27
Τρι, Οκτ

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

«Αίγυπτος: Απόρροια του Αρχαίου Ελληνο-Πελασγικού Πολιτισμού», (Μέρος 4ον), γράφει ο Μιχάλης Μπατής

002020-fffu-34


Κατόπιν των δημοσιεύσεων της ιστορικής μελέτης με τον τίτλο: «Τα Αριμάσπεια Έπη» σε δέκα (10) συνέχειες, του Αριστέα Προκονήσιου, αλλά και της «Ελληνοπελασγικής Προέλευσης των Σουμερίων», έρευνας μελέτης σε, επίσης, τέσσερα (4) ιστορικά άρθρα, θα συνεχίσουμε το ταξίδι μας στα βάθη των ιστορικών χρόνων και στην αδιάψευστη αλήθεια με την παράθεση αποδεικτικών στοιχείων περί της προϊστορικής, οικιστικής και πολιτισμικής επεκτάσεως των Ελλήνων προς τα τέσσερα σημεία του ορίζοντος.

Στην καινούργια ιστορική έρευνα μου παραθέτω τα αποδεικτικά στοιχεία για την προς Νότο προϊστορική και πολιτισμική επέκταση των Ελλήνων και δη προς Αίγυπτο και Λιβύη.


Διαβάστε το Πρώτο Μέρος: «Αίγυπτος: Απόρροια του Αρχαίου, Ελληνο-Πελασγικού Πολιτισμού» (εδώ), το Δεύτερο Μέρος: «Η Αρχαία Ελληνική Γραμματεία ομηλεί περί της προϊστορικής Ελληνικότητας της Αιγύπτου» (εδώ) και το Τρίτο Μέρος (εδώ).



«Η Αρχαία Ελληνική Γραμματεία ομιλεί περί της προϊστορικής Ελληνικότητας της Αιγύπτου»

Ο Νόννος, βασιζόμενος σε αρχαία αιγυπτιακά στοιχεία, συνέγραψε τον 5ο αιώνα μ.Χ. το τεράστιο βιβλίο με τον τίτλο: «Διονυσιακά». Στον τόμο Β΄ βιβλίο 26ο στιχ. 60-61, στον τόμο Α΄ βιβλίο 13 στιχ. 425-426», περιγράφει την προϊστορική εισβολή των Ινδών στην Αίγυπτο και στην Αραβία, την οποία εισβολή κατανίκησε ο προελληνικός στρατός υπό τον Διόνυσο τον β. με εντολή του Διός. Η εισβολή περιγράφεται ότι έλαβε χώραν από τον νότο (Αιθιοπία): «Αιθίοπες από Ινδού ποταμού αναστάντες προς την Αίγυπτον ώκησαν Δηριάδης Αραβίης επί πέζον και Βλέμυς ωκύς ίκανεν (επιστράτευσε) επί επταπόρου στόμα Νείλου…»

Οι Αιθίοπες είχαν φθάσει στην Αίγυπτο και ο κίνδυνος να επιδράμουν και προς την Μεσόγειο ήταν όχι απλά μπροστά αλλά ήδη ορατός. Από την Αίγυπτο οι ορδές εκείνες θα ξεχύνονταν προς τις γειτονικές πόλεις, τις ελληνικές κτήσεις της Βορείου Αφρική, περιοχές με πολιτισμό ανεπτυγμένο που τώρα φαινόταν να κινδυνεύει άμεσα από αφανισμό. Αρχιστράτηγος των Πανελλήνων ήταν ο Διόνυσος ο Β΄ γιος της Σεμέλης κόρης του Κάδμου, και του Διός. Ο αρχηγός των εισβολέων λεγόταν Δηριάδης και τα αρχαία ινδικά κείμενα τον αναφέρουν ως Νταριοντάνα.

Ο αρχηγός των Υξώς Δηριάδης είχε επιστρατεύσει όλους εκείνους τους βάρβαρους λαούς της Άπω Ανατολής, τους διάφορους νομάδες των βορειοανατολικών περιοχών της Ασίας, αλλά και της Ινδίας και Ινδονησίας ( Κεϋλάνη). Επέτυχε όμως να ξεσηκώσει εναντίον των Ελλήνων, γιατί οι Έλληνες ήσαν οι πολιτισμένοι, και αυτοί ήσαν που είχαν βρεθεί σε κάθε γωνιά της γης και είχαν δημιουργήσει κτήσεις εν είδη εκπολιτιστών κατακτητών, άρα οι ιθαγενείς που ήσαν επί τη κυριαρχία τους λογικό ήταν να δεχθούν εύκολα, κατά κάποιο τρόπο την «απελευθερωτική» κίνηση των Υξώς και να ενωθούν μαζί τους.

Ο Πλάτων στο βιβλίο του «Τίμαιος» ανα­φέρει την εξής διήγηση: «...υπάρχει στην Αίγυπτο, στο Δέλτα, εκεί που χωρίζεται στην κορυφή του το ρεύμα του Νεί­λου, μια περιοχή που ονομάζεται Σαϊτική. Ιδρυτής της πόλης ήταν η Αθηνά. Γι' αυτό και οι κάτοικοι της αγαπούν πολύ τους Αθηναίους και ισχυρίζονται ότι είναι συγγενείς τους.

Όταν λοι­πόν πήγε εκεί ο Σόλων τον τίμησαν εξαιρετικά. Και όταν ζήτη­σε πληροφορίες για την αρχαία ιστορία τους από τους ιερείς, που κατ' εξοχήν γνώριζαν αυτά τα πράγματα, ο πιο ηλικιωμέ­νος από αυτούς του είπε:

α) «Σόλων, Σόλων εσείς οι Έλληνες είστε αιωνίως παιδιά. Είστε όλοι νέοι στην ψυχή γιατί δε θυμά­στε τις αρχαίες σας παραδόσεις. Εσείς θυμάστε μόνο έναν κατακλυσμό αν και προηγουμένως έγιναν πολλοί.»

β) «Δεν ξέρετε επί­σης ότι στη δική σας χώρα γεννήθηκε το πιο όμορφο και ευγενικό ανθρώπινο γένος, από το οποίο κατάγεσαι και εσύ και όλοι οι συμπολίτες σου. Αυτό το αγνοείτε γιατί μετά τους κατακλυ­σμούς, επί πολλές γενιές οι επιζήσαντες πέθαναν χωρίς να γνω­ρίζουν να γράφουν.»

γ) «Κάποτε, Σόλων, πριν γίνει ο μεγάλος κατακλυσμός, αυτή που σήμερα είναι η πολιτεία των Αθηναίων ήταν πολύ γενναία στον πόλεμο και εξαιρετικά ευνομούμενη από κάθε άποψη. Λέγεται μάλιστα, ότι εκεί έγιναν τα πιο σημα­ντικά έργα και τα καλύτερα πολιτεύματα από όσα τώρα έχουμε ακούσει πως υπήρξαν στον κόσμο. Η θεά προστάτευσε, ανέ­θρεψε και εκπαίδευσε τον δικό σας και μετά τον δικό μας τόπο, αρχίζοντας από σας χίλια χρόνια νωρίτερα».

Ο Πλάτων συνεπώς αναφέρει, σαφώς, ότι ο ελληνικός πολι­τισμός είναι κατά μια χιλιετία αρχαιότερος το αιγυπτιακού. Σύμφωνα με τη διήγηση του ιερέα, ο ελληνικός πολιτισμός πριν καταστραφεί από γεωφυσικές αναταραχές, κατακλυσμούς και πολέμους μεταδόθηκε στην Αίγυπτο όπου και δια­σώθηκε. Αργότερα, οι Έλληνες που μετέβαιναν στη γη του Νεί­λου για σπουδές ξανά έλαβαν την απολεσθείσα γνώση τους και βαθμιαία πέτυχαν την πολιτισμική αναγέννησή τους κατά την προκλασσική και κλασσική περίοδο.

Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης αναφέρει στο Α΄ βιβλίο του, ότι οι Πυθαγόρας, ο Λυκούργος,ο Θαλής,ο Ηρόδοτος,ο Δη­μόκριτος,ο Αναξαγόρας,ο Εύδοξος, ο Πλάτων, ο Μελάμπους, ο Φερεκύδης,ο Οινοπίδης ο Χίος είναι μερικοί από τους φημισμένους αρχαίους Έλληνες που ταξίδεψαν στην Αίγυπτο όχι για λόγους περιηγητικούς αλλά για λόγους σπου­δών. Για την ακρίβεια προκατακλυσμιαίων ελληνικών γνώσεων που είχαν διασωθεί από το Αιγυπτιακό ιερατείο, όπως τουλάχιστον αναφέρει και ο Αιγύπτιος ιερέας Ιχταστχματούς, αποσπάσματα του οποίου διασώζει ο Ευσέβιος της Καισάρειας στο βιβλίο του: «Οι Παλαιοί Θεοί». που φυλάσσεται στη βιβλιοθήκη του Βατικανού.

Η επίσημη ιστορία βέβαια έχει άλλη άποψη, όπως και στην περίπτωση του προκατακλυσμιαίου Έλληνα Ορφέα τον οποίο θέλει μαθητή των Αιγυπτίων ιερέων ενώ συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Όπως σαφώς αναφέρεται στους στίχους 44 και 102 των «Ορφικών» και της «Αργοναυτικής Εκστρατείας»: «ηδ' όσον Αιγύπτω ιερόν λόγον εξελόχευσα Μέμφιν ες ηγαθέην πελάσας, ιεράς τε πόληας Άπιδος ας περί Νείλος αγάροος εστεφανώται... ή δη γαρ μοι άλις καμάτων, άλις έπλετο μόχθων, ων ικόμην επί γαίην απείριτον ηδέ πόληας Αιγύπτω, Λιβύη τε βροτοίς άνα θέσφατα φαίνων». Δηλαδή: «επίσης και ιερά λόγια διεκήρυξα στην Αίγυπτο, όταν πήγα στην ιερή Μέμφιδα και τις ιερές πόλεις του Άπιδος τις οποίες στεφανώνει ο Νείλος με τα πολλά νερά... αλλά τώρα πλέον μου είναι αρκετοί οι κόποι και οι ταλαιπωρίες που πέρα­σα διερχόμενος την απέραντη γη και τις πόλεις, αποκαλύπτων στους ανθρώπους στην Αίγυπτο και στη Λιβύη τους χρησμούς».

Ο Ευσέβιος επίσης διασώζει στο ίδιο βιβλίο, ότι οι Ορφικοί ομιλούν για μια κοσμογονία, μία γένεση και εξέλιξη του Σύμπαντος, η οποία ακολουθεί μια Μαθηματική Σειρά και ο Πυθαγόρας κατά τον οποίον το σοφότερο των όντων είναι ο Αριθμός και οι μαθηταί του (ο Φιλόλαος, ο Ίππασις και άλλοι), θα βασισθούν στα μαθηματικά για να τεκμηριώσουν την Σκέψη των Ορφικών και να αποδείξουν τις αλήθειες του Απείρου, οι οποίες ευρίσκονται εις συνεχή και εις αέναη εξέλιξη και έχουν ως αρχή των το ΑΕΙ, εξ 'ού και το Πυθαγόρειο απόφθεγμα «Αεί ο Θεός ο Μέγας Γεωμετρεί».

Ο Νόννος στην ΙΒ΄ Ραψωδία μας αναφέρει τα εξής αποσπάσματα για τους οικιστές θεούς της Αιγύπτου τους Ορφέα και Διόνυσο:

«Ο Ορφέας εχθρός της βίας, προσεταιριζόταν υπό το σκήπτρο του, τη μία χώρα μετά την άλλη, με μοναδικό όπλο την πραότητα και τη μουσική. Λέγεται πως αφόπλιζε τους κατοίκους με άσματα και μουσική από διάφορα μουσικά όργανα. Επέστρεψε στην Αίγυπτο, έχοντας διατρέξει ολόκληρη τη γη και διαδίδοντας παντού τον πολιτισμό: «Τον Διόνυσο προσκαλώ, τον θορυβώδη και ενθουσιώδη, τον πρωτογενή, πού έχει δύο φύσεις, και γεννήθηκε τρεις φορές, τον Βακχικό βασιλέα, τον ζώντα στους αγρούς, τον ανέκφραστον τον απόκρυφον, που έχει δύο κέρατα και δυο μορφές τον γεμάτο από κισσό, πού έχει πρόσωπο ταύρου, τον πολεμικό τον βακχικό, τον αγνό πού τρώει ωμά κρέατα, τον τριετή, πού τρέφει τα σταφύλια και έχει για πέπλο βλαστάρια. Ω Ευβουλέα, πολυμήχανε, πού γεννήθηκες στα απερίγραπτα κρεβάτια του Διός και της Περσεφόνης αθάνατε δαίμονα (θεέ) άκουσε, μακάριε, τη φωνή μου και σπεύσε με γλυκύτητα και με προσήνεια, έχων ευμενή διάθεση μαζί με τις συντρόφους σου, τις Μαινάδες και τις Βάκχες»». (Ορφικός Ύμνος προς τον Διόνυσο).

Οι προκατακλυσμιαίοι Έλληνες που αποίκησαν την Αίγυ­πτο μεταφέροντας τη γνώση στην υποανάπτυκτη, τότε, εκείνη περιοχή, όπως αναφέρθηκε ανωτέρω, θεοποιήθηκαν. Αυτό μαρτυρεί ένας άλλος Αιγύπτιος ιερέας, ο Μανέθων, ο οποίος αναφέρεται στους «θεούς» που βασίλε­ψαν κάποτε στην Αίγυπτο. Η Δυναστεία των Θεών, όπως την προσδιορίζει ο Μανέθων, διήρκεσε από το 30.544 π.Χ. έως το 16.644 π.Χ. οπότε άρχισε η Δυναστεία των Ημιθέων - Ηρώων που το 15.389 π.Χ. έδωσε τη θέση της Βασιλείς και αυτή ακο­λουθήθηκε από τη «Δυναστεία των πνευμάτων των Νεκρών» (πιθανώς να αναφέρεται στη περίοδο του κατακλυσμού του Ωγύγου).

Συνεχίζοντας τη διήγηση ο Μανέθων επισημαίνει ότι ένας από τους «θεούς» που βασίλευσαν στο απώτατο πα­ρελθόν στην Αίγυπτο ήταν ο προκατακλυσμιαίος Έλληνας Κρό­νος και μαζί του δε ήταν και ο Ερμής ο Τρισμέγιστός που ονομάστηκε από τους Αιγυπτίους Thoth (ή Θωθ) και θεοποιήθηκε: «Ελθον δε Κρόνος εις Νότον χώραν άπασαν την Αίγυπτον έδωκε Θωθ ίνα βασιλεία αυτού γίνεται», αναφέρει ο Φίλων ο Βύβλιος.

Αλλά και ο Κύριλλος ο Αλεξανδρεύς, ο Απολλόδωρος και ο Ευσέβιος επιβεβαιώνουν την ίδια πληροφορία αναφέροντας: «ο Ερμής διοίκησε την Αίγυπτο ως αντιβασιλέας του Κρόνου. οργανώνοντας για πρώτη φορά τη χώρα και διδάσκοντας τους κατοίκους αστρονομία, ιατρική, γραφή και πολλές ακόμα επιστήμες και τέχνες».

Ο Ερμής, ο προκατακλυσμιαίος αυτός Έλληνας, πέρασε όπως ήταν φυσικό στο χώρο του μύθου. Έγινε θεός, προστάτης των γραμμάτων και των τεχνών. Η παράδοση τον θέλει με το πρόσωπο το πουλιού ίμπις, που «εκκόλαψε το κοσμικό αυγό», να παρίσταται πάντα στο ζύγισμα της ψυχής μετά την αποχώρηση του έμψυχου από τα γήινα. Αυτός, λοιπόν ο άνθρωπος, ο Έλληνας, απέκτησε ναούς και ιερα­τείο που βρισκόταν στην περιοχή που σήμερα είναι γνωστή ως Ασμουντίν. Τότε, λεγόταν Ερμούπολη.

«The Vision of Hermes Trismegistus» (Το Όραμα του Ερμή του Τρισμέγιστου)», φιλοτεχνημένο το 1972, έργο του Ολλανδού εικαστικού Johfra Bosschart (1919 -1998)


Η κυριότερη πηγή μελέτης της Αιγυπτιακής πίστης και σκέψης, για το σύγχρονο ερευνητή, είναι χωρίς αμφιβολία Ο Ερμής ο Τρισμέγιστος. Λέγεται, ότι τα γραπτά αυτά τα είχε υπαγορεύσει ο ίδιος ο Θώθ. Μία ερμηνεία της προσωνυμίας «Ερμής ο Τρισμέγιστος» είναι η σπουδαιότητα του αριθμού τρία, στην αριθμολογία. Ένα μεγάλο μέρος της Τρισμέγιστης φιλολογίας έχει παρθεί από αρχαία Ελληνικά κείμενα και αργότερα δέχθηκε επιδράσεις που ήταν τρεις, η Ελληνική, η Εβραϊκή και η Αιγυπτιακή. Η Ιουδαϊκή επίδραση ήταν η θεραπευτική, που θεωρείται πιο πολύ Ελληνική παρά Εβραϊκή. Πάντως όλες οι μελέτες που έγιναν με τον Ερμή τον Τρισμέγιστο καταλήγουν στο ότι ο Ερμής είναι ο Θωθ που η Ελληνική μυθολογία τον αναφέρει ως «Κύριο της Σοφίας και Δάσκαλο του ανθρωπίνου γένους». Ο Τρισμέγιστος ή Θωθ μας διδάσκει το μέτρο, τον αριθμό και την τάξη του Σύμπαντος.

Η Ιουλία Πιτσούλη στο βιβλίο της αναφέρει ότι το προσωνύμιο «Τρισμέγιστος» το απέκτησε ο Ερμής επειδή ήταν εκείνος που δίδαξε στους Αιγυπτίους την τρισυπόστατη έννοια του «θείου». Πολλοί μελετητές μάλιστα, όπως ο Ed. Schure, διατυπώνουν την άποψη, πως η Γένεση, το πρώτο κεφά­λαιο της Βίβλου, που πραγματεύεται τη δημιουργία του κόσμου είναι η ελληνική θεογονία του Ερμή από τον οποίο εμπνεύστη­κε αργότερα ο Μωυσής, μελετητής των βιβλίων του στην Αίγυπτο. Άλλοι ερευνητές αναφέρουν ότι η τρισυπόστατη έννοια «του Θείου που δημιούργησε το σύμπαν» είναι οι 3 θεμελιώδεις συ­μπαντικές δυνάμεις της σύγχρονης αστροφυσικής δηλαδή η ηλεκτρομαγνητική, η ισχυρή και η ασθενής πυρηνική δύναμη.

Στην ουσία ο Ερμής διατύπωσε πρώτος το: «εκ πάντων εν, εξ ενός τα πάντα» του Ηράκλειτου, προσεγγίζοντας την ουσιαστι­κή έννοια του Θείου που είναι ένα, μέσα από τα πολλαπλά του πρόσωπα. Δίκαια λοιπόν πολλοί ερμηνευτές χαρακτηρίζουν θεόπνευστο τον λόγο του Ερμή. Σύμφωνα με την παράδοση που έχει διασώσει ο Στοβαίος: «δύο μεν και τεσσαράκοντα γεγόνασι Ερμή βίβλοι, ων μεν τριάκοντα έξη την πάσαν Αιγυπτίων περιεχούσας και Ινδών φιλοσοφίαν». Προφανώς οι ιδέες του Ερμή είχαν διαδοθεί και πέρα από τα σύνορα της Αιγύπτου.

Ο ρόλος του Ερμή ως «αγγελιαφόρου των θεών» είναι κατά αυτή την έννοια δικαιολογημένος. Άλλωστε όχι μόνο οι Έλλη­νες αλλά και οι αρχαίοι Αιγύπτιοι του απέδιδαν αυτή την ιδιό­τητα όπως στην περίπτωση της παρθένας ιέρειας Ματεμουά στην οποία ο Θωθ αναγγέλλει ότι σύντομα θα κάνει παιδί, όταν θα μπει μέσα στο σώμα της ο θεός Νέφτι.

Κεντρικό σημείο της διδασκαλίας του Ερμή του Τρισμέγι­στού ήταν η ανυπαρξία του θανάτου και η αθανασία της ψυχής. Αυτά ήταν τα κορυφαία μυστικά που αποκαλύπτονταν σε όσους μετείχαν των Αιγυπτιακών μυστηρίων και μυήσεων. Ιδού, τι δί­δασκε σχετικά ο Ερμής, όπως το αναφέρει στο βιβλίο του «Ερ­μής ο Τρισμέγιστος», ο Π. Ιωαννίδης: «...θα σου πω κάτι για την ψυχή και το σώμα, και με ποιο τρόπο δρα η αθάνατη ψυχή στη σύσταση του σώματος και στη διάλυσή του, που τη μεταβολή αυτή ο άνθρωπος την ονομάζει θάνατο. Ο θάνατος δεν είναι καταστροφή. Κάτω από το προσωπείο του κρύβεται ο αθάνα­τος άνθρωπος η αθανασία. Τίποτε παιδί μου δεν χάνεται στον κόσμο. Όλα τα πράγματα είναι μέρη του αθάνατου ζώου και φυσικά και ο άνθρωπος που είναι το μόνο λογικό ζώο στον κό­σμο, ως μέρος του αθάνατου ζώου - κόσμου είναι αθάνατος

Η μοίρα πάντως φρόντισε για την «αθανασία» του ίδιου του Ερμή του Τρισμέγιστου αφού και οι άνθρωποι τον κατέταξαν μεταξύ των αθάνατων θεών. Χαρακτηριστικό είναι το σχόλιο που κάνει σχετικά με παρόμοιες θεοποιήσεις θνητών, Διόδω­ρος: «...υπάρχουν λένε, και άλλοι επίγειοι θεοί που κάποτε υπήρ­ξαν θνητοί, αλλά για τη σοφία τους και τις ευεργεσίες που πρό­σφεραν σε όλους τους ανθρώπους κέρδισαν την αθανασία. Μερικοί από αυτούς μάλιστα υπήρξαν και βασιλείς της Αιγύπτου. Τα ονόματά τους, μεθερμηνευόμενα στην ελληνική μερι­κά συμπίπτουν με τα ονόματα των ουρανίων θεών, ενώ άλλα έχουν ένα ξεχωριστό όνομα, όπως Ήλιος, Κρόνος και Ρέα, επί­σης Ζευς που μερικοί τον ονομάζουν Δία και τέλος Ερμής... και όταν βασίλεψε ο Κρόνος, που πήρε γυναίκα του τη Ρέα γέννησε σύμφωνα με μερικούς μυθογράφους τον Όσιρι και την Ίσιδα, σύμφωνα όμως με τους περισσότερους γέννησε τον Δία και την Ήρα».

Για άλλη μια φορά καταλήγει η Ιουλία Πιτσούλη διαπιστώνουμε πως πίσω από τα ονόματα των θεών υπήρχαν κάποιοι ένδοξοι θνητοί με σάρκα και οστά. Σε αυτό δεν επιμένει μόνο μια μερίδα σύγχρονων ιστορικών - που όλο και διογκώνεται - αλλά και ο Ευήμερος, ο μεγάλος φιλόσοφος του 3ου π.Χ. αιώνος, που στην «Ιερά Αναγραφή» του ισχυρίζεται, ότι «οι Έλληνες θεοί εί­ναι απλώς θεοποιημένοι ήρωες και εξέχουσες προσωπικότητες περασμένων εποχών τόσο για τον Ελλαδικό όσο και για τον Αιγυπτιακό χώρο».

Παρόμοιες απόψεις διατυπώνουν και οι Ρώσσοι επιστήμο­νες της Ακαδημίας Επιστημών της Μόσχας: «Οι αρχαίοι θεοί ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο Ερμής - τον οποίο οι Αιγύ­πτιοι ονόμαζαν Θώθ - ήταν σύμβολα φυσικών δυνάμεων. Ερ­μής είναι ένα συμβολικό όνομα που αντιπροσωπεύει συγχρό­νως ένα θεό και έναν άνθρωπο. Ως άνθρωπος είναι ένας μεγά­λος μύστης, θεματοφύλακας απόκρυφο, ον παραδόσεων».

Ερμής ο Τρισμέγιστος (Θώθ)


Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης αναφέρει, ότι: «ο Ερμής κατασκεύασε λύρα με τρεις χορδές υιοθετώντας τον οξύ, το βαρύ και το μέσο τόνο και δίδαξε τους Έλληνες την ερμηνεία των σκέψεών τους γι' αυτό και ονομάστηκε Ερμής». Βέβαια το ερώτημα που εγείρεται είναι πώς είναι δυνατόν να ήταν γνωστές αυτές οι πληροφορίες σε ένα τόσο μακρινό παρελθόν, όσο εκείνο του Ερμή του Τρισμέγιστου. Πολλοί ωστό­σο είναι οι σύγχρονοι επιστήμονες που υποστηρίζουν πως μια μεγάλης έκτασης πλανητική καταστροφή θα μπορούσε να κα­ταστρέψει ακόμα και έναν υπερεξελιγμένο πολιτισμό βυθίζο­ντας την ανθρωπότητα στο πνευματικό σκοτάδι.

Αλήθεια, αν κάτι τέτοιο συνέβαινε τώρα πώς θα μπορούσαμε να εξηγήσουμε στα παιδιά που θα γεννιόντουσαν αύριο τι είναι η τηλεόρα­ση ή το τηλέφωνο; Τι θα τους λέγαμε; Για ένα κουτί με εικόνες που μιλάνε και κινούνται ή για μια φωνή που μπορεί να ακου­στεί ως την άκρη της Γης; Και τα παιδιά, που δε θα είχαν την άμεση εμπειρία, πώς θα αντιλαμβάνονταν αυτά τα αντικείμενα και πώς θα τα περιέγραφαν στα δικά τους παιδιά και εκείνα στα δικά τους;

Τέτοιου είδους «αναμνήσεις» ενός υπερεξελιγμένου πολιτισμού φαίνεται ότι έχει διασώσει και ο Διόδωρος ο Σικελιώτης όταν αναφέρει ότι στην εποχή των λεγομένων «θεών» υπήρχαν ακό­μη και τρόποι τεχνητών ατμοσφαιρικών μεταβολών «...και παράγειν ότι βούλοντο, νέφη και όμβρους και χαλάζας, ομοίως δε και χιόνας» αναφέρει στο 5ο βιβλίο του.

Ένας τόσο εξελιγμέ­νος πολιτισμός θα μπορούσε να είχε λοιπόν στη διάθεσή του όλες εκείνες τις πληροφορίες και τις γνώσεις για την ανέγερση τεράστιων μνημείων όπως π.χ. την Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας, τη Σφίγγα, που κάνουν εμάς τους μεταγενέστερους να απορούμε κάθε φορά που τις συναντάμε.

Ο Δρ. Γκοχέντ, του Πανεπιστημίου του Καΐρου ισχυρίζεται ότι έχουμε να κάνουμε με ένα μυστήριο που βρίσκεται πέρα από την κοινή λογική. Πότε κατασκευάστηκαν και από ποιον; Με τι υλικά και μέσα ; Και τέλος, ποιος ο λόγος κατασκευής τους;


Στο επόμενο 5ον και τελευταίο Μέρος της μελέτης-έρευνας: «Αίγυπτος: Απόρροια του Αρχαίου, Ελληνο-Πελασγικού Πολιτισμού», θα συνεχίσουμε διαβάζοντας για τα μεγάλα έργα της Αιγύπτου, όπως τις Πυραμίδες και την Σφίγγα της Γκίζας.


Βιβλιογραφία:

Δαμάχου: «περί Μυστηρίων», Βιβλιοθήκη Βατικανού

Ιωσήφ Λαζαρίδη: «Η γενετική συνέχεια των Ελλήνων»

Νόννος «Διονυσιακά»: Εκδ. Κάκτος

Πλάτων: Τίμαιος - Κριτίας, Εκδ. Κάκτος.

Δαμάχου: «περί Αρχαίων θεών», Βιβλιοθήκη Βατικανού

Διόδωρος Σικελιώτης: ιστορική βιβλιοθήκη, βιβλ. α' και ε', εκδ. Γεωργιάδης - βιβλιοθήκη των Ελλή­νων.

Ιωάννης Πασσάς: Τα Ορφικά, εκδ. Εγκυκλοπαίδειας του Ηλίου.

Κωνσταντίνος Σπετσιωτάκης - Κωνσταντίνος Χατζηγιαννάκης. Η Γεωμετρική Θεώρηση του Κόσμου στην Αρχαία Ελληνική σκέψη. Εκ. Ιχώρ

Δ, Λιακόπουλος. «Οι ρίζες των Ελλήνων»

Παντελης Κ. Ιωαννίδης: Η Άγνωστη Προϊστορία των Ελλήνων, εκδ. Δίον.

Παρασκευή Βλαχογιάννη: «Η Αίγυπτος στο χθες και στο σήμερα», εκδ.Ευσέβιος της Καισαρείας.«Θεοί και Μυστήρια»

Ιουλία Πιτσούλη. Έλληνες οι Θεοί της Αιγύπτου. Εκδόσεις Aldebaran

Απολλόδωρος, βιβλ. Β', εκδ. Ζαχαρόπουλος. Αθανάσιος

Μανέθωνος Αιγυπτιακά. Εκδ. Γεωργιάδη

Απολλλόδωρος περί θεών. Εκδώσεις Κάκτος

Αθανάσιος Σταγειρίτης: «Ωγυγία ή Αρχαιολογία», με ερμηνευτικά σχόλια του Ηρακλή Μιχαήλ Μουτζουρίδη: Εκδόσεις «Διανόηση»

Jill Α. Pochan: Τα μυστήρια των μεγάλων πυραμίδων, εκδ. Ορφανίδη.

Θ. Μανιάς .Το ελληνικό πνεύμα στις πυραμίδες της Αιγύπτου

Στράβωνος Γεωγραφικά. Εκδ, Κάκτος

Tom Valentine: Το μυστήριο της Μεγάλης Πυραμίδας, εκδ. Ωρόρα.

Στοβαίου τραγωδίαι: Εκδ Κάκτος

S. Otrander, l. Shroeder: ψυχικές ανακαλύψεις στην Ε. Σ. Σ. Δ.. Εκδόσεις Βολούκου.

Σράβωνος Γεωγραφικά. Εκδ. Κάκτος

Paul Hrn: Iside the grate pyramid,c.d. jema

Θεοφάνης Μαντάς: «Το Ελληνικό πνεύμα στις πυρα­μίδες της Αιγύπτου», εκδ. πύρινος Κόσμος

Παυσανίας (ΙΙ.27.4). Εκδ. Κάκτος

Διαμαντής Κούτουλας: περ. Δαυλός τ. 154

Αλέξανδρος Πετίδης: «Η όαση του Άμμωνα Δία», περ. Ανεξήγητο.

Πλούταρχος: «Ηθικά, περί Ίσιδος και Οσίριδος», βιβλ. β' εκδ. Γεωργιάδη - βιβλιοθήκη των Ελλήνων

Κόπτος: τόμος Η', Πάπυρος Λαρούς.

Παπαρρηγόπουλος: «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», τομ Α΄, σελ 379

Ομήρου Ιλιάς: Ζ 395

Διόδωρος Σικελιώτης, Δ΄, 72

Κλήμης Αλεξανδρείας, (αποσπάσματα έργων, τομ. Β΄, σελ. 390) (Από τον Ιω. Μαλάλα)

Απολλόδωρος: Γ΄, Ι, 1

Στράβων, ΙΓ΄, Ι, 7, σελ. 53. και IV, 6, σελ. 179

Απολλόδωρος, Επιτομή ΙΙΙ, 9

Παναγιώτης Χατζηιωάννου: «Οι Πυραμίδες των Ελ­λήνων», περ. δαυλός, τευχ. 148

Δημήτριος Μαντές : Ιστορία του Ελληνικού έθνους, τ. Α', Εκδοτική Αθηνών

Διαμαντής Κούτουλας: Ο Προκατακλυσμιαίαος Οι­κουμενικός Πολιτισμός των Διογενών Ελλήνων, περ. Δαυλός, τευχ. 151.

Μ. Μεγαλομμάτης: Ο ναός του Ώρου στο Εντφού, περ. «Τρίτο Μάτι», τ. 34

Ed. Schure. Οι Μεγάλοι Μύσται. Εκδ. Κάκτος.

Κ.. Θεοχάρης Δετοράκης. Ιστορία της Κρήτης του καθηγητή

Μ. Μεγαλομμάτης: Ο ναός της Ίσιδας στις Φίλες, περ. Τρίτο Μάτι τ. 28

Παντελής Ιωαννίδης: Ερμής ο Τρισμε'γιστος, εκδ. Δίον.

Γεώργιος Σιέττος: Αρχαίες επιβιώσεις στον χριστιανι­σμό, εκδ. Aldebaran

Pierre Montet: «H καθημερινή ζωή στην αρχαία Αίγυπτο», Εκδ. Παπαδήμα

Στέκιος Πετράκης. Ερευνώ, βρίσκω και γράορω

Τομ Βαλλεντάιν. «Το μυ­στήριο της Μεγάλης Πυραμίδας»

Κωαταντίνος Κωνσταντινίδης: «Δημιουργοί και παραχαράκτες της Παγκόσμιας Ιστορίας», εκδ. 21ος Αιώνας

Ηροδότου Ιστορία - Ευτέρπη (περί της Αιγΰπτου). Εκδ. Κάκτος

I. Θωμόπυλος: Πελασγικά

Σταύρος Π. Παπαμαρινόπουλος: «Αστρονομική χρονολόγηση του τέλους του Τρωικού Πολέμου»

Κ. Κουτρουβέλης στο βιβλίο του «Η αναχρονολόγηση της Προϊστορίας»

Φίλων ο Βύβλιος. «Πρεσβεία προς Γαίο», Εκδ Κάκτος

Μανόλη Βουτυρά & Αλεξάνδρας Γουλάκη-Βουτυρά: «Η Αρχαία Ελληνική Τέχνη και η Ακτινοβολία της»

«Αίγυπτος: Απόρροια του Αρχαίου Ελληνο-Πελασγικού ...
«Αίγυπτος: Απόρροια του Αρχαίου Ελληνο-Πελασγικού ...

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares