02
Τετ, Δεκ

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

«Αίγυπτος: Απόρροια του Αρχαίου, Ελληνο-Πελασγικού Πολιτισμού», (Μέρος 1ον), γράφει ο Μιχάλης Μπατής

100-eik2

Κατόπιν των δημοσιεύσεων της ιστορικής μελέτης με τον τίτλο: «Τα Αριμάσπεια Έπη» σε δέκα (10) συνέχειες, του Αριστέα Προκονήσιου, αλλά και της «Ελληνοπελασγικής Προέλευσης των Σουμερίων», έρευνας μελέτης σε, επίσης, τέσσερα (4) ιστορικά άρθρα, θα συνεχίσουμε το ταξίδι μας στα βάθη των ιστορικών χρόνων και την αδιάψευστη αλήθεια με την παράθεση αποδεικτικών στοιχείων περί της προϊστορικής, οικιστικής και πολιτισμικής επεκτάσεως των Ελλήνων προς τα τέσσερα σημεία του ορίζοντος.

Στην καινούργια ιστορική έρευνα μου παραθέτω τα αποδεικτικά στοιχεία για την προς Νότο προϊστορική και πολιτισμική επέκταση των Ελλήνων και δη προς Αίγυπτο και Λιβύη.

Πριν όμως παραθέσω τα στοιχεία που αντλούνται από την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία, αλλά και από σύγχρονους μελετητές, θα αναφερθώ πρώτα στις ιστορικές διαστρεβλώσεις της καταγωγής των αρχαίων προγόνων μας και δη των Μινωιτών και Μυκηναίων, οι οποίοι πρώτοι αποίκησαν κατά τα προϊστορικά χρόνια στην Αίγυπτο και την Λιβύη.

Οι ιστορικές ρίζες των Ελλήνων Μινωιτών και Μυκηναίων

Ένα «μεγάλο» δήθεν «πρόβλημα» για μερικούς από τους ιστορικούς, γλωσσολόγους και λοιπούς ασχολούμενους με τη καταγωγή των λαών ήτο από πολύ παλαιά η καταγωγή των Ελλήνων Πελασγών. Το πρόβλημα, τους, βεβαίως, δεν ήτο το ποιοι ήσαν οι Πελασγοί, καθόσον αυτό πολύ εύκολα το είχαν ανακαλύψει σε όλα τα αρχαία συγγράμματα. Δεν τους συνέφερε, όμως, το αποτέλεσμα των ερευνών τους και έτσι φρόντισαν να το αποκρύψουν και ν' αρχίσουν να ψάχνουν όπου αλλού ήτο δυνατόν, αλλά πάντοτε εκτός Ελλάδος και της περιοχής της. Το πρόβλημά τους στην πραγματικότητα ήταν το, ότι ήθελαν οπωσδήποτε να προωθήσουν την αρχαιότητα άλλων λαών έναντι της αρχαιότητος των Ελλήνων, γι' αυτό θα έπρεπε πρώτον να περιορίσουν την ιστορία των (ή μάλλον να την αφανίσουν τελείως), ακόμη και αυτήν την ύπαρξη των και δεύτερον να προωθήσουν την αρχαιότητα των άλλων λαών, όπως σωστά αναφέρουν οι Δ. Λιακόπουλος και Μάριο Γκαττόνι. Δεν θα πρέπει δε να ξεχνούμε ότι η επίσημη ιστορία της Ευρώπης αρχίζει από την εποχή του Κάρλου Μάγνου (Karolus Magnus), αν είναι δυνατόν!

Εάν λοιπόν τα σαΐνια αυτά φανέρωναν τα συγκεκριμένα στοιχεία, τα οποία σήμερα υπάρχουν σχετικά με την αρχαιότητα των Ελλήνων - με όποιο όνομα. και εάν τους αναφέρουμε - η ιστορία των Ελλήνων θα έφθανε σε χρονικό βάθος, που κανένας άλλος λαός δεν ήτο δυνατόν να φθάσει. Και αυτό, διότι οι Έλληνες είναι οι ίδιοι Πελασγοί ή μάλλον τμήματα των Πελασγών ήσαν οι Μινωίτες, Μυκηναΐοι Αιολείς, Ίωνες, Δωριείς, Μακεδόνες ή Μακέδνοι (δωρικό φύλο και αυτοί, εκτός εάν ακολουθήσομε τη θεωρία, ότι οι Δωριείς ήταν μακεδονικό φύλο, πράγμα ενα και το αυτόν), οι Θράκες, οι Ιλλυροί κ.α., οι οποίοι αργότερα και μέχρι σήμερα έλαβαν και ακόμα διατηρούν το συνοπτικό όνομα Έλληνες. Ας μην στεκόμεθα, λοιπόν, στην ονομασία και μόνον Έλληνες.

Είναι γνωστό ότι στο διάβα της Ιστορίας πολλοί λαοί, χωρίς ν' αλλάξουν σε τίποτε άλλο, άλλαξαν όνομα, όπως π.χ. οι Κέλτες, οι Κελτοί, οι Ρωμαίοι, οι Πέρσες. Ακόμη και οι Έλληνες επί Βυζαντίου δεν τολμούσαν να παραδεχθούν ότι είναι Έλληνες, αφού η πανένδοξη αυτή ονομασία θεωρήθηκε επικίνδυνη για τον Χριστιανισμό, καθόσον έφερε τις αναμνήσεις του μεγάλου Πολιτισμού, του οποίου ούτε καν η μνεία δεν τους συνέφερε.

Οι Έλληνες ήσαν αυτοί οι ίδιοι, τους οποίους ο Όμηρος ονομάζει Δαναούς, Αργείους ή Αχαιούς. Είναι, ακόμη, και οι Τρώες, οι Παίονες οι Λέλεγες, οι Μυσοί, οι Φρύγες, οι Θράκες, οι Λύκιοι, οι Κάρες και, προχωρώντας ακόμη μακρύτερα, είναι οι Κέλτες και Κελτοί, οι Ίβηρες οι Κελτήβιρες, και γενικώς ολόκληρος η λευκή φυλή. Αυτοί οι τελευταίοι, βεβαίως, σε κάπως μεγάλο ποσο­στό αναμεμιγμένοι με λαούς ντόπιους ή και επιδρομείς, όπως συνέβη και πολύ αργότερα με τους Έλληνες όλων των μακρινών αποικιών, π.χ. στη σημερινή Ρωσία, την Μεσοποταμία, την Ινδία, την Αίγυπτο, την Λιβύη.

Είναι, ακόμη, αυτοί οι ίδιοι οι Διογενείς ήρωες των Ομη­ρικών Επών, αλλά και άλλοι επώνυμοι. Είναι οι ασύγκριτοι Έλληνες φιλόσοφοι, οι Μαραθωνομάχοι και Σαλαμινομάχοι, οι οποίοι έσωσαν τον δυτικό πολιτισμό από τον Μηδοπερσικό δεσποτισμό. Και οι Μήδοι και οι Πέρσες, βεβαίως, απο­τελούσαν κλάδους της πελασγικής ομοφυλίας ή τουλάχιστον συγγενείς των, αλλά είχαν ήδη διαβρωθεί από τον ασιατικό τρόπο ζωής, είχαν καταστεί δηλαδή θέσει Ασιάτες, Βόρειο-Αφρικανοί.

Όσο αφορά για τη καταγωγή των Μινωιτών, η πιο παλαιά, ίσως, μελέτη εκπονήθηκε από τον ανθρωπολόγο Άρη Πουλιανό, ο οποίος με συγκριτικό στοιχείο τα γεωμετρικά μεγέθη των κρανίων των σκελετών Μινωϊτών και συγχρόνων Κρητικών, είχε τεκμηριώσει την άρρηκτη γενετική τους συνέχεια και την Ελληνικότητα τους, με ανεπαίσθητη επιρροή από τις κατά καιρούς αναπόφευκτες επιμιξίες από ξένα φύλα που κατάκτησαν το πολύπαθο νησί μας.

Γνωρίζουμε επίσης από την Ιστορία της Κρήτης του καθηγητή κ. Θεοχάρη Δετοράκη, ότι οι Μινωϊτες δεν έχουν σχέση, ούτε με τους Άραβες, ούτε με τους Σημίτες αλλά μόνο με τους Αιγιείς. Επίσης, η Ελληνική μυθολογία, έχει δώσει, από αρχαιοτάτων χρόνων, τις δικές της πληροφορίες για το θέμα, όπως:

α) Ο Μίνωας ήταν, κατά την παράδοση γιος του Δία και της Ευρώπης και γεννήθηκε κάτω από τον αιωνόβιο πλάτανο της Γόρτυνας κατά το λεξικό Σούδα. Αν λοιπόν ο γιος του Θεού των Θεών των αρχαίων Ελλήνων δεν θεωρείται Έλληνας ποιος άραγε μπορεί να θεωρείται Έλληνας;

β) Πως είναι δυνατόν να μην είναι Έλληνας ο Κρητογενής Δίας, όταν ο Κλύμενος ο γιος του Κάρδυ ο Κυδωνιεύς, απόγονος του Ιδαίου Δάκτυλου Ηρακλή (του Αρχηγού των Κουρητών φρουρών & τροφών του νεογέννητου Δία, του Κρηταγενούς, που γεννήθηκε στην Κρήτη από την Ρέα που κατέφυγε εκεί για να τον γλυτώσει από την οργή του πατέρα του Κρόνου, ο οποίος έτρωγε τα παιδιά του.( Ιλιάδα, Ι, 381 -384).

γ) Το λεξικό Σούδας στο λήμμα Κόμβη, ο Κέκροπας, σύμφωνα με άλλο Μύθο, ήταν σύγχρονος με τη γέννηση του Δία. Περιμάζεψε και προστάτεψε τους Κουρήτες – Κορύβαντες, αυτούς που ανάθρεψαν τον Δία στην Κρήτη ή στην Ίδη της Τροίας, φονεύοντας τον ξετρελαμένο πατέρα τους, τον Σώκο, που κυνήγαγε τη μητέρα τους την Κόμβη. Η Κόμβη ήταν κόρη του Ασωπού. Τα ονόματα των Κουρήτων – Κορυβάντων ήταν Πρυμνεύς, Μίμας, Άκμων, Δαμνεύς, Ωκύθοος, Ιδαίος και Μελισσεύς. Αν γεννήθηκαν στην Αιτωλία η την Χαλκίδα, (το άλλο όνομα της μητέρας τους) από πού πήραν τα ονόματα «Ιδαίος» και «Μελισσεύς»; Φυσικά, από την Φρυγική πόλη Μέλισσα και το Τρωικό βουνό Ίδη, από τον τόπο της γέννησής τους, μια που δεν ήταν Κρητικοί, αλλά Αιτωλοί. Όμως Φρύγες, Τρώες, Αιτωλοί δεν ήσαν Έλληνες; Πως λοιπόν ο Πατέρας των θεών και ο υιός του δεν ήσαν 'Ελληνες.

δ) Ο καθηγητής Μάνφρεντ Μπιέτακ έφερε στο φως κατά την διάρκεια ανασκαφών στο Δέλτα του Νείλου στην σημερινή πόλη Τελ Ελ Ντάπα, ανάκτορο με Μινωικές τοιχογραφίες, μάλλον Κνωσιακού εργαστηρίου. ΗΣημερινή πόλη Τελ Ελ Ντάπα οικοδομήθηκε επάνω στα ερείπια της αρχαίας Ελληνικής πόλεως Άβαρις. Η Άβαρις αποτελεί όχι απλά μια σημαντική αρχαία πόλη, αλλά και ένα κορυφαίο δεσμό μεταξύ Αιγύπτου και μινωικής Κρήτης.

ε) Ο Πλούταρχος εξηγεί ότι άλλοι λαοί προέβαιναν στην ανάπλαση των Ελληνικών ονομάτων, επειδή οι Έλληνες ήσαν εκείνοι που μεθίσταντο και τα μετέφεραν στις άλλες χώρες όπου συνεκπεσόντα παρέμειναν(Περί Ίσιδος και Οίριδος 61).

Παρά τις θεωρίες που έχουν διατυπωθεί για την προέλευση του Μινωικού πολιτισμού, μια πρόσφατη ανάλυση DNA από αρχαία λείψανα που βρέθηκαν στην Κρήτη έδειξε, ότι ο λαμπρός αυτός πολιτισμός γεννήθηκε και άνθισε στην Ελλάδα. Οι Μινωίτες ως φορείς σύνθετης κουλτούρας και πολιτισμού είναι γέννημα θρέμμα της γης της Κρήτης, όπως αποφαίνονται οι Δημήτριος Σαρρής και ο αρχαιολόγος Άρθουρ Έβανς.

Οι Μινωίτες και οι Μυκηναίοι είχαν μεγάλες γενετικές συγγένειες μεταξύ τους παρά τις όποιες διαφορές τους, κατάγονταν και οι δύο κυρίως από τους πρώτους νεολιθικούς γεωργούς στην περιοχή του Αιγαίου, ενώ οι σημερινοί Έλληνες είναι γενετικά παρόμοιοι σε πολύ μεγάλο βαθμό με τους Μυκηναίους, όπως απέδειξε η αρχαιογενετική μελέτη, με επικεφαλής δύο Έλληνες γενετιστές του εξωτερικού: τον Ιωσήφ Λαζαρίδη του Τμήματος Γενετικής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ της Βοστώνης και τον Γιώργο Σταματογιαννόπουλο του Πανεπιστημίου Ουάσιγκτον του Σιάτλ.

Όπως λοιπόν σήμερα θεωρείται αυτονόητη η ενσωμάτωση στην Ελληνική ιστορία του Μινωικού και Μυκηναϊκού κόσμου έτσι και σήμερα πρέπει να αποδεχθούν όλοι μια αλήθεια: «στην Προϊστορία έχουν τεθεί οι βασικές καταβολές του ελληνικού Έθνους και τα κύρια συστατικά του Ελληνικού Πνεύματος.» (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τομ. Α', σελ. 9, Εκδοτικη Αθηνων)

Αν η Ελλάδα έχει πολύ μεγάλη Ιστορία, τότε όπως θα αποδειχθεί στη συνέχεια έχει ακόμα μεγαλύτερη προϊστορία και οι διάφοροι πολιτισμοί των λαών της Μεσογείου και της Ασίας και όχι μόνο, γονιμοποιήθηκαν από τον προϊστορικό πολιτισμό των Ελλήνων «Διογενών».

Γνωστό είναι στους αδέσμευτους ερευνητές - μελετητές ότι, δια μέσου των αιώνων, έχουν όπως ήδη αναφέρθηκε, έχουν επέλθει απαλοιφές, αλλοιώσεις, επεμβάσεις ακόμα και σκόπιμες αφαιρέσεις γεγονότων σε ιστορικά κείμενα των Ελλήνων Εθνικών, και αυτό διότι ενοχλούν με τις αποκαλυπτόμενες αλήθειες και τα πραγματικά γεγονότα που είχαν λάβει χώρα, τις διάφορες πολιτικές αλλά κυρίως θρησκευτικές ηγεσίες διαφόρων θρησκευτικών δογμάτων ανά τους αιώνες.

Γεγονός είναι ότι οι αρχαίοι Έλληνες, από τα πανάρχαια, προϊστορικά χρόνια μέχρι την πρωτοβυζαντινή περίοδο, θεωρούσαν τους εαυτούς τους απογόνους όχι μόνον των ηρώων της Μινωικής και Μυκηναϊκής εποχής, αλλά και των Διογενών «θεών» που έζησαν πριν τους κατακλυσμούς και ήσαν οι γενάρχες τους. Ορισμένοι δε ιστορικοί, όπως οι: Νόννος, Δαμάχος, Διόδωρος, μεταθέτουν χρονικά την καταγωγή των Ελλήνων ακόμα ποιο πίσω, αναφερόμενοι στους θεούς του πρώτου δωδεκάθεου των Ττάνων δηλαδή του Ουρανού, του Κρόνου.

Τα στοιχεία, τα οποία αντλούνται από τα γραπτά κείμενα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, ο μυθικός και ο μαθηματικός λόγος1, όλα, οδηγούν πως η αληθινή μας ιστορία δεν είναι αυτή που διδασκόμαστε ή που αναφέρει η δημόσια ιστορία. Είναι πολύ ενδοξότερη και αρχαιότερη, όπως προκύπτει από ενδελεχή μελέτη των αρχαίων ελληνικών πηγών. Ο Ελληνικός πολιτισμός έχει ένα πανάρχαιο παρελθόν, το οποίο ξεκινά πολύ πριν τον «Κατακλυσμό του Ωγύγου».

Οι προϊστορικές μαθηματικές και γεωμετρικές γνώσεις στον ελληνικό χώρο κατά την προϊστορική εποχή στην Ελληνική Μητρόπολη, το Ελληνικό Αιγαίο και την Μεσόγειο, ως χώρες ,διασποράς: τον Πελασγών, των Μινωιτών. και των Μυκηναίων και στην συνέχεια των ιστορικών αρ­χαιοελληνικών φυλών, αναγνωρίζονται ήδη στις κατα­σκευές των προϊστορικών οι­κισμών στην Μακεδονία, την Θεσσαλία, την Πελοπόννησο και τα νησιά του Αιγαίου, στις κατασκευές των οικοδομών και στα διακοσμητικά στοιχεία της πρώτης ελληνικής κεραμικής και βέβαια των μνημεί­ων,των ναών, των πυραμίδων τα οποίοι αποκαλύπτουν τις θεωρητικές μαθηματικές και γεωμετρικές γνώσεις των προγό­νων μας, ως αναλογίες, ως ομοιότητες και ως συμβολικές παραστάσεις.

Επανερχόμενοι στο κυρίως θέμα του άρθρου, θα πρέπει να γίνει κατανοητό, ότι οι σχέσεις Αιγαίου και Αιγύπτου στην εποχή του Χαλκού στρέφονταν αδιάκοπα γύρω από το γεωγραφικό και πολιτιστικό άξονα της Κρήτης όπως ομολογεί ο Όμηρος. Στην Πρώιμη και τη Μέση εποχή του Χαλκού η Κρήτη ήταν το μοναδικό Αιγαιακό κέντρο το οποίο βρισκόταν σε επαφή με την Αίγυπτο.

Δύο δε από τα 7 θαύματα του κόσμου, η μεγάλη Πυραμίδα2 της Γκίζας και η Σφίγγα3, αντανακλούν αυτόν ακριβώς τον πανάρχαιο εξαφανισθέντα ελληνικό πολιτισμό, οποίος είχε αναπτύξει όχι μόνο θεο-φιλοσοφία, ποίηση και δραματουργία αλλά και ιλιγγιώδη επιστημονική πρόοδο. Αυτά υποστηρίζει ο Άραβας ιστορικός Αμπού Μπάχλι μεταφράζοντας τις επιγραφές που βρίσκονται στο εσωτερικό της μεγάλης πυραμίδας, συμπεραίνει πως η μεγάλη πυραμίδα και η Σφίγγα κατασκευάστηκαν την εποχή που ο αστερισμός της Λύρας βρισκόταν στον αστερισμό του Καρκίνου, δηλαδή γύρω στο 73.000 π.Χ., την εποχή του θεού Ουρανού. Ένας άλλος Άραβας ιστορικός ο Ιμπ Μπαλούσι τοποθετεί την κατασκευή της μεγάλης πυραμίδας και της Σφίγγας το 25.000 π.Χ., εποχή του θεού Κρόνου, με αρχιτέκτονα τον θεό Ερμή (και οι δύο ήσαν Έλληνες). Είναι γνωστή δε η λατρεία των Αιγυπτίων προς τον Έλληνα θεό. Επίσης ο Ηρόδοτος αναφέρει πως οι πυραμίδες γενικά κατασκευάστηκαν πολύ πριν το 11.000 π.Χ..

Τα υποστηριζόμενα των Αράβων ιστορικών δεν αποτελούν καμία παραδοξότητα, διότι η θεμελιωθεΐσα στην 'Αρχαία Ελληνική Φιλοσο­φία, επιστημονική, Γεωμετρική και Μαθημα­τική σκέψη, ανάλυση και διερεύνηση, έθεσε τέρμα στην πρωτόγονη και εμπειρική θεώ­ρηση των λεγομένων κατ' επίφαση Αιγυπτια­κών ή Βαβυλωνιακών ή και Σινογενών Μαθη­ματικών, τα οποία τώ όντι αποτελούσαν εμ­πειρική και πρακτική επανάληψη και η οποία αναβίωσε ως επιστημονική αρχή και βάση στην Αναγέννηση και τήν νεότερη εποχή, ως εξειδίκευση των γνώσεων και διαπιστώσεων τής Αρχαίας ελληνικής σκέψης, αφού, όπως διαπιστώνεται, εάν ερμηνευθούν και μελετη­θούν ορθά και υπό την σύγχρονη αντίληψη τα διασωθέντα σχετικά κείμενα, περιέχουν τις βάσει για οιαδήποτε μεταγενέστερη αυ­τών ανακάλυψη. Κατά τα άλλα δεν υπήρχαμε!

Π α ρ α π ο μ π έ ς :

1) Ή αρχαία ελληνική μαθηματική σκέψη είναι αμιγώς επιστη­μονική, καθ' όσον εξιδέασε και ανέλυσε θεωρητικά τις εμπειρί­ες από την παρατήρηση και την δια των αισθήσεων προσέγγι­ση. Η τάση υποταγής στην αρχαία ελληνική λογική και φιλοσοφική απεικόνιση του σύμπαντος και των λειτουργιών του στον αριθμό, ως ποιότητα, ποσότητα, έκταση και μετρήσεις, ιδιότητες και χαρακτηριστικά και τους συνδυασμούς τους, αναζητώντας τις πρώτες αρχές των πραγμάτων, επέτρεψε στην αρχαία ελληνική επιστήμη να εμβαθύνει στην ουσία των θεμάτων που επεξεργάσθηκε. Η σημασία που δόθηκε στα θεμέλια της μαθηματικής και Γεωμετρικής σκέ­ψης για την ανάδειξη τής καθαρότητας του θεωρητικού στο­χασμού και λογισμού απέβλεπε ουσιαστικά στην απαλλαγή τους από την υπέρμετρη ανάπτυξη του τεχνικού μέρους και βεβαίως πρωτίστως στον παραμερισμό τού εμπειρισμού και τής έλλειψης αποδείξεων και συμπερασμάτων από αναλύσεις, θεωρητική βάσανο και νοητική επεξεργασία.

2). Η ετυμολογία της λέξης «Πυραμίδα» είναι ελληνική πυρ+ αμίς= το δοχείο της φωτιάς. Άλλοι επιστήμονες λένε ότι προέρχεται από την λέξη Πυραμίς ή Πύραμους ή Πύραμος: ήταν ο πλακούντας καθώς και γλύκισμα τριγωνικό από Πύρο = Σίτο. Ο Ησύχιος αναφέρει: Πυραμίδες = Οικοδομήματα Γεωμετρικά επί τα κάτω κατερχόμενα.

3). Η ονομασία «Σφίγγα» δόθηκε στο άγαλμα κατά την Κλασική εποχή της αρχαιότητας, δηλαδή περίπου 2.000 χρόνια μετά την θεωρητική χρονολογία κατασκευής της. Αιτία ήταν τα κοινά χαρακτηριστικά του αγάλματος με την Αρχαιο Ελληνική σφίγγα. Δεν αναφέρεται πουθενά ο τρόπος κατασκευής ή ο αρχικός σκοπός ανέγερσης της. Μετά την εγκατάλειψη της Νεκρόπολης, η Σφίγγα σταδιακά θάφτηκε στην άμμο, σχεδόν ολοκληρωτικά (έως τους ώμους).

Εκτός από μορφές ανθρώπων, θεών και ζώων, η αρχαία ελληνική τέχνη απεικονίζει επίσης φανταστικά όντα. Ανάμεσα σε αυτά σημαντική θέση έχουν οι σφίγγες, που αρχικά φαίνεται ότι θεωρούνταν δαιμονικές μορφές του κάτω κόσμου. Οι σφίγγες είναι φτερωτά τέρατα με σώμα λιονταριού και κεφάλι γυναίκας. Το ίδιο όνομα έδιναν οι Έλληνες και στις απεικονίσεις του Φαραώ με σώμα λιονταριού (αλλά χωρίς φτερά) Στην ελληνική μυθολογία η σφίγγα συνδέθηκε με τη Θήβα και τον μύθο του Οιδίποδα, όπου εμφανίζεται ως ανθρωποφάγο τέρας που κατασπαράζει όσους δεν μπορούν να λύσουν το αίνιγμά της. Όπως και για την μεγάλη πυραμίδα έτσι και για την Σφίγγα υπάρχουν σοβαρές αντιρρήσεις και ισχυρές ενδείξεις, τόσο από ερευνητές της λεγόμενης «απαγορευμένης αρχαιολογίας», όσο και από την «εσωτερική παράδοση».


Στο επόμενο Δεύτερον Μέρος: «Προϊστορικά στοιχεία τού Αρχαίου Ελληνικού Βασιλείου της Αιγύπτου».

Βιβλιογραφία:

Δαμάχου: «περί Μυστηρίων», Βιβλιοθήκη Βατικανού

Ιωσήφ Λαζαρίδη: «Η γενετική συνέχεια των Ελλήνων»

Νόννος «Διονυσιακά»: Εκδ. Κάκτος

Πλάτων: Τίμαιος - Κριτίας, Εκδ. Κάκτος.

Δαμάχου: «περί Αρχαίων θεών», Βιβλιοθήκη Βατικανού

Διόδωρος Σικελιώτης: ιστορική βιβλιοθήκη, βιβλ. α' και ε', εκδ. Γεωργιάδης - βιβλιοθήκη των Ελλή­νων.

Ιωάννης Πασσάς: Τα Ορφικά, εκδ. Εγκυκλοπαίδειας του Ηλίου.

Κωνσταντίνος Σπετσιωτάκης - Κωνσταντίνος Χατζηγιαννάκης. Η Γεωμετρική Θεώρηση του Κόσμου στην Αρχαία Ελληνική σκέψη. Εκ. Ιχώρ

Δ, Λιακόπουλος. «Οι ρίζες των Ελλήνων»

Παντελης Κ. Ιωαννίδης: Η Άγνωστη Προϊστορία των Ελλήνων, εκδ. Δίον.

Παρασκευή Βλαχογιάννη: «Η Αίγυπτος στο χθες και στο σήμερα», εκδ.Ευσέβιος της Καισαρείας.«Θεοί και Μυστήρια»

Ιουλία Πιτσούλη. Έλληνες οι Θεοί της Αιγύπτου. Εκδόσεις Aldebaran

Απολλόδωρος, βιβλ. Β', εκδ. Ζαχαρόπουλος. Αθανάσιος

Μανέθωνος Αιγυπτιακά. Εκδ. Γεωργιάδη

Απολλλόδωρος περί θεών. Εκδώσεις Κάκτος

Αθανάσιος Σταγειρίτης: «Ωγυγία ή Αρχαιολογία», με ερμηνευτικά σχόλια του Ηρακλή Μιχαήλ Μουτζουρίδη: Εκδόσεις «Διανόηση»

Jill Α. Pochan: Τα μυστήρια των μεγάλων πυραμίδων, εκδ. Ορφανίδη.

Θ. Μανιάς .Το ελληνικό πνεύμα στις πυραμίδες της Αιγύπτου

Στράβωνος Γεωγραφικά. Εκδ, Κάκτος

Tom Valentine: Το μυστήριο της Μεγάλης Πυραμίδας, εκδ. Ωρόρα.

Στοβαίου τραγωδίαι: Εκδ Κάκτος

S. Otrander, l. Shroeder: ψυχικές ανακαλύψεις στην Ε. Σ. Σ. Δ.. Εκδόσεις Βολούκου.

Σράβωνος Γεωγραφικά. Εκδ. Κάκτος

Paul Hrn: Iside the grate pyramid,c.d. jema

Θεοφάνης Μαντάς: «Το Ελληνικό πνεύμα στις πυρα­μίδες της Αιγύπτου», εκδ. πύρινος Κόσμος

Παυσανίας (ΙΙ.27.4). Εκδ. Κάκτος

Διαμαντής Κούτουλας: περ. Δαυλός τ. 154

Αλέξανδρος Πετίδης: «Η όαση του Άμμωνα Δία», περ. Ανεξήγητο.

Πλούταρχος: «Ηθικά, περί Ίσιδος και Οσίριδος», βιβλ. β' εκδ. Γεωργιάδη - βιβλιοθήκη των Ελλήνων

Κόπτος: τόμος Η', Πάπυρος Λαρούς.

Παπαρρηγόπουλος: «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», τομ Α΄, σελ 379

Ομήρου Ιλιάς: Ζ 395

Διόδωρος Σικελιώτης, Δ΄, 72

Κλήμης Αλεξανδρείας, (αποσπάσματα έργων, τομ. Β΄, σελ. 390) (Από τον Ιω. Μαλάλα)

Απολλόδωρος: Γ΄, Ι, 1

Στράβων, ΙΓ΄, Ι, 7, σελ. 53. και IV, 6, σελ. 179

Απολλόδωρος, Επιτομή ΙΙΙ, 9

Παναγιώτης Χατζηιωάννου: «Οι Πυραμίδες των Ελ­λήνων», περ. δαυλός, τευχ. 148

Δημήτριος Μαντές : Ιστορία του Ελληνικού έθνους, τ. Α', Εκδοτική Αθηνών

Διαμαντής Κούτουλας: Ο Προκατακλυσμιαίαος Οι­κουμενικός Πολιτισμός των Διογενών Ελλήνων, περ. Δαυλός, τευχ. 151.

Μ. Μεγαλομμάτης: Ο ναός του Ώρου στο Εντφου, περ. «Τρίτο Μάτι», τ. 34

Ed. Schure. Οι Μεγάλοι Μύσται. Εκδ. Κάκτος.

Κ.. Θεοχάρης Δετοράκης. Ιστορία της Κρήτης του καθηγητή

Μ. Μεγαλομμάτης: Ο ναός της Ίσιδας στις Φίλες, περ. Τρίτο Μάτι τ. 28

Παντελής Ιωαννίδης: Ερμής ο Τρισμε'γιστος, εκδ. Δίον.

Γεώργιος Σιέττος: Αρχαίες επιβιώσεις στον χριστιανι­σμό, εκδ. Aldebaran

Pierre Montet: «H καθημερινή ζωή στην αρχαία Αίγυπτο», Εκδ. Παπαδήμα

Στέκιος Πετράκης. Ερευνώ, βρίσκω και γράορω

Τομ Βαλλεντάιν. «Το μυ­στήριο της Μεγάλης Πυραμίδας»

Κωαταντίνος Κωνσταντινίδης: «Δημιουργοί και παραχαράκτες της Παγκόσμιας Ιστορίας», εκδ. 21ος Αιώνας

Ηροδότου Ιστορία - Ευτέρπη (περί της Αιγΰπτου). Εκδ. Κάκτος

I. Θωμόπυλος: Πελασγικά

Σταύρος Π. Παπαμαρινόπουλος: «Αστρονομική χρονολόγηση του τέλους του Τρωικού Πολέμου»

Κ. Κουτρουβέλης στο βιβλίο του «Η αναχρονολόγηση της Προϊστορίας»

Φίλων ο Βύβλιος. «Πρεσβεία προς Γαίο», Εκδ Κάκτος

Μανόλη Βουτυρά & Αλεξάνδρας Γουλάκη-Βουτυρά: «Η Αρχαία Ελληνική Τέχνη και η Ακτινοβολία της»

«Αίγυπτος: Απόρροια του Αρχαίου Ελληνο-Πελασγικού ...
«Η Ελληνοπελασγική Προέλευση των Σουμερίων, Μέρος ...

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares