InTownPost

Ακολουθήστε μας :

16
Κυρ, Μάι
Tο διάβασαν 643 άτομα (643 Views)

«Ιστορίες Κινηματογραφικής Τρέλας», του Γιώργου Noir Παπαϊωσήφ

b---178

«Ιστορίες Κινηματογραφικής Τρέλας Νο 31»

Ό,τι και να ακούσεις το πιστεύεις. Ό,τι και να διαβάσεις το πιστεύεις. Ό,τι κι αν δεις, επίσης, το πιστεύεις. Δική σου γνώμη, άποψη, θέση έχεις στο φινάλε ή μόνο κριτική γνωρίζεις να ασκείς και να φωνάζεις σαν παραζαλισμένη όρνιθα σε αυτούς που μπορεί να μην συμφωνούν με τα όσα διαδραματίζονται, καλώς ή κακώς, τελευταίως σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά και στην χώρα μας; Γιατί εάν διατηρείς το ουράνιο δώρο σε αυτό το κινηματογραφικό έργο να έχεις την δική σου εμπεριστατωμένη, ακλόνητη γνώμη, άποψη, θέση - σωστή ή λανθασμένη, δεν έχει σημασία - δεν θα έγραφες, δεν θα μιλούσες δεν θα πεταγόσουν σαν φίτσος και απλά θα παρακολουθούσες ψύχραιμα τις εξελίξεις, από την θέση του «παρατηρητή». Εφόσον δεν διαθέτεις εμπεριστατωμένη, ακλόνητη γνώμη, άποψη, θέση και μασάς, καταπίνεις και χωνεύεις το οτιδήποτε ακούσεις ή διαβάσεις και δεις, εκτίθεσαι ανεπανόρθωτα, γράφοντας χαζομάρες σαν κλαψιάρικο, κακομαθημένο στρουνθίο, πολλές φορές σαν ινστρούχτορας της φακής και ημιμαθής ταγός απολεσθέντων και παραπλανημένων νοών και άλλοτε σαν «καταραμένος» συγγραφέας σε καταναγκαστικά έργα.

Αποφάσισε γρήγορα ποιον απ΄ όλους τους ρόλους επιθυμείς να κρατήσεις σε αυτή την κινηματογραφική ταινία του παρόντος χρόνου, που θα διαμορφώσει σε απόλυτους βαθμούς το μέλλον της ανθρωπότητας και το δικό σου: τον πρωταγωνιστικό, τον ηρωικό, αυτού του αμαθούς, του ημιμαθούς ή τον ρόλο του θύματος;

Οι "Συνήθεις Ύποπτοι" του Μπράιαν Σίνγκερ (1995)

Για τον πρωταγωνιστικό ρόλο πρέπει να είσαι βουτηγμένος στην γνώση απ΄ όλες τις πλευρές και σε όλα τα μεγέθη της, είτε είναι στο υλικό, είτε είναι στο πνευματικό πεδίο. Ξέρεις, έστω και λίγο, το πως στήνεται το αληθινό «παιχνίδι», με απαραίτητη προϋπόθεση να έχεις παίξει στα δυνατά, πάσης φύσεως, «τραπέζια» και να έχεις κερδίσει τουλάχιστον μια φορά. Η ζωή να είναι ατόφια χαραγμένη στο πετσί σου και όχι να συμπεριφέρεσαι σαν τουρίστας ή σαν περαστικός, φιρουλί φιρουλά στην Γαία ή σαν ακραιφνής υλιστής μπον βιβέρ ή σαν ντεμέκ αριστοκράτης, φιλοσοφώντας στο φύκι ή ακόμα σαν πνευματικός παρίας, και καλά, ασκητής απόμακρος από τα κοσμικά, τρεφόμενος με ακρίδες και βολβούς. Ο «πρωταγωνιστής» είναι ο πραγματικός, ελεύθερος, μαθητής της ζωής μέσα στη ζωή. Γνωρίζει τι είναι, από που ήρθε και ποιός είναι ο σκοπός του σε αυτόν τον πλανήτη. Μιλάει ελάχιστα και κατέχει την τέχνη στο να ακούει προσεκτικά τους πάντες. Δεν απορρίπτει δεν ασκεί κριτική, δεν κοτσάρει ταμπέλες, δεν ειρωνεύεται, δεν εκτίθεται, έχει χιούμορ, είναι ευγενικός και άριστα εκπαιδευμένος στο να διαθέτει ακέραιη και αλάνθαστη διάκριση. Κατανοεί τον ανθρώπινο πόνο γιατί τον έχει βιώσει βαθιά στο δέρμα και την ψυχή του και τον μετασχηματίζει σε χαρά.

Τώρα στην πανδημία, ο πρωταγωνιστής γνωρίζει το βάθος, τα μήκη και τα πλάτη του φαινομένου, ξέρει την πραγματική αιτία, δεν μιλάει, δεν σπέρνει πανικό, εμφανίζεται ελάχιστα, γράφει σπανίως, δημιουργεί μια ευχάριστη ατμόσφαιρα και επικοινωνεί με ομοιοκραδασμικούς ανθρώπους για να μην καταστρέψει την ενεργειακή του ισορροπία. Ο πρωταγωνιστής είναι ο σιωπηλός, ήρεμος παρατηρητής, κάθε μεγάλου ή μικρού γεγονότος, είτε θετικού, είτε αρνητικού συμβάντος που έχει αποδέκτη τον πλανήτη Γη και τους έμψυχους ανθρώπους της.

Ο Βίγκο Μόρντεσεν πρωταγωνιστής στην ταινία του Ματ Ρος "Captain Fantastic" (2016)

Εάν ο πρωταγωνιστικός ρόλος είναι ο δύσκολος, τότε ο ηρωικός ρόλος είναι ο πανδύσκολος και συγγνώμη για τα γραφόμενα μου, αλλά ο συγκεκριμένος θέλει κώλο και κομμάτι από άλλο κώλο, για να τον επωμιστείς, γιατί πολλές φορές στην υψηλή υφή της ποιότητας τού πραγματικού «ήρωα», ανεξαιρέτου φύλου, εμπεριέχεται και η αυτοθυσία. Ο Έλληνας σήμερα, για να πούμε την σκάφη σκάφη και τα σύκα σύκα, δεν βούλεται να θέσει εαυτώ στα μεγάλα ιδανικά και τις ιδέες, που χρειάζονται την παράδοση ψυχής και σώματος υπέρ βωμών και εστιών. Το απέδειξε άλλωστε πλειστάκις τα τελευταία χρόνια όταν οι «κλέφτες» έβαλαν γερά και απροκάλυπτα το χέρι τους στην τσέπη, στο σπίτι, στην εργασία του, σουφρώνοντας ό,τι είχε, αφήνοντας τον Έλληνα ρέστο και ταπί στο άσο. Παράλληλα, παραχάραξαν, έκλεψαν την ιστορία, την πατρίδα του, τα παραχώρησαν σε άλλους, υποδεέστερους και ουτιδανούς, ενώ δεν άνοιξε ρουθούνι. Πάντα ο Έλληνας τα τελευταία σαράντα χρόνια βρίσκεται εκτός ηρωικού πλαισίου, εντός σπιτιού, όμως, επί του θρυλικού καναπέως να εξυψώνει τον 13ο ηράκλειο άθλο με τα επικά πιτόγυρα και τα μπιρόνια. Ο σύγχρονος ραγιάς είναι επιφανειακός, προχειρολόγος, αμπλαούμπλας, φιγουρατζής, βολεψάκιας, ξερόλας, ψευτόμαγκας, δειλός, φοβισμένος, οπότε ο ηρωικός ρόλος φαντάζει για αυτόν σαν την ήπειρο της Ατλαντίδας, δηλαδή, κάπου βυθισμένη και δεν βρίσκεται με τίποτα!

Ο Έλληνας ήρωας στην περίοδο της πανδημίας δεν έχει πρόσωπο, διεύθυνση και αριθμό. Είναι παντού και πουθενά.

Η Ρέιτσελ Γουάιζ ως ηρωίδα διδασκάλισσα Υπατία η Αλεξανδρινή στην ταινία του Αλεχάντρο Αμεναμπάρ, "Agora" (2009)

Ο ρόλος του «αμαθούς» είναι ο περισσότερο υποσχόμενος, καθώς το ξάστερο και ευλογημένο «δεν ξέρω», «δεν γνωρίζω» κάποιες φορές ζώσει καταστάσεις, ζωές, χρήματα και αφήνει μια ελπιδοφόρα οψιόν στο να μάθει ο αμαθής κάτι το σωστό, εάν και εφόσον το θελήσει. Ο «αμαθής» είναι η άγραφη πλάκα, που στην γρανιτένια επιφάνεια της δύσκολα θα δουλευτεί το καλέμι για να χαραχτεί η όποια αλήθεια. Ο «αμαθής» είναι δύσκολος ρόλος καθώς δεν πείθεται εύκολα, όπως και δεν εμπιστεύεται εύκολα. Δεν οπαδοποιείται, δεν έχει είδωλα, δεν εντάσσεται σε τάγματα, αιρέσεις, οργανισμούς, σωματεία πολιτικά κόμματα, σπανίως έως καθόλου συνδικαλίζεται και ο ηθικός του κώδικας είναι καθολικά ενταγμένος στην ασφάλεια και την ευζωία τού εαυτού του και της οικογένειας του. Είναι ο ασφαλής «παρτάκιας» και ο ορίζοντας του είναι στενός σαν ράγισμα τζαμιού. Δεν ενοχλεί τους ανθρώπους, δεν φωνάζει, δεν αντιδρά, ενώ πιστά και άνευ ερωτήσεων κινείται αδιαμαρτύρητα στην ροή των γεγονότων. Αποζητά την πρόοδο στα λόγια, γιατί έχει ακούσει πως είναι κάτι καλό, αλλά δεν την ακολουθεί εύκολα έως καθόλου. Ποτέ δεν θα γίνει ο ήρωας γιατί πρώτον φοβάται και δεύτερον αγαπάει αφόρητα την ζωή του.

Τώρα στην περίοδο της πανδημίας δεν διαθέτει γνώμη ή άποψη και πειθήνια κατεβάζει το κεφάλι, υπακούει στωικά ό,τι του ξεφουρνίζει το κουβέρνο, η τηλεόραση και ως αντανακλαστική αντίδραση μιμητισμού ποστάρει στο facebook προσευχούλες για να σώσει ο Θεός την ανθρωπότητα όχι ο ίδιος και δειλά δειλά κάποιο στίχο του Ελύτη ή του Καβάφη, που να τον καταλαβαίνει πρώτα αυτός. Είναι ένας άνευ γνώσης και ευθύνης «πρωταγωνιστής», που θα πέσει ο ουρανός στο κεφάλι του και δεν θα φοράει κράνος γιατί δεν κατέχει την χρησιμότητά του.

Ο Ντίνος Ηλιόπουλος στον "Δράκο" του Νίκου Κόυνδουρου (1956)

Ο ρόλος του «ημιμαθούς» διαθέτει τα μισά σε αριθμό στοιχεία από αυτά του «αμαθούς» και όλα εκείνα που δεν έχει ο ρόλος του ήρωα, δηλαδή: είναι επιφανειακός, προχειρολόγος, αμπλαούμπλας, φιγουρατζής, βολεψάκιας, ξερόλας, ψευτόμαγκας, δειλός, φοβισμένος, προσθέτοντας ακόμα χαρακτηριστικά, όπως: γκρινιάρης, πείσμων, πολυλογάς, αρπακολλατζής και ανεύθυνος. Εύκολα αυθαιρετεί και πανεύκολα οπαδοποιείται, είτε είναι μορφωμένος και κατέχει αξιώματα, είτε είναι η καθημερινή, ανθρώπινη φιγούρα, που βρίσκεται ανάμεσα μας. Λόγω αγνωσίας και ημιμάθειας «προσκυνά» μεσσίες και ηγέτες, ασπάζεται ιδεώδη, υποκλίνεται στο χρήμα, αποζητά την καλοπέραση, λατρεύει την εξουσία και εύκολα χοροπηδάει στο ευαίσθητο σύνορο της προδοσίας. Είναι θανάσιμα κολλημένος σε πεποιθήσεις, που η γη να γίνει ουρανός και το αντίστροφο, δεν ξεκολλάει από αυτές ούτε με βίτσι.

Είναι δε κατηγοριοποιημένος σε αυτούς που παίζουν σαν «ζογκλέρ» στα δάκτυλα του ενός χεριού τα ιστορικά, πολιτικά, οικονομικά θέματα και σε εκείνους, που συμμετέχουν ενεργά στα ιστορικά, πολιτικά, οικονομικά πράγματα της χώρας. Τώρα, η περίοδος της πανδημίας είναι ο παράδεισός του και έχει άποψη για όλα. Επιλέγει σε ποιόν θα «ορμήσει» για να κριτικάρει, να ειρωνευτεί, να βρίσει, που δεν ταυτίζονται οι απόψεις του εκάστοτε "θύματος" με τις δικές του ή με ποιόν όμοιο θα φτιάξει μέτωπο, ομάδα, φόρουμ, πάνελ, ένωση, Μ.Κ.Ο. για να κάνει φιγούρα. 

Αρκετοί ημιμαθείς βλάκες, ενώ απαγορεύτηκε η κυκλοφορία με πρωθυπουργική εντολή, συνέχισαν να βγαίνουν στους δρόμους, να βολτάρουν, να κατεβαίνουν στην παραλία, να τρέχουν για καφέ και να υποστηρίζουν, πως όλα είναι μια πλεκτάνη, μια συνομωσία, ανίκανοι όμως να εξηγήσουν το πως και το γιατί. Ο ημιμαθής, ως αφελής, δύναται να γίνει και ήρωας με δόξα και τιμές, μόνο που θα περιβάλλεται από αγνωσία και από το ακαταλόγιστο, κάτι σαν κουζουλός, λωλός, βλακέντιος ήρωας, που στα Ιλίσια πεδία η ψυχούλα του θα αναρωτιέται για την ανοησία που έπραξε, παίρνοντας στον «λαιμό» του και άλλες ψυχές. Ο ρόλος του ημιμαθούς χαρακτηρίζεται ως "τυραννικός" στην ανθρώπινη κοινωνία, από αρχαιοτάτων χρόνων και διακρίνεται από ένα τεράστιο προσόν και ένα αθεράπευτο μειονέκτημα: Εύκολα αναγνωρίζεται η βλακώδης ημιμάθεια του από τους προσεκτικούς και τους σώφρονες, αλλά, δυστυχώς, ουδέποτε αποκαλύπτεται στον ίδιο.

Ο Γιάννης Τσορτέκης στην "Μπαλάντα της Τρύπιας Καρδιάς" του Γιάννη Οικονομίδη (2020)

Ο ρόλος του «θύματος» είναι ο σκοτεινός, απόηχος, η ουρά θα λέγαμε, του ημιμαθούς και το βασικό του χαρακτηριστικό είναι να υποδύεται συνεχώς το θύμα, με αποτέλεσμα ο ημιμαθής βλάξ, άλλοτε να τον εκμεταλλεύεται, άλλοτε να τον χειραγωγεί και ενίοτε, ως βλαξ και ημιμαθής που είναι, να χάνει την εξουσία του από το θύμα. Δυστυχώς, ο πλανήτης μας, τους τελευταίους έξι με επτά αιώνες γέμισε τις ψυχοδεξαμενές του με ημιμαθείς ανθρώπους, αλλά και με θύματα. Οι συγκεκριμένοι κινούνται με ιδιοτέλεια και χαράζουν τις κινήσεις τους πονηρά, βάσει των επιδιώξεων και των φιλοδοξιών τους, αλλάζοντας κατά το δοκούν στρατόπεδα, κοσμοθεωρίες και αντιλήψεις. Το "θύμα" είναι η παντρειά ένος υποχθόνιου και υπερδραστήριου "αμαθούς" μαζί με έναν σκεπτόμενο, ας πούμε, "ημιμαθή". Τώρα στην περίοδο της πανδημείας, προσπαθούν να ασπαστούν τα πάντα, να πιστέψουν τα πάντα και μόλις ξεκαθαρίσει το θέμα και εμφανιστεί το πρόσφορο έδαφος που θα δώσει την λύση, αμέσως θα γαντζωθούν επάνω του, χειροκροτώντας το και δοξάζοντάς το, λέγοντας συγχρόνως: «στο είπα εγώ, ότι αυτό είναι!». Είναι η πεμπτουσία της έννοιας του «ο.φ.α» (όπου φυσάει ο άνεμος).

Η δαιμονική φύση του κοινωνικού ανθρώπου θύματος, συχνά, είναι διττή. Αγάπες, λουλούδια, αγκαλιές από την μια πλευρά, δάγκωμα, μαχαίρωμα, φόνος από την άλλη πλευρά. Ενώ νομίζεις πως είναι δίπλα σου και νοιώθεις σιγουριά και ασφάλεια, ακριβώς την επόμενη στιγμή σε εγκαταλείπει, αφήνοντας σε να κοσμείς την άβυσσο σε ελεύθερη πτώση γιατί βρήκε κάτι καλύτερο ή γιατί ανακάλυψε ένα πιο κερδοφόρο παρών και μέλλον. Συνεχώς κλαίγονται για τα μύρια κακά που μας βρήκαν, είναι ζαλούρες, αλλάζουν άποψη και γνώμη ταχύτατα, γράφουν εξυπνακίστικα ταράζοντας τα νερά και ανακατεύοντας την κοινωνική λάσπη για να μπερδευτούν όλοι, ενώ δίπλα, ρομαντικά, ταπεινά και υπομονετικά σκάβουν τον λάκκο του θύματος τους, για να πέσουν μέσα και οι ίδιοι.

Τώρα, στην περίοδο της πανδημίας ενδύονται με το ύφος του Τσαρλς Μπουκόφσκι ή της Βιρτζίνια Γουλφ και «βουτούν» στην σκοτεινιά των μαύρων νερών της θλίψης, της ανθρώπινης απόγνωσης για να δείξουν ότι συμμετέχουν υποφέροντας, αλλά σε κάθε «βουτιά» τους συμπεριφέρονται σαν τον Τζέιμς Μποντ: φορούν ψαροντουφεκοστολή, μάσκα και έχουν φιάλες γεμάτες οξυγόνο.
Αν Μπάξτερ και Μπέτι Ντέιβις στην ταινία του Τζόζεφ Μακίενβιτς "Όλα για την Εύα" (1950)
«Το «Μη» και το «Δεν» της Ελευθερίας», του Γιώργου...
Καλωσήλθατε στο σπίτι …και στο πνεύμα, του Νάσου Κ...

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/