19
Σαβ, Σεπ

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

«Γιατί το «Innuendo» των Queen», γράφει ο Νάσος Καββαθάς

Το άλμπουμ Innuendo των Queen κυκλοφόρησε στις 5 Φεβρουαρίου του 1991, 29 χρόνια πριν από τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές. Ήδη από τον Ιανουάριο του '91 είχε κυκλοφορήσει ως single το μεγαλοπρεπές ομώνυμο κομμάτι, με το εξίσου επικό video clip του.

Κανείς δεν υποψιαζόταν ακόμα ότι προς το τέλος της χρονιάς ο Freddie θα μας αποχαιρετούσε, με την συμβολική κυκλοφορία του single «The Show must go on» που είναι και το τελευταίο κομμάτι του άλμπουμ. Πάμε όμως απ' την αρχή.



https://youtu.be/g2N0TkfrQhY

We'll keep on trying..



To «Υπονοούμενο», ο «Υπαινιγμός», το «Innuendo», κατάλληλος τίτλος για το τραγούδι και για το concept όλου του άλμπουμ. Το ομώνυμο single είναι μια από τις ηχηρότερες μουσικές δηλώσεις των Queen και πήγε κατευθείαν στο Νο 1 στην Αγγλία. Από την εποχή του Bohemian Rhapsody είχαν οι Queen να κυκλοφορήσουν ένα progressive έπος σε single. Ξεκινάει ως bolero, γίνεται Συμφωνικό-Οπερατικό Rock, μετά μόνο Οπερατικό, μετά Flamenco, (με τον Steve Howe των Yes, καλεσμένο στις κιθάρες), μετά ξανά Συμφωνικό, μετά Hard Flamenco Rock και εντέλει Οπερατικό Rock «..till the end of time».

Ήδη, μετρούσα τότε κάποια χρόνια ως θερμός φίλος των Queen, μα με το -κομμάτι και άλμπουμ- Innuendo το συμβόλαιο αγάπης είχε πια σφραγιστεί for evermore (βλ. άλμπουμ «Queen II»). Το Innuendo ποτέ δε φεύγει από τα κορυφαία – αν όχι Το Κορυφαίο – στην προτίμησή μου κι αυτό λέει πολλά, μέσα σ' έναν τέτοιο μουσικό κατάλογο όπως των Queen.

Έχω ξαναπεί ότι ο καλύτερος «φωνητικά» Freddie που έχουμε είναι ο Freddie των τελευταίων άλμπουμς του. Σα να λέμε: η φωνή του Freddie καλυτέρευε ακόμα. Σκεφτείτε κάποιους όπως τους αειθαλείς κυρίους Steven Tyler (Aerosmith) Glenn Hughes (Deep Purple) και βέβαια τον Klaus Meine των Scorpions: τραγουδιστές που σε ηλικίες 60 ετών ή και παραπάνω ηχογραφούν και κάνουν λάϊβ, με τη φωνή τους σε καλή ή και εξαιρετική κατάσταση. Έτσι βλέπω έναν Freddie που θα ζούσε και μετά το 1991.

Η φωνή του Freddie, ειδικότερα στο 1ο κομμάτι του άλμπουμ, το ομώνυμο, και στο τελευταίο, τον επίλογο, το «Show must go on», είναι κατ' εμέ -που τυγχάνω και vocalist- ως δύο από τις κορυφαίες ερμηνείες ever του Freddie. Και βέβαια: σε αυτά τα δύο σημαντικά κομμάτια, όχι μόνο του άλμπουμ, αλλά και του όλου καταλόγου των Queen.



https://youtu.be/t99KH0TR-J4

Slightly Mad



https://youtu.be/mZPMRCdP5tc

Όχι ότι ο Freddie κι η παρέα δεν έχουν φέρει κι άλλα καλούδια στο έργο. Δεύτερο κομμάτι, μετά το mighty Innuendo, έρχεται ένα διαμάντι. Το «I'm going slightly mad». Το οποίο επίσης συνοδεύεται από ένα μίνι-έργο τέχνης, το video για το κομμάτι, με το vaudeville χιούμορ του.

Μια περίτεχνη, avant-garde σύνθεση (by Freddie), μια φρενιτώδης  performance του John Deacon στο μπάσο, με τις πάντα ευρηματικές κιθάρες του Brian May σε τρία-τέσσερα διαφορετικά χρώματα και με φράσεις slide guitar.

Κι όλα αυτά σε ένα κομμάτι που δεν ξέρεις πως να το πεις: είναι Art Pop/Rock; Είναι Prog; Είναι Vaudeville-Cabaret; Το σίγουρο είναι ότι είναι Freddie κι είναι Queen. Μοναδικό. Και το punchline είναι: ότι δε μοιάζει με οποιοδήποτε άλλο κομμάτι των Queen!     



Ride the wild wind



Το «These are the days of our lives» είναι πια πολυντοκουμενταρισμένο ως το τελευταίο video του Freddie, με όλη τη φόρτιση που συνεπάγεται, καθώς ήταν και το 3ο σινγκλ.  Όμως το άλμπουμ εν γένει έχει «Υψηλό Δείκτη» Rock: το single «Headlong», το shoulda'been single «I Can't Live With You», το heavy «The Hitman», η heavy ballad «Don't Try so Hard», ή το ταξιδιάρικο και intense «Ride the Wild Wind». Όλα τους διαμαντάκια του Rock a la Queen. Που σημαίνει: με την κομψοτεχνία του Freddie και της μπάντας.

Οπερατικά και Κλασσικό-τροπα είναι τα έξοχα κομμάτια «All God's People», (το κομμάτι που είχε μέινει έξω από τις ηχογραφήσεις του έξοχου άλμπουμ «Barcelona», του Freddie και της Monserrat Cabaillet), και η μινιατούρα «Bijou», με τους ρόλους τους στη διήγηση της ιστορίας που αφηγείται το άλμπουμ, αλλά και ως όμορφες μουσικές μονάδες.

Το μόνο κομμάτι που για πολλούς είναι εκτός concept και που πράγματι εάν έλειπε δε θα αφαιρούσε κάτι σημαντικό από το άλμπουμ, είναι το περίφημο «Delilah». Πρόκειται για μια μικρή ηλεκτρονική μουσική μινιατούρα, (ναι, έχει και κιθάρες του May που μιμούνται νιαουρίσματα!), κάτι σαν διαφημιστικό για γάτες, αφού είναι αφιερωμένο από τον Freddie στη μία από τις πιο αγαπημένες του γάτες, την Delilah.

https://youtu.be/h61Bge7EbBo




Release Your Mask



https://youtu.be/tgrrICRcQyY

Με ή χωρίς το «Delilah», το τελευταίο άλμπουμ των Queen με τον Freddie εν ζωή, το Innuendo στέκει άνετα ως ένα από τα καλύτερά τους. Ηχογραφήσεις: Μάρτιος 1989 – Νοέμβριος 1990, σε Λονδίνο (Metropolis Studios) και Ελβετία, στα Mountain Studios, ιδιοκτησία των Queen που σήμερα είναι Μουσείο και Studio. Ό,τι άλλο πρόλαβε να ηχογραφήσει ο Freddie περιέχεται στο άλμπουμ «Made in Heaven» (1995).

Ακόμη και έτσι: οι Queen, o Freddie, έχουν δύο δυνατούς δίσκους στα grunge-o-nineties, το «Innuendo» είναι το Great Last Stand και δείχνει, ότι αν δεν είχε αδικοχαθεί o Freddie θα είχαμε πολλή ακόμη καλή μουσική. 

Το Innuendo είναι το τελευταίο πανίσχυρο οχυρό του κάστρου, αντιπροσωπευτικό κεφάλαιο του εκλεκτικού μουσικού ιδιώματος που συνιστά το έργο του Freddie και των Queen.

Διαβάστε: ΕΔΩ, ΕΔΩ κι ΕΔΩ άλλα κείμενά μου για τον Freddie, Queen, το επερχόμενο σήκουελ της ταινίας Bohemian Rhapsody.

Εδώ και η σελίδα QUEEN Greece στο fb:

https://www.facebook.com/queenfanclubgreece/ 

«14 Φεβρουαρίου 1985: H Whitney Houston κι εγώ», τ...
«Ιωάννα Μητσόγλου: Η Πρώτη Σπουδαία Ελληνίδα Κυρία...

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares