14
Παρ, Αυγ

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

«Βίοι Παράλληλοι: Δύο μεγάλες στιγμές τοῦ Ἑλληνισμοῦ!», γράφει ό Άνδρέας Μπλαμούτσης, ο Εύπάτωρ

88

Ξαφνικά, σταματάει τηλεόρασι καί παίζει τήν κτακτη Εδησι, τό Διάγγελμα τού Πρωθυπουργο, ν τει 2020, 22 Μαρτίου, 7 το πόγευμα.

πομόνωσις, παγόρευσις κυκλοφορίας, Κατάστασις Πολέμου, -άκήρυκτου, ασύμμετρου πολέμου

κούω λόγια πού προσπαθον νά μψυχώσουν τόν λαό μπροστά σέ να γιγαντιαο πρόβλημα. κούω λόγια νηφλια, κούω λόγια γενναα, κούω λόγια σκληρά, κούω λγια ναγκαα.

Έρημη η πόλη το βράδυ

Ἀσυναισθήτως τό μυαλό μου πῆγε στόν μεγάλο Ἕλληνα Ἰωάννη Μεταξᾶ, τήν ὥρα πού εἶπε τήν περιώνυμη φράσι στόν Ἰταλό Πρέσβυ Τσιάνο: «Alors c'est la Guerre, Λοιπόν, χουμε πόλεμο».

Θά πρέπη μέ εἰλικρίνεια νά συλλογισθοῦμε ὅτι τήν ὥρα ἐκείνη τήν μοναχική, μόνος του μέ τήν συνείδησί του, μέ τήν ἀγωνία του, με τίς ἀμφιβολίες του, ὁἌνθρωπος αὐτός πῆρε στην πλάτη του ὁλόκληρο τόν Ἒλληνικό Λαό, καί ὡς ἡγέτης, ὁδηγός καί συνάμα συνταξιδιώτης, πῆρε μιά ἀπόφασι πού σφράγισε τήν μοῖρα αὐτοῦ τοῦ λαοῦ, πού καθώρισε τό ράφι τῆς Ἱστορίας πάνω στό ὁποῖο θά ἔμπαινε τό κύπελλο τῆς Νίκης τοῦ Αγῶνος, γιά νά θυμοῦνται οἱ ἑπόμενες γεννεές τά κατοπινά λόγια τοῦ Ουίνστον Τσώτσιλ: «Ο ρωες πολεμον σν λληνες».

Εἶναι προφανές ὅτι ἐάν την ὥρα ἐκείνη, ὁ χοντρούλης διοπτροφόρος, ὁ γυαλάκιας ἀνθρωπᾶκος, μέ μορφή παληοῦ συμβολαιογράφου, φοβούμενος τήν ίταλική φασιστική ὑπεροπλία πέραν τῆς ὑπεροψίας καί τῆς συνακολουθούσης ναζιστικῆς Γερμανίας, εἶχε ὑποκύψει κι εἶχε πεῖ διστακτικά «... καλά, περάστε...», κανείς δέν θἆχε κουνήσει οὔτε ἕνα δαχτυλάκι και ὑποταγμένοι ὅλοι στόν φόβο θά εἴχαμε ἀποδεχθῆ τήν τραγική μοῖρα τοῦ ριψάσπιδος, τοῦ χαμένου πρίν δώση κἄν τήν στοιχειώδη μάχη ἀξιοπρεπείας, θά εἴχαμε ἀποδεχθῆ, ἐπίσημα, τόν τίτλο τοῦ ραγιᾶ... τοῦ σκλάβου.

Κι ἀπό ἀντίστασι;; χα, χα, χα, ἄς γελάσω πικρά!

Ὅμως, τήν ἑπομένη τό πρωΐ οἱ ἐφημερίδες ἔγραφαν: «Η ταλία κήρυξε τόν Πόλεμο στήν λλάδα. Τά λληνικά στρατεύματα μύνονται το Πατρίου Εδάφους». Τά ἴδια ἔλεγε καί τό Ραδιόφωνο μέ τήν συγκλονιστική φωνή τοῦ Κώστα Σταυρόπουλου. Σηκωνότανε ἡ τρίχα μας κάγκελλο, πολλά-πολλά χρόνια μετά, ἀκούγοντας τό συγκλονιστικό μήνυμα:

«Μετά πό λίγο Σταθμός θά πάψη νά εναι λληνικός, μήν χετε μπιστοσύνη, θά χουν μπ ο κατακτητές, καί θά κοτε τό Τρίτο Ράϊχ».

Καί γέμισαν οἱ δρόμοι, ξεχύθηκαν οἱἝλληνες νά ντυθοῦνε στό χακί, νά σκαρφαλώσουν στά τράμ καί νά κρέμωνται σἄν τσαμπιά σταφύλια γιά νά πᾶνε στά λεωφορεῖα καί στά τραίνα, νά πνε τραγουδντας στό μέτωπο, νά ὁρθώσουν τεῖχος ἀδιαπέραστο μέ τά στήθη τους στήν ἐπέλασι τῶν ὕπουλων ἐχθρῶν.

Κι έτσι, σήμερα τό ἀπόγευμα, ἄνοιξαν οἱ βρῦσες τῶν ματιῶν μου ἀκούγοντας τόν σπουδαῖο Πρωθυπουργό, νά ἀνακοινώνη στούς Συνέλληνες, ὅτι λόγῳ άπολύτου βλακείας καί ἐπιπολαιότητος πολλῶν συμπολιτῶν μας ἦταν ἀναγκασμένος νά ἐπαναλάβη αὐτό πού ἔκαναν οἱ βρωμεροί Ναζί κατακτητές καί δέν ἐπέτρεπαν στούς Ἕλληνες τήν ἐλευθέρα κυκλοφορία. Ἀπό εὔμφυτη ἀλλά και πολιτική ευγένεια ὁ ἄνθρωπος δέν εἶπε ὅτι τό 90% τῶν ἐπιπολαίων ἦσαν οἱ ἡλιθίως αὐτοαποκαλούμενοι «μάγκες», «ἀντιστασιακοί καί ἐπαναστᾶτες», δἐν εἶπε αὐτό πού τούς ταιριάζε «ἀσυνείδητοι ἐθνικοί προδότες».

Φυσικά, παρηγοριά μεγάλη, ὅτι ἡ φωνή πού μᾶς καλοῦσε σέ ἕνα τόσο δυσάρεστο ἐθνικό-κοινωνικό καθῆκον ἦταν Έλληνική, ἀφοσιωμένη στό καθῆκον, στοιβαρή, γενναία, ἡγετική, ἀπίστευτα ἀνθρώπινη, δυναμική, τρυφερή, Άλλά και άπόλυτα άποφασιστική γιά τό γενικό καλό καί ἀνθρώπινο συμφέρον.

Συνέλληνες, «Τό καθῆκον» σύμφωνα μέ μία φιλοσοφική τοποθέτησι, «εἶναι ἀμείλικτον ὅσον ὁ θἀνατος». Άντιλαμβάνεσθε ὅτι μιλᾶμε γιά μία ἀνάληψι εὐθύνης πρός ἑαυτόν καί τρίτους μέ ἀπόλυτες ἔννοιες.

Πρίν δυό τρείς βδομάδες εἶχε καί πάλι καλέσει τούς Ἕλληνες νά συν-εγερθοῦν νά προστατεύσουμε τά Ἐθνικά μας σύνορα ἀπό τόν ἕτερο ἐχθρό, τούς ξένους εἰσβολεῖς ὑπό την καθοδήγησιν, προστασίαν καί διεθνές πατρωνάρισμα, ἀπό τήν ἀπό χιλιετίας, μόνιμο, μογγολική ἀπειλή Ἑλλάδος τε καί Εὐρώπης, κάκιστο γείτονα, ἀναξιόπιστο, ὕπουλο, ἄπληστο, διεκδικητικό, ἐκδικητικό, μόνιμο πηγή διεθνῶν προβλημάτων, Τουρκία.

Άδεια από ανθρώπους κκαι οχήματα το κέντρο των Αθηνών

Βρισκόμαστε λοιπόν παρατεταγμένοι ναντι δύο χθρν, σέ δύο μέτωπα.

Κι ὅμως τό Ἔθνος, τό γένος, στέκεται ὄρθιο, περήφανο καί ἐπιβλητικό. Γιά πρώτη φορά ὁ κρατικός μηχανισμός λειτούργησε καί λειτουργεῖ μέ ὑποδειγματικό τρόπο. Γιά πρώτη φορά Ἐθνική Κυβέρνησις λαμβάνει ἀποφάσεις πού νά προλαμβάνουν γεγονότα, γιά πρώτη φορά ἡ Κυβέρνησις εἶναι Προμηθεύς καί ὄχι Ἐπιμηθεύς.Γιά μᾶς τούς παλαιοτέρους, ἡ μεγίστη ἔκπληξις πού ἐπιβεβαιοῖ τό ἀρχαῖον ρητόν: «Οὐδέν κακόν ἀμιγές καλοῦ», «ἀπ' τ' ἀγκάθι βγαίνει ρόδο»...

Κι ἐκεῖ πού ἐτοιμαζόμουνα νά τελειώσω μέ τήν ἀποτύπωσι τῶν σκέψεών μου, ἀναλογίσθηκα ἐάν θά ἦταν χρήσιμο νά ἐμπλακῶ σέ ἀντιπαράθεσι μέ τό άποβλακωμένο μέτωπο τῶν «ἀντι-». Νομίζω ὅτι δέν ἔχει πολύ νόημα. Πῶς μπορεῖς νά πείσηςάνθρώπους νά σκέπτονται θετικά καί ὄχι ἀρνητικά;

Ψάχνοντας λοιπόν τήν σκέψι, τήν μνήμη, προσπάθησα νά βρῶ ποιά εἶναι τά κοινά σημεῖα ἀναφορᾶς τῶν ἀντιδραστικῶν στοιχείων τῶν παγκοσμίων πληθυσμῶν... εἰδικῶς τώρα τελευταῖα πού ἔχουμε καί ἔξαρσι κάποιων προκαταλήψεων.

Δέν ὑπάρχει ἀντιδραστικό κοινωνικό στοιχεῖο πού νά μήν προτάσση στήν πάσης φύσεως ἀντίδρασί του κάποιες κλασικές λέξεις ὅπως, φασισμός, ναζισμός, ρατσισμός, γιά νά ὁλοκληρώση ἀναδεικνύοντας τά ιδανικά του, τίς πηγές τῶν ἐμπνεύσεών του, ὅπως σοσιαλισμός, κομμουνισμός. Καί ὧ !! τῆς ἀπελπισίας, γιά σκεφθῆτε ὅτι ὁ Μπενίτο Μουσσολίνι, πού ἵδρυσε τό κόμμα του τό 1919 καί τό ὀνόμασε «I Fasci Italiani del Combattimento», δηλ., Ἰταλικοί (σύν)Δεσμοί γιά Μάχη (fasci=προφορά φάσι, καί ἀπό ἐκεῖ φασίστας, φασισμός ἀλλά καί φασκιές),ἦταν μέγας και τρανός σοσιαλιστής (κάτι σἄν τόν Μπεττίνο Κράξι, πού ἔγινε καί σοσιαλ(η)στής, ὅπως καί πολλοί δικοί μας ἐδῶ, φυντάνια, στά σίδερα ἀλλά ἐκτός), παρέα με τούς μεγαλόσχημους λοιπούς σοσιαλιστάδες τῆς ἐποχῆς Ἀγκοστίνο Λαντσίλο (Agostino Lanccilo) καί Μικέλε Μπιάνκι (Mikele Bianchi). Ὁ δε φίλος σας ὁ Αδόλφος μέγας Εθνικοσοσιαλιστής, (Nationalsozialist, ΝAZI)ἤ μήπως στήν περίπτωσί του εἶναι διαφορετικό το πρᾶγμα, καί δεν εἶναι σοσιαλιστής;! Ἀλλά καί ὁ ἄλλος φίλος σας ὁ μεγάλος δημιουργός τῆς Σοβιετίας ὁ βιολογικά λειψός (1,50 μέτρο ὕψος μέ τά χέρια στήν ἀνάτασι) καί ἑπομένως κομπλεξικός, ὁ Βλαδίμηρος Λένιν, μέ τόν «κολλητό» του τόν Ίωσήφ Βησσαριώνοβιτς Τζουγκασβίλι, τόν φίλο σας λέω, τόν λατρεμένο σας, τόν Στάλιν, τόν σιδερένιο, ἀγαπημένοι ὅλοι αὐτοί τῶν πάνω-κάτω 100 ἑκατομμυρίων νεκρῶν.

Α!αααα, μήν ξεχάσουμε καί τά ἀπόπαιδά τους, τόν μεγάλο ὁδηγητή, τόν μεγάλο τιμονιέρη, τόν Μάο, τόν Νικολάϊ, τόν Τσαουσέσκου, τόν «πιστό» Φιντέλ Κάστρο, τόν Μενγκίστου Χαϊλέ Μαριάμ, τόν Ἀγιατολάχ Χομεϊνί καί ἄλλους, πολλούς ἄλλους πού 'ματοκύλισαν την οἰκουμένη (γιατί ἅραγε πρέπει να θυμᾶμαι ὅλα τά «καθήκια» πού συνάντησα στήν ζωή μου, πού ἐπηρέασαν άρνητικά τήν ἐξέλιξι τῶν ἀνθρώπων;

Μήν βιαστοῦν ἀμέσως οἱ ἀντιδραστικοί νά μοῦ ποῦν, ὅτι οἱ ἄλλοι δέν ἦσαν, δέν εἶναι καλύτεροι, δέν κάνουμε σύγκρισι κακοτήτων. Άναφέρω τά χειρότερα τῶν χειροτέρων πού καταδυνάστευσαν καί καταδυναστεύουν τούς λαούς, τούς ὁποίους περιέργως πως, όλοι μά όλοι ἀποκαλοῦν «ποίμνιο», ζῶα, ἄλογα, ἀπαίδευτα, κτήνη καί όλοι κρατοῦν τούς πληθυσμούς σέ κατάστασι ἀγνοίας, ὥστε περήφανα καί αὐτοβαυκαλιζόμενοι νά ἐμφανίζονται ὡς σωτῆρες, ἐκμεταλλευόμενοι τήν εὐπείθεια, τήν λαϊκή ἀγνότητα καί ἀγαθότητα.

Παρασύρθηκα σέ μία ἀναπόλησι περίεργη, ἀλλά ἴσως καί παραγωγική.

Βλέπετε ἔχω κυριολεκτικῶς «μπουχτίσει» να ἀκούω άπό τόν κάθε ξεγάνωτο τενεκέ ἀτελείωτες προπαγάνδες γιά πολιτικοκοινωνικά συστήματα πού ἀπεδείχθησαν ἀκατάλληλα, άνελεύθερα, καταστροφικά, ἀπορριπτέα και τελικῶς, λοιπόν, ἄχρηστα.

Ἐπιτέλους, ἄς δοῦμε λίγο τόν κόσμο μέ αἰσιοδοξία.

Ἡ Ελλάς βρίσκεται σέ κομβικό ἱστορικό σημεῖο, ἀντιμετωπίζοντας δύο πολέμους ταυτοχρόνως. Χρειαζόμαστε σύμπνοια, μακρυά τά πολιτικά καί κυρίως τά μικροπολιτικά, πού εἶναι καί ἀσήμαντα, καί ἀντιπολίτευσι μετά το τέλος τῶν πολέμων.

Ὁ Τοῦρκος περιμένει στήν γωνιά, καί ζητάει ἐπανάληψι τῆς μονομαχίας στό μαρμάρινο ἀλώνι. Ὁ Κολοκοτρώνης, ὁ Καραϊσκάκης, ὁ Παπαφλέσσας τον στοιχειώνουν. Ζητάει ἐπαναβεβαίωσι τῆςἊπελευθερώσεώς μας.

Ὁπότε, δεν μένει παρά: Ἐλευθερία ἤ Θάνατος και Μολῶν Λαβέ.

Ὀπότε, δέν ἀμφισβητοῦμε τόν Ἀρχηστράτηγο σέ ὥρα μάχης.

Ζήτω ἡ Ἑλλάς.

«Γίνε αγάπη…», γράφει η Μαρκέλλα Χρυσοστόμου
«Μία ρότα πού θέλει ἀλλαγή, ἐπειγόντως», γράφει ο...

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares