InTownPost

Ακολουθήστε μας :

16
Κυρ, Μάι
Tο διάβασαν 138 άτομα (138 Views)

«Ευτυχία»

 

  • Είδος: Δραματική βιογραφία ιστορικής περιόδου
  • Παραγωγή: Ελλάδα (2019)
  • Σκηνοθεσία : Άγγελος Φραντζής
  • Με τους: Κάτια Γκουλιώνη, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, Θάνος Τοκάκης
  • Διάρκεια: 120’
  • Διανομή: Tanweer

Η Ευτυχία είναι μικροπαντρεμένη με έναν κατά πολύ μεγαλύτερο σε ηλικία άνδρα. Ταξιδεύει από το Αϊδίνι στην Ελλάδα με τη μητέρα και τις δύο κόρες της την περίοδο του μικρασιατικού, μεγάλου ξεριζωμού των Ελλήνων το 1922 για να συναντήσει τον σύζυγο της στην Αθήνα. Στο πλοίο του ξενιτεμού παίρνει την απόφαση να μην αφήσει τη ζωή να την προσπεράσει, αλλά να την ζήσει, όπως θέλει. Και τη ζει! Γράφει ακατάπαυστα σε ό,τι πιάνει το μελάνι, από χαρτοπετσέτες και κουτιά από τσιγάρα μέχρι υπόλοιπα λογαριασμών. Καπνίζει, ερωτεύεται με πάθος, χαρτοπαίζει με θράσος σε πολυτελή σαλόνια, αλλά και σε παράνομα υπόγεια.

Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου μεγαλώνει. Μία δασκάλα που γίνεται  ηθοποιός στα μπουλούκια και στο θέατρο, μία ποιήτρια που γίνεται η πρώτη, μεγάληΕλληνίδα στιχουργός του λαϊκού τραγουδιού. Συνεργάζεται με όλες τις διάσημες μουσικές προσωπικότητες της χώρας, από τον Βασίλη Τσιτσάνη και τον Απόστολο Καλδάρα, ως τον Μανώλη Χιώτη, τον Αντώνη Ρεπάνη και τον Μάνο Χατζιδάκι, υψώνοντας θαρραλέα ανάστημα, σε έναν σκληρό και τυπικά ανδροκρατούμενο κόσμο. Αυτή είναι η ζωή της!



https://youtu.be/pn4IXET17tM








Αξιοπρεπέστατη καθ΄ όλα ελληνική παραγωγή, που δεν έχει να ζηλέψει απολύτως τίποτα από αντίστοιχες της αλλοδαπής. Μια σπουδαία, κινηματογραφική έκπληξη ξετυλίγεται στην μεγάλη οθόνη με δυο πρωταγωνίστριες πραγματική απόλαυση σε μια ιστορία που την απολαμβάνεις αγόγγυστα ξανά και ξανά. Η ζωή της ποιήτριας και κατόπιν της πρώτης σπουδαίας, Ελληνίδας στιχουργού του λαϊκού μας τραγουδιού Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, αναβιώνει ντόμπρα και ακομπλεξάριστα, το παλιό, καλό, λαϊκό σινεμά με όλη την μαστοριά του σήμερα. Ο σκηνοθέτης Άγγελος Φραντζής ορθώνει έναν κινηματογραφικό άθλο, διατυπώνοντας ξεκάθαρα, πως ο κινηματογράφος εκτός από τέχνη είναι και μεράκι, εκτός από μικροψυχία είναι μια ανοιχτωσιά καρδιάς ικανή να γράψει ιστορία.

Εγκλωβισμένοι οι θεατές στις ελληνικές, κινηματογραφικές παραγωγές του σκοταδισμού και της άρνησης, αιχμάλωτοι στην νεοελληνική μπαλαφάρα της δηθενιάς, ξαφνικά απελευθερώνονται από τον κακό δαίμονα της αρπαχτής και της «κουλτούρας» και τοποθετημένοι στο φως γίνονται αυτήκοοι και αυτόπτες μάρτυρες μιας υπέροχης, ελληνικής ταινίας με σημαντικό, ιστορικό και πολιτιστικό υπόβαθρο.

Σκιαγραφώντας άψογα και πειθαρχημένα τα έργα και τις ημέρες μιας γυναίκας σύμβολο, λατρεμένης απ΄ όλους τους Έλληνες, μιας ελεύθερης προσωπικότητας βγαλμένης από το άγριο βασίλειο των λαϊκών, πλην αγνών, ανθρώπων, που στιγμάτισε το ελληνικό τραγούδι, παρουσιάζεται επιτέλους σωστά, ατόφια και λαμπερά στο μεγάλο, άσπρο πανί. Το σενάριο της Κατερίνας Μπέη (βασισμένο στις μαρτυρίες και το βιβλίο της Ρέας Μανέλη, της εγγονής της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου), άνευ βερμπαλισμών και στείρας δραματουργίας, αλλά με χιούμορ και ζωντανό αγώνα επιβίωσης, αντάμα με όλα τα πάθη που κυριαρχούσαν στην ιδιοσυγκρασία της Ευτυχίας, υλοποιείται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στον φακό του Φραντζή.

Η σχέση μου με τον ταλαντούχο, Έλληνα σκηνοθέτη Άγγελο Φραντζή δεν χαρακτηρίζεται και η καλύτερη όχι στο επίπεδο της τεχνικής του που είναι σαφώς άριστος, όσο στην επιλογή των σεναρίων που σκηνοθετεί με κορύφωση την, προ «Ευτυχίας» ταινία του, το «Ακίνητο Ποτάμι» του 2018. Εδώ, πραγματικά βγάζω το καπέλο στην δουλειά του και διαβιβάζω ολόθερμα συγχαρητήρια. Τελευταία καλή ελληνική παραγωγή που απόλαυσα στην μεγάλη οθόνη ήταν το ιστορικό δράμα: «Τελευταίο Σημείωμα» του Παντελή Βούλγαρη του 2017.

Σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, σε μια πόλη όπως η Αθήνα που έχει κακοποιηθεί εικαστικά και χωροταξικά τα μέγιστα, το να φιλμάρεις μια ταινία ιστορικής περιόδου με διάκοσμο την πόλη περασμένων δεκαετιών, δίχως να στήσεις σκηνικά, είναι ηράκλειο κατόρθωμα. Ο Φραντζής το καταφέρνει και η προσεγμένη παραγωγή, η επιλογή των χώρων, η σφιχτή σκηνοθεσία του, που αγκαλιάζει δυναμικά το στόρι της Μπέη και αφορά την πορεία της Παπαγιαννοπούλου στις δεκαετίες που έζησε και μεγαλούργησε, αποκαλύπτουν το ταλέντο του σκηνοθέτη.

Από την διεύθυνση φωτογραφίας του Γιάννη Δρακουλαράκου, το μοντάζ του Λάμπη Χαραλαμπίδη, την πρωτότυπη μουσική του Μίνωα Μάτσα, την καλλιτεχνική διεύθυνση του Μιχάλη Σαμιώτη και του Γιάννη Παπαδόπουλου, έως την ενδυματολογική άποψη της Ιουλίας Σταυρίδου και το μακιγιάζ της Δήμητρας Γιατράκου, στέλνω ένα τεράστιο μπράβο σε όλους για την υπέροχη εργασία τους. Τα δε τραγούδια της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου που έγιναν επιτυχίες και μέχρι σήμερα μας ακολουθούν και ακούγονται στην παραγωγή, μοιράζονται σωστά και προσεκτικά κατά την διάρκεια της ταινίας σε κομβικά γεγονότα στην ζωή της στιχουργού, δίχως να εκβιάζουν στο παραμικρό το συναίσθημα του θεατή.

Οι δυο πρωταγωνίστριες που υποδύονται την Ευτυχία, στις δυο διαφορετικές περιόδους της ζωής της, η Κάτια Γκουλιώνη σε νεώτερη ηλικία, και η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη σε μεγαλύτερη, κυρίες και κύριοι είναι χάρμα οφθαλμών και οι δύο τους. Η εκφραστικότατη Κάτια Γκουλιώνη κτίζει την δυναμική νεότητα της Ευτυχίας, κυριολεκτικώς, επάνω στο πρόσωπο της. Το σφρίγος και η αποφασιστικότητα της νέας γυναίκας με τις δυο κόρες που ξεριζώθηκε από τον τόπο της και δεν κιότεψε αλλά πήρε την ζωή στα χέρια της και άρχισε να παλεύει πρώτα με το ατίθασο του χαρακτήρας της σε ένα αφιλόξενο για την γυναίκα περιβάλλον, η Κάτια Γκουλιώνη το κυκλώνει σε απόλυτο βαθμό. Από την άλλη, η μοναδική Καριοφυλλιά Καραμπέτη επιβεβαιώνει για μια φορά ακόμα την στόφα της μεγάλης ηθοποιού. Όταν υποδύεται, με σφοδρό άνεμο θάλασσας και βουνού, την ελεύθερη ψυχή της ενήλικης και κατασταλαγμένης πια Ευτυχίας, που χαίρει εκτίμησης και σεβασμού από το «σινάφι» των μουσικών και των τραγουδοποιών, έως την Ευτυχία, που τη ραπίζει αλύπητα η ανθρώπινη μοίρα,δεν μένει παρά να υποκλιθείς στην σαρωτική δύναμη της ηθοποιού.

Σπουδαία η Καριοφυλλιά, ακαταμάχητη στην τέχνη της υποκριτικής και αυτό δεν παζαρεύεται με τίποτα, ειδικά στην δραματουργία που πηγάζει από μέσα της, τόσο ουράνια, σε ένα πεντάλεπτο μόνο, όλη η επιδαύρεια εμπειρία της ξεχύνεται επάνω σου, κάνοντας την ανθρώπινη τρίχα να ορθώνεται λευκός ιστός στο ανθρώπινο δέρμα. Τι ηθοποιός Θεέ μου! Εύστοχη και η επιλογή του υπόλοιπου καστ, από ηθοποιούς που υποδύονται απλούς φίλους, συγγενικά πρόσωπα της Ευτυχίας, αλλά και μεγάλες μορφές του ελληνικού κινηματογράφου και του λαϊκού τραγουδιού, που πλαισίωσαν την περιπετειώδη ζωή της.

Και αυτό είναι η ταινία, μια συνταρακτική περιπέτεια, ένα ταξίδι ελευθερίας, αδέσμευτο στην ανθρώπινη «Ευτυχία», μιας εμπνευσμένης, πληθωρικής γυναίκας που δεν χαμπάριαζε τίποτα και αγάπησε όσο τίποτα τους ανθρώπους της και την ζωή. Μην την χάσετε, η ελληνική «Ευτυχία» είναι το σινεμά με ουσία, είναι το δικό μας σινεμά που απουσιάζει από τα φυλλοκάρδια μας και το έχουμε επιθυμήσει. Εύγε!

Αξιολόγηση Ταiνιας


* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη


«Star Wars: Skywalker Η Άνοδος»
«Marianne & Leonard Λόγια Αγάπης»

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/