02
Τετ, Δεκ

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

«Αποχαιρετάμε το 2019 με τις 12 καλύτερες ταινίες του έτους», γράφει ο Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Με την ταχύτητα υδράργυρου κύλησε και αυτός ο χρόνος. Χύθηκαν σαν νερό οι 365 ημέρες του και να που φτάσαμε να συντάσσω ξανά την λίστα με τις 12 καλύτερες ταινίες του έτους που είδα, ενώ μαζί σας μοιράστηκα τα υπέρ και τα κατά, αναλύοντας κάθε εβδομάδα για ένα χρόνο τις, περίπου, 420 κινηματογραφικές παραγωγές, όλων των ειδών, που αποκαλύφθηκαν στα φώτα των μεγάλων οθονών στις σκοτεινές αίθουσες προβολής της χώρας μας για το χρονικό διάστημα του 2019.

Έτσι, λοιπόν, από την 1η Ιανουαρίου 2019, που επίσημα άνοιξε ο χρόνος, έως την 31η Δεκεμβρίου 2019 που κλείνει, 12 ταινίες, από όλα τα κινηματογραφικά είδη, δημιούργησαν δυνατά συναισθήματα, υπέροχες εντυπώσεις για να περάσουν διαχρονικά και ανεξίτηλα στα εσωτερικά μας αρχεία, να τοποθετηθούν στις δικές τους ιδιαίτερες θέσεις και να μείνουν αξέχαστες συντροφιά με τις υπόλοιπες αγαπημένες των αναφορών μας.

Γιατί, τώρα, 12 οι ταινίες; Δίχως ιδιαίτερο λόγο η προτίμηση της αριθμητικής ντουζίνας. Απλά, για να ξεφύγουμε από το καθιερωμένο και τετριμμένο «Οι 10 Καλύτερες…» και να τοποθετήσουμε ακόμα δυο δημιουργήματα σε μια λίστα θετικής αναφοράς από το χώρο της 7ης Τέχνης.

Οι ακόλουθες ταινίες έχουν το ίδιο ειδικό βάρος, η κάθε μια ξεχωριστά για το κινηματογραφικό είδος που υπηρετεί και φυσικά η αναφορά δημιουργήθηκε άνευ αριθμητικής αξιολόγησης.





 

1η Ιανουαρίου - 31 Δεκεμβρίου 2019     




«Η Ευνοούμενη»    

(The Favourite)    



Η θηλυκή τρίλιζα του Έλληνα σκηνοθέτη γεμίζει ισόρροπες γραμμές την οθόνη, ενώνοντας απέραντα καλλιτεχνικά και επί της ουσίας ρόλους, καταστάσεις σε ένα σενάριο με απίθανες φόρμες κινηματογράφησης. Όσοι έχετε παρακολουθήσει προσεκτικά το σινεμά του Γιώργου Λάνθιμου θα διαπιστώσετε, ότι είναι η καλύτερη ταινία του μετά τον «Κυνόδοντα», καθώς είναι και η πρώτη τού σκηνοθέτη που κινείται στο πλαίσιο του είδους ταινιών ιστορικής περιόδου.

Δηλαδή, ως παραγωγή των 15 εκατομμυρίων δολαρίων περίπου, πραγματικά φυσάει. Σκηνοθετικά είναι αυτό που λέμε masterpiece και υποκριτικά ένα χάρμα οφθαλμών με την Ολίβια Κόλμαν στον πρωταγωνιστικό ρόλο και το Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου στα χέρια της. Ο δε Γιώργος Λάνθιμος μπήκε στην φαρέτρα των μεγάλων σύγχρονων, Ευρωπαίων σκηνοθετών.                    



«Σύνορα»     

(Gräns / Border)

Ατόφιο διαμαντάκι του φανταστικού σινεμά, ένα απίθανο, τρομακτικό παραμύθι που αναπνέει και τρέφεται, εξ΄ ολοκλήρου, στο ρεαλιστικό, ανθρώπινο σύμπαν. Ταινία γεμάτη ζωή, ρυθμό, ένταση, αγωνία και έκδηλο συναίσθημα, ικανό να σου σφίξει το στομάχι κόμπο. Ένας υπέροχος μετασχηματισμός πανάρχαιων δοξασιών με επικίνδυνα τέρατα και ανατριχιαστικά πλάσματα της «φαντασίας», που όταν τα διαβάζουμε ή όταν τα ακούμε εν είδει αφήγησης μας δημιουργούν ρίγη. Υπάρχουν στην εποχή μας, ζουν ανάμεσά μας, φέρονται και ντύνονται ανθρώπινα για να καταφέρουν να επιβιώσουν, αλλά δεν ξεχνούν τι είναι, από που προέρχονται και τι πρέπει να κάνουν.

Καταπληκτικός μάστορας, σπουδαίος στυλίστας της εικόνας ο 42χρονος, Ιρανός σκηνοθέτης Αλί Αμπάσι, έχοντας στα χέρια του το διήγημα του άκρως εμπνευσμένου, Σουηδού συγγραφέα του μεταφυσικού τρόμου, Τζον Αβίντε Λίντγκβιστ, καταφέρνει να ισορροπήσει με ρεαλισμό την σεναριακή αφήγηση ακριβώς στο γράδο της αποδοχής της ιστορίας από τους θεατές, δίχως η πλοκή να χάσει χιλιοστό ενδιαφέροντος, από ρυθμό, αγωνία και τακτοποιημένη φαντασία.




«Κάποτε στο... Χόλιγουντ»

(Once Upon a Time… in Hollywood)   



Ταινία δίχως σενάριο κατά βάση λειτουργεί ερευνητικά, νοσταλγικά σαν ντοκιμαντέρ με πρωταγωνιστή το ίδιο το θέαμα, ως περιοδεύοντα προσκυνητή που επιστρέφει στον ιερό τόπο της ψευδαίσθησης για να αποτείνει φόρο τιμής στο τέμπλο του ονειρικού σκηνικού με βαθύ σεβασμό και εκτίμηση σε εκείνο που χάθηκε και δεν υπάρχει πια. Ο Ντι Κάπριο και ο Πιτ είναι οι μορφές του παρελθόντος που ξεθωριάζουν από την ανασφάλεια σε ένα κόσμο που η πολιτισμική ταυτότητα του αμερικανικού έθνους κομματιάζεται για μια φορά ακόμα στην εύφορη γη των ευκαιριών.  

Δεν είναι άλλωστε πρωτόγνωρο φαινόμενο στο σινεμά του Κουέντιν, να «δαχτυλίζει» καταλυτικά την ιστορική ροή μιας χρονικής περιόδου, σημαδεμένης καίρια από συμβάντα που καθιέρωσαν ένα εντελώς διαφορετικό, κοινωνικό και ιστορικό στάτους. Έτσι και εδώ, ο πολυπράγμων σκηνοθέτης ως απάντηση στο «Helter Skelter» και στην πιο διάσημη νεολαιίστικη «οικογένεια» του μηδενιστή Τσαρλς Μάνσον, στην εκπνοή της εποχής εκείνης, χρησιμοποιεί τα πολύχρωμα και ονειρικά κάδρα της κινηματογραφικής δύναμης που ξεκίνησε να γκρεμίζει το «Bigger than Life» του αμερικανικού ονείρου.



«Παράσιτα»   

(Parasite)    

Ο Χρυσός Φοίνικας του Φεστιβάλ Κανών 2019 και, πραγματικά, δικαίως κοσμήθηκε η ταινία με το συγκεκριμένο βραβείο, αλλά και από τις αναπάντεχες φετινές εκπλήξεις. Πανέξυπνη ταινία, που σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό, να κοιτάς την μεγάλη οθόνη σαν χάνος και να σιγο-ψιθυρίζεις «καλά, τι γίνεται εδώ;», προβληματισμό που σίγουρα τον άκουσες και από τους διπλανούς σου.

Ο εξαιρετικός 50χρονος, Κορεάτης Μπονγκ Τζουν-χο δημιούργησε ένα κέντημα ψιλοβελονιά, απερίγραπτης λεπτομέρειας και φινέτσας, διατηρώντας όλους του κινηματογραφικούς κανόνες στο επίπεδο του άψογου, αρχής γενομένης από το σενάριο, γραμμένο από τον ίδιο, τα μεστά φωτογραφικά κάδρα του, την παραγωγή και τις εξαίσιες μεταβάσεις από την κωμωδία, στην καταμαύρη κωμωδία και από εκεί στο δράμα και τον τρόμο. Δεν είναι εύκολη υπόθεση αυτή η κραματοποίηση κινηματογραφικών ειδών δίχως να βγει κάποιο ελάττωμα στο προϊόν. Κι όμως, στα «Παρασίτα» ούτε ένα τόσο δα ψεγάδι!




«Ευτυχία»   




Μια συνταρακτική περιπέτεια, ένα ταξίδι ελευθερίας, αδέσμευτο στην ανθρώπινη «Ευτυχία», μιας εμπνευσμένης, πληθωρικής γυναίκας που δεν χαμπάριαζε τίποτα και αγάπησε όσο τίποτα τους ανθρώπους της και την ζωή. Αξιοπρεπέστατη βιογραφία καθ΄ όλα ελληνική παραγωγή, που δεν έχει να ζηλέψει απολύτως τίποτα από αντίστοιχες της αλλοδαπής. Μια σπουδαία, κινηματογραφική έκπληξη ξετυλίγεται στην μεγάλη οθόνη με δυο πρωταγωνίστριες πραγματική απόλαυση σε μια ιστορία που την απολαμβάνεις αγόγγυστα ξανά και ξανά. Η ζωή της ποιήτριας και κατόπιν της πρώτης σπουδαίας, Ελληνίδας στιχουργού του λαϊκού μας τραγουδιού Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, αναβιώνει ντόμπρα και ακομπλεξάριστα, το παλιό, καλό, λαϊκό σινεμά με όλη την μαστοριά του σήμερα.

Ο σκηνοθέτης Άγγελος Φραντζής ορθώνει έναν κινηματογραφικό άθλο, διατυπώνοντας ξεκάθαρα, πως ο κινηματογράφος εκτός από τέχνη είναι και μεράκι, εκτός από μικροψυχία είναι μια ανοιχτωσιά καρδιάς ικανή να γράψει ιστορία.

Η ελληνική «Ευτυχία» είναι το σινεμά με ουσία, είναι το δικό μας σινεμά που απουσιάζει από τα φυλλοκάρδια μας και το έχουμε επιθυμήσει.



 «Το Πράσινο Βιβλίο»  

(Green Book

Ταινία που τιμά την τέχνη του σινεμά. Από αυτές που βλέπεις ξανά και ξανά, θαυμάζοντας, εκτός της σκηνοθεσίας, της ατμόσφαιρας και της μουσικής, τις εκπληκτικές ερμηνείες δυο ηθοποιών, του Βίγκο Μόρτενσεν και του Μαχερσάλα Άλι (Όσκαρ Β’ Ανδρικού Ρόλου) σε εντελώς ετερόκλητους ρόλους,

ο Πίτερ Φαρέλι μακριά από μελοδραματισμούς και καταγγελίες περί φυλετικών διακρίσεων, στηρίζοντας ακλόνητα τον άξονα της φιλίας που ορθώνεται από διαφορετικές οπτικές και απόψεις, έστησε ένα feelgood, καλοδουλεμένο male buddy, road movie, ανάμεσα στον Αφροαμερικάνο πιανίστα, του δόκτορος Ντον Σίρλεϊ και του Ιταλοαμερικανού μπράβου της μαφίας και φυλετιστή Τόνι Βιλαλόνγκα, σεβόμενος τον εαυτό του αλλά και τον θεατή.

Κοινωνική και πολιτική σάτιρα, χιούμορ, ανθρωπιά και μετασχηματισμοί χαρακτήρων συνθέτουν αυτήν την πραγματικά πανέμορφη ιστορία.




«Glass»    



Όταν αυτή την στιγμή το λούνα παρκ σινεμά του ποπ κορν κατακλύζεται από μονοδιάστατους και ρηχούς, εντός και εκτός Γης, διασώστες της ανθρωπότητας με κολάν ή σιδηροκατασκευές αντί ρούχων, περικεφαλαίες, μάσκες και άλλα επικά, ενδυματολογικά εξαρτήματα, εδώ τα πράγματα είναι απλά και υπέροχα σοβαρά.

Σε ταυτόχρονο sequel του «Unbreakable» (Άφθαρτος) και του «Split» (Διχασμένος) ο Μάικλ Νάιτ Σιάμαλαν στο δικό του, ξεχωριστό σινεμά μιλά για τον κόσμο του μετανθρώπου,  όπου «ιδιαίτερες» ανθρώπινες οντότητες με απειλητικές δυνάμεις, είναι «ηρωικά» πλάσματα ανένταχτα, δολοφονικά, απίστευτα επικίνδυνα και πρέπει να εξοντωθούν το ταχύτερο από την κυρίαρχη τάξη των πραγμάτων στην Γη. Είναι οι άνθρωποι θεοί του Σιάμαλαν, αλλά και οι ευάλωτες ψυχές έτοιμες να ραγίσουν με το παραμικρό, ανεπαίσθητο κτύπημα στην γυάλινη επιφάνεια τους.

Ήρεμη, σεναριακή διαδρομή μέχρι την κορύφωση, κάτι σαν την προετοιμασία του αμύητου, έτοιμου να ενταχθεί στα μυστήρια του φανταστικού, που δεν είναι τόσο φανταστικό, καθώς τα πεδία που σε πετάει δίχως σωστικά μέσα ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος είναι πλήρως ανθρώπινα, αποκωδικοποιημένα, και φόρα παρτίδα στα μούτρα. Πιο διαβαστερά δεν γίνεται.          



«Μεσοκαλόκαιρο»   

(Midsommar)

Καθηλωτικό, ευφυές, απλά έξοχο! Πρωτοποριακή δημιουργία στο βασανισμένο είδος του τρόμου. Το στοιχειωμένο new age πνεύμα φλερτάρει πρόστυχα και αναιδέστατα τον απολυταρχισμό του 21ο αιώνα. Τρανή και απέραντη η κινηματογραφική νίκη του Άρι Άστερ στην δεύτερη ταινία του, που κατάφερε να μας ρίξει στα πολύχρωμα χωράφια, στα λουσμένα από το εκρηκτικό, καλοκαιρινό, βόρειο, σουηδικό φως και να γίνουμε μάρτυρες της πιο αλλόκοτης ιστορίας τρόμου, που δεν μοιάζει με καμιά άλλη. Η ψίχα της ταινίας είναι ανελέητα τρομακτική και ο σφυγμός της, που κτυπάει στην καρδιά της κοινωνικότητας, αγγίζει τα όρια του εμφράγματος.

Δική του η σύνθεση της μυθολογίας, δικός του και ο σκοτεινός κόσμος ενταγμένος στην λάμψη του ηλιακού φωτός. Η δε 23χρονη, Αγγλίδα Φλόρενς Που, αυτό το εξαιρετικό πλάσμα, η ηθοποιός που μας καθήλωσε το 2016 ως σύγχρονη «Λαίδη Μάκμπεθ» στην ταινία του Γουίλιαμ Όλντροϊντ, είναι ό,τι καλύτερο ως επιλογή για τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Ντάνι.




«Μη Χαμηλώνεις το Βλέμμα»   

(Werk ohne Autor / Never Look Away)    



Είναι η τρίτη κατά σειρά ταινία μεγάλου μήκους του 46χρονου, βραβευμένου, Κολωνού σκηνοθέτη Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ, που το 2006 ντεμπουτάρισε στην μεγάλη οθόνη, τινάζοντας την μπάνκα του καλλιτεχνικού σινεμά στον αέρα με το αριστούργημα: «Οι Ζωές των Άλλων» (Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας).

Φίνο σινεμά στο είδος του κοινωνικού, ερωτικού, δράματος ιστορικής περιόδου με έντονα βιογραφικά στοιχεία από την ζωή του μεγάλου εικαστικού της Αλεμάνης, του Γκέρχαρντ Ρίχτερ.  Ο Γερμανός σκηνοθέτης, ως στρωτός story teller, οργανώνει την τραγική, ερωτική ιστορία δυο νέων που είναι αηδιασμένοι από το πολιτικό γίγνεσθαι, καθότι έζησαν έναν μεγάλο πόλεμο, την ισοπέδωση της πόλης τους, τον απόηχο των συνεπειών των ναζιστικών εγκλημάτων, τον διαμελισμό της χώρας τους και την βίαιη αναμόρφωση από το σταλινικό καθεστώς.

Το δε βαρύ σχόλιο από τον σκηνοθέτη προς την μεριά της βαθιάς Εσπερίας, καθώς είναι βέρος Γερμανός και από αριστοκρατική οικογένεια, καταφθάνει όταν αποτυπώνει σε ελάχιστα, νυχτερινά πλάνα, τον φρικιαστικό, άνευ πολεμικού ερείσματος, βομβαρδισμό, από τα «συμμαχικά» αεροπλάνα, της «Βενετίας του Έλβα» όπως αποκαλούσαν την πανέμορφη Δρέσδη (πόλη γέννησης του Γκέρχαρντ Ρίχτερ).



«Οροσειρά των Ονείρων»   

(La cordillère des songes  / The Cordillera of Dreams)

Σε συνέχεια των βραβευμένων ντοκιμαντέρ: «Νοσταλγώντας το Φως» και του «Μαργαριταρένιου Κουμπιού», ο σπουδαίος Χιλιανός σκηνοθέτης ολοκληρώνει την υπέροχη τριλογία της ιστορικής μνήμης με την «Οροσειρά των Ονείρων». Το πόσο άρρηκτα είναι συνδεδεμένο το Σαντιάγο και γενικότερα η Χιλή με την Κορδιλιέρα των Άνδεων, ο Πατρίσιο Γκουζμάν το προσφέρει απλόχερα στον θεατή από το πρώτο πλάνο τού ντοκιμαντέρ.

Ο θεόρατος πέτρινος όγκος, ανυπέρβλητης ομορφιάς, κρατάει στην αγκαλιά του μια ολόκληρη χώρα, άλλοτε προστατεύοντας την και άλλοτε τιμωρώντας την. Ο Γκουζμάν στην Γαλλία που διαμένει μετράει νοσταλγικά την απόσταση που χωρίζει τον άνθρωπο από την χώρα που αγαπάει, μέσα από την ιστορία και τον πολιτισμό της πατρίδας του, βάζοντας στο κινηματογραφικό κάδρο την «οροσειρά των ονείρων», την επιβλητική Κορδιλιέρα.

Υπέροχη δουλειά, ένας δροσερός αέρας των Άνδεων, βάλσαμο στο κινηματογραφικό τοπίο.  





 «Οι Αδελφοί Σίστερς»    

(The Sisters Brothers)  



Κουρδισμένοι μοναδικά για γουέστερν στόρι οι ήρωες, σαν φόρος τιμής στον μεγάλο του είδους Τζον Φορντ, όπως ο μεγάλος αδελφός, ο συναισθηματικός, προσγειωμένος και συγκρατημένος Έλι Σίστερ (Τζον Σ. Ράιλι), αλλά και ο νεώτερος μέθυσος, επιπόλαιος και παρορμητικός Τσάρλι Σίστερ (Χόακιν Φίνιξ), φονιάδες και οι δυο, μέσα από τις διαφορετικές ψυχοσυνθέσεις τους κεντούν ένα ιδιαίτερο road movie που ισορροπεί επιδέξια στο δραματικό στοιχείο και στο πικρό χιούμορ, που πηγάζουν από τις αλήθειες. Το τεντωμένο σχοινί της επικίνδυνης σχοινοβασίας είναι η ίδια η Βόρεια Αμερική και ο παρανοϊκός ψυχισμός του γρήγορου πλουτισμού των εποίκων σε μια χώρα που κατακτήθηκε βίαια με αγνωσία, από την βαρβαρίλα και τα εξάσφαιρα Κολτ.

Ο  Ζακ Οντιάρ ιστοριογραφεί, απελευθερώνοντας το ένστικτο του ρίχνει ανθεκτικούς, σκηνοθετικούς κάβους στην ιστορία δυο ανθρώπων – όχι και οι καλύτεροι του χωριού όπως λένε – για να καταλήξει σε ένα απίθανο φινάλε που λειτουργεί ως ιάμα στην οδύσσεια της ψυχής.            



«Joker» 

Η ταινία φαινόμενο του 2019. Η ταινία που διέλυσε το box office. Μόνο στην Ελλάδα έκοψε, περίπου, τα 903.000 εισιτήρια, τραβώντας έξω από το σπίτι και τον επιβεβαιωμένα χαρακτηρισμένο «καναπεδάτο» Έλληνα για να επισκεφθεί κινηματογραφική αίθουσα και να απολαύσει τον ανατρεπτικό κλόουν του Τοντ Φίλιπς. Η βιογραφία της πιο valiant comic figure όλων των εποχών, οπλίζει μια ωρολογιακή βόμβα στους σαθρούς πυλώνες του πολιτικά ορθού συστήματος, παγώνοντας ποικιλοτρόπως το κινηματογραφικό τοπίο, ενώ ο Φίλιπς συστήνει «σινεμά». Ναι, ο «Joker» είναι σινεμά!

Παραγωγή δομημένη αριστουργηματικά σε όλα τα ευαίσθητα και μη σημεία της, ικανή να σε συνθλίψει πνευματικά και να σε κατακτήσει συναισθηματικά. Καθοριστική ζαριά που πέφτει με ρίσκο στο εφιαλτικό ταμπλό της κοινωνίας του αβέβαιου, της αγελαίας μη σκεπτόμενης μάζας, όταν αυτή ψάχνει τον «τρελό του χωριού», τον γεμάτο θράσος ταγό, αυτόν που νοσεί νοητικά για να εκτονωθεί στο χάσμα του αγεφύρωτου και βίαιου, ταξικού προβλήματος.

Πραγματικά, θεϊκός ο Χόακιν Φίνιξ, αδυνατισμένος κατά 23 κιλά, μια σκιά του εαυτού του, ένα αποστεωμένο γεμάτο νεύρο και κίνδυνο σώμα, ξαφνιάζει με τις ερμηνευτικές μεταβάσεις, καθώς βρίσκεται απόλυτα ευθυγραμμισμένος στον ρόλο του, ενώ εμείς απολαμβάνουμε ακόρεστα, με όλο το είναι μας, έναν υπέροχο ηθοποιό σε μια καταπληκτική ταινία, που έγραψε ιστορία.


The Life of Brian, (Ένας προφήτης μα τι προφήτης),...
«Τραγούδια και μουσικές που ταυτίστηκαν με ταινίες...

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares