25
Δευ, Μάι

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

«Η Κική Δημουλά δεν έφυγε λυπημένη γιατί περπάτησε πολύ στα αισθήματα τα δικά της και των άλλων»

----------------

«Αὐτὴ τὴ μέρα

ἄφησε νὰ σοῦ ἐμπιστευτῶ τὴν ἱστορία μου:

Μελαγχολικός της ζωῆς ἄνεμος εἶμαι

ποὺ νυχτώθηκα καὶ ἀπόμεινα σ᾿ ἕνα χθὲς ἀνάλγητο» (Κική Δημουλά «Παράκλησις»).

Η Κική Δημουλά πήρε μαζί το όνειρό της και κατευθύνθηκε στην πίσω μεριά ενός βουνού, εκεί «που ένα φού να σου κάνει έσβησες πας…», όπως σημειώνει η ίδια στο πρώτο ποίημά της από την ποιητική συλλογή «Δημόσιος καιρός».


Διακεκριμένη και πολυβραβευμένη ποιήτρια της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς και ακαδημαϊκός έφυγε από την ζωή σε ηλικία 88 ετών. Το τελευταίο διάστημα νοσηλευόταν, σε ιδιωτικό θεραπευτήριο των Αθηνών, με αναπνευστικά και καρδιολογικά προβλήματα. Ακόμη «πεινασμένη» για τη ζωή, έτρεμε το θάνατο, όπως η ίδια είχε ομολογήσει: «Το να γράφω στα 85 ποιήματα, είναι η έκφραση αυτής της απροθυμίας μου να πεθάνω…»

Η Κική Δημουλά δεν αισθάνθηκε ποτέ βέβαιη για τίποτα, ούτε για την ποίησή της, παρότι είχε μεγάλη απήχηση στο αναγνωστικό κοινό: «Αισθάνθηκα βέβαιη μόνο για το ότι θα πεθάνω. Και την ποίηση τη θεωρώ εξαιρετικά ύπουλη κατάσταση και θανατηφόρα. Δεν σου λέει ότι την πάτησες. Δεν σου λέει ότι αυτό το έχεις ξαναπεί. Δεν σου λέει ότι επαναλαμβάνεσαι. Τίποτα. Σε παρασύρει, σε βάζει σε μια παγίδα και εσύ νομίζεις ότι αυτή τη φορά το είπες κάπως αλλιώς απ' την προηγούμενη, ενώ το έχεις πει έτσι.»

Σπουδαία δημιουργός, τίτλο που όμως είχε αποποιηθεί: «Δεν νιώθω δημιουργός. Πιστεύω ότι είμαι ένας έμπιστος στενογράφος μια πολύ βιαστικής πάντα ανησυχίας, που κατά καιρούς με καλεί και μου υπαγορεύει κρυμμένη στο ημίφως ενός παραληρήματος, ψιθυριστά, ασύντακτα και συγκεκομμένα, τις ακολασίες της με έναν άγνωστο τρόπο ζωής. Όταν μετά αρχίζω να καθαρογράφω, τότε μόνον, παρεμβαίνω κατ' ανάγκην: όπου λείπουν λέξεις, φράσεις ολόκληρες συχνά και το νόημα του οργίου, προσθέτω εκεί δικές μου λέξεις, δικές μου φράσεις, το δικό μου όργιο στο νόημα, ότι τέλος πάντων έχει περισσέψει από δικές μου ακολασίες με έναν άλλον, άγνωστο τρόπο ζωής».

Δεν αξίζουν δάκρυα για την Κική Δημουλά κι ας ξαλαφρώνει η συμφορά με τα δάκρυα , όπως υποστηρίζει ο μεγάλος μας τραγικός ο Αισχύλος. Γιατί ηΚική Δημουλά θα είναι πάντα εδώ να μας συντροφεύει, με τα ποιήματά της που μας κάνουν καλό «και είναι αυτά που πέφτουν σαν τσεκούρι στην παγωμένη θάλασσα της ψυχής μας», όπως αναφέρει ο Κάφκα.

Η Βασιλική Ράδου, όπως ήταν το πατρικό της όνομα, γεννήθηκε στην Αθήνα στις 6 Ιουνίου του 1931, με καταγωγή από την Καλαμάτα. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές της, προσελήφθη ως υπάλληλος στην Τράπεζα της Ελλάδος, στην οποία εργάστηκε επί 25 χρόνια, έως το 1974, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε. Για μια οκταετία εργάστηκε αποσπασμένη στη σύνταξη του περιοδικού Kύκλος, που εξέδιδε η τράπεζα, με λογοτεχνικό και οικονομικό περιεχόμενο, στο οποίο δημοσιεύονταν κείμενά της. Το 1954 παντρεύτηκε τον ποιητή Άθω Δημουλά (1921-1986), ο οποίος εργαζόταν ως πολιτικός μηχανικός στους Ελληνικούς Σιδηροδρόμους. Το ζευγάρι απέκτησε δύο παιδιά, τον Δημήτρη (1956) και την Έλση (1957).

Η Κική Δημουλά πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα το 1952 με την ποιητική συλλογή «Ποιήματα», την οποία αποκήρυξε μετά από λίγο και την απέσυρε από την κυκλοφορία. Από τότε εξέδωσε πάνω από 15 τις ποιητικές συλλογές.

Ηκηδεία της θα γίνει δημοσία δαπάνη ως ελάχιστος φόρος τιμής, όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση του ΥΠΠΟΑ. Η Υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού κα. Λίνα Μενδώνη αποφάσισε ότι θα ακολουθήσει μια σειρά εκδηλώσεων για να τιμηθεί η μνήμη της και το έργο της. Τώρα η Κική Δημουλά από την πίσω πλευρά του βουνού θα ατενίζει μια έρημη θάλασσα.

«Η σκέψη σου, μετὰ ἀπὸ τόση θάλασσα,

κατέβηκε ἀπὸ γλάρος,

βάζει τὸ δέρμα τῆς προσαρμογῆς καὶ χάνεται.

Ὅπου εἶναι θάμνος, πράσινη

ὅπου σκοτεινό, σκοτεινή.

Ἐκεῖ ποὺ οἱ καλαμιὲς σπέρνουν ψιθύρους…»

CONNECT YOUR CITY Δράσεις Μαρτίου
«Χρόνια όμορφα ευχόμαστε InTownPost και καλορίζικο...

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares