InTownPost

Ακολουθήστε μας :

07
Παρ, Μάι
Tο διάβασαν 347 άτομα (347 Views)

«Δολοφόνοι και «παρθένες» στην καρδιά του θέρους», κριτική των ταινιών της εβδομάδος από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

Augustvirgin-1

Ιστορίες κινηματογραφικής τρέλας Νο 43

Τίποτα στο κόσμο δεν μετράει όπως η εικόνα της φούξια βουκαμβίλιας, όταν γενναία κατακτά τον λευκό τοίχο. Προσηλωμένος με τα μάτια καρφωμένα στην φουντωμένη ωδή της Σαπφούς, την θαυμάζεις σκαρφαλωμένη, ω αγαθοδάιμονα, πνεύμα ανίκητο και αιώνιο, την ζηλεύεις που σπιθαμή προς σπιθαμή κατακτά το προσωπικό της πάθος να φτάσει, να αγγίξει τον ουρανό, τον ήλιο.

Τίποτα στο κόσμο δεν μετράει όπως οι ήχοι, οι φυσικοί της γης και οι δουλεμένοι οξείς, η φασαρία του μετάλλου, οι ήρεμες και οι φρενήρεις εκτονώσεις της ανθρωπίλας, που προδίδουν την διάλεκτο και σε κρατούν ισορροπημένο, υπαρκτό στην ζύμωση της ζωής.

Τίποτα στο κόσμο δεν μετράει όπως οι οσμές της πλάσης, που σε προσκαλούν άξαφνα στον διονυσιασμό μιας πορείας με χίλιες μνήμες, χαρές και πόνο. Μυρωδιές παλιές, αξέχαστες και οικείες, αλλά και καινούργιες που τρέχουν να συρθούν στα ρουθούνια να προλάβουν και πρώτες στο παιχνίδι να εγείρουν, ευθύς, εικόνες, σκέψεις, να ξυπνήσουν άηχα τούς πίσω χρόνους και συνάμα να ανάψουν την φωτιά στις ξεχασμένες, αγαπημένες στιγμές, αλλά και να σε προφυλάξουν από μύριους κινδύνους και κακοτοπιές.

Τίποτα στο κόσμο δεν μετράει όπως τα υγρά, χαλαρά σου χείλη, τα παραδομένα και γεμάτα όνειρα, τα υποσχόμενα αγάπη, πόθο, εγκαρτέρηση, ανυπομονησία, πεθυμιά, λύπες, χωρισμούς και αποχαιρετισμούς, να σκορπούν άλλοτε, ίασμους, χρυσάνθεμα, νυχτολούλουδα και άλλοτε κεραυνούς, θύελλες, βέλη, μαχαίρια.

Τίποτα στο κόσμο δεν μετράει όπως το άγγιγμα, την αίσθηση του ζωντανού, την ρεαλιστική ταυτότητα της έμπρακτης απόδειξης του έμψυχου και του άψυχου, την εκδήλωση της αποδοχής σε μια σφιχτή αγκαλιά, μιας χειραψίας, ακόμα και της αποστροφής με έναν ξεγυρισμένο, αριστεροπαλάμιδο κόλαφο. Αγγίζω και νοιώθω, πιάνω και λειτουργώ, ψηλαφίζω και αντιλαμβάνομαι. Αγκαλιάζω και εκδηλώνομαι. Τίποτα στον κόσμο από τις περίτεχνα φτιαγμένες πύλες εισόδου των ανθρώπινων αισθήσεων.

Φως, ήχος, χρώμα, αέρας, λόγος, μορφή ανθρώπινη, ατόφια.

Τα πήραν όλα, αλώθηκαν τα πάντα στο ανθρώπινο πρόσωπο, στα άκρες των άκρων και πρώτα απ΄ όλα ηττήθηκε το ζεύγος των ώτων. Βύσματα που βγάζουν τις δικές τους φωνές και τα καλώδια τους να καταλήγουν σε συσκευές παραγωγής ηλεκτρονικού ήχου. Νυχθημερόν είναι ταπωμένες οι ηχητικές είσοδοι των ανθρώπινων μορφών, αυτές που «κουρδίζουν» την λύρα του σώματος, παραδόθηκαν αμαχητί στις τεχνητές εμβοές της απομόνωσης, απομακρύνοντας επιμελημένα κάθε φυσικό ήχο, κάθε θόρυβο και λαλιά που προσδιορίζει ηχητικά τον σύγχρονο άνθρωπο.

Δυο μήνες πριν η όμορφη, εικοσιπεντάχρονη Πένυ, ένας κορίτσαρος σαν τα κρύα νερά με σφρίγος αντιλόπης και κορμί ορεινού ελάτου, εφ'όρου ζωής καρφώθηκε στο αναπηρικό αμαξίδιο ως τετραπληγική. Κτυπήθηκε σφόδρα από αυτοκίνητο ποδηλατώντας σε αστική περιοχή, ενώ ταυτόχρονα είχε τα ώτα της απομονωμένα ακούγοντας Κιθ Τζάρετ. Δεν άκουσε τον βρυχηθμό του οχήματος, δεν τραντάχτηκε το σώμα της από τον ήχο του κινδύνου και έπεσε επάνω του. Είτε είσαι ακίνητος, είτε βαδίζεις, είτε τρέχεις και μετακινείσαι, είτε ταξιδεύεις και γυμνάζεσαι, είτε ονειρεύεσαι είσαι απομονωμένος, ξεχασμένος, ολωσδιόλου, από την σπουδαία αίσθηση της φλύαρης, της ακατάσχετης διαλεκτικής των φυσικών ήχων και των θορύβων.

Ακολούθησαν το ζεύγος των οφθαλμών, που σκλαβώθηκαν εν μια νυκτί, όπως λένε πολεμικά οι στρατηγοί, σε διάφορα μεγέθη οθονών, σπουδαία τεχνολογικά πολυεργαλεία. Γεννήθηκε η απομόνωση, έσβησε η δια ζώσης η συναναστροφή και η κοινωνικότητα, ευνουχίστηκε ο έρωτας, αυτοκτόνησε το θάρρος και ο αυθορμητισμός εξορίστηκε αβοήθητος σε ερήμους άνευ προσανατολισμού. Δηλητηριάστηκε η ψυχή, βασιλεύει η χειραγώγηση, η ψευδαίσθηση, νίκησε ο άκρατος εγωισμός, η δειλία, ο θυμός, οι λογής φοβίες και ο ναρκισσισμός απολαμβάνει το γερασμένο πορτρέτο τού Ντόριαν Γκρέι. Οι οφθαλμοί δεν αναγνωρίζουν πια το αληθινό από το εικονικό, δεν επιθυμούν το αληθινό. Καλώς ορίσαμε στο κάστρο της απόλυτης οπτικής, ψηφιακής μοναξιάς.

Τι απέμειναν; Δυό χείλη, μια μύτη, ένα άγγιγμα. Καταχωνιάστηκαν πίσω από μάσκες και πλαστικά γάντια. Κρυμμένα και σκιαγμένα οσμίζονται το τίποτα, αναπνέουν τον φόβο, απολαμβάνουν το παθογόνο άρωμα της σήψης, της αβεβαιότητας. Οι άνθρωποι είναι μουσειακά εκθέματα και δεν αγγίζονται. Ο λόγος μετασχηματίστηκε σε βόμβο. Η γεύση, επιβεβαιωμένα πέρασε κι αυτή στα στάδια της μοναχικής εξιδανίκευσης και του κορεσμού από τα λαϊκά επιφωνήματα των τηλε-μαγείρων και η τροφή μετασχηματίστηκε σε φαί φιγούρας και κραιπάλης μέχρι τελικής πτώσεως. Κι όμως ο άνεμος είναι ακόμα ελεύθερος. Στο θέρος οι τραγουδιστές τζιτζικάδες ακόμα άδουν. Τα χρώματα στο φως αναγεννιούνται. Η βροχή, το ψύχος, ο ήλιος είναι ζωντανά και η δεσποσύνη απέναντι ακόμα περιμένει να αγκαλιαστούμε, να φιληθούμε, να ερωτευτούμε.

Πόσο όμορφος ήσουν κάποτε, άνθρωπε. Μοσχοβολούσες γη και ουρανό, τραγουδούσες ως αθάνατος, γελούσες ως συνδημιουργός, δάκρυζες ως μολυβένιο σύννεφο, τα λόγια σου είχαν χρώμα και ήχο. Η ψυχή σου ήταν ελεύθερη. Ήσουν γέννημα του αιθ-έρως!


«Οι Δολοφόνοι του Γκόγια»

(El Asesino de los Caprichos/ The Goya Murders )






Είδος: Αστυνομικό θρίλερ

Παραγωγή: Ισπανία, Βέλγιο (2019)

Σκηνοθεσία: Χεράρδο Χερέρο

Με τους: Μαριμπέλ Βερντού, Άουρα Γκαρίδο, Ρομπέρτο Άλαμο, Γκινές Γκαρθία Μιγιάν, Ρουθ Γκαμπριέλ

Διάρκεια: 95΄

Διανομή: Rosebud.21

Ένας μυστηριώδης κατά συρροή δολοφόνος κάνει την εμφάνισή του και τρομοκρατεί τους πλούσιους κατοίκους γνωστής συνοικίας της Μαδρίτης, βάζοντας στόχο πλούσιους συλλέκτες τέχνης και αντικών. Κοινό χαρακτηριστικό των φόνων είναι η τοποθέτηση των θυμάτων με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να θυμίζουν μια διάσημη σειρά έργων τέχνης του διάσημου Ισπανού ζωγράφου, Φρανθίσκο Γκόγια (η γνωστή σειρά τα «Καπρίτσια» του Γκόγια), έργα που εικάζεται, ότι σατιρίζουν την ανηθικότητα της τότε ισπανικής κοινωνίας.

Δύο γυναίκες ντετέκτιβ της αστυνομίας αναλαμβάνουν να εξιχνιάσουν την υπόθεση: η βετεράνος Κάρμεν (Μαριμπέλ Βερντού – καλή), μια ικανή αλλά και κυνική γυναίκα που μοιάζει να έχει κουραστεί από τη ζωή της αστυνομικού, και η νεαρότερη Εύα (Άουρα Γκαρίδο), η ιδεαλίστρια και διψασμένη για δράση. Οι δύο γυναίκες πρέπει να αφήσουν στην άκρη τις διαφορές τους για να καταφέρουν να εισχωρήσουν στα άδυτα του παράνομου δικτύου μυστικών αγοραπωλησιών έργων τέχνης και να εντοπίσουν τον δράστη που δεν αφήνει ποτέ ίχνη.

Πιστή στην επίπονη διαχείριση της συντήρηση μιας φήμης, ότι η Ισπανία, είναι, σώνει και καλά, η ευρωπαϊκή χώρα που έχει κερδίσει το φιλοθεάμον κοινό στο είδος του κινηματογραφικού θρίλερ (πιστέψτε με, μύθος είναι αυτό και χρήζει μεγάλης συζήτησης!), ο Μαρδιλένος σκηνοθέτης, παραγωγός και σεναριογράφος Χεράρδο Χερέρο, παρουσιάζει την τελευταία του δουλειά. Στην χώρα του, την Ισπανία, πραγματικά ο Χερέρο είναι μια σημαντική παρουσία στα κινηματογραφικά πράγματα, ενώ το ελληνικό κοινό έχει συστηθεί μαζί του περισσότερο από την θέση του παραγωγού στις ταινίες του Άγγλου Κεν Λόουτζ: «Γη και Ελευθερία», «Το Τραγούδι της Κάρλα», αλλά και του Αργεντίνου Χουάν Χοσέ Καμπανέλα «Το Μυστικό στα Μάτια της». Πάραυτα έχει σκηνοθετήσει πλήθος ταινιών από το 1994 έως σήμερα, ενώ στη χώρα μας η μετριότατη ταινία «Φάκελος Γκαλίντεζ» του 2003 με τον Χάρβεϊ Καϊτέλ δεν άφησε και τις καλύτερες των εντυπώσεων.

Με βάση εκκίνησης τα 80 χαρακτικά «Καπρίτσια» του Φρανθίσκο Γκόγια στο σενάριο της τηλεοπτικής Άντζελα Αρμέρο, ο σκηνοθέτης Χερέρο επιδίδεται σε διατάσεις, ανατάσεις, αναπηδήσεις και κάμψεις, καταπονώντας τα μάλα τις αρθρώσεις του νουαρικού σκελετού μιας ιστορίας, που οι μύες της δεν λειτουργούν εποικοδομητικά, ούτε καν ενθουσιατικά, αλλά ατροφικά με αποτέλεσμα η έντονη υγρασία στο θέμα να προσβάλει με παραμορφωτικά αρθριτικά όλο το στόρι. Οι χαρακτήρες είναι πρόχειρα δουλεμένοι, κυριολεκτικώς στο γόνυ και η κάθε ευκολία, που προτείνει το κλασικό εγχειρίδιο συγκεκριμένων ταινιών του είδους, πλασάρεται αφειδώς και δίχως πρωτοτυπίες. Ένα μεγαλειώδες πανηγύρι, εξαιρετικά αφιερωμένο στα κλισέ.

Το μυστήριο, οι γρίφοι, η ατμόσφαιρα της αγωνίας και τέλος για το ποιος είναι ο ριμαδο-δολοφόνος, εκτός μιας out of the blue ανατροπής, κλείνουν, σφραγίζονται και αρχειοθετούνται στο τσακ μπαμ με τηλεοπτικές διαδικασίες στον φοριαμό της αδιαφορίας. Η δε κριτική που ασκείται, εμμέσως πλήν σαφώς, στο σαθρό και διεφθαρμένο χώρο της τέχνης, των πλουσίων, αδίστακτων συλλεκτών μοιάζει με χαμηλό σκαμνί, που έχει τσακισμένα τα τρία από τα τέσσερα πόδια του. Πού να ξαποστάσεις άραγε;

Photo Gallery «Οι Δολοφόνοι του Γκόγια»


«Η Παρθένος του Αυγούστου»

(La Virgen de Agosto)





Είδος: Κοινωνικό

Παραγωγή: Ισπανία (2019)

Σκηνοθεσία: Χονάς Τρουέμπα

Με τους: Ιτσάσο Αράνα, Βίτο Σαντζ, Ιζαμπέλ Στοφέλ

Διάρκεια: 129'

Διακρίσεις: Βραβείο Fipresci, Ειδική Μνεία στο Φεστιβάλ του Κάρλοβι Βάρι

Προβολή της ταινίας: Αποκλειστικά στον κινηματογράφο «Λαίς» (Ταινιοθήκη της Ελλάδος, Ιερά Οδός 48 & Μεγ. Αλεξάνδρου, Μετρό Κεραμεικός)

Διανομή: Neo Films

Λίγο προτού κλείσει τα 33 της χρόνια, η μόνη και συναισθηματικά μπερδεμένη Εύα (Ιτσάσο Αράνα), προτιμά να παραμείνει τον Αύγουστο στη Μαδρίτη παρά να επισκεφθεί κάποιο παραθαλάσσιο θέρετρο. Η απόφασή της θα πυροδοτήσει ένα εσωτερικό ταξίδι με αποκαλύψεις και απρόσμενες συναντήσεις, που κινούνται στους ρυθμούς του αστικού τοπίου.

O Ισπανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και σεναριογράφος Χονάς Τρουέμπα (Οι Ρομαντικοί Εξόριστοι), γιος του διάσημου σκηνοθέτη Φερνάντο Τρουέμπα, μας περπατάει στην Μαδρίτη τον μήνα Αύγουστο, που ως γνωστόν είναι ήσυχη και ήρεμη, όπως όλες οι ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις ένεκα των θερινών διακοπών, κάποτε. Δηλαδή, περασμένα μεγαλεία διηγώντας να δακρύζεις σήμερα, αφού λόγω της πανδημίας μηδέ ήρεμες μεγαλουπόλεις, μηδέ διακοπές υπάρχουν.

Ξεναγός σε αυτό το «μοναχικό», γυναικείο οδοιπορικό είναι η νεαρή Εύα, μια γυναίκα συνηθισμένη, καθημερινή, γήινη, όπως οι περισσότερες γυναίκες που συνορεύουν με την πραγματική ηλικία του σκηνοθέτη Χονάς Τρουέμπα και όχι με την κινηματογραφική της ηρωίδας. Πρωινές βόλτες σε μουσεία και κήπους, παγωτάκι, συναυλίες και ποτάκι το βράδυ σε κλαμπάκια, γνωριμίες με καινούργια πρόσωπα, συναντήσεις με φίλους και ανταμώσεις παλαιών ερώτων, διανθισμένα με αμπελοφιλοσοφίες πέριξ των υπαρξιακών δεδομένων, της οικογένειας και της αγάπης, αλλά και μεταφυσικές προσεγγίσεις μέσω εναλλακτικών θεραπειών τύπου ρέικι, at last σεξ . Άνυδροι προβληματισμοί ως ποιητικό κλοτσοσκούφι, άπαντα αμπαλαρισμένα σε ένα επιδερμικό, αυγουστιάτικο εικοσαήμερο με τις χριστιανικές εορτές και τα πανηγύρια να παρελαύνουν σε κάθε γειτονιά της ισπανικής πρωτεύουσας. Κατά τα κοινώς λεγόμενα, η παρθενία της πρωταγωνίστριας είναι αστικός μύθος. Κάτι άλλο ήθελε να προτείνει ο 39χρονος σκηνοθέτης που, συγχωρέστε με, το απώλεσα. Άμωμος η νοητική σύλληψη.

Ταινία άνευ σεναρίου, άνευ αρχής, μέσης και τέλους, στιγμιότυπα, σκέψεις και προβληματισμοί, που συνέβαλαν στην συγγραφή τους, τόσο ο σκηνοθέτης Χονάς Τρουέμπα, όσο και η πρωταγωνίστρια Ιτσάσο Αράνα, απέχει έτη φωτός από τις «Ιστορίες του Καλοκαιριού» (1966) του Ερίκ Ρομέρ . Ανθρώπινα το αναφέρω, πως στα 129 λεπτά της προβολής της δεν κατάφερα να πιάσω καμιά επαφή μαζί τους. Εάν οι προβληματισμοί και οι απορίες των σημερινών thirty something είναι γειωμένα σε παρόμοια, πνευματικά λειβάδια αναζητήσεων όπως της ταινίας, τότε, αγαπητοί μου: έως την κορφή του Γολγοθά είναι μια μακρά πορεία.

Photo Gallery «Η Παρθένος του Αυγούστου»


«Το Τρένο θα Σφυρίξει Τρεις Φορές»

(High Noon)




Είδος: Γουέστερν

Παραγωγή: Η.Π.Α. (1952) - (Α/μ), σε επανέκδοση, με πλήρως αποκατεστημένες ψηφιακές κόπιες

Σκηνοθεσία : Φρεντ Τσίνεμαν

Με τους: Γκάρι Κούπερ, Τόμας Μίτσελ, Ίαν ΜακΝτόναλντ, Λόιντ Μπρίτζες, Γκρέις Κέλι, Kέιτι Τζουράντο, Λι Βαν Κλιφ

Διάρκεια: 85'

Διακρίσεις: Τέσσερα (4) βραβεία Όσκαρ 1953: Α' Ανδρικού Ρόλου (Γκάρι Κούπερ), Μοντάζ (Έλμο Γουίλιαμς & Χάρι Γκέρσταντ), Μουσικής (Ντιμίτρι Τιόμκιν) και Τραγουδιού: «Do Not Foresake Me, Oh My Darling» (Ντιμίτρι Τιόμκιν & Νεντ Γουάσινγκτον)

Τέσσερις (4) Χρυσές Σφαίρες 1953: Ανδρικής Ερμηνείας σε Δράμα (Γκάρι Κούπερ), Β' Γυναικείας Ερμηνείας σε Δράμα (Kέιτι Τζουράντο), Μουσικής (Ντιμίτρι Τιόμκιν), Φωτογραφίας (Φλόιντ Κρόσμπι)

Διανομή: Odeon

Σε μια μικρή πόλη, κάπου στο Νέο Μεξικό, ο σερίφης Κέιν (Γκάρι Κούπερ – εμβληματικός ρόλος για τον ηθοποιό) μόλις παντρεύτηκε την Έιμι (Γκρέις Κέλι – απίθανη) και ετοιμάζεται να φύγει για το γαμήλιο ταξίδι, όταν λαμβάνει ένα τηλεγράφημα, που γράφει, πως ο αρχηγός μίας συμμορίας, ο Φρανκ Μίλερ (Ίαν ΜακΝτόναλντ), που είχε στείλει στη φυλακή, έρχεται για να πάρει την εκδίκησή του.

Οι κάτοικοι της πόλης αφήνουν αβοήθητο τον εκπρόσωπο του Νόμου, τον συμβουλεύουν, μάλιστα, να σηκωθεί και να φύγει από την πόλη, αλλά ο σερίφης πρέπει να πάρει μια μεγάλη απόφαση: να αναχωρήσει στο προγραμματισμένο, γαμήλιο ταξίδι του ή να παραμείνει για να αντιμετωπίσει την συμμορία; Και ποιος θα σταθεί δίπλα του να τον βοηθήσει, αφού όλοι αρνούνται, ακόμα και η φρεσκοπαντρεμένη σύζυγος του. Ο Μίλερ καταφθάνει στην πόλη με το τρένο των 12.00 και στον σταθμό τον περιμένουν τα υπόλοιπα μέλη της συμμορίας.

Μαζί με την «Ταχυδρομική Άμαξα» του Τζον Φορντ, «Το Τρένο θα Σφυρίξει Τρεις Φορές» του Φρεντ Τσίνεμαν συγκαταλέγονται στις ταινίες ορόσημο στο γουέστερν πάνθεον ενός Χόλιγουντ που δεν υπάρχει πια. Ταινία που έγινε το βασικό πατρόν για την μεταγενέστερη εξέλιξη του συγκεκριμένου κινηματογραφικού είδους από πολλούς σκηνοθέτες. Η στιβαρή, δίκαιη, έντιμη και βεριτάμπλ ανδρική φιγούρα του σερίφη Γουίλ Κέιν, που υποδύεται μοναδικά ο υπέροχος Γκάρι Κούπερ - ρόλος που του πρόσφερε το πρώτο Όσκαρ της καριέρας του – πέρασε, αβλεπί, ως ο απόρθητος πυλώνας σε πολλούς κινηματογραφικούς ήρωες με τα Κόλτ στα χέρια τους. Ο Γκάρι Κούπερ είναι 50 χρόνων όταν η ταινία του Τσίνεμαν παίρνει ζωή στο τότε σελιλόιντ, ενώ η Γκρέις Κέλι μόλις εικοσιενός ετών και το δέσιμο μεταξύ τους είναι εκπληκτικό.

Ο τρις οσκαροβραβευμένος, Αυστριακός σκηνοθέτης Φρεντ Τσίνεμαν καταγράφει μια από τις ωραιότερες σκηνές μονομαχίας, σπουδαία αναφορά στο παγκόσμιο σινεμά, αποτυπώνοντας τον αξιακό αγώνα ζωής και θανάτου ενός μοναχικού και αβοήθητου σερίφη μιας δειλής πόλης, εναντίων τεσσάρων, αποφασισμένων κακοποιών. Τα εξάσφαιρα παίρνουν τον Νόμο αδειάζουν από μολύβι και ξαναγεμίζουν κάτω από τα αφιλτράριστα πλάνα του ουρανού την ώρα της αναμέτρησης και η φωτογραφία του Φλόιντ Κρόσμπι γράφει ιστορία.

Το σενάριο είναι γραμμένο από τον Καρλ Φόρεμαν, ο οποίος βασίστηκε σε μια γουέστερν ιστορία ενός περιοδικού με τον τίτλο «Tin Star». Η ταινία ανοίγει με μουσική υπόκρουση την μπαλάντα «Do Not Foresake Me, Oh My Darling» των Ντιμίτρι Τιόμκιν και Νεντ Γουάσινγκτον (Όσκαρ Καλύτερου Τραγουδιού), ερμηνευμένο από τον Τεξ Ρίτερ, ενώ στο κινηματογραφικό κάδρο φιγουράρει ο 27χρονος, τότε, Λι Βαν Κλιφ, ντεμπουτάροντας στην μεγάλη οθόνη υποδυόμενος τον κακοποιό πιστολέρο, Τζακ Κόλμπι.

Για την κινηματογραφική ιστορία να αναφέρουμε, ότι η γνωστή επιτροπή των μη-αμερικανικών δραστηριοτήτων (HUAAC) κατά τη διάρκεια των ερευνών του γερουσιαστή Τζόζεφ Μακάρθι, κάλεσε τον σεναριογράφο της ταινίας Καρλ Φόρεμαν να εμφανιστεί ενώπιον της επιτροπής λόγω της προηγούμενης ιδιότητας τους ως μέλους του αμερικανικού κομμουνιστικού κόμματος. Αρνούμενος να καταδώσει άλλα μέλη και συναδέλφους του, ο Καρλ Φόρεμαν μπήκε στην μαύρη λίστα και αναχώρησε για την Αγγλία αμέσως μόλις η ταινία ολοκληρώθηκε. Αρκετοί είπαν πως το «Το Τρένο θα Σφυρίξει Τρεις Φορές» είναι μια αλληγορική αναφορά στους ανθρώπους που φοβήθηκαν, δεν αμύνθηκαν και παραδόθηκαν στον τρόμο που έσπειρε η επιτροπή Μακάρθι, όπως ακριβώς συνέβη και στον σερίφη Κέιν, όταν τον εγκατέλειψαν τρομαγμένοι οι συμπολίτες του την κρίσιμη στιγμή.

Photo Gallery «Το Τρένο θα Σφυρίξει Τρεις Φορές»


«Η Συμμορία των Εντιμότατων»

(The Lavender Hill Mob)




Είδος: Κωμωδία

Παραγωγή: Αγγλία (1951) – (Α/μ) σε επανέκδοση, με πλήρως αποκατεστημένες ψηφιακές κόπιες

Σκηνοθεσία: Τσαρλς Κράιτον

Με τους: 'Αλεκ Γκίνες, Στάνλεϊ Χόλογουεϊ

Διάρκεια: 81'

Διακρίσεις: Όσκαρ Σεναρίου 1953 στον Τίμπι Κλάρκ (Τόμας Έρνεστ Μπένετ Κλαρκ)

Βραβείο Bafta 1952 Καλύτερης Αγγλικής Ταινίας – Διεθνές Βραβείο Σεναρίου (Τίμπι Κλάρκ) στο Φεστιβάλ Βενετίας 1951

Διανομή: Summer Classics

Ο Ένρι Χόλλαντ (Άλεκ Γκίνες - καταπληκτικός) αφηγείται από το Ρίο της Βραζιλίας, πώς κατάφερε να ληστέψει την τράπεζα στην οποία εργαζόταν. Υπεύθυνος ασφάλειας για τη μεταφορά χρυσού για δύο δεκαετίες, ντροπαλός και αφοσιωμένος στα επαγγελματικά του καθήκοντα, ήταν ο άνθρωπος υπεράνω υποψίας. Όταν γνωρίζεται με τον Άλφρεντ Πέντλμπερι (Στάνλεϊ Χόλογουεϊ - υπέροχος), τον ένοικο της πανσιόν στο Λάβεντερ Χιλ, που διαμένει ο Χόλλαντ, συλλαμβάνει ένα εξωφρενικό σχέδιο.

Ο Πέντλεμπερι έχει στην κατοχή του ένα χυτήριο μετάλλων στο οποίο κατασκευάζει φτηνά σουβενίρ. Ο Χόλλαντ προτείνει στον Πέντλμπερι να ληστέψουν μαζί την τράπεζα και στη συνέχεια να λιώσουν τις ράβδους χρυσού στο χυτήριο μετατρέποντάς τες σε ομοιώματα του Πύργου του Άιφελ. Το σχέδιο πετυχαίνει και στέλνουν τα κλεμμένα χρυσά ομοιώματα στο Παρίσι, τα οποία όμως για κακή τους τύχηπέφτουν στα χέρια μιας ομάδας Αγγλίδων μαθητριών.

Αγγλική υπόθεση και μάλιστα ασπρόμαυρη, κωμωδία βγαλμένη απευθείας από τα θρυλικά Ealing Studios του δυτικού Λονδίνου, σε σενάριο του Τσαρλς Κράιτον (Ένα Ψάρι που το Έλεγαν Γουάντα) και πρωταγωνιστές, τον σερ Άλεκ Γκίνες, τον Στάνλεϊ Χόλογουεϊ και μια εμφάνιση της αέρινης Όντρεϊ Χέπμπορν στην δεύτερη ταινία της.

Ο Τσαρλς Κράιτον είναι εφευρετικός, χιουμορίστας, διασκεδαστικός, κρατώντας στα χέρια του ένα κοφτερό, ευφυέστατο και περιπετειώδες σενάριο γραμμένο από τον «Τίμπι» Κλαρκ ( Τ.Ε.Β. Clarke - Τόμας Έρνεστ Μπένετ Κλαρκ, ), κέρδισε το Όσκαρ Σεναρίου, καταλήγοντας οι δυο τους, πραγματικά, να μεγαλουργούν αριστοτεχνικά με άφθονη αγγλική λεπτότητα και φινέτσα πάνω στο έγκλημα, προσφέροντας γέλιο και περιπέτεια.

Διαχρονικό θέαμα, κλασική στο είδος τής περιπετειώδους κωμωδίας, η ταινία το 2021 θα κλείσει τα 70 χρόνια ζωής και όμως, είναι τόσο φρέσκια, τόσο ζωντανή, κάτι που οφείλεται βεβαίως και στις δυο λαμπερές παρουσίες, αυτή του Άλεκ Γκίνες και του μπριλάντε Στάνλεϊ Χόλογουεϊ. Απολαύστε την με την καρδιά σας!

Photo Gallery «Η Συμμορία των Εντιμότατων»
«Ποικίλες βιογραφίες, νεογέννητα και ναρκοβαρώνοι»...
«Το «Ηρωικά Χαμένοι», άραγε ισχύει;», κριτική των ...

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/