19
Σαβ, Σεπ

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

«Δεν θα ακούσεις, ξανά, νέα μουσική», γράφει ο Κώστας Μιχαλός

15-exon-mu


«Η ίδια δισκογραφία που κάποτε ρίσκαρε και δημιούργησε νέες κουλτούρες και είδη, σήμερα μοιάζει με γονιό που του φαίνεται ακατανόητη η συμπεριφορά του παιδιού του και ξεχνάει πως κάποτε ως παιδί ζητούσε χώρο»



Μία από τις μεγαλύτερες ιδιοφυΐες της σύγχρονης μουσικής,ο Frank Zappa, πριν πολλά χρόνια, σε κάποια συνέντευξη είχε περιγράψει με απλό - και ακόμα επίκαιρο - τρόπο, τον λόγο για τον οποίο δεν θα ακούσεις πλέον νέα μουσική, νέους καλλιτέχνες. Αξίζει να αναζητήσετε αυτό το απόσπασμα στο youtube, είναι μόλις 2 λεπτά.

Το «γιατί» συνοψίζεται στο εξής: διότι η μουσική ελέγχεται από συντηρητικά στοιχεία της δισκογραφίας και των Μ.Μ.Ε., που διακατέχονται από την νοοτροπία του «ξέρω τι πουλάει», η οποία δεν αφήνει νέα μουσική να ακουστεί, αλλά μόνο αναπαράγει κάθε τι παλιό.

Δείχνει παράδοξα επίκαιρη η διαπίστωση του Zappa, καθώς ποτέ στην ιστορία της μουσικής βιομηχανίας δεν ήταν τόσο εύκολο όσο σήμερα, να έχει κάποιος πρόσβαση στη μουσική παραγωγή, να χτυπήσει την πόρτα μιας δισκογραφικής εταιρίας ή, έστω, να κυκλοφορήσει τη δουλειά του ως ανεξάρτητη παραγωγή, ψηφιακά στο δίκτυο. Οι «συμπληγάδες» όμως μπορεί να άλλαξαν μορφή σε σχέση με το παρελθόν, αλλά βρίσκονται εκεί.

Η εποχή του πειραματισμού, σε εμπορικό επίπεδο, από πλευράς των δισκογραφικών εταιριών έχει παρέλθει. Το ανήσυχο πνεύμα των παλαιών ιδιοκτητών, των φαινομενικά «συντηρητικών επιχειρηματιών» με τα πούρα και τα καπέλα, αντικαταστάθηκε από ακόμα πιο συντηρητικούς στη νοοτροπία νέους «παραγωγούς», σύγχρονους στην όψη, οι οποίοι με μια κατ΄ επίφαση γνώση/σχέση με τον μουσικό χώρο, έπαψαν να προτείνουν και να αναζητούν νέα ακούσματα και ταμπουρώθηκαν πίσω από κλισέ, διότι αυτοί «ξέρουν τι πουλάει».

Ως επί το πλείστον άνθρωποι χωρίς μουσικές - ή και επιχειρηματικές - γνώσεις, αλλά κυρίως άνθρωποι χωρίς όραμα, διέλυσαν απόλυτα τη δισκογραφία (στην Ελλάδα, τουλάχιστον) με «υψηλού» επιπέδου κινήσεις μάρκετινγκ, όπως αυτή τού να πωλούνται τα cd στα περίπτερα και τα μίνι μάρκετ, μαζί με εφημερίδες, δίπλα σε πατατάκια και τσίχλες.

Το γνωστό «δισκάδικο», για όσους το έχουν προλάβει, ένας χώρος αντίστοιχος ενός βιβλιοπωλείου, όριζε το ίδιο του το προϊόν. Το δισκοπωλείο, ένας χώρος σύγχρονης τέχνης. Ακόμα κι αν φαντάζει γραφική η εικόνα σήμερα, άνθρωποι περνούσαν ώρες εκεί μέσα αναζητώντας, συζητώντας - ενίοτε διαφωνώντας για ασήμαντα μουσικά ζητήματα - πάντα όμως στον φυσικό χώρο της μουσικής, στο δισκάδικο, εκεί που άκουγες νέες δουλειές, μύριζες το χαρτί και άγγιζες τον δίσκο.

Φυσικά δεν πήγαμε από το δισκάδικο στην πώληση του cd μέσω εφημερίδων σε μία νύχτα, ούτε έφταιξε μόνο η πώληση δίσκων σε εφημερίδες για την διάλυση της δισκογραφίας. Σοβαροί λόγοι άλλαξαν τη φυσική μορφή του μουσικού προϊόντος, σταδιακά, ακόμα και για λόγους που δεν βαραίνουν τις δισκογραφικές εταιρίες. Ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης άλλαξε. Αντί όμως οι προτάσεις των εταιριών να αφορούν την ενίσχυση της ποιότητας του πληττόμενου προϊόντος, έγινε το αντίθετο: φθήνια για να προσελκύσουμε κοινό!

Οι εταιρίες κατέβηκαν μαζί με τους καλλιτέχνες ένα προς ένα τα σκαλοπάτια της ποιότητας και πλέον άρχισαν να λειτουργούν ακριβώς όπως περιγράφει η έκφραση «ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται».

Αποτέλεσμα, η απαξίωση της δισκογραφικής παρουσίας, η επικράτηση του φθηνού και γρήγορου ακούσματος, η απευθείας πώληση του προϊόντος όχι πλέον με όρους πνευματικού έργου, αλλά απορρυπαντικού για τους λεκέδες.

Αυτό γυρίζει, ανατροφοδοτείται, το κοινό «εκπαιδεύεται» στο γρήγορο και άμεσα προσβάσιμο, παύει να αγοράζει και οι παραγωγές γίνονται ακόμα πιο συντηρητικές, πιο λίγες, κινούμενες όλο και περισσότερο «στα σίγουρα».

Κλισέ που αναπαράγονται από τους ειδήμονες της δισκογραφίας, χαϊδεύουν τα αυτιά των ήδη φτασμένων καλλιτεχνών, που αγωνιούν για το αν πράττουν σωστά, οδηγούν τις λιγοστές νέες παραγωγές να μοιάζουν υπερβολικά ίδιες μεταξύ τους.

Ζούμε στην εποχή που ο κάθε νέος καλλιτέχνης μπορεί να ηχογραφήσει την δουλειά του σε ένα στούντιο, ή ακόμα και στο σπίτι του (η τεχνολογία το επιτρέπει), όμως, σε αντίθεση με το παρελθόν, ο καλλιτέχνης θα χρηματοδοτήσει μόνος του το σύνολο της δουλειάς. Από την ηχογράφηση μέχρι την εκτύπωση. Η δισκογραφική εταιρία περιορίζεται στην «διανομή» του δίσκου, που άραγε; στα σούπερ μάρκετ; Αφού μόνο οι καταξιωμένοι καλλιτέχνες θα έχουν την «τύχη» να προωθηθεί η δουλειά τους με αυτούς τους τρόπους.

Και έτσι φτάνουμε στο αμαρτωλό κεφάλαιο της «προώθησης» της νέας δουλειάς, του μοναδικού σκέλους που έφτασε να κάνει η δισκογραφική εταιρία. Ακόμα κι αν κάποιος νέος καλλιτέχνης έχει τα χρήματα για να υλοποιήσει το όραμά του για δισκογράφιση, θα πέσει πάνω στον, σχεδόν, αδιαπέραστο τοίχο του παράδοξου της μη προβολής μέσα στην εποχή της υπερπροβολής. Αυτονόητα το μέσο της ουσιαστικής και της μαζικής προβολής είναι το ραδιόφωνο.

Οι νέοι ραδιοφωνικοί παραγωγοί πλέον δεν ρισκάρουν να προτείνουν. Πιο «παντογνώστες», πιο συντηρητικοί και από ρεπουμπλικάνο γερουσιαστή. Πάνε στα σίγουρα, εκπέμπουν μουσική απο playlists που δημιουργήθηκαν σε μια μίξη ιδεοληψίας ανάμεσα στο «τι πουλάει» και στο πόσο καλή σχέση θέλουν να έχουν με συγκεκριμένους καλλιτέχνες ή και με δισκογραφικές εταιρίες.

Κι αν κάποιος δεν μπορεί να τους κατηγορήσει για το γεγονός ότι δεν παίρνουν το επιχειρηματικό ρίσκο του νέου ακούσματος, μπορεί να το κάνει για το κοινό μυστικό των σχέσεων «κράτα με να σε κρατώ», που αποκτούν με καλλιτέχνες, σχέσεις που λειτουργούν ως εμπόδιο στο να ακουστούν νέα τραγούδια.

Ο ρόλος του ραδιοφωνικού παραγωγού θολώνει, δεν αφορά την αναζήτηση και την προβολή της μουσικής, αλλά αποκτά αυτόν του μεγάλου «γκουρού», που θα ακούσει την νέα δουλειά πριν κυκλοφορήσει, για να δούμε αν εμπίπτει στις δικές του αισθητικές αξίες, αν πρέπει να αλλάξει κάποιος στίχος, αν η τραγουδίστρια δεν είναι αρκετά θελκτική στη φωτογραφία εξωφύλλου.

Αποκτά συμβουλευτικό ρόλο για live συνεργασίες, κάθεται στο πρώτο τραπέζι σε μουσικές σκηνές και άπαντες τρέμουν τον μέγιστο κριτή της τύχης τους, άπαντες προσπαθούν να τα έχουν καλά μαζί του, με στόχο να παίξει το τραγούδι τους στην εκπομπή του.

Η τηλεόραση, από την άλλη, είχε πάντα πολύ περιορισμένο ρόλο στη προβολή νέας μουσικής. Ποτέ δεν κατέκτησε στη συνείδηση του μουσικόφιλου κοινού τον συναισθηματικό ρόλο που είχε το ράδιο δίπλα στο αυτί. Ίσως, κάποιοι θυμούνται τη χρυσή εποχή του Mtv, τότε που ακόμα ήταν μουσικό κανάλι (πλέον δείχνει αποκλειστικά reality shows), αλλά αυτή είναι μια μικρή, συγκριτικά περίοδος που έχει παρέλθει προ πολλού. Ούτε οι κατά καιρούς μουσικές εκπομπές της ελληνικής tv άντεξαν στον χρόνο και σίγουρα δεν μπόρεσαν να ανατρέψουν τον ρόλο της τηλεόρασης ως μέσο μαζικής ψυχαγωγίας με φθηνά σίριαλ Σε ότι αφορά τη μουσική η τηλεόραση, συνοπτικά, τήρησε τον βασικό της κανόνα: το μέσο είναι το μήνυμα. Μουσικά ριάλιτι δηλαδή, με όλα τα τηλεοπτικά συνεπακόλουθα.

Είναι λοιπόν καταδικασμένη όλη η νέα μουσική παραγωγή στην αφάνεια;

Όχι. Σαν μικρό γαλατικό χωριό - και κάτω από τη μύτη μας, έξω από το οπτικοακουστικό μας πεδίο - υπάρχουν αμέτρητοι νέοι καλλιτέχνες, που αντιστέκονται. Κινούνται εντελώς ανεξάρτητα από την mainstream δισκογραφία και προβολή. Παράγουν, πειραματίζονται, κάνουν συναυλίες σε χώρους άγνωστους στο πλατύ κοινό, δημιουργούν νέα αισθητικά δεδομένα.

Μοιάζουν καταδικασμένοι στην αφάνεια. Στη πραγματικότητα το πλατύ κοινό είναι, δυστυχώς για το ίδιο, καταδικασμένο να μην τους απολαύσει διότι εκπαιδεύτηκε από τους «ειδήμονες» της δισκογραφίας σε μια μουσική και γενικότερα αισθητική ομοιομορφία και μονοτονία.

Νέοι καλλιτέχνες που δεν ανήκουν απαραίτητα στην «ανεξάρτητη», μουσικά, σκηνή, ναι, υπάρχουν και αυτοί, αλλά ενίοτε πρόκειται για απόλυτα mainstream καλλιτέχνες, που δημιουργούν τα δικά τους μουσικά διαμάντια, που τα στερεί από το πλατύ κοινό το ραδιόφωνο και η δισκογραφία.

Η ίδια δισκογραφία που κάποτε ρίσκαρε και δημιούργησε νέες κουλτούρες και είδη, σήμερα μοιάζει με γονιό που του φαίνεται ακατανόητη η συμπεριφορά του παιδιού του και ξεχνάει πως κάποτε ως παιδί ζητούσε χώρο.

Δεν θα ακούσεις ξανά νέα μουσική λοιπόν, αν δεν γυρίσεις την πλάτη σου σε αυτό που ήδη ξέρεις, αν δεν την αναζητήσεις μόνος σου. Που αλλού; εκεί που θεωρήθηκε από κάποιους ταφόπλακα της δισκογραφίας, αλλά τελικά αποδείχτηκε σωσίβιο: στο ίντερνετ.
«Ο Μίκης Θεοδωράκης ξεπλήρωσε το χρέος του στο λαό...
"Tα Ελληνικά τραγούδια του Steve Vai", γράφει ο Νά...

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares