27
Τρι, Οκτ

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

«Η Αρχαία Κασσώπη της Ηπείρου: Αφετηρία του Βόρειου Δρόμου του Μεταξιού» (Μέρος Α΄), γράφει ο Μιχάλης Μπατής

exon-11124anchip334


Θεωρώ σκόπιμο πριν αναφερθώ στην λησμονημένη πόλη της Κασσώπης της Ηπείρου, που αποτελούσε την αφετηρία του θρυλικού βόρειου δρόμου του μεταξιού στην αρχαιότητα, να ασχοληθώ πρώτα με την ιστορία της Αρχαίας Ηπείρου, αυτού του λησμονημένου, πτωχού και διηρημένου σήμερα Ελληνικού κομματιού της αρχαίας Ελλάδος.

Η Αρχαία Ελληνική Ήπειρος! Η Ήπειρος του Μαντείου της Δωδώνης και του Νεκρομαντείου του Αχέροντα, όπου σύμφωνα με τον Όμηρο, από αυτό το σημείο κατέβηκε ο Οδυσσέας στον Κάτω Κόσμο για να συναντήσει τον μάντη Τειρεσία και να πάρει χρησμό για τον γυρισμό του στην Ιθάκη.

Η Ήπειρος των αρχαίων πόλεων που ήκμαζαν πολιτισμικά και οικονομικάόπως: η Αμβρακία, Αντιπάτρεια, Απολλωνία, Εχινού, Κασσώπης, Επιδάμνου, Πάνορμος, Ωρράο, Βουθροτόν, Φοινίκης. Η Ήπειρος της Ολυμπιάδος, του Θαρύπα, του Άδμητου, του Πύρου, του Νεοπτόλεμου του Α,΄Β΄ και του Νεοπτόλεμου Γ, του Αρύββα, του Αλκέτα, του Αλέξανδρου του Α΄, της Δηιδάμειας.

Η Ήπειρος των Φιλοσόφων Πρίσκου και του Αμμώνιου, επαναφέροντας στην μνήμη μας τον υψηλό πολιτισμό της πετραίας αυτής περιοχής και την Ελληνικότητα της Ηπείρου, από την αρχαία εποχή έως το Αλβανικό κατασκεύασμα των Ευρωπαίων «εταίρων» και πιο συγκεκριμένα της Ιταλίας και της Αυστρο-ουγγαρίας τον προηγούμενο αιώνα. Όχι πως σήμερα η Ελληνική πολιτεία διαχρονικά ενδιαφέρεται για αυτό το κομμάτι του Ελληνισμού.

Mιά Αρχαία Ελληνική Ήπειρος που μιλούσε, ζούσε, πίστευε και έγραφε Ελληνικά.

Μάλιστα οΚοσμάς ο Θεσπρωτός (1780-1852) έγραφε ιδίως για το βορειότερο κομμάτι της, ότι στην Ήπειρο βρίσκονταν πολλές αρχαιοελληνικές αποικίες, που είχαν βασιλείς και ελληνικούς νόμους και γι' αυτό οι Ηπειρώτες ήταν περισσότερο πολιτισμένοι παρά οι Ιλλυριοί.

Γη της ελληνικής Ηπείρου


Η Αρχαία Ήπειρος


Ετυμολογία

Τραχιά και ορεινή περιοχή, η Ήπειρος ήταν η βορειοδυτική περιοχή της αρχαίας Ελλάδας. Η λέξη «Ήπειρος» ετυμολογικά προέρχεται από τη δωρική έκφραση «Άπειρος Χώρα». Η λέξη "ΑΠΕΙ ΡΩΤΑΝ" που αναγράφεται στα αρχαία νομίσματα ανήκει στη δωρική διάλεκτο των Ηπειρωτών. Η λέξη αυτή (δωρικού τύπου) είναι αναγεγραμμένη σε αρχαία νομίσματα της Ηπείρου που ανεβρέθησαν στην περιοχή της Δωδώνης και σημαίνει των Ηπειρωτών.

Παραδόσεις που επέζησαν μεταξύ των Δωριέων και έφθασαν μέσω του Πινδάρου (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τ. Β΄, σ. 237), του Ηροδότου (1.56.3) «ἐπὶ μὲν γὰρ Δευκαλίωνος βασιλέος οἴκεε γῆν τὴν Φθιῶτιν, ἐπὶ δὲ Δώρου τοῦ Ἕλληνος τὴν ὑπὸ τὴν Ὄσσαν τε καὶ τὸν Ὄλυμπον χώρην, καλεομένην δὲ Ἱστιαιῶτιν. ἐκ δὲ τῆς Ἱστιαιώτιδος ὡς ἐξανέστη ὑπὸ Καδμείων, οἴκεε ἐν Πίνδῳ, Μακεδνὸν καλεόμενον», και άλλων αρχαίων συγγραφέων στην εποχή μας, ανέφεραν, ότι απώτεροι πρό­γονοι (των Δωριέων) ήταν Μακεδνοί, δηλαδή Μακεδόνες που κατοικούσαν στην Πίνδο και συγκεκριμένα στην περιοχή του Λάκμου, τμήμα της οροσειράς της νότιας Πίνδου.

Το όνομα Ήπειρος προέρχεται από την λέξη Άπειρος όπου το «Η» αντικατέστησε το «Α». Άπειρος χώρα ονομαζόταν η ευρύτερη περιοχή της Δωδώνης. Το ότι συνήθως τη λέξη «ΑΠΕΙ ΡΩΤΑΝ», την βλέπουμε χωρισμένη σε δύο λέξεις, έχει να κάνει με το ότι δεν χώραγε στα αρχαία νομίσματα ολόκληρη και αναγκαστικά την διαχώριζαν σε δύο κομμάτια. Τιμής ένεκεν χρησιμοποιούμε και σήμερα τον ίδιο σχηματισμό της λέξεως, παρόλο που δεν υπάρχει πρόβλημα χώρου στο να γραφεί ενιαία.

Γνωστή από τα χρόνια του Ομήρου η Ήπειρος, («Απείρου γης» των αρχαίων θαλασσοπόρων, δηλαδή χώρα δίχως πέρας), πήρε το ιστορικό της όνομα πολύ αργότερα. Η λέξη σήμαινε την απέραντη έκταση, τη στεριά και το όνομα αυτό έπαιρνε στ' αρχαία χρόνια κάθε ηπειρωτική χώρα. Ο Θουκυδίδης προθέτει της λέξης ειδικό προσδιορισμό: «η ήπειρος η καταντικρύ», «η κατά Κερκύραν ήπειρος», «οι εκείνη ηπειρώται», πράγμα που δηλώνει την -ακόμη και τότε- γεωγραφική σημασία του όρου. Και πριν από τον Θουκυδίδη, συγγραφείς όπως ο Εκαταίος και ο Πίνδαρος κάνουν χρήση του ονόματος Ήπειρος.

Ο Εκαταίος, γεωγράφος του 6ου π.Χ. αιώνα, αναφέρει το Βουθρωτό πόλη της Ηπείρου και λιμάνι της ίδιας, τον Ωρικό. Ο Στέφανος Βυζάντιος στο έργο του «Εθνικά» αναφέρει: «Εκαταίος ο Μιλήσιος λιμένα καλεί Ηπείρου Ωρικόν (κοντά στον Αυλώνα) εν τη Ευρώπη». Και ο Πίνδαρος (Εγκώμια - Νera IV 8.3) την μνημονεύει, αναφερόμενος στον βασιλέα της Νεοπτόλεμο: «Νεοπτόλεμος δ' Απείρω διαπρύσια βουβόται τόθι πρώνες έξοχοι κατάκεινται, Δωδωνάθεν αρχόμενοι προς Ιόνιον πόρον...».

Το όνομα Ήπειρος όπως αναφέρει και η Καίτη Αργυροκαστρίτη στο άρθρο της (Αρχαία Χώρα Ηπειρώτις) το έδωσαν, χωρίς αμφιβολία πρώτοι, οι απέναντι νησιώτες, ιδίως οι Κερκυραίοι και οι Λευκαδίτες και σιγά σιγά, στη συνέχεια το πήραν οι ίδιοι οι γηγενείς κάτοικοί της και, μέσα στον γεωγραφικό ιστό ενέγραψαν, στην ιστορική τους διαδρομή, τις έννοιες του έθνους, της γλώσσας, των τρόπων ζωής (ως κοινών). Από τον 4ο π.Χ. αιώνα το όνομα δηλώνει τη χώρα που απλώνεται απ' τα Ακροκεραύνεια όρη ως τον Αμβρακικό, με ανατολικό σύνορο προς τη Θεσσαλία και τη Μακεδονία την οροσειρά της Πίνδου και νότια με τον Αμβρακικό

Το Μαντείο της Δωδώνης στην Ήπειρο


Σχέση Ηπείρου και Μυκηναΐων


Κατά το δεύτερο μισό της 3ης προχριστιανικής χιλιετίας η Ήπειρος βρίσκεται ακριβώς έξω από τα όρια της λεγόμενης περιφέρειας του Μυκηναϊκού κόσμου, αποτέλεσε όμως ένα υπολογίσιμο κράτος που κατείχε κατά κύριο λόγω την ευρύτερη περιοχή της σύγχρονης Ηπείρου, καθώς και της Βόρειας Ηπείρου. Κατοικήθηκε από τους παλαιολιθικούς χρόνους. Οι ανασκαφές του Βρετανού καθηγητή Eric Higgs της Οξφόρδης με τον Σωτήριο Δάκαρη το 1963-1965 στο Παλαιολιθικό Σπήλαιο Ασπροχάλικο Πεβέζης, απέδωσε ευρήματα ζωής του Homo Sapiens από το 100.000 - 10.000 π.Χ.

Παρόμοια ευρήματα έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη των ανωτέρω καθηγητών και στην θέση Καστρίτσα Ιωαννίνων. Μεταγενέστερα οι κάτοικοι εκείνης της εποχής ήταν τροφοσυλλέκτες, κυνηγοί και ποιμένες, κατασκευάζοντας ογκώδεις τύμβους για να θάψουν τους ηγέτες τους. Οι τύμβοι αυτοί είχαν παρόμοια χαρακτηριστικά με εκείνους που κατασκευάστηκαν αργότερα από τους Μυκηναίους. Τα μέχρι σήμερα γνωστά αρχαιολογικά ευρήματα από την Ήπειρο δείχνουν, πως οι Μυκηναΐοι γνώριζαν σε ικανοποιητικό βαθμό τα γεωγραφικά όρια της περιοχής. Τα στοιχεία όμως που αντλούνται από την ανεύρεση των μεγάλων τύμβων Μυκηναϊκής τεχνοτροπίας, ταφικών κτερισμάτων και αγγείων, ισχυροποιεί αυτό που έχει υποστηριχθεί από την αρχαιολογική κοινότητα, ότι αποτελεί απόδειξη της συγγένειας μεταξύ Ηπειρωτών της παλαιολιθικής και νεολιθικής εποχής και Μυκηναΐων της μετέπειτα εποχής του Χαλκού.

Ευρήματα τάφου στην Κερασώνα και στο Μιχαλίτσι της Πρέβεζας μαρτυρούν τις σχέσεις των περιοχών αυτών με την Αθήνα και τη Μεγάλη Ελλάδα (Κάτω Ιταλία και Σικε­λία). Οι κάτοικοι των απομακρυσμένων από τα παράλια περιοχών είχαν περισσότερες επα­φές με τους κατοίκους της Μακεδονίας. Στην προσπάθειά τους να επιβιώσουν και να διατηρήσουν την Ελληνικότητά τους, οι Έλληνες αυτοί των άκρων (Ηπείρου, Μακεδονί­ας), αντιμετωπίζοντας συνεχώς εχθρικές επιθέσεις, διατήρησαν πλήθος στοιχείων της αρχαιότερης Μυκηναϊκής εποχής. Επίσης στο Κεφαλωχώρι Φιλιάτες ανευρέθηκε Κιβωτιόσχημος τάφος, 3ου μέχρι 1ου αιώνα π.Χ. με πλούσια κτερίσματα.

Στην Ήπειρο επίσης βρέθηκαν και πολλοί οικισμοί και ευρήματα της καθεαυτού Μυκηναϊκής εποχής. Τα πιο σημαντικά από αυτά βρέθηκαν στο Νεκρομαντείο του Αχέροντα ποταμού και στο Μαντείο της Δωδώνης (του Δωδωναίου Δία). Τα στοιχεία αυτά συνηγορούν στην αποίκηση περιοχών της Ηπείρου από τους Μυκηναΐους περί το 900 - 800 π.Χ..

Το Αρχαίο Νεκρομαντείο του Αχέροντα


Πολιτειακή και Πολιτισμική ανάπτυξη της Ηπείρου


Ο Ελληνικός πολιτισμός της Ηπείρου είναι ένα από τα πιο σημαντικά κεφάλαια του ελληνικού πολιτισμού. Εκεί κείται η Ελλοπία, περιοχή γύρω από την Δωδώνη και την κοιλάδα των Ιωαννίνων, όπου κατοικούσαν οι Σελλοί ή Ελλοί, από το όνομα των οποίων κατά την άποψη πολλών γλωσσολόγων προέρχεται η λέξη Ελλάς. Επίσης, εκεί ευρίσκεται το αρχαιότερο μαντείο στον Ελλαδικό χώρο, το ιερό της Δωδώνης αφιερωμένο στο Δωδωναίο Ζευς, τον πελασγικό, ο οποίος λατρευόταν από όλους τους Έλληνες.

Οι κάτοικοι της Ηπείρου, ειδικά δε αυτοί της Βορείου Ηπείρου κατάφεραν να διασώσουν την εθνική φυσιογνωμία τους παρά το γεγονός ότι υπέστησαν αλλεπάλληλες δοκιμασίες από ξένους κατακτητές. Πόλεις όπως η Φοινίκη, το Βουθρωτό, η Αντιγόνεια, η Νικόπολη και η Βερενίκη αποτελούν σημαντικά κέντραελληνικού πολιτισμού.

Στη πόλη Φοινίκη, στις ανασκαφές που πραγματοποίησε ο αρχαιολόγος Δημήτρης Τσόντης ανακαλύφτηκαν επιγραφές που ανήκουν στον 3ο αιώνα όπως επί παραδείγματι «Εύνομο Νίκαν», «Ταν ευατού έχει», «Ένεκεν και εύνοιας».

Καθοριστικές υπήρξαν οι πολιτισμικές επιρροές, έτσι όπως διαμορφώθηκαν από τις αποικίες (των Μυκηναΐων όπως η Εφύρα, των Κορινθίων, η Αμβρακία, των Ηλείων Απολλωνία και Επίδαμνο), που σηματοδότησαν αναμφισβήτητα μια βαθμιαία εμπολιτιστική δραστηριότητα προς (και βέβαια από) τα ηπειρωτικά φύλα, μετέφεραν και μετάλλαξαν ένα πρότυπο πολιτικής ζωής που εγγράφονταν στα οικιστικά πλαίσια των πόλεων και περιλάμβανε, δημιουργία αγορών, θεάτρων, παλαιστρών, σταδίων, γυμνασίων, και παρήγαγαν -ή μετέφεραν- κοινά προς τα απομιμούμενα στοιχεία πολιτικής οργάνωσης, με ιδιαιτερότητες αναμφισβήτητα εμπλουτισμένα. Ο τρόπος παραγωγής των βορειοδυτικών αυτών κέντρων είναι κυρίως δουλοκτητικός όπως αναφέρει η Καίτη Αργυροκαστρίτη.

Η γεωργία και η κτηνοτροφία είναι οι σημαντικότερες παραγωγικές πηγές για την οικονομία και τον πληθυσμό. Μέσα από τις επιγραφές, κυρίως τις απελευθερωτικές του Βουθρωτού, της Κασσώπης, της Δωδώνης, αποκαλύπτεται η συνοχή και h λειτουργικότητα των μικρών κοινωνικών συνόλων, η οικογενειακή κοινοκτημοσύνη, ο ισχυρός ρόλος της ακηδεμόνευτης γυναίκας του σπιτιού, που ελέγχει το εργατικό δυναμικό, την οικονομία και την τάξη του οίκου της, η αύξηση του αριθμού των δούλων και ο καθορισμός της εθνικής τους προέλευσης.

Η πολιτισμική ανάπτυξη των Ηπειρωτικών πόλεων της Ηπείρου κατέστησε την πόλη Βουθρωτό, ισχυρό πολιτικό και θρησκευτικό κέντρο κατά τον 3ο -1 ο π.Χ. αιώνα, μετατρέπεται το 44 π.Χ. από τον Καίσαρα σε ρωμαϊκή αποικία βετεράνων, δηλαδή σε επαρχιώτικο ρωμαϊκό κέντρο και θέρετρο.

Το αρχαίο θέατρο του Βουθρωτού της Βόρειας Ηπείρου, χτισμένο στην κλιτύ της ακρόπολης, με θέα το Κανάλι Βιβάρι.


Το αρχικό πολιτειακό σύστημα της Αρχαίας Ηπείρου ήτο η βασιλεία κατά την διάρκεια του 5ου - 4ου αιώνα. Καθίσταται όμως ως ενιαίο βασίλειο κατά την διάρκεια του 4ου αιώνα. Η φυλή των Μολοσσών ένωσε τις δυνάμεις της με τους Θεσπρωτούς και τους Χάονες, με αποτέλεσμα την ανάπτυξη ενός ισχυρού κράτους με δικό του βασιλιά, αξιωματούχους, νόμισμα, αυλή, συμβούλιο απεσταλμένων των φυλών και στενές σχέσεις με το γειτονικό Μακεδονικό Βασίλειο. Με την υποστήριξη των Μακεδόνων οι ενωμένοι πλέον Ηπειρώτες κατέλαβαν άλλες πόλεις στα δυτικά, αποκτώντας πρόσβαση στη θάλασσα.

Η δυναστεία των Μολοσσών, γνωστή και ως Αιακίδες, ήταν σαφώς ελληνικό φύλο. Διεκδικούσε μάλιστα καταγωγή από τον Αχιλλέα όπως αναφέρει και ο Όμηρος (Φ 187 - 189). Με τον τρόπο αυτό η Ήπειρος ενώθηκε σε ενιαία πολιτική οντότητα το 370 π.Χ. Περί το 359 π.Χ. η Μολοσσή πριγκίπισσα Ολυμπιάδα, ανιψιά του βασιλιά Αρρύβα της Ηπείρου, παντρεύτηκε τον βασιλιά Φίλιππο Β΄ της Μακεδονίας. Το τέλος της δυναστικής περιόδου (Αιακιδών) τελειώνει με τον Θάνατο της Βασιλίσσης Δηιδάμιας το 233 π.Χ.

Μετά τη δολοφονία της Δηιδάμειας, οι Ηπειρώτες ανακήρυξαν ομοσπονδιακή δημοκρατία αντικαθιστώντας τη χαλαρή Ηπειρωτική Συμμαχία των Μολοσσών, με μια πιο διευρυμένη μορφή, το «Κοινό των Ηπειρωτών1». Η Συμμαχία των Μολοσσών ή Άπειρος συνυπήρχε μαζί με τη βασιλεία των Αιακιδών. Το Κοινό Ηπειρωτών πλέον δεν συνοδεύεται από παράλληλη εξουσία. Γι' αυτό και στερούμεθα ονομάτων ηγετών. Είναι ένα ριζοσπαστικό αυτόνομο όργανο που ασκεί εξουσία στους Ηπειρώτες και περιλαμβάνει πλέον όλα τα φύλα, Ηπειρώτες, Θεσπρωτούς και Ηλείους αποίκους.

Μόνο μεμονωμένοι Ηπειρώτες ή πόλεις απουσίαζαν από το Κοινό. Είναι όργανο απολύτως δημοκρατικό με πυραμιδοειδή εξουσία και κορυφή ενιαύσια που υπακούει στη διευρυμένη βάση της. Η οργάνωσή του στηρίζεται στη συνένωση περισσότερων μικρών φυλών, ομάδων που συνθέτουν Ομοσπονδιακό Οργανισμό.

Είναι συγκεντρωτικό κράτος αρμόδιο για την άσκηση έσω και εξωτερικής πολιτικής, υπεύθυνο επίσης για την οικονομική και τελωνειακή διαχείριση, παραγωγή νομίσματος και τη χορηγία πολιτείας. Δεν είχε συγκεκριμένη έδρα αλλά μετέφερε την έδρα συνεδριάσεων και αποφάσεων από την Πασσαρώνα, στην Ελέα, στην Κασσώπη, την Αμβρακία. Η ομοσπονδιακή δημοκρατία καταργείται με τη ρωμαϊκή κατάκτηση του 168 π.Χ. από τις λεγεώνες του ύπατου Αιμίλιου Παύλου.


Παραπομπή:

1)Το Ιστορικό του Κοινού των Ηπειρωτών

Πολιτικό, οικονομικό και πολιτιστικό κέντρο του Κοινού ήταν η Δωδώνη, όπου και το περίφημο μαντείο, η οποία αρχικώς υπήρξε το θρησκευτικό, πολιτιστικό και πολιτικό κέντρο του Κοινού των Μολοσσών. Το 297 π.Χ., αρχηγός του Κοινού έγινε ο περίφημος βασιλιάς Πύρρος (γνωστός και με το προσωνύμιο, ο Αετός της Ηπείρου). Όταν η Κέρκυρα κατακτήθηκε από τους Συρακουσίους του τυράννου Αγαθοκλέους, προσφέρθηκε στον Πύρρο, ως προίκα για το γάμο του (τον πρώτο μιας σειράς που ακολούθησε) με τη Λάνασσα, κόρη του Αγαθοκλή. Το νησί έγινε τότε και αυτό τμήμα του Κοινού των Ηπειρωτών. Την ίδια εποχή πιθανολογείται ότι ιδρύθηκε και ο κερκυραϊκός οικισμός της Κασσιόπης για να χρησιμεύσει ως βάση για τις εκστρατείες του Πύρρου. Το νησί της Κέρκυρας παρέμεινε στη συμμαχία των Ηπειρωτών μέχρι το 255 π.Χ., όταν και έγινε ανεξάρτητο μετά το θάνατο του γιου και διαδόχου του Πύρρου, Αλέξανδρου Β'. Το τέλος του Κοινού των Ηπειρωτών συνέβη το 170 π.Χ.

Μετά τη δολοφονία της Δηιδάμειας, όπως αναφέρει και ο συγγραφέας Μίλτος Γήτας οι Ηπειρώτες ανακήρυξαν δημοκρατία αντικαθιστώντας τη Συμμαχία ή Άπειρο με μια πιο διευρυμένη μορφή, το «Κοινό των Ηπειρωτών». Η Συμμαχία ή Άπειρος συνυπήρχε μαζί με τη βασιλεία. Το Κοινό δε συνοδεύεται από παράλληλη εξουσία. Είναι ριζοσπαστικό αυτόνομο όργανο που ασκεί εξουσία στους Ηπειρώτες. Μόνο μεμονωμένοι Ηπειρώτες ή πόλεις απουσίαζαν από το Κοινό. Είναι όργανο απολύτως δημοκρατικό με πυραμιδοειδή εξουσία και κορυφή ενιαύσια που υπακούει στη διευρυμένη βάση της. Η οργάνωσή του στηρίζεται στη συνένωση περισσότερων μικρών εθνών, ομάδων που συνθέτουν Ομοσπονδιακό Οργανισμό. Είναι συγκεντρωτικό κράτος αρμόδιο για την άσκηση έσω και εξωτερικής πολιτικής, υπεύθυνο επίσης για την οικονομική και τελωνειακή διαχείριση, παραγωγή νομίσματος και τη χορηγία πολιτείας.

Τότε η Ήπειρος βρισκόταν σε ύψιστο κίνδυνο: νότια πολιορκούσαν οι Αιτωλοί, βόρεια οι Ιλλυριοί, το χειρότερο όμως ήταν η εμφάνιση του κινδύνου από τη Δύση, οι Ρωμαίοι. Τα όρια της Ηπείρου συρρικνώθηκαν καθώς δείχνει ο κατάλογος θεαροδόκων των Δελφών, που χρονολογείται στο τέλος του 3ου αι. π.Χ. Αναφέρονται ξεχωριστά το Άργος, Αμφιλοχικό, Αμβρακία, η οποία δεν ανήκει στο «Κοινό των Ηπειρωτών» αλλά έγινε μέλος της Αιτωλικής συμπολιτείας το 223 ή 222 π. Χ., η Κασσώπη, οι Αθαμάνες, η Φοινίκη της Χαονίας, η Αμαντία και το Δυρράχιο. Πολλά έθνη έμειναν αρχικά έξω από το Κοινό. Σύμφωνα με επιγραφές από τη Δωδώνη το όνομα του κράτους είναι «Κοινό των Ηπειρωτών» ή «Απειρωτάν».

Το συμβούλιό τους, η «Συνέλευση των Ηπειρωτών» ονομάζεται επίσης «Δήμος των Απειρωτάν», «Εκκλησία του Δήμου», και consilium Απειρωτάν. Υπάρχει και ο όρος Απειρώται = Συνέλευση των Ηπειρωτών.

Το 230/229 π. Χ., με το θάνατο του Άγρωνα βασίλευσε η χήρα του, Τεύτα, που επιτρόπευε τον ανήλικο γιο της, Πίννη. Με ισχυρό στρατό τόλμησε να χτυπήσει και να κυριεύσει ακόμη και τη Φοινίκη. Κατόπιν επιτέθηκε και κατά της πόλης Αντιγόνειας του Πύρρου Α΄. Οι Ηπειρώτες ενοχλήθηκαν. Με τη βοήθεια του Κοινού των Αιτωλών και του Αχαϊκού Κοινού πέτυχαν μία συνθήκη με τους Ιλλυριούς και επέβαλλαν υποχώρηση από τα εδάφη που είχαν κατακτήσει.

 Στο επόμενο Δεύτερον Μέρος της ιστορικής μελέτης έρευνας: «Η Ελληνικότητα της Ηπείρου»


Βιβλιογραφία:

Ισίδωρος Σκληρός: Η Άγνωστη αρχαία ιστορία της Βορείου Ηπείρου και των εκεί Ελλήνων

Νίκος Υφαντής: Η γέννηση της Ηπείρου

Γιάννης Πέππας: Η Ήπειρος στην Προϊστορική Εποχή

Κοσμάς ο Θεσπρωτός: Γεωγραφία Αλβανίας και Ηπείρου

Εκαταίος ο Μιλήσιος: Εγκυκλοπαίδεια "Πάπυρος - Λαρούς", Αθήνα, 1964

Θουκυδίδης: Ιστορίες Αττικά 2.80,5

Καίτη Αργυροκαστρίτη: Αρχαία Χώρα Ηπειρώτις

Κλαύδιος Πτολεμαίος: Γεωγραφικά Βιβλ. Γ Κεφ 13

Στράβων: Ιστορίαι ΙΘ

Φλαβιος Εύτροπος: Breviarium historiae Romanae,

Eκδοτική Αθηνών: Ιστορία του Ελληνικού Έθνους

'Hπειρος: Eκδόσεις Δωδώνη:

Ηρόδοτος: Ιστορία Η 45

Προκόπιος: Περί πολέμων 5.15.25

Ηρόδοτος: Ιστορία Β 54-57Έ

Πλούταρχος: Βίοι Παράλληλοι

Διαδικτυακός τόπος του Ν. Θεσπρωτίας

Βιργίλιος: Αινιάδα 3.295

Στράβων: Περί Ηπειρώτιδως

Ησύχιος: Αθήναιος Σύνοψις 8.350α

Ηγήσανδρου Υπόμνημα

Στρατόνικος

Λεξικό Ησύχιου: σελ. 612 λήμματα Έλληνες - Ελλοί

Ήπειρος: 4000 χρόνια Ελληνικής Ιστορίας και Πολιτισμού», Εκδοτική Αθηνών Α.Ε., Αθήνα 1997.

Ήπειρος 4000 χρόνια Ελληνικής Ιστορίας και Πολιτισμού: Εκδοτική Αθηνών


«Η Αρχαία Κασσώπη της Ηπείρου: Αφετηρία του Βόρειο...
«Αίγυπτος: Απόρροια του Αρχαίου Ελληνο-Πελασγικού ...

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares