13
Δευ, Ιουλ

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

«Εξαφανισμένος» (Madre)

988



Είδος: Κοινωνικό δράμα

Παραγωγή: Ισπανία, Γαλλία (2019)

Σκηνοθεσία: Ροντρίγκο Σορογκόγιεν

Με τους: Μάρτα Νιέτο, Ζιλ Ποριέ, Άλεξ Μπρέντεμουλ, Αν Κοσινί, Φρεντερίκ Πιερό

Διάρκεια: 128'

Διανομή: Rosebud 21

Η χωρισμένη, Ισπανίδα μητέρα Έλενα (Μάρτα Νιέτο – καλή) παραδίδει τον εξάχρονο γιό της στον ανεύθυνο πατέρα του για να πάνε διακοπές. Από μια ερημική παραλία της Γαλλίας, ο πιτσιρικάς τηλεφωνεί στην μάνα του και της λέει πως είναι μόνος του γιατί ο μπαμπάς πήγε στο τροχόσπιτο να πάρει κάποια παιχνίδια του. Ο μικρός εξαφανίζεται και η μάνα τρελαίνεται, καθώς ζει από το κινητό τηλέφωνο την απαγωγή του μικρού γιού της.

Δέκα χρόνια έχουν περάσει από την εξαφάνιση του γιου της και η Έλενα ζει και εργάζεται σε ένα τουριστικό εστιατόριο στην ίδια παραλία. Έχει αρχίσει να αφήνει πίσω της το τραγικό αυτό συμβάν, όταν γνωρίζει έναν Γάλλο έφηβο που της θυμίζει έντονα τον χαμένο της γιο. Οι δυο τους θα αναπτύξουν μια σχέση που θα σπείρει χάος και καχυποψίες στους γύρω τους.

Ο «Εξαφανισμένος» του βραβευμένου Ισπανού σκηνοθέτη Ροντρίγκο Σορογκόγιεν, ξεκίνησε ως ταινία μικρού μήκους μυθοπλασίας 19 λεπτών το 2017 και δυο χρόνια μετά τοποθετήθηκε ως υποψήφια για Όσκαρ στην συγκεκριμένη κατηγορία. Το 2016 από τον ίδιο σκηνοθέτη είδαμε το αστυνομικό θρίλερ «Κανείς δεν Μπορεί να μας Σώσει» και πρόπερσι το πολιτικό θρίλερ «Ο Έκπτωτος». Έτσι, αποφάσισε την μικρομηκάδηκη «Madre» (όπως είναι ο πρωτότυπος τίτλος του «Εξαφανισμένου») να την επιμηκύνει κατά 109 λεπτά και να την περάσει στο σαλόνι των ταινιών μεγάλου μήκους με πρωταγωνίστρια πάλι την εξαιρετική Μάρτα Νιέτο στον ρόλο της μητέρας που αναζητά τον χαμένο γιό της. Την μικρού μήκους δεν την έχω δει, ώστε να εκφέρω γνώμη για το αρκετά συμπιεσμένο σε χρόνο σενάριο, αλλά η συγκεκριμένη εκδοχή των 128 λεπτών, εκτός από την έναρξη της που πραγματικά μεταφέρει όλη την ένταση του γεγονότος στον θεατή, δηλαδή της εξαφάνισης του 6χρονου γιου μέσα από την τηλεφωνική επικοινωνία με την μητέρα του, αλλά και τα διάφορα σκηνοθετικά τρικάκια και την πολύ καλή φωτογραφία του Άλεξ ντε Πάμπλο, το σενάριο με βρήκε εντελώς κόντρα σε αυτό που πρεσβεύει το μυαλό του σκηνοθέτη.

Καθότι, λοιπόν, κινηματογραφική ταινία σημαίνει πρωτίστως σενάριο και σενάριο σημαίνει ιδέα, ε, αυτή η ιδέα του Σορογκόγιεν στον «Εξαφανισμένο» δεν ταιριάζει καθόλου σε εμένα. Όσο ανοιχτόμυαλος θαρρώ πως είμαι, η πλοκή και η εξέλιξη της ταινίας δεν συνάδει με τον προσωπικό μου ορίζοντα και δεν θα το αναλύσουμε εδώ γιατί ο χώρος είναι μετρημένος. Ναι, όντως η ταινία είναι καλά σκηνοθετημένη, ενταγμένη στην γνωστή θρίλερ ατμόσφαιρα του σκηνοθέτη και η ηθοποιός Μάρτα Νιέτο είναι εξ΄ ίσου υπέροχη και ανθρώπινη. Το όλο υπόβαθρο, που έντεχνα γλιστρά επικίνδυνα στο «πονηρό» κλιμακοστάσιο του καλαίσθητου ως μιας όμορφης απόδοσης νοσηρής ιδέας με βρίσκει ανέπαφο και έτη φωτός μακριά.

Ένα μόνο θα αφήσω σε τούτο το γραπτό, για μην προδώσω το στόρι, ότι η γυναίκα όταν έχει περάσει την θύρα της μητρότητας, πρώτα είναι «Μάνα» και έπειτα όλα τα υπόλοιπα, ειδικά όταν με την υπόνοια πως πιθανώς, ίσως, μπορεί απέναντι της να έχει τον χαμένο της παίδα, όσα χρόνια κι εάν περάσουν, θα παλέψει ψυχή τε και σώματι για να το αποδείξει. Είναι το δημιούργημα της, είναι το ανεκτίμητο πετράδι στο στέμμα της ζωής της, είναι η αποστολή της και αυτό δεν μετασχηματίζεται ούτε συμβιβάζεται με όλες τις δυνάμεις του σύμπαντος από διεστραμμένες, ιλαρές λύσεις και απόψεις. Η δε μάχη της μητρότητας στα λιβάδια των σκιών με το βάρος της εξαφάνισης ενός τέκνου και τον φόβο ότι δεν θα το ξαναβρεί, πρώτον δεν μετασχηματίζεται, δεύτερον δεν ξεχνιέται ποτέ, γιατί μια μάνα πάντα θα ζει με την ελπίδα της επανάκαμψης έως το βαθύ της γήρας και τρίτον για να αποδοθούν ψυχικά τα δίκαια μεγέθη αυτού του πολέμου απαιτούνται από ένα τόνο γενναίες cojones - για να το εκφράσω στην μητρική γλώσσα του σκηνοθέτη - και όχι προχειρότητες. Έως και την ζωή της θα προσφέρει μια γυναίκα για να επανακάμψει ισόρροπα ο μέγας κυρίαρχος ρόλος μεταξύ μάνας και τέκνου, πόσο μάλιστα όταν αυτό είναι άρρεν. Ω αθώε Οιδίποδα, τούτη την φορά από σκουριασμένο, σπανιόλικο σπαθί έμελε να ματώσεις.
«Brahms: The Boy II»
«Emma»

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares