24
Πεμ, Σεπ

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

«Αυστριακός αντιρρησίας πολέμου και η ελληνική κρίση», οι ταινίες της εβδομάδας από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

--------------Noir--

Ιστορίες κινηματογραφικής τρέλας Νο 25
Δεκάδες χιλιάδες χρόνια πίσω, κάπου στις ψυχρές βόρειες περιοχές της Παγγαίας. Ακολουθήστε με, ως παρατηρητές.
Η μικρή κοινωνία του βουνού είναι συγκεντρωμένη γύρω από την φωτιά στην άκρη της βαθιάς σπηλιάς. Ο αρχηγός της μικρής κοινωνίας μοιράζει την τροφή, πρώτα στα αρσενικά και στη συνέχεια στα θηλυκά και στα μικρά. Το εύσωμο θηλαστικό που ξέφυγε το πρωί από την αγέλη και παγιδεύτηκε στα ριζά του βουνού ήρθε ως αναπάντεχο δώρο στα μέλη της ομάδας, που τον τελευταίο καιρό τρεφόντουσαν με το στυφό, άνοστο κρέας των τρωκτικών.
Επικρατεί σιωπή, καθώς όλοι είναι αφοσιωμένοι στην απόλαυση του γεύματος. Το μόνο που ακούγεται στο ακατέργαστο πέτρινο κοίλωμα του βουνού είναι ο ήχος των καυσόξυλων να παραδίνονται στην δύναμη της φωτιάς, αλλά και στα μακρόσυρτα μουγκρητά ευχαρίστησης των κυνηγών όταν σκίζουν με τα δόντια την ωμή, εύγευστη σάρκα της λείας τους. Ο αρχηγός, όπως συνηθίζεται σε αυτή την μικρή ομάδα, κράτησε για τον εαυτό του περισσότερο ψαχνό. Ένας βραχύσωμος από τα αρσενικά, άξαφνα, σηκώθηκε όρθιος με άγριες διαθέσεις αρπάζοντας βίαια από τα χέρια του αρχηγού έναν γενναίο κομμάτι από το μερίδιο του. Θεώρησε τον εαυτό του ριγμένο στη μοιρασιά. Ο θυμός και η πείνα τον έφεραν αντιμέτωπο με την άδικη μεταχείριση.
Ο αρχηγός αγρίεψε και ευθύς όρμησε σαν το αιλουροειδές των βουνών στον κοντόσωμο άρπαγα, κρατώντας στο χέρι του ένα χοντρό ξύλο. Άρχισε να χτυπάει με λύσσα, όπου εύρισκε τον απερίσκεπτο διεκδικητή, πριν προλάβει εκείνος να γευτεί το λάφυρο του. Στα πλευρά, στα πόδια, στον λαιμό, στο κεφάλι, δίχως έλεος κατέβαζε τα φονικά κτυπήματα. Ο βραχύσωμος δεν πρόλαβε να αντιδράσει στην ξαφνική επίθεση, αλλά ήταν ακόμα όρθιος. Το σώμα του υπέκυπτε αργά στον ανελέητο πόνο των καταιγιστικών κτυπημάτων.
Οι υπόλοιποι της μικρής κοινωνίας της σπηλιάς, τ΄ αρσενικά, τα θηλυκά, ακόμα και τα μικρά άρχισαν να φωνάζουν, να αλαλάζουν με άναρθρες κραυγές και να βαρούν τις παλάμες τους με δύναμη στη γη. Η αδρεναλίνη της εξόντωσης εξαπλωνόταν παντού σαν μέθη, αυξάνοντας την ζωώδη έκσταση στην ομήγυρη. Ο αρχηγός σημάδεψε καλά το κεφάλι του βραχύσωμου άρπαγα, έτοιμος να δώσει το τελειωτικό κτύπημα με το βαρύ ξύλο, τιμωρώντας τον σκληρά για την απερίσκεπτη ενέργεια του.
Το τραυματισμένο αρσενικό, βρισκόταν λαβωμένο και διπλωμένο στα γόνατα. Είχε πλέον παραδοθεί. Κατάλαβε πως συμπεριφέρθηκε λανθασμένα, με το να κλέψει την τροφή, αμφισβητώντας την κρίση του πιο ισχυρού της μικρής κοινωνίας. Ήταν αδύναμος να ανταπεξέλθει στην ορμή της τιμωρίας του αντιπάλου του. Τέντωσε τα τρεμάμενα, ματωμένα χέρια του μπροστά, κουλουριάστηκε ακόμα πιο πολύ, έχωσε φοβισμένα το κεφάλι στο τριχωτό στήθος, προσπαθώντας να αποτρέψει την απόφαση του αρχηγού να τον θανατώσει. Οι ήχοι από το στόμα του ήταν μπερδεμένοι, κάτι ανάμεσα σε αγκομαχητά πόνου και αναφιλητά απόγνωσης. Αναζητούσε το έλεος.
Η εικόνα της σωματικής συρρίκνωσης του κοντόσωμου θρασύτατου διεκδικητή ήταν πρωτόγνωρη στο δυνατό αρσενικό της ομάδας.  Κοιτούσε παράξενα την στάση της ικεσίας, άκουγε έκπληκτος τους άγνωστους ήχους, που έβγαιναν από το λαρύγγι του ηττημένου. Ένα αλλόκοτο συναίσθημα κατέβαλε την ύπαρξη του. Κοντοστάθηκε, οι κτύποι στην καρδιά του άλλαξαν ρυθμό και το φονικό ξύλο στα χέρια του παρέμεινε ακίνητο στον αέρα σε απόσταση βολής. Τα μάτια του αρχηγού άνοιξαν διάπλατα να ξεχειλίζουν απορία από το θέαμα. Αποφάσισε να μην ολοκληρώσει το τελευταίο θανάσιμο κτύπημα στον απερίσκεπτο διεκδικητή που τον αμφισβήτησε, τον αγνόησε, τον έκλεψε.
Τα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας της σπηλιάς σταμάτησαν τους αλαλαγμούς, παίρνοντας εκφράσεις έκπληξης στα πρόσωπα τους από την στάση του αρχηγού να μην αποτελειώσει τον απερίσκεπτο. Ο φόβος γέννησε τον οίκτο και ο οίκτος αναζήτησε το έλεος. Δυνάμεις άγνωστες στην φύση συστήθηκαν μεταξύ τους για πρώτη φορά από αυτά τα παράξενα ανθρωποειδή.
Δεκάδες χιλιάδες χρόνια αργότερα η εκπολιτισμένη κοινωνία των ανθρώπων εφηύρε την λέξη «συγγνώμη» στο ανθρώπινο λάθος. Η συγχώρεση ήταν μια δύσκολη και σοβαρή απόφαση στους συγκροτημένους, προηγμένους πολιτισμούς, καθώς τότε πρυτάνευε ακόμα η ανθρώπινη λογική και η ωριμότητα στις σκέψεις και τις πράξεις των ανθρώπων.
«Σε πολλούς ζωντανούς αξίζει ο θάνατος. Σε μερικούς νεκρούς άξιζε η ζωή», γράφει στον υπέροχο Άρχοντα των Δαχτυλιδιών ο Τζον Ρόναλντ Ρόιελ Τόλκιν.

Αξιολόγηση Ταινιών



* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη


«Μία Κρυφή Ζωή»
«A Hidden Life»

  • Είδος: Πολεμικό δράμα ιστορικής περιόδου
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία: Τέρενς Μάλικ
  • Με τους: Όγκουστ Ντίελ, Βαλερί Πάχνερ, Ματίας Σένερτς, Μπρούνο Γκαντς, Μαρία Σιμόν, Μάικλ Νίκβιστ, Τομπίας Μορέτι, Ούλριχ Μάτες, Γιούργκεν Πρόχνοφ
  • Διάρκεια: 174΄
  • Διανομή: Odeon

Ο αγρότης Φραντς Γιέγκερστετερ (Όγκαστ Ντιλ – πολύ καλός), είναι ένας αυστριακός αντιρρησίας συνείδησης, που αρνείται να πολεμήσει για τους ναζί κατά τον δεύτερο μεγάλο πόλεμο. Το αποτέλεσμα αυτής της άρνσησς του είναι να εκτελεστεί από τους Γερμανούς το 1943. Η ιστορία ακολουθεί τον αγωνιστικό βίο του Φραντς και της συζύγου του, Φάνι (Βάλερι Πάχνερ - υπέροχη) στην ύπαιθρο της βόρειας αυστριακής γης στην περιοχή της Αγίας Ραδεγούνδης (επαρχία που γεννήθηκε ο Χίτλερ και πέρασε τα πρώτα χρόνια της νιότης του), κατά την περίοδο του ναζισμού και του μεγάλου πολέμου.

Με αφετηρία τα πραγματικά γράμματα που αντάλλασσαν κατά τον πόλεμο ο Φραντς και η Φανί, η ταινία απεικονίζει το πώς το ζευγάρι ήρθε σε σύγκρουση με τα μέλη της κλειστής κοινωνίας τους, την εκκλησία, την κυβέρνηση, ακόμη και τους φίλους τους, και πώς όλα αυτά τους οδήγησαν σε μια τραγική επιλογή.

https://youtu.be/1ehKnfZyKRg







Στην «Μία Κρυφή Ζωή», που είναι η 10η κατά σειρά μεγάλου μήκους ταινία του Αμερικανού σκηνοθέτη Τέρενς Μάλικ («Badlands», «Λεπτή Κόκκινη Γραμμή», «Άγνωστος Κόσμος», «Το Δέντρο της Ζωής», «Μέχρι το Θαύμα»), ο στωικός κινηματογραφιστής «παίζει» με την ανθρώπινη συνείδηση, όταν αυτή βρίσκεται σε πλήρη αφύπνιση στο δέμας ενός νέου, απλού, αυστριακού αγρότη. Η ταινία είναι βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, όπου η δεκαετής έρευνα στην εν λόγω ιστορία, από τον Αμερικανό Γκόρντον Ζαν στη δεκαετία του ’70, στάθηκε η μαγιά για την ταινία του Μάλικ.

Ο Φράντς είναι, εντελώς, απαλλαγμένος από όποιες υψηλές εκπαιδευτικές περγαμηνές και περισπούδαστες γνώσεις, ζώντας ανθρώπινα στο αγροτικό χωριό μαζί με την σύζυγο και την οικογένεια του, βιώνοντας τον μόχθο της γης και το μεγαλείο της καθημερινής απλότητας, δηλαδή δεν είναι κάποιος μορφωμένος και έντεχνα φιλοσοφημένος άνθρωπος. Η ψυχή του όμως είναι κοσμημένη με ουράνια ιδανικά περί ανθρωπότητας, πιστεύει στα οφέλη του Θεού, κοντολογίς είναι πλούσιος τα μάλα εσωτερικά ως προς την ουσία και το νόημα της πατρίδας, ενώ καταλαβαίνει αμέσως, πως η σκιώδης και κατάμαυρη κυριαρχία του γ΄ράιχ είναι ό,τι το χειρότερο μπορεί να συμβεί σε αυτόν, την οικογένεια του, την πατρίδα του, αλλά και στον κόσμο των ανθρώπων.

Αρνείται, εκ πεποιθήσεως, την οποιαδήποτε συμμετοχή στους ναζί και φυσικά να υπηρετήσει την πατρίδα του, που άπαντες στην μικρή του κοινωνία ζουν έναν παροξυσμό εθνικο-φανατισμού. Απεχθάνεται τεκμηριωμένα και αποφασιστικά τα στρατεύματα ολέθρου του Αδόλφου. Το δε άριστον και ισόρροπο αυτής της κατασταλαγμένης, απλοϊκής, μα υπαρκτής συνειδητοποίησης, είναι, πως και η γυναίκα του, η Φάνι, πιστεύει τα ίδια και τον υποστηρίζει.

Ο βραβευμένος με τον Χρυσό Φοίνικα το 2011 σκηνοθέτης Τέρενς Μάλικ (Δέντρο της Ζωής), ως καλός μάστορας της εικόνας, φιλμάρει όλη την ταινία σε εξωτερικούς χώρους με φυσικό φωτισμό και έχοντας δίπλα τον διευθυντή παραγωγής Στιβ Σάμερσγκιλ («Άδωξοι Μπάσταρδη», «Ξενοδοχείο Grand Budapest»), παίρνει σβάρνα την Ιταλία και την Αυστρία επιλέγοντας μοναδικές τοποθεσίες. Την προσωπική ματιά τού σκηνοθέτη, που εκφράζεται, ως γνωστόν, από τον άμεσο λυρισμό (η πιο βατή και «προσγειωμένη» ταινία της τελευταίας του σοδειάς), στρογγυλοποιεί ο διευθυντής φωτογραφίας και στενός συνεργάτης του, ο Γιοργκ Βίντμερ («Η Ένατη Πύλη», «Η Δασκάλα του Πιάνου»), που τα κάδρα του, διαθέτουν εκλεπτυσμένη αισθητική.

Ιδιαίτερη ιστορία με άψογη ερμηνεία του Βερολινέζου Όγκουστ Ντίελ (χρωστάει πολλά ο ηθοποιός στον Κουέντιν Ταραντίνο, που τον έβγαλε από το κλειστό κύκλωμα της πατρίδας του και τον έκανε διεθνώς γνωστό με τον ρόλο του σκληρού, γκεσταπίτη στην ταινία «Άδωξη Μπάσταρδοι», όπως άλλωστε και τον Ισπανο-Γερμανό Ντάνιελ Μπρουλ). Ο Μάλικ πάντα φιλοσοφεί στις ταινίες του, υποστηρίζοντας την μεταφυσική θρησκευτική γραμμή των στωικών, αυξάνοντας, μάλιστα, τον άνθρωπο στα σύμπαντα, διασχίζοντας καταδρομικά τις στείρες θρησκευτικές, κοινωνικές και πολιτικές πεποιθήσεις. Λατρεύει τέτοιου είδους φιλοσοφικές συγκρούσεις και για αυτό το αφηγηματικό στοιχείο στην ταινία είναι έντονο. Μέσα από τους ήρωες ή τις εικόνες του επιθυμεί να δυναμώσει τον κρυστάλλινο, εσωτερικό διάλογο του ήρωα και μιας κατακτημένης, από δαίμονες, Γερμανίας με πολύ καλό το βραδινό, ήσυχο πλάνο στην ύπαιθρο και την φωνή του φύρερ να αντηχεί, «θεϊκά», ολούθε στην σιωπηλή κοιλάδα.

 Ως σταθερή βάση εκτόξευσης κρατάει την πίστη στον Θεό, τον φωτεινό, εσωτερικό κόσμο ενός απλού, αμόρφωτου, οικογενειάρχη αγρότη, προσπαθώντας να καταστήσει το σοφόν σαφές στις διαλογικές, εσωτερικές του συγκρούσεις. Ο Μάλικ δεν βγαίνει πάντα νικητής σε αυτό το τερέν και το «Μία Κρυφή Ζωή», δείχνει ανήμπορο να επιδείξει σημάδια στιβαρότητας και ασφάλειας ενδο-διαλόγου. Παρότι η ιστορία είναι άκρως ενδιαφέρουσα, ο σκηνοθέτης είναι χαμένος στο δικό του αυτονόητο. Άλλωστε, στη ναζιστική Γερμανία, ο συγκεκριμένος άνθρωπος, που εκτελέστηκε τελικά, ως αντιρρησίας, άπατρις και προδότης του γ΄ ράιχ, θα πρέπει να είναι από τους ελάχιστους μετρημένους στα μισά δάχτυλα της «αριστερής» χείρας του Αδόλφου.               
«Like a Boss»   

  • Είδος: Κομεντί
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2020)
  • Σκηνοθεσία : Μιγκέλ Αρτέτα
  • Με τους: Τίφανι Χάντις, Ρόουζ Μπερν, Σάλμα Χάγιεκ, Μπίλι Πόρτερ, Τζένιφερ Κούλιτζ, Άρι Γκρέινορ, Νατάσα Ρόθγουελ, Τζέσικα Στ. Κλερ, Κάραν Σόνι
  • Διάρκεια: 83’
  • Διανομή: Odeon

Οι καλύτερες φίλες, η Μία (Τίφανι Χάντις - ανέπαφη) και η Μελ (Ρόουζ Μπερν – ανέπαφη δις) ζουν την καλύτερη στιγμή της ζωής τους έχοντας τη δική τους εταιρία καλλυντικών που έχουν χτίσει από το μηδέν. Δυστυχώς, τα οικονομικά τους βρίσκονται σε αρκετά άσχημη θέση.

H προοπτική μιας προσφοράς εξαγοράς από την αδίστακτη Κλερ Λούνα (Σάλμα Χάγιεκ – σκέτη στεναχώρια), περιβόητη τιτάνα της βιομηχανίας καλλυντικών, αποδεικνύεται πολύ δελεαστική για να την απορρίψουν, γεγονός που θέτει σε κίνδυνο τη μακρόχρονη φιλία της Μελ και της Μία. Ο κόσμος της ομορφιάς θα γίνει άσχημος.

https://youtu.be/u0NWgQKkL2I


Κωμωδία καταστάσεων, που κυλάει στην επιχειρηματική αρένα των γυναικείων καλλυντικών με ένα ενδιαφέρον καστ, που πετυχαίνει σε απόλυτο βαθμό την ολοκληρωτική βαρεμάρα εντός μιας απολαυστικής ρηχότητας διαλόγων, πλοκής και ερμηνειών.

Από τις χειρότερες ταινίες που έχω δει αυτή την σεζόν, άνευ διεξόδου διαφυγής, μοναδικά εγκλωβισμένη στον καταστροφικό ναρκισισμό της. Απίστευτο! Και να προσπαθούσε κάποιος να φτιάξει ηθελημένα μια μπαλαφάρα, πάλι κάτι ιδιαίτερο, διάολε, θα κατέληγε στο τέλος. Τούτο εδώ είναι άνευ σωτηρίας. Ούτε η Σάλμα δεν διασώζει την κατάσταση. Κρίμα! Ο μετριότατος, τηλεοπτικός, Πουερτορικάνος σκηνοθέτης Μιγκέλ Αρτέτα, μετέφερε όλο το «κουτί» των σαπουνοπερατικών τραυμάτων της μικρής οθόνης στο μεγάλο πανί και γεμίσαμε σαπουνόφουσκες...

  «Agora II - Δεσμώτες»


  • Είδος: Πολιτικό, κοινωνικό ντοκιμαντέρ
  • Παραγωγή: Ελλάδα (2020) από την SmallPlanet Productions σε συμπαραγωγή με το Westdeutscher Rundfunk (WDR) και σε συνεργασία με το ARTE
  • Σκηνοθεσία: Γιώργος Αυγερόπουλος
  • Μουσική: Γιάννης Παξεβάνης
  • Διάρκεια: 100’
  • Διανομή: Small Planet Productions
  • Αίθουσες προβολής του ντοκιμαντέρ στην Αθήνα: «Ideal» (Πανεπιστημίου 46) – «Ααβόρα» (Ιπποκράτους 180) – «Γαλαξίας» (Μεσογείων 6) – «Μικρόκοσμος» (Λεωφ. Συγγρού 106) – «Σπόρτιγκ Digital Cinema» (Κ. Παλαιολόγου 18, Ν. Σμύρννη) -Στην Θεσσαλονίκη: «Ολύμπιον» (Πλατεία Αριστοτέλους 10) -Στην Κρήτη: Ηράκλειο: «Βιντσέτζος Κορνάρος» (Τεχνόπολις , Μαλικούτη 18 – 20) -  Στα Χανιά: «Cine Αττικόν» (Ηρ. Πολυτεχνείου & Δραγούμη) -  Στο Ρέθυμνο: «Cineland Παντελής» (Εμμ. Πορτάλιου 3-5)

Για 4,5 χρόνια, δηλαδή από τον Ιανουάριο του 2015 μέχρι τον Ιούλιο του 2019, ο δημοσιογράφος Γιώργος Αυγερόπουλος στο νέο του ντοκιμαντέρ παρακολουθεί την κοινωνία της χώρας του σε διαφορετικά επίπεδα, με πρωταγωνιστές τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, τον υπουργό οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη, ένα ζευγάρι προσφύγων απ’ τη Συρία, μία τραγική μάνα, μια οικονομική μετανάστρια, και έναν νέο γιατρό.

https://vimeo.com/376383627




Έπειτα από το «Agora: Από την Δημοκρατία στις Αγορές» που προκάλεσε αίσθηση και βραβεύτηκε διεθνώς, ο Γιώργος Αυγερόπουλος επιστρέφει με την δεύτερη ταινία ντοκιμαντέρ για την ελληνική κρίση, το «Agora II: Δεσμώτες». O συνάδελφος δημοσιογράφος και σκηνοθέτης είναι ο μοναδικός δημοσιογράφος που ακολούθησε τον Αλέξη Τσίπρα σε εκείνες τις τρομερές συναντήσεις με τους «φίλους» μας Ευρωπαίους, έχοντας μαζί του ο τέως πρωθυπουργός, φυσικά, τον Γιάνι Βαρουφάκη. Οπότε ο φακός του Αυγερόπουλου μεταμορφώνεται σε έναν ιστορικό καταγραφέα, δίχως λογοκρισία, όπου ο ίδιος ο Αυγερόπουλος αναφέρει στην συνάδελφο Φωτεινή Λαμπιρίδη του site TVXS, ότι ποτέ δεν του είπαν να «κόψει» επίμαχα πλάνα. Έτσι, αποτυπώνονται αυτούσιες στιγμές από εκείνες τις  ανατριχιαστικές διαπραγματεύσεις, που ο ελληνικός λαός δεν γνωρίζει και, μάλλον, δεν έχει ξαναδεί. Το νευρικό σύστημα του ντοκιμαντέρ, εξ’ αρχής έως το φινάλε, διέπεται από καθαρή δημοσιογραφική προσέγγιση και αυτό είναι που το κάνει ενδιαφέρον. Είναι ένα τεκμήριο μνήμης.

Κινείται σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο δράσης, που είναι η ελληνική κρίση στην χρονική διάρκεια μιας νευραλγικής, για όλο τον ελληνικό λαό, τετραετίας, δηλαδή από το 2015 έως το 2019, σε οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Ο αφηγηματικός ξεναγός του ντοκιμαντέρ ρυθμίζεται προσεκτικά και διερευνητικά σε γεγονότα εντός και εκτός της πολιτικής σκηνής, πηγαίνοντας άλλοτε μπρος και άλλοτε πίσω, δίχως όμως να χάνεται ο ειρμός. Καλή η δουλειά του Αυγερόπουλου στο τεχνικό σκέλος, αλλά και σε αυτό των ντοκουμέντων, πετυχαίνοντας ο Γιώργος αυτό που ο Κώστας Γαβράς δεν κατάφερε με την απογοητευτική ταινία μυθοπλασίας «Ενήλικοι στην Αίθουσα»: Την ιστορική ακεραιότητα, τουλάχιστον, άνευ δαχτυλισμάτων, αγιοποιήσεων και παρεμβάσεων.  
Με αποκαλυπτικό υλικό που για πρώτη φορά βλέπει τα φώτα της δημοσιότητας, κατά την διάρκεια των διαπραγματεύσεων της ελληνικής κυβέρνησης με τους δανειστές, αλλά και με την μακροχρόνια παρακολούθηση των χαρακτήρων του, ο Γιώργος συνθέτει το κινηματογραφικό μωσαϊκό της σύγχρονης ελληνικής τραγωδίας, θέτοντας θεμελιώδη ερωτήματα για το μέλλον τόσο της πατρίδας του όσο και της Ευρώπης.

«Στου Παπάγου είναι που τρώνε μέλι οι ταινίες της ...
«Monos με άφθονες γυναίκες», οι ταινίες της εβδομά...

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares