα πρώτα κρούσματα του ιού, με αποτέλεσμα τον τριψήφιο και τον τετραψήφιο αριθμό απωλειών συνανθρώπων μας. Πάμε να βάλουμε λίγο τα πράγματα σε μια άλλη οπτική. Εάν παραδείγματος χάριν, στις στρατιωτικές, μυστικές υπηρεσίες κάποιας χώρας, κατέφθανε μήνυμα διαβαθμισμένο με την σημασία του κατεπείγοντος, ότι στον εναέριο χώρο τους θα τρυπώσει σμήνος από αποφασισμένους, επαγγελματίες καμικάζι που ρίχνουν βόμβες σε κατοικημένες, αστικές περιοχές, πως στο καλό θα αντιδρούσαν οι όποιοι κυβερνώντες; Το λογικό είναι ότι θα προστάτευαν τις πόλεις που κινδυνεύουν να βομβαρδιστούν, θα ενεργοποιούσαν υποδομές για να αντιμετωπίσουν συμπλοκές και αμέσως θα σήκωναν ένα βαρβάτο σμήνος από τα τελειότερα αεροσκάφη τους με τους τοπγκανάδες πιλότους για να ανακαλύψουν, αναχαιτίσουν και τέλος να καταρρίψουν το ενοχλητικό σμήνος των καμικάζι, που θα τολμούσε να εισβάλει στην χώρα τους και θα προκαλούσε θανατικό. Φυσικά, όμως, τίποτα από αυτά δεν έγινε με τον κορόνα βάιρους και ο εν λόγω ιός ταξίδεψε αεροπορικώς πρώτη και οικονομική θέση από την Κίνα με προορισμό τα ευρωπαϊκά δυτικά κράτη. Η Ιταλία ακόμα κι όταν διέγνωσε θανατηφόρα κρούσματα εποίησε την νήσσαν, προφασιζόμενη διάφορες ανοησίες, το ίδιο και η Ισπανία, όπως και άλλες κραταιές χώρες του δυτικού πολιτισμού. Μάλιστα! Και μετά λέμε πως πιάστηκαν στον ύπνο οι κυβερνήτες. Ξύπνιοι ήταν και πήραν ανθρώπους στο λαιμό τους, αφού την ενημέρωση την κρατούσαν στο χέρι τους.

Η Ελλάδα μας όμως, αυτή η «τριτοκοσμική» χώρα του ευρωπαϊκού νότου, η εύφορη γη της λαμογιάς, το Ελντοράντο της φοροδιαφυγής, η όαση της καφετέριας, του φρέντο λάτε καπουτσίνο και του πιτόγυρου, το ακλόνητο χαλιφάτο της δημοσιοϋπαλληλικής δικτατορίας, η χώρα της ξάπλας, της ραστώνης, των αδίστακτων μνημονίων, της φτώχειας και της ανεργίας, η χρεοκοπημένη για 200 τουλάχιστον έτη, η χώρα, αυτή που κοντά 15 χρόνια προσπαθεί να οργανώσει ηλεκτρονικά το κτηματολόγιο της, ο μηχανογραφικός μηχανισμός που έπειτα από μύριες καθυστερήσεις και άπειρα λάθη κατέφερε επιτέλους να λειτουργήσει ιντερνετικά το taxis, το κράτος που δεν μπορεί να στήσει σωστά μια πλατφόρμα για την επιδότηση του πετρελαίου θέρμανσης και του ενοικίου των ευπαθών ομάδων, το κράτος που δεν είναι κράτος, όπως άλλωστε μας χαρακτηρίζουν οι «φίλοι» μας, οι Γιουροπίανς που μας δανείζουν χρήματα, ε, αυτή η χώρα δίχως νέους και μέλλον, σε σύγκριση με τις άλλες αντέδρασε σχεδόν άμεσα, σχεδόν γρήγορα, ως προς την αποφυγή εξάπλωσης του ιού εντός των τειχών μας. Σχεδόν, γιατί θα μπορούσε να κινητοποιηθεί γρηγορότερα και αποφασιστικότερα και να αναχαιτίζαμε πιο υπεύθυνα το σοβαρό ενδεχόμενο να θρηνήσουμε αγαπημένους μας συνανθρώπους.

Οι υπόλοιπες, τρανές, βιομηχανικές, παραγωγικές χώρες του ευρωπαϊκού νότου, όπως η Ισπανία, η Ιταλία, ακόμα και η Πορτογαλία, δηλαδή, το γνωστό και μη εξαιρετέο, κουαρτέτο των «P.I.G.S.», όπως χαρακτηρίζουν οι βόρειοι, εμάς τους ευρωπαϊκού υπογαστρίου, δυστυχώς, σημειώνουν ακόμα απώλειες, με την Ελλάδα να είναι η τελευταία στην «μαύρη» λίστα της πανδημίας και αυτό λόγω της σχεδόν γρήγορης αντίδρασης και της σχεδόν γρήγορης υπακοής των πολιτών στις κυβερνητικές νόρμες. Όλα αυτά η Ελλάδα και οι Έλληνες. Γράφουμε ιστορία, αγαπημένοι μου.

Τσιμπιέμαι δυνατά ξανά και ξανά για να το πιστέψω. Απίστευτο δεν είναι, το πως μια χώρα του πεταματού απ΄ όλους, με αποδεκατισμένο σύστημα Υγείας λόγω των μνημονίων, με μηδέν ιατρικές προμήθειες, λόγω των περικοπών, με ελάχιστο έμψυχο δυναμικό, λόγω της μαζικής μετανάστευσης των ιατρών και των νοσηλευτών μας, λειτούργησε στην βαθμίδα του άψογου; Στα εδάφη αυτής της πανέμορφης χώρας, που ευδοκιμεί σταθερά η φαιδρά πορτοκαλέα, αυτό το κράτος που δεν είναι κράτος, με εμάς τους τεμπέληδες, τους ζήτουλες και ρεμπεσκέδες πολίτες της, εντός της γενικότερης θλίψης και της καταστροφής, φαντάζει παράξενο να σηκώνουμε τρόπαια επιτυχίας;

Αγαπημένοι μου φίλοι, μην νομίζετε, πως λειτούργησε το διαλυμένο, δημόσιο σύστημα Υγείας. Όχι, καθόλου, αφού στον δημόσιο τομέα του κράτους που ζούμε και δεν είναι κράτος, ό,τι αφορά την πρόνοια και την υγεία μας είναι και θα παραμείνουν ναυαγισμένα. Αυτό που νίκησε και κέρδισε την όποια κινητοποίηση είναι η αυταπάρνηση, η δύναμη, το φιλότιμο, η προσωπική θέληση των γενναίων, Ελλήνων ιατρών και νοσηλευτών μας, οι οποίοι με άδειες τις τσέπες τους, χωρίς μέσα στην διάθεση τους και παίζοντας το κεφάλι τους, κυριολεκτικώς, «κορώνα» γράμματα καθάρισαν με την μια το τοπίο στη μάχη με τα ανύπαρκτα θεραπευτήρια, τις άδειες αποθήκες υλικών. Εάν δεν ήταν οι συγκεκριμένες ανθρώπινες δυνάμεις, που ξάφνιασαν το πανελλήνιο και πέραν αυτού, τότε θα είχαμε άλλα ντράβαλα. Καμιά κρατική μηχανή δεν δούλεψε, αφού ή μισή κρατική μηχανή είναι ανταλλακτικά και άλλη μισή ξεπουλημένη. Και οι υπο-μηχανοδηγοί του σαραβαλιασμένου, ελληνικού τρένου πρότειναν, ασόβαρα, να βγούμε σαν τους ηλίθιους στα μπαλκόνια και τις βεράντες μας κάποιο βράδυ για να χειροκροτήσουμε στον αέρα την ελληνική, ιατρική κοινότητα για τον άθλο της. Θλίβομαι πραγματικά.

Οι δε διάφοροι συστημικοί ιατροί, αυτοί οι προύχοντες, δημόσιοι υπάλληλοι με τις χαρβαρντιανές καταβολές που επιλέχθηκαν εύστοχα να παίξουν τον ρόλο του «αποθηκάριου του χάροντα» και να πληροφορούν καθημερινά και με σοβαρότητα εμάς τους αδαείς πολίτες, τους έγκλειστους στις οικίες μας, επιβραβεύονται πατ κιούτ από τα ξένα κουβέρνα για την «ανθρώπινη» προσέγγιση, το όσιο ύφος τους εν καιρώ πολέμου. Μεγαλεία τρανά μέσα στην οδύνη, ευφυέστατο το κάστινγκ, ποθητό και το αποτέλεσμα: Η Ελλάς κρέμεται από τα χείλη τους ώρα με τη ώρα, μέρα με την ημέρα. Από την εποχή των, επίσης, θανατηφόρων μνημονίων έλεγα, πως οι Έλληνες είναι το καλύτερο, παγκόσμιο, «εργαστηριακό» δείγμα- έως σπάνιο- για λογής, ακραία, κοινωνικά πειράματα και σατανικούς πειραματισμούς. Το έχει η φάρα μας, το σέρνει η τρέλα μας αυτό το κάτι το διαφορετικό, ίσως το απαίσιο ενδοπολεμικό, το αλληλεξοντωτικό και συνάμα θεϊκό, που μάλλον ενοχλεί και ασχολούνται μαζί μας με τόσο ενδιαφέρον και ζέση, πανάθεμα μας!

Σπιρτόκουτο (2002), του Γιάννη Οικονομίδη


Το πιο αναλώσιμο είδος πάνω στον πλανήτη από δημιουργίας του «πολιτισμού» είναι ο άνθρωπος. Το έμψυχο, έλλογο και ενσυνείδητο, σπουδαίο ον, το παραπλανημένο στα βρόχια της υλικής ψευδαίσθησης και παραδομένο στην ηδονή των ηδονών: την εξουσία, λησμόνησε τον όρκο του, ξέφυγε από τον αληθινό σκοπό και επέλεξε να αυτοκαταστρέφεται και να συρρικνώνει το προσδόκιμο της ζωής, είτε από τις τρομερές αρρώστιες, είτε από τους φρικιαστικούς πολέμους, είτε από τους τρομερούς λιμούς και τις κακουχίες. Είναι επιβεβαιωμένο πια, ότι ο έμψυχος άνθρωπος, χρησιμοποιεί την μέγιστη ευκαιρία της ζωής του πάνω σε αυτόν τον υπέροχο πλανήτη για να καταστρέφει πρώτα τον εαυτό του, έπειτα την γη και τα υπόλοιπα βασίλεια που τον φιλοξενούν και τον εξυπηρετούν και τέλος τον συνάνθρωπό του.

Το να χαθούν από μια σύγχρονη πανδημία με διεθνή, προπαγανδιστική εμβέλεια δέκα και είκοσι και τριάντα χιλιάδες, ακόμα και εκατό χιλιάδες συνάνθρωποι μας παγκοσμίως, κάποιοι θα κλείσουν το μάτι και θα ψιθυρίσουν ψυχρόαιμα: «και τι έγινε, σιγά, πρώτη φορά είναι; Ελαφραίνει και ο πλανήτης!», θα πουν, αλλά οι ίδιοι δεν έχουν θέσει ποτέ τον εαυτό τους στην διάθεση να εξαφανιστούν από μπροστά μας και να ξαλαφρώσει διαφορετικά ο πλανήτης, γιατί θεωρούν, πως είναι «καλύτεροι» από εμάς, είναι οι «εκλεκτοί», οι «αριστοκράτες», το «απαύγασμα» του σύμπαντος κόσμου και πάντα καταφέρνουν να τις σκαπουλάρουν, είτε είναι πόλεμος, είτε είναι πανδημίες. Γκρίζο στολίδι είναι και στάχτη στους οφθαλμούς μας, όταν πληροφορούν το πόπολο, πως ένας γαλαζοαίματος, κάποιοι πολιτικοί, και μερικοί επιχειρηματίες βρέθηκαν θετικοί στον ιό.

Μέσα στο κουρνιαχτό και την αναμπουμπούλα, δίχως χάσιμο χρόνου, όρμησαν ευθύς σαν αρπύιες στις γυάλινες, πάσης φύσεως και μεγέθους οθόνες πληροφόρησης, οι ταγοί των εθνών, αφού πρώτα προωθήθηκε με την ποιμαντορική ράβδο του θανατο-φόβου το ανθρώπινο είδος εντός του σπιτιού. Ασφαλισμένο καλά, ελεγχόμενο, αδύναμο να αντιδράσει, έριξαν στο τραπέζι του παιχνιδιού το προτελευταίο, πάντα «σημαδεμένο» χαρτί, που θα καθορίσει την παρτίδα. «Οικονομία» ονομάζεται και αφορά το χρήμα, το αλισβερίσι, τον πλούτο, το οξυγόνο ζωής των κρατών και των ανθρώπων. Είκοσι ημέρες, περίπου, παύσης εργασιών και επιχειρηματικής δραστηριότητας των μικρών, των μεσαίων επιχειρήσεων και όλα καταρρέουν σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. Οι πολυεθνικές, οι χρηματοοικονομικοί οργανισμοί και τα μεγάλα «μαγαζιά» βρίσκονται ακόμα επί των επάλξεων να κάνουν τα κουμάντα. Τα διεθνή χρηματιστήρια χαϊδεύουν τον αμμώδη βυθό της διάλυσης, οι Ασιάτες αγοράζουν φτηνές μετοχές, και οι γνωστές, ανώνυμες και απρόσωπες «Αγορές», που τόσα χρόνια μας τριβελίζουν τα ώτα, αυτή την στιγμή, παρασκηνιακά σημειώνουν απίστευτες κερδοφορίες για τους επίσης «ανώνυμους» πελάτες τους, τζογάροντας σε είδη διατροφής, ιατρικά αναλώσιμα, φάρμακα και τεχνολογία.

Το δε τελευταίο χαρτί που θα πέσει στο τραπέζι και το παιδεύουν αιώνες, αφορά το μοντάρισμα του κοινωνικού ανθρώπου στον ατομοκεντρικό, ελεγχόμενο τρόπο ζωής. Με αφετηρία τον εγκλεισμό και τις δοκιμές που γίνονται θα ανοιχτούν οι θεόρατες, κατάμαυρες πύλες με την λύση, το αντίδοτο, την αναμενόμενη θεραπεία της αρρώστιας, που θα ορίσει και την αφετηρία του λεγόμενου Τρανσουμανισμού ή «Διανθρωπισμού», κατά τα κοινώς λεγόμενα, αλλά και την ανθρώπινη ελευθερία υπό όρους.

Blade Runner (1982), του Ρίντλεϊ Σκοτ


Η σακατεμένη Ελλάδα μας, η χώρα του κλώτσου και του μπάτσου, μετασχηματίστηκε ξαφνικά σε μοντέλο ευρωπαϊκού κράτους προς μίμηση, αν είναι δυνατόν(!), καταφέρνοντας, ω, του στρατηγικού σχεδιασμού, να εμποδίσει τον ιό να εξαπλωθεί και να μην θρηνήσουμε πολλά τον αριθμό θύματα. Θρηνούμε, βέβαια συνανθρώπους μας, τόσους όσους χρειάζονται για να απλώσει σταθερά ο φόβος διάπλατα την μαύρη του βεντάλια στον ψυχισμό μας και να τρομοκρατηθούμε απέναντι στο φάσμα του επερχόμενου τέλους της ζωής μας από έναν αόρατο εισβολέα, που δεν φαίνεται και δεν ελέγχεται, παρά μόνο στα μικροσκόπια των εργαστηρίων. Και τον σταυρό μας να κάνουμε όλοι οι Έλληνες να είμαστε καλά, γεροί και δυνατοί, να μην συμβεί το χειρότερο, όπως παρόμοια ευχόμαστε για όλους τους ανθρώπους των κρατών που κτυπιούνται κατάστηθα αυτή την περίοδο.

Τα μέτρα που ελήφθησαν για την αντιμετώπιση αυτού του εχθρού ήταν ξεκάθαρα από την αρχή: «Εγκλεισμός για να εμποδίσουμε την εξάπλωση του κορονοϊού», αναφέρουν ρητώς. Την «εξάπλωση» αναφέρουν, καθότι ως ιός είναι πλέον δεδομένος και εγκατεστημένος ανάμεσα μας, ενώ είναι άγνωστο ακόμα για πόσο χρονικό διάστημα θα παραμείνει ή εάν μεταλλάσσεται. Μεταλλάσσεται, άραγε; Γίνεται πιο ανθεκτικός, πιο επιθετικός, άραγε; Υπομονή συνάνθρωποι μου! Το νέο κοστούμι και το ταγιέρ που ράβεται ιδανικά για τους κατοίκους αυτού πλανήτη, βρίσκεται ακόμα στα πέτα και τον γιακά, έχουμε δρόμο μπροστά μας.

Α, και κάτι άλλο. Παρακαλώ πολύ, επιτρέψτε μου να πω, ότι η συνεχόμενη, επί εικοσιτετραώρου βάσεως, παρακολούθηση της θανατολαγνείας, της έντονης κινδυνολογίας, της απερίγραπτης καταστροφολογίας και της ακατάσχετης, λαϊκίστικης προφητολαγνείας που κυριαρχεί τούτες τις ημέρες στο παραλληλόγραμμο τζάμι της ανελέητης προπαγάνδας, λερώνει τον νου, τσακίζει το ηθικό, αποπροσανατολίζει τις σκέψεις, γονατίζει την επιθυμία για ζωή, σκοτεινιάζει τον ήλιο μέσα μας, θολώνει την κρίση, σβήνει τα αστέρια από τον ουρανό μας, κάμπτει το σθένος για ζωή, ραντίζει με άγχος και απόγνωση τις ψυχές, δημιουργεί αϋπνίες, γιγαντώνει τους φόβους, τρέφει την άρνηση, συντηρεί την αντικοινωνικότητα, διαλύει το νευρικό σύστημα, αρρωσταίνει το σώμα, γερνάει τα κύτταρα, προκαλεί θλίψη. Το σκεπτικό μας να είναι ελεύθερου ανθρώπου και όχι φυλακισμένου.

Υποτιτλισμένο απόσπασμα από την ταινία "Το Δίκτυο" (1976), του Σίντεϊ Λιούμετ


Έπειτα από δώδεκα έτη σκληρής και απάνθρωπης οικονομικής κρίσης και ό,τι συνεπάγεται από έναν τέτοιο σφοδρό πόλεμο, έπειτα από τρία, τέσσερα, άκρως, αποτυχημένα και εφιαλτικά, πολιτικά μοντέλα διακυβέρνησης, με μοναδικό σκοπό να θάψουν, κατ΄ εντολήν, βαθύτερα την χώρα και τους ανθρώπους της, έπειτα από τα αλλεπάλληλα ψεύδη, τις φρούδες ελπίδες, την εξαθλίωση σε προσωπικό και εθνικό επίπεδο, την πείνα, την αφραγκία, τις αυτοκτονίες συμπατριωτών μας, την ανίερη σπονδή των νέων μας στον λαβύρινθο του Μινώταυρου και την ανεργία στην χώρα «εργαστήριο», πέφτει και ένα δυνατό κροσέ εν είδει πανδημίας με ευρωπαϊκή εμβέλεια και φοβικού στάτους, προερχόμενη, λέει, από την μακρινή Κίνα. Από ένα μέρος που ονομάζεται Ουχάν, οπού εκεί, διάβασα, ότι υπάρχουν διάφορα, εξελιγμένα βιολογικά εργαστήρια της χώρας, αλλά και αλλοδαπά.

Ένας πανδημικός, μοντέρνος, εξαιρετικά εξελιγμένος, θανατηφόρος ιός με άριστες προοπτικές να στρατολογηθεί για να σπείρει τον τρόμο, και να χρησιμοποιηθεί εύκολα ώστε να θρυμματίσει κάθε ανθρώπινο, κοινωνικό προνόμιο, κάθε εργασιακό δικαίωμα, να κονιορτοποιήσει κάθε οικονομικό επίτευγμα, να εξαφανίσει κάθε ίχνος επιχειρηματικής προόδου, να εξαϋλώσει ό,τι απέμεινε από το ανθρώπινο βιός, να ισοπεδώσει τον ήδη πενιχρό μισθό, να καταπιεί τις συντάξεις, τα όποια έσοδα επιβίωσης και αποκαμωμένος πια ο άνθρωπος, σαν άδειο, στεγνό σακί να πέσει στο καναβάτσο για να ενδυθεί ησύχως και άνευ αντιδράσεων το νέο ρούχο, που ράβεται ιδανικά γιαυτόν.

Για να μην φάμε τα έπιπλα και τα ντουβάρια από την κλεισούρα, για να μην σαλτάρουμε και πάρουμε, αίφνης, τα βουνά, για να μην αρχίσουμε να γεμίζουμε με αίμα και ακρωτηριασμένα μέλη γειτόνων τους κοινόχρηστους χώρους των πολυκατοικιών, σε τηλεόραση και διαδίκτυο, οι προτάσεις για να περνάει η ώρα μας ευχάριστα πέφτουν βροχηδόν. Μπούρδες και κολοκύθια με την ρίγανη είναι οι προτάσεις, αλλά στην παραζάλη τού εγκλεισμού ο άνθρωπος κατάδικος αποδέχεται τα πάντα. Βλακείες προτάσεις μοιράζουν, όπως πάντα ανοησίες έχει η τηλεόραση, εν μέσω προγραμματισμένων και έκτακτων «ειδήσεων», «ενημερωτικών», έως και μετά το μεσονύκτιο, εκπομπών από το «μέτωπο» του κορονοϊού. 

Κατά τα άλλα το αθώο σηματάκι, η ταφόπλακα δίχως θύρα εξόδου με τα κυπαρισάκια γύρω του και το μότο: «Μένουμε στο Σπίτι» φιγουράρει παντού σαν παράσημο άθλου, σαν φάρος υπενθύμισης, ότι οι ζωές μας δεν θα είναι ίδιες πια, πιθανώς, να μην έχουμε καν ζωές.

Τέτοιου είδους καμπάνιες-προτάσεις, αφορούν τους ανθρώπους που δεν τα έχουν καλά με τον εαυτό τους και τους συνανθρώπους τους, όπου σε περιόδους «ηρεμίας» και «ειρήνης», έτσι και αλλιώς δημιουργούσαν προβλήματα από το τίποτα. Σκεφτείτε τους, λοιπόν, όταν είναι περιορισμένοι και έγκλειστοι σε ένα σπίτι για ημέρες και μήνες. Μεσούσης, φονικότατης πανδημίας άνευ θεραπείας ή εμβολίου στον ορίζοντα και τον ιό να γυροφέρνει, όπως άλλωστε λένε, ως απόλυτος άρχων στα πέριξ μας, αποφασίστηκε η σύνταξη και η υπογραφή αδειόχαρτου από τον ίδιο τον έγκλειστο πολίτη για λόγους πρώτης και άμεσης ανάγκης ειδών επιβίωσης, όπως είναι τα τρόφιμα ή τα αντισηπτικά και τα φάρμακα.

Ο υγιής «εξοδούχος» πολίτης υπογράφει μόνος του και για κάποιες ωρίτσες γίνεται Λούης από το σπίτι-άσυλο, όποτε του καπνίσει, συνήθως σε ωράρια λειτουργίας καταστημάτων. Το πόσες φορές βγήκε, μπήκε και που τελικά, πήγε ο Έλλην κοπανίλος, έλεγχος ουδείς. Κατά τ άλλα είμαστε σε κατάσταση συναγερμού, εντός εμπόλεμης ζώνης.

Και η Ελλάδα από πρότυπο, ευρωπαϊκού, οργανωμένου μοντέλου, που καταδιώκει πανδημίες, ρίχνει στα μπουντρούμια την «εξάπλωσή» τους και προστατεύει τους υγιείς από τους νοσούντες, αποκαλύπτει το πραγματικό της πρόσωπο, αυτό της προχειράνταζας και των μέτρων δίχως μέτρο. Τελικά τα πράγματα είναι ή δεν είναι τόσο σοβαρά όσο μας τα περιγράφουν στις τραγικές τους εκπομπές οι «αποθηκάριοι του χάρου», ώστε μπορούμε, άντε βρε, να πεταχτούμε για μια βολτίτσα ξεσκάσματος, για τα απαραίτητα ψώνια μας και τα ραντεβουδάκια στις ουρές των τραπεζών ή των σούπερ μάρκετ για να τα πούμε δια ζώσης με άλλους έγκλειστους φίλους, διατηρώντας, βέβαια, την πρέπουσα απόσταση ασφαλείας μεταξύ μας σαν να απειλούμεθα από ένα αθώο κρυολόγημα ή μια τριήμερη ίωση; Καλές οι βιντεοκλήσεις, αλλά το ζωντανό με τον καφέ στο χέρι είναι άλλη αίσθηση.

Προχθές, μάλιστα, ο απέναντι, υγιής και εφευρετικός γείτονας, οργάνωσε με «εξοδόχαρτο», άψογη, εξηντάλεπτη πεζοπορία, ως σωματική άσκηση, εφ΄ ενός ζυγού με την σύζυγό και τους φίλους τους στο κατάφυτο λοφάκι, συμπεριλαμβανομένου πεντάλεπτου διαλείμματος για νερό και τονωτικές μπάρες δημητριακών της αρεσκείας των συμμετεχόντων.

Και είμαστε μόνο στην αρχή ενός τεράστιου σε έκταση και δυναμικής πολέμου. Καλή δύναμη εύχομαι σε όλους μας!

In Time (2011), του Άντριου Νίκολ
"Μέτρα ενίσχυσης του Σύγχρονου Πολιτισμού λόγω των...
Led Zeppelin: Reunion, Νέο Αlbum, Συναυλία και στη...

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/