08
Σαβ, Αυγ

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

«Η Μπαλάντα της Τρύπιας Καρδιάς»

MP3


«Η Μπαλάντα της Τρύπιας Καρδιάς»



Είδος: Ερωτική περιπέτεια, μαύρη κωμωδία

Παραγωγή: Ελλάδα (2020)

Σκηνοθεσία : Γιάννης Οικονομίδη

Με τους: Βασίλης Μπισμπίκης, Βίκυ Παπαδοπούλου, Γιάννης Τσορτέκης, Στάθης Σταμουλακάτος, Βαγγέλης Μουρίκης, Γιώργος Γιαννόπουλος, Λένα Κιτσοπούλου

Διάρκεια: 140'

Διανομή: Αργοναύτες Α.Ε.– για την επαρχία: Tulip Α.Ε

Προβολή της ταινία στην Αθήνα: Αποκλειστικά στον κινηματογράφο «Άστυ» (Κοραή 4)

Η Όλγα ή η «Ωραία Κοιμωμένη» (Βίκυ Παπαδοπούλου – καλή), αποφασίζει να εγκαταλείψει τον επιχειρηματία σύζυγό της Ηρακλή (Γιάννης Τσορτέκης – καταπληκτικός!) για έναν ιδιοκτήτη νυχτερινού κέντρου τον Μάνο (Βασίλης Μπισμπίκης – καλός) και πρώην λαϊκό τραγουδιστή. Δεν αρκείται όμως σε αυτό και εγκαταλείποντας την συζυγική εστία, η μοιχαλίδα Όλγα παίρνει μαζί της κι ένα εκατομμύριο ευρώ από τον «κουμπαρά» του Ηρακλή άνδρα της.

Φυσικά, ο σύζυγος παρανοεί, και ορκίζεται εκδίκηση. Εν τω μεταξύ, ο υπόκοσμος της νύχτας, στη μικρή επαρχιακή πόλη, μπαίνει σε αναβρασμό γύρω από το παράνομο ζευγάρι.Και το κερασάκι στην τούρτα: οι φοβερές μαμάδες των δύο αντεραστών που δεν θα κάτσουν με σταυρωμένα χέρια.

Το πόσο ευθύγραμμος, εύκαμπτος και πειθαρχημένος σκηνοθέτης είναι ο Κύπριος Γιάννης Οικονομίδης το έχει αποδείξει ένδοξα μέσα από μια σειρά ταινιών, τέσσερις τον αριθμό, με απαστράπτον πετράδι στο στέμμα το παραλυτικό «Σπιρτόκουτο». Προσωπική γνώμη εκφράζω και θεωρώ την συγκεκριμένη, πρώτη, μεγάλου μήκους ταινία του ως το ύψιστο ψυχογράφημα της ελληνικής κοινωνίας των τελευταίων είκοσι χρόνων.

Από εκεί και έπειτα ο Γιάννης Οικονομίδης είναι ο κινηματογραφιστής που άλλαξε την πεδιάδα, τις πλαγιές, τις λόχμες, τα φαράγγια, τα δάση και τις όχθες του πρόσφατου, ελληνικού σινεμά, δίνοντας άλλες διστάσεις τόσο στην κινηματογράφηση, όσο και στο σεναριακό σετάρισμα με ιστορίες που έχουν σαφή αρχή, σαφή μέση και σαφές, μοιραίο τέλος. Ακολούθησαν και άλλοι σύγχρονοι Έλληνες σκηνοθέτες σε αυτά τα χνάρια και σιγά σιγά τα τελευταία χρόνια ξεκίνησε να διαφαίνεται μια μικρή, ζωογόνος αχτίδα διαφοράς και ανανέωσης στον ελληνικό κινηματογράφο, που ελπίζουμε να παραμείνει και να μην χαθεί κι αυτή στο κρόνιο σκότος της μισαλλοδοξίας και της τρέλας.

Ο Γιάννης Οικονομίδης αναγνώρισε τις δυνάμεις του στο «μαύρο» σινεμά, όπως λένε, με τους λούμπεν χαρακτήρες, τις παράνομες δραστηριότητες, τα σκοτεινά περάσματα, που συνήθως καταλήγουν σε τραγικά φινάλε και σε αυτό το σύμπαν αποτύπωσε περίτεχνα και ολοζώντανα την Ελλάδα της κομπίνας, του λαμόγιου, αλλά και του ήρωα και του παράνομου με μπέσα και ηθική. Το υπηρετεί καλά αυτό το σινεμά ο σκηνοθέτης και το αποτέλεσμα είναι ικανοποιητικό, καθώς από τις ταινίες του, πέρασαν σπουδαίοι Έλληνες ηθοποιοί, ερμηνεύοντας ποικίλους και σκληρούς ρόλους.

Το σινεμά του Γιάννη Οικονομίδη μ΄ αρέσει, όπως θαυμάζω και την τόλμη που διαθέτει να αφήνει τα σκυλιά λυτά να αλυχτούν με ωμότητα στο λερωμένο προφίλ του Έλληνα, που σήμερα είναι ο «Ελληναράς». Γουστάρω επίσης, που ο Γιάννης Οικονομίδης δοκιμάστηκε και στο θέατρο με το επιτυχημένο «Στέλλα Κοιμήσου». Πάνω απ΄ όλα όμως δημιούργησε μια σχολή, όπου το κινηματογραφικό γαμοσταυρίδι ως μέρος της ατάκα ή σκέτο ως ατάκα, απέκτησε οντότητα, εκτόπισμα και ειδικό βάρος, ξεπερνώντας το απλό μπινελίκι ως βρισιά, ανάθεμα και εργαλείο του διαλόγου, για να στρογγυλοκαθίσει πολυθρονάτο στο σαλόνι του ανθρώπινου πολιτισμού ως κάτι το εντελώς καθημερινό, απενοχοποιημένο και χρήσιμο, κάτι που θα το διαπιστώσετε και σε αυτή την ταινία.

Στην «Μπαλάντα της Τρύπιας Καρδιάς» ο Γιάννης παίζει με τους ήρωες του, όσο δεν έχει παίξει σε καμιά ταινία του, όπως παίζουν μεταξύ τους τα ξέγνοιαστα παιδιά στο σκάμμα του πάρκου, ανακατεύοντας την άμμο, λερώνοντας με λάσπη τα ρούχα τους, «κλέβοντας» ένα ή δυο φτυαράκια το ένα από το άλλο, βάζοντας τα γεμάτα άμμο δάχτυλα τους στο στόμα, φτιάχνοντας ωραίους πύργους και τέλος γκρεμίζοντας τους. Ελληνική επαρχία το διάκοσμο, μια ερωτική ιστορία προδοσίας, ένα σακ βουαγιάζ γεμάτο ευρώ, εκδίκηση και συμβόλαια θανάτου με πληρωμένους δολοφόνους, όπως ο αγαπητός Βαγγέλης Μουρίκης, έτοιμοι να βγάλουν από την μέση το ερωτευμένο ζευγάρι: Μάνος και Όλγα, που προκάλεσε την αναστάτωση στον ήδη κατακρεουργημένο και ανήθικο κόσμο τους .

Ο επιχειρηματικός κόσμος, ο κόσμος της νύχτας, με ότι αυτό συνεπάγεται, ο κόσμος του παράφορου έρωτα και ο κόσμος των μανάδων – αγορομανάδων μάλιστα – είναι οι αστερισμοί που αποφασίζει να συγκεράσει το φως τους ο Οικονομίδης στην νέα του ταινία, ραντίζοντας αυτή την φορά τα συστατικά του με χιούμορ, πετυχαίνοντας να υπάρχουν στιγμές που γενούν το γέλιο όχι το ξεκαρδιστικό, αλλά γελάς. Εδώ, ο βασικός πρωταγωνιστής, ο ασθενής στο χειρουργικό κρεβάτι του Οικονομίδη είναι η ανδρική βλακεία, ο εγωισμός, η ανοησία, το γαμώτο, αλλά και οι μανάδες που σκίζουν το αγορίστικο δέμας στα δυο και ο σκηνοθέτης τα διαχειρίζεται στον βαθμό της ακρίβειας και της αλήθειας, όπως δηλαδή συμβαίνουν σήμερα εν Ελλάδι 2020. Η δε μουσική του Ζαν Μισέλ Μπερνάρ στο score της ταινίας είναι μια μαγεία, όπου αρκετές φορές ακούγοντας τα νευρικά τζαζίστικα μέτρα τού Μπερνάρ, συνέλαβα τον εαυτό μου να βρίσκεται σε γαλλικό φιλμ noir του Μελβίλ.

Κατά την άποψη μου το γέλιο ο Οικονομίδης δεν χρειάζεται να το βάζει επί τούτου στις ταινίες του, όπως άλλωστε ο Κουέντιν Ταραντίνο και ο Γκάι Ρίτσι δεν το χρειάζονται, γιατί η πλοκή στο σενάριο είναι από μόνη της σατυρικά κινηματογραφημένη, προβοκατόρικα στημένη, οπότε στους ήρωες ή στις καταστάσεις που διαδραματίζονται στο καλογραμμένο σενάριο, όλοι θα δούμε θραύσματα των εαυτών μας και κρυφά θα γελάσουμε. Και όπως πολύ καλά γνωρίζετε και εσείς, αυτό το γέλιο, το κρυφό, το μύχιο, το ένοχο πολλές φορές είναι το πιο ξεκαρδιστικό.
«Σκοτεινά Νερά» (Dark Waters)
«O Αόρατος Άνθρωπος» (The Invisible Man)

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares