InTownPost

Ακολουθήστε μας :

16
Κυρ, Μάι
Tο διάβασαν 309 άτομα (309 Views)

«Η Γκαρσονιέρα», κριτική ταινίας από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

101-


«Η Γκαρσονιέρα»

(The Apartment)


Είδος: Ρομαντική δραμεντί

Παραγωγή: Η.Π.Α. (1960) – Α/Μ,σε επανέκδοση με πλήρως αποκατεστημένες ψηφιακές κόπιες

Σκηνοθεσία : Μπίλι Γουάιλντερ

Με τους: Τζακ Λέμον, Σίρλει Μακ Λέιν, Φρεντ ΜακΜάρεϊΠαρινάζ Ιζαντιάρ

Διάρκεια: 125'

Διακρίσεις: 5 Βραβεία Όσκαρ: Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας (Μπίλι Γουάιλντερ), Σεναρίου (Μπίλι Γουάιλντερ & Ίτζεκ (I.A.L.) Ντάιαμοντ), Μοντάζ και Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης Ασπρόμαυρης Ταινίας.

3 Χρυσές Σφαίρες: Καλύτερης Κωμωδίας, Α' Ανδρικού Ρόλου σε Κωμωδία (Τζακ Λέμον), Α' Γυναικείου Ρόλου σε Κωμωδία (Σίρλεϊ Μακ Λέιν)

3 Βραβεία Bafta: Καλύτερης Ταινίας, Α' Ανδρικού και Γυναικείου Ρόλου

Διανομή: Odeon

Ο Σι Σι Μπάξτερ (Τζακ Λέμον – μοναδικός!) είναι ο φιλόδοξος και εργατικός υπάλληλος ασφαλιστικού κολοσσού, που θέλει να ανέλθει στον ιστό της εταιρείας. Ευνοεί τους μεγαλοδιευθυντάδες δίνοντάς τους το κλειδί της γκαρσονιέρας του για τις εξωσυζυγικές τους περιπέτειες. Ανάμεσά τους είναι και το αφεντικό του, ο Τζέι Ντι Σέλντρεϊκ (Φρεντ Μακ Μάρεϊ - καλός), που ο Μπάξτερ μαθαίνει πως χρησιμοποιεί το διαμέρισμά του για να κοιμάται με τη Φραν Κιούμπελικ (Σίρλεϊ Μακ Λέιν – υπέροχη!), την γλυκιά χειρίστρια ανελκυστήρων, με την οποία ο Μπάξτερ είναι ερωτευμένος.

Όταν ο Σέλντρεϊκ όμως παρατάει τη νεαρή Φραν, εκείνη προσπαθεί να δώσει τέλος στη ζωή της, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στον Μπάξτερ να σώσει τη γυναίκα των ονείρων του, με κόστος, πιθανώς, να χάσει την δουλειά του.

Ακριβώς ένα χρόνο μετά της μεγάλης επιτυχίας του Αυστροούγγρου-Αμερικανού σκηνοθέτη Μπίλι Γουάιλντερ «Μερικοί το Προτιμούν Καυτό» (Some Like It Hot – 1959) με την Μέριλιν Μονρόε, τον Τζακ Λέμον και τον Τόνι Κέρτις, ο Γουάιλντερ εκμεταλλεύεται στο έπακρο την υποκριτική δεινότητα του σπουδαίου κωμικού Τζακ Λέμον, για να φιλμάρει την δραματική ηθογραφία, με τις προσεγμένες και τις εύστοχες κωμικές πινελιές με τον τίτλο: «Η Γκαρσονιέρα». Η υπόθεση του έργου κάλλιστα θα μπορούσε να είναι ένα δράμα, υφασμένο πάνω σε θλιβερό, ερωτικό γαϊτανάκι αλλά στα χέρια του «μάγου» των κινηματογραφικών χαρακτήρων Μπιλ Γουάλιντερ (τον εκτιμώ αφάνταστα ως σκηνοθέτη), η ατμόσφαιρα ζεσταίνεται και μετατρέπεται σε καλοακονισμένο κοπίδι να χαράζει αισθαντικά και αισιόδοξα το άλικο μετάξι. Είναι μέγας σκηνοθέτης ο Γουάλιντερ και ο Λέμον ηθοποιός μεγατόνων.

Ταινία που κρατάει το άρωμα της ανεξίτηλο, ακόμα κι αν περάσουν χίλια χρόνια από την δημιουργία της, βλέπεται ξανά και ξανά. Άλλωστε ο Μπίλι Γουάλιντερ κατέχει την μαστοριά να μετασχηματίζει κινηματογραφικές εικόνες και ήρωες άλλοτε σε καταστροφικό οξύ, διαβρώνοντας και το πιο άκαμπτο ατσάλι, κι άλλοτε σε ιαματική αλοιφή για τα εγκαύματα. Η οπτική του είναι μεγαλειώδης κι η διαχείριση των υποκριτικών εργαλείων που διαθέτει, όπως ο Τζακ Λέμον και η Σίρλεϊ Μακ Λέιν, είναι ουράνια. Λαμπρός και ευπροσάρμοστος κινηματογραφιστής, σχοινοβατεί με ακρίβεια ανάμεσα στο δράμα, την κωμωδία και την σάτιρα με μαγευτικό τρόπο.

«Η Γκαρσονιέρα», αν και είναι καταχωρημένη στο είδος των κωμωδιών, λειτουργεί σαν ωρολογιακή βόμβα στα αξιακά θεμέλια της Αμερικής στις αρχές της δεκαετίας των σίξτις, όταν ο μεταπολεμικός Αμερικάνος της πυρηνικής εποχής βολεύεται στην φιλόδοξη και «σκληρή» ψευδαίσθηση του «American dream» και τα κοινωνικά παρελκόμενα του. Μόνο ένας Τζακ Λέμον θα μπορούσε να φέρει εις πέρας τον απαιτητικό ρόλο του Σι Σι Μπάξτερ, που λες και είναι βγαλμένος από το στοιχειωμένο, εύθυμο μικροκύτταρο του ήρωα Μπάρτλεμπι, του λογοτέχνη Χέρμαν Μελβίλ. Βέβαια, όπως ο ίδιος ο Γουάλιντερ είχε αναφέρει, η ιδέα της «Γκαρσονιέρας» (σενάριο του ίδιου του σκηνοθέτη και του Ίτζεκ (I.A.L.) Ντάιαμοντ), εκπορεύεται από την ταινία του Ντέιβιντ Λιν «Σύντομη Συνάντηση» (Brief Encounter – 1945), με την Σίλια Τζόνσον και τον Τρέβορ Χάουαρντ.

Για την ιστορία του σινεμά να αναφέρουμε, πως «Η Γκαρσονιέρα» είναι η τελευταία ασπρόμαυρη ταινία εκείνης της εποχής που κερδίζει πέντε τον αριθμό Όσκαρ (Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας (Μπίλι Γουάιλντερ), Σεναρίου (Μπίλι Γουάιλντερ & Ίτζεκ (I.A.L.) Ντάιαμοντ), Μοντάζ και Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης Ασπρόμαυρης Ταινίας), για να ακολουθήσει σε ασπρόμαυρο φορμάτ το 1993 «Η Λίστα του Σίντλερ και «The Artist» το 2011.

Photo Gallery «Η Γκαρσονιέρα»
«Οι Νέοι Μεταλλαγμένοι»
«Tenet»: Κριτική ταινίας από τον Γιώργο Noir Παπαϊ...

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/