InTownPost

Ακολουθήστε μας :

16
Κυρ, Μάι
Tο διάβασαν 237 άτομα (237 Views)

«Ένα Ψάρι που το Έλεγαν Γουάντα»

11_20200625-001507_1

«Ένα Ψάρι που το Έλεγαν Γουάντα»

(A Fish Called Wanda)






Είδος: Κωμωδία

Παραγωγή: Αγγλία, Η.Π.Α. (1988), σε επανέκδοση με ψηφιακές κόπιες

Σκηνοθεσία : Τσαρλς Κράιτον

Με τους: Τζον Κλιζ, Τζέιμι Λι Κέρτις, Κέβιν Κλάιν, Μάικλ Πάλιν, Τομ Γκιόρτζσον

Διάρκεια: 108'

Διανομή: One from the Heart

Διακρίσεις: Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου 1989 στον Κέβιν Κλάιν – Βραβείο Bafta 1989 Α΄ Ανδρικού Ρόλου στον Τζον Κλίζ και Β΄Ανδρικού Ρόλου στον Μάικλ Παλίν

Μετά από την θεαματική ληστεία κοσμημάτων, όπου όλα φαίνονται να έχουν πάει ρολόι, τα διαφορετικά σχέδια των μελών της συμμορίας για τη μοιρασιά έχουν απρόσμενα αποτελέσματα. Όταν η συμμορία καταδίδει στην αστυνομία τον αρχηγό της Τζόρτζ (Τομ Γκιόρτζσον – καλός), ο κορυφαίος Λονδρέζος συνήγορος Άρτσι Λιτς (Τζον Κλιζ – μοναδικός) αναλαμβάνει να τον υπερασπιστεί. Όμως, πριν τη σύλληψή του, ο αρχηγός πρόλαβε να κρύψει τα κλοπιμαία. Η ερωμένη του και συνεργός Γουάντα (Τζέιμι Λι Κέρτις – εξαιρετική) αποφασίζει να γοητεύσει τον Άρτσι με την ελπίδα ότι θα μάθει πού βρίσκονται τα κοσμήματα.

Ο δικηγόρος ερωτεύεται σφόδρα την Γουάντα με αποτέλεσμα να διαταραχθεί ανεπανόρθωτα η ήσυχη και συντηρητική ζωή του, ενώ ταυτόχρονα κινδυνεύει και η σωματική του ακεραιότητα, από τον παθολογικά ζηλιάρη και κρυφό εραστή της Γουάντα, τον Ότο (Κέβιν Κλάιν – όνειρο), που έχει, επίσης, λάβει μέρος στη ληστεία. Μέσα σε αυτό πανδαιμόνιο ένα ψάρι με το όνομα Γουάντα και ο φιλόζωος κάτοχός του, αλλά και πέμπτο μέλος της συμμορίας, ο Κεν (Μάικλ Πάλιν – ανεπανάληπτος) μετατρέπονται στο κλειδί της υπόθεσης.

Θεωρητικά, δεν υπάρχει κινηματογραφόφιλος που να μην έχει απολαύσει πάνω από τρεις, τουλάχιστον, φορές την Γουάντα τού Τσαρλς Κράιτον σε σενάριο του Τζον Κλιζ, ο οποίος είναι και ο άτυπος βοηθός σκηνοθέτη, καθώς το στούντιο της M.G.M. θεωρούσε τον 77χρονο, τότε, θρυλικό Κράιτον (1910 – 1999) των Ealing Studios αρκετά μεγάλο σε ηλικία. Θεωρητικά, συνεχίζω, δεν πρέπει να υπάρχει μη κινηματογραφόφιλος, δηλαδή, ο θεατής που επισκέπτεται μια φορά τον χρόνο την σκοτεινή αίθουσα προβολής, που να μην έχει περάσει το κατώφλι του σινεμά χάριν της ταινίας και να έχει διαγραφεί από την μνήμη του ο ερωτοκτυπημένος δικηγόρος Άρτσι, ο παρανοϊκός δολοφόνος Ότο, η σέξι Γουάντα και ο τραυλός Κεν. Το κουαρτέρο που έγραψε την δική του λαμπρή ιστορία στο μεγάλο, άσπρο πανί.

Παραδοσιακά η Αγγλία, ως γνωστόν, κρατάει γερό στασίδι στην «δύσκολη» και απαιτητική σάλα της παγκόσμιας, κινηματογραφικής κωμωδίας με πολλές καλές και αξέχαστες ταινίες, αλλά ειδικά το «Ψάρι που το Έλεγαν Γουάντα» διατηρεί μέχρι σήμερα αυτό που ορίζουμε ως σύγχρονη κωμωδία μέχρι δακρύων, καθώς το πάντρεμα του γνωστού φλεγματικού χιούμορ με το αναρχικό και ανατρεπτικό στοιχείο των αξέχαστων συντελεστών των Μόντι Πάιθονς (Τζον Κλιζ και Μάικλ Παλίν) εκτοξεύει, κυριολεκτικώς, το θέμα στην στρατόσφαιρα, ώστε να την παρακολουθείς έπειτα από 32 χρόνια και ξανά να «λιώνεις» από το γέλιο σαν να γυρίστηκε μόλις σήμερα, διατηρώντας μια αναλλοίωτη φρεσκάδα, που ελάχιστες κωμωδίες του είδους το έχουν πετύχει. Προσωπικά θα αναφέρω, ότι η συγκεκριμένη ταινία είναι ένα αριστούργημα ακλόνητα τοποθετημένο στο νούμερο δυο, ακριβώς μετά από το «Πάρτι» (1968) του Μπλέικ Έντουαρντς με τον Πίτερ Σέλερς, στην λίστα των δικών μου μεταπολεμικών κωμωδιών.

Το πνεύμα, η σπιρτάδα, οι χαρακτήρες, οι ερμηνείες, οι ατάκες και η σάτιρα της ταινίας θα συνεχίσουν να στέκονται διαχρονικά στον ψηλότερο πύργο της 7ης Τέχνης, εκεί όπου το γέλιο ξεχύνεται αβίαστα και ασταμάτητα από την ψυχή σου όχι μια ή δυο στιγμές, αλλά για 108, ιστορικά, αναζωογονητικά λεπτά.


Photo Gallery «Ένα Ψάρι που το Έλεγαν Γουάντα»

«Διαρρήκτης Υψηλής Τέχνης»
«Αυτοί οι Τρελοί Τρελοί Παραγωγοί»

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/