27
Τρι, Οκτ

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

«Έλα παππού μας να σου δείξω τα αμπελοχώραφά μας…», κριτική των ταινιών της εβδομάδος από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

GP77YY65TG


Ιστορίες κινηματογραφικής τρέλας Νο 48

Πολιτισμός είναι ο ίδιος ο άνθρωπος. Πολιτισμός είναι η κοινωνία του κάθε τόπου. Ο πολιτισμένος άνθρωπος είναι αυτός που γεννά Παιδεία, Επιστήμες, Τέχνες, εξυψώνοντας το αθάνατο πνεύμα και την αιώνια ψυχή της ανθρώπινης οντότητας για να ευφρανθεί η φθαρτή ύλη. Σε ένα ερημωμένο, καταχρεωμένο, οικονομικά, και πολιτισμικά τοπίο, η σκιά της απληστίας, της διαφθοράς, της σήψης παντοκρατορεί τα τελευταία πενήντα χρόνια και μόνο πνευματοφάγα στοιχειά βασιλεύουν. Ο υπό κατοχή πλανήτης Γη ηττήθηκε όχι από εξώκοσμες δυνάμεις, που πιθανώς να κρύβονται πίσω από την βαριά αυλαία της παγκόσμιας σκηνής, αλλά από τον ίδιο τον άνθρωπο, το ουράνιο Ον, το πλασμένο κατ΄ εικόνα και καθ΄ ομοίωση του Θεού, όπως αναφέρουν οι γραφές. Το Ον που έδωσε τον πανάρχαιο, ιερό όρκο να προστατεύει τούτη τη γαλάζια, πανέμορφη σφαίρα του σύμπαντος. Χρήζει σεβασμού η κάθε αναφορά του υποδουλωμένου ανθρώπινου πνεύματος και επιβάλλεται να είμαστε προσεκτικοί, από την στιγμή που δεν κατορθώσαμε να το διαφυλάξουμε.

Ουδέν ζώο, τετράποδο ή δίποδο, αμφίβιο ή ιπτάμενο δεν βίασε και δεν κακοποίησε, όσο το θηλαστικό άνθρωπος, την εστία που το φιλοξενεί κατά τις διαδρομές του από την πολύτιμη ζωή, βλάπτουμε τους εαυτούς μας σαν να είναι οι χειρότεροι και οι πιο εφιαλτικοί εχθροί μας. Απωλέσαμε την α-λήθεια και με την λήθη ταξιδεύουμε πια στις ατραπούς του σκότους, ως υποχείρια. Μοναδικό μας κίνητρο και προτεραιότητα είναι η κατάκτηση του ατσάλινου πύργου του χρήματος.

Οικονομίστικο το όραμα μας και μόνο υλικές είναι οι προσδοκίες μας. Τούτος δεν είναι Πολιτισμός. Από σπουδαία αφετηρία εκκινήσαμε το ταξίδι μας με σκοπό να προστατεύουμε το δώρο της ζωής, τον χώρο της ζωής, την ελευθερία μας και, να που βρισκόμαστε. Έχει ακόμα χιλιόμετρα μύρια η διαδρομή μας και πόνο άφθονο, αφού ξέρουν τι επιθυμούμε, γνωρίζουν τι ακριβώς θέλουμε και το τι είμαστε πρόθυμοι να προσφέρουμε για αυτό. Δικαιοσύνη καμιά για τους επίορκους, θα αναφωνήσει το Σύμπαν. Άπαντες έχουμε γνώση για το τι συμβαίνει και στωικά παραχωρούμε ολοένα και περισσότερα τετραγωνικά μέτρα. Βιώνουμε καθημερινά το ψεύδος στο πετσί μας και απαθείς καταθέσαμε τα σπουδαία πνευματικά μας όπλα για τις ανέσεις, την επίπλαστη ευζωία, την εικονική πραγματικότητα μιας δανεικής ευωχίας, που ούτε αυτή υφίσταται πλέον.

Ο Αριστοτέλης έγραψε, πως όταν εκτρέπεται η οικονομία και ξεκινάει ο αποθησαυρισμός νομισμάτων αμέσως γεννάται η παρανομία και ακολουθεί η ανομία, θέση που οικειοποιήθηκε και ο σύγχρονος οικονομο-φιλόσοφος Άνταμ Σμιθ. Τούτο το σχέδιο, σήμερα που μιλάμε μεταξύ μας, διάγει περιόδους δόξας λαμπρής. Πεινάμε για καλοπέραση, διψάμε για βόλεμα. Η παγκόσμια οικονομία, βάσει των τελευταίων αναφορών, παράγει ετησίως 85 τρισεκατομμύρια δολάρια και οφείλει, περίπου, τα 450 τρισεκατομμύρια, δηλαδή κοντολογίς, κάθε ανθρώπινο ον που καταφθάνει στο πλανήτη Γη είναι αμέσως χρεωμένο περί τα 70.000 δολάρια. Διαβόλοι και τριβόλοι, εμείς οι έμψυχοι γήινοι που είμαστε χρεωμένοι; Σε ποιους οφείλουμε τόσο χρήμα; Κάποιοι λένε, πως οι απόλυτοι ρυθμιστές της οικονομίας και της γεωπολιτικής εξουσίας είναι μια κάστα 1.700 με 2.000 ανθρώπων, που ρίχνουν τα ζάρια των τυχών μας και λατρεύουν το χρήμα όχι «σαν», αλλά ως Θεό.

Ο Πρόδρομος Μποδοσάκης-Αθανασιάδης από την Καππαδοκία, που βρήκε την τύχη του στα Άδανα και κατέληξε ως ο πλουσιότερος Έλληνας και μέγας ευεργέτης επικεντρωμένος στον ελληνικό Πολιτισμό και την Παιδεία, είχε πει κάποτε: «οι άνθρωποι που λατρεύουν κολασμένα το χρήμα δεν αγαπούν πατρίδα, ιερά και όσια, προγόνους, οικογένεια, τέκνα και απογόνους, παρά μόνο το χρήμα».

Η ίδια η οικονομική πραγματικότητα δεν είναι αυτή που φαίνεται και ούτε θα πληροφορηθούμε ποτέ το βάρος που πέταξαν στις πλάτες μας, όπως το πόσο υπερχρεωμένοι είμαστε ως κράτος, καθώς η δύναμη του χρήματος στις παλάμες ελαχίστων δημιουργεί εύλογα το σύνδρομο του καισαρισμού και την άσβεστη επιθυμία της εξουσίας επί της Γης και των ανθρώπων. Κατασκεύασαν πειθαρχημένα πολιτικές και αξιοθρήνητους πολιτικούς, όλα τους να εξυπηρετούν στο ακέραιο τα ανίερα σχέδια τους. Η παραπληροφόρηση, η μαζική καταστολή με κάθε μέσο όρθωσε την ιδανική ψευδαίσθηση, που μοιάζει με αδιαπέραστο θόλο άνευ θύρας και εξόδου. Ναι, ο ζόφος που βιώνει σήμερα ο έμψυχος γήινος, εν μέσω μιας μεσαιωνικού τύπου «πανδημίας» σε ένα εντελώς ρημαγμένο, εθνικό σύστημα Υγείας, δημιούργησε άλλου είδους σημαντικά προβλήματα, που κανείς δεν τολμά να αναφέρει. Προβλήματα, που είναι οι πάνοπλοι και ανελέητοι στρατιώτες, βγαλμένοι από τα στήθη του κατάμαυρου και τρομερού τέρατος, του επονομαζόμενου από την αρχαιότητα ως Φόβου, ματώνουν τον άνθρωπο.

Οι στρατιές του αποδεκατίζουν την ανθρώπινη ουσία, είτε βιολογικά, είτε πνευματικά, εν ονόματι μιας πανδημίας και των λοκντάουν που οργανώνονται συστηματικά, παγκοσμίως. Αυξήθηκαν οι θάνατοι από τις καρδιοαγγειακές παθήσεις και κανείς δεν μιλάει για αυτές. Αυξήθηκαν οι νοητικές παθήσεις, η άνοια, το αλτσχάιμερ, οι καταθλίψεις και κανείς δεν μιλάει για αυτές. Στα ιατρεία των ψυχιάτρων και των ψυχολόγων πολλαπλασιάστηκε η πελατεία από εύθραυστους μικρούς, έφηβους και νέους ανθρώπους που γεύτηκαν τον εγκλεισμό και κανείς δεν μιλάει. Η έξαρση της ενδοοικογενειακής βίας και της διάλυσης των οικογενειών είναι πλέον ένα ακόμα καινούργιο, παγκόσμιο φαινόμενο και κανείς δεν μιλάει. Προτεραιότητα είναι η «πανδημία», που συνεχώς μιλάνε για αυτήν. Οι λεγεώνες του στρατάρχη Φόβου είναι υπαρκτές και εφορμούν πανταχόθεν.

Πολιτισμός είναι ο ίδιος ο άνθρωπος. Πολιτισμός είναι η κοινωνία του κάθε τόπου. Ο πολιτισμένος άνθρωπος είναι αυτός που γεννά Παιδεία, Επιστήμες, Τέχνες, εξυψώνοντας το αθάνατο πνεύμα και την αιώνια ψυχή της ανθρώπινης οντότητας για να ευφρανθεί η φθαρτή ύλη. Ο πνευματικός και ο υλικός Πολιτισμός στην απόλυτη ισορροπία τους είναι η αδιαπέραστη ασπίδα της ανθρώπινης Γνώσης προς κάθε επίδοξο βάρβαρο εχθρό που διψά για αφανισμό και λεηλασίες.

«…Και περισσότερη τιμή τούς πρέπει, όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν), πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος, κι οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.» («Θερμοπύλες», Κωνσταντίνος Καβάφης)



«Ο Πόλεμος Στο Σπίτι»

(The War With Grandpa)

Είδος: Κωμωδία

Παραγωγή: Η.Π.Α. (2020)

Σκηνοθεσία: Τιμ Χιλ

Με τους: Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Κρίστοφερ Γουόκεν, Όακς Φέγκλεϊ, Ούμα Θέρμαν, Τζέιν Σέιμοθρ

Διάρκεια: 94΄

Διανομή: Odeon


Ο εγγονός Πίτερ (Όουκς Φέγκλεϊ) και ο χήρος παππούς του, Εντ (Ρόμπερτ Ντε Νίρο), είναι πολύ αγαπημένοι και δεμένοι μέχρι που ο παππούς του, έπειτα από ένα μικροατύχημα, θα μετακομίσει στο σπίτι της οικογένειάς του και ο μικρός θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει το πιο μεγάλο κεκτημένο του, το δωμάτιό του. 

Ο Πίτερ, όμως, δεν το βάζει κάτω και επινοεί με τους συνομήλικους φίλους του τεχνάσματα για να αναγκάσει τον Έντ να εγκαταλείψει το σπίτι και ο πιτσιρικάς να αφήσει την σοφίτα που έχει εγκατασταθεί, επιστρέφοντας στο αγαπημένο του δωμάτιο. Αλλά και ο παππούς Εντ δεν παραδίνεται εύκολα. Ένας πόλεμος είναι προ των πυλών.


Η ιστορία που υπάρχει πίσω από την δημιουργία της ταινίας αναφέρει, ότι ο ενδεκάχρονος Τρε Πιρτ, ο γιός των παραγωγών ταινιών Μάρβιν και Ρόζα Πιρτ, ενθουσιασμένος από το ευπώλητο μυθιστόρημα του σπουδαίου Νεοϋρκέζου, παραμυθά Ρόμπερτ Κίμελ Σμιθ (1930-2020), με τον τίτλο «The War with Grandpa», γραμμένο το 1984 και με τα 11 βραβεία κρατικής επιλογής, αναζήτησε την ιστορία σε ταινία. Όταν ο μικρός Τρε ανακάλυψε πως η εξωφρενική περιπέτεια παππού και εγγονού για την διεκδίκηση ενός δωματίου είναι ανέπαφη από το σύμπαν της 7ης Τέχνης, παρέδωσε το βιβλίο στους γονείς του, για να γυριστεί σε ταινία. Ο δε ενδεκάχρονος Τρε Πιρτ γράφτηκε στο βιβλίο Γκίνες ως ο νεώτερος σε ηλικία παραγωγός κινηματογραφικών ταινιών μέχρι σήμερα, καθώς οι γονείς του συμπεριέλαβαν τον γιο τους στην διαδικασία της παραγωγής.

Ενδιαφέρον το παρασκήνιο για ένα βιβλίο που μεταφέρεται στην μεγάλη οθόνη ενδεδυμένο στο είδος της κωμωδίας όχι μόνο για τα προεφηβάκια αγόρια, αλλά για όλη την οικογένεια. Η αλήθεια είναι, πως το συγκεκριμένο μυθιστόρημα του Ρόμπερτ Κίμελ Σμιθ, που οι ήρωες του σε όλα τα βιβλία του είναι πιτσιρικάδες, δεν το έχω διαβάσει, αλλά εάν κρίνω από το κλασσικό «Chocolate Fever» του 1972, που το απόλαυσα πριν δυο δεκαετίες, θαρρώ πως και ο «Πόλεμος με τον Παππού» θα κινείται στο ίδιο ευφάνταστο, περιπετειώδες και χιουμοριστικό περιβάλλον του συγγραφέα. Γνωρίζουμε όμως, πως άλλο εκτόπισμα διαθέτει ένα μυθιστόρημα αυτό καθ΄ αυτό και διαφορετική προσέγγιση μια ταινία που βασίζεται σε ένα μυθιστόρημα. Στην σκηνοθεσία του Τιμ Χιλ, που ασχολείται με ταινίες και τηλεοπτικές σειρές για μικρούς θεατές – ανεψιός, μάλιστα, του αγαπημένου σκηνοθέτη Τζόρτζ Ρόι Χιλ – τα καταφέρνει καλά ως προς την διαχείριση των χαρακτήρων εγγονού και παππού, όπως άλλωστε προστάζει το λιποβαρές, σεναριακό κατασκεύασμα που πρέπει να διαχειριστεί, επικεντρωμένο μοναδικά στα τεχνάσματα, τις πλάκες και τις φάρσες ανάμεσά τους.

Επιδερμικές έως αόρατες οι συναισθηματικές καταδύσεις παππού και εγγονού, η αλήθεια είναι ότι σε κάποιες μικρές στιγμές είναι εύστοχα τα κόλπα τους και κερνούν λίγο γέλιο, ενώ ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο, περισσότερο ως κράχτης της παραγωγής και όχι ουσιαστικά ως ερμηνεία, ανταμώνει στο ίδιο κινηματογραφικό κάδρο, έπειτα από τέσσερεις δεκαετίες, τον Κρίστοφερ Γουόκεν.

Photo Gallery «Ο Πόλεμος Στο Σπίτι»


«Η Εποχή της Βροχής»

(Wet Season)

Είδος: Κοινωνικό

Παραγωγή: Σιγκαπούρη, Ταϊβάν (2019)

Σκηνοθεσία : Άντονι Τσεν

Με τους: Γιαν Γιαν Γεό, Tζία Λερ Κο, Κρίστοφερ Μινγκ-Σουν Λι, Σάι Μπιν Γιανγ

Διάρκεια: 103'

Διανομή: One from the Heart

Η αξιοπρεπής, μαλαισιανής καταγωγής καθηγήτρια από την Μιανμάρ, η Λινγκ (Γιαν Γιαν Γεό – καλή) διδάσκει μανδαρινά σε γυμνάσιο της Σιγκαπούρης, όπου το μάθημά της είναι δευτερεύον στην διδακτέα ύλη με αποτέλεσμα να μην δίνουν ιδιαίτερη σημασία οι μαθητές της. Η προσωπική ζωή της καθηγήτριας δεν προσφέρει παρηγοριά, καθώς για οκτώ χρόνια, αυτή και ο σύζυγός της προσπαθούν να φέρουν στον κόσμο ένα τέκνο και η διαδικασία έχει αλλοιώσει μεγάλο μέρος της τρυφερότητας που κάποτε μοιράζονταν. 

Ο εργασιομανής σύζυγός της ολοένα και περισσότερο είναι εκτός του σπιτιού και η Λινγκ μόνη της φροντίζει τον άρρωστο πεθερό της. Μια απροσδόκητη πηγή ανακούφισης διαφαίνεται στην ζωή της, όταν ο μαθητής και αθλητής των πολεμικών τεχνών, Γουέι Λουν (Tζία Λερ Κο - καλός) είναι ο μοναδικός στην τάξη που δείχνει πραγματικό ενδιαφέρον στο μάθημα της, γιατί θέλει να δουλέψει στην Κίνα. Ο Γουέιν Λουν, όπως και η Λινγκ είναι οι παραμελημένοι, από τις οικογένειες και τους φίλους τους, άνθρωποι και η μοναξιά τούς φέρνει κοντά. Ο εφηβικός ενθουσιασμός και συνάμα ο ερωτισμός προς την καθηγήτρια του, αλλά και η απογοήτευση της σαραντάρας Λινκ, που δεν κατάφερε να γίνει μητέρα, δημιουργούν μια σχέση που θα φτάσει στο αναπόφευκτο όριό της.

Ο βραβευμένος σκηνοθέτης Άντονι Τσεν, με καταγωγή από τη Σιγκαπούρη, που κέρδισε την Χρυσή Κάμερα του Φεστιβάλ Κανών 2013 με την πρώτη του ταινία «Ilo Ilo» και τα θέματα της μητρότητας, επανακάμπτει, 36 χρόνων σήμερα, με την δεύτερη κατά σειρά μεγάλου μήκους δημιουργία του. Το θέμα του αυτή την φορά, σε σενάριο του ίδιου, μέσες άκρες, μοιάζει με την προηγούμενη του ταινία, καθώς οι χαμένοι άνθρωποι σε χαμένες σχέσεις, η μοναξιά και η κοινωνική αποξένωση, αλλά και ο απαγορευμένος έρωτας πάλλονται υγρά και διακριτικά στον καυτό, κυτταρικό πυρήνα μιας γυναίκας, που αναζητά την ολοκλήρωση της. Ο νεαρός επιβήτορας είναι απλά το μέσον.

Μια ταινία που ξεκινάει με βροχή, καθώς βρισκόμαστε στην περίοδο των μουσώνων, μας ταξιδεύει μελαγχολικά με βροχή για να ολοκληρώσει με την λήξη των βροχοπτώσεων και έναν ήλιο. Εύρημα, συνδυασμένο αλληγορικά με την κάθαρση και το μονοπάτι του φωτός έπειτα από μια δύσκολη πορεία δυο ανθρώπων μπλεγμένων στα επιφανειακά και στα ελάχιστα βαθύτερα κολλώδη νήματα ενός κόσμου που συνεχώς αλλάζει πολιτισμικά αφομοιώνοντας και συνάμα απορρίπτοντας καταστάσεις και ανθρώπους.

Η φωτογραφία του Λονδρέζου Σαμ Κίαρ είναι ενταγμένη στο αποκαρδιωτικό περιβάλλον της μοναξιάς με την υγρή, μελαγχολική συμμετοχή της βροχής. Η συναισθηματική απομόνωση, οι τρυφερές σεναριακές και σκηνοθετικές αρτιστίκ σχοινοβασίες του Άντονι Τσεν και, φυσικά η ερωτική έλξη, ανάμεσα σε δυο διαφορετικούς ανθρώπους με ηλικιακή απόσταση δυο δεκαετιών, είναι το καύσιμο υψηλών οκτανίων στην καλλιτεχνική ιπποδύναμη της ταινίας. Την συγκεκριμένη προσεδάφιση των ορμητικών εφήβων στην γη των ώριμων γυναικών, ιδιοτελώς ή ανιδιοτελώς, κινηματογραφικά τουλάχιστον την έχουμε εμπεδώσει παντοιοτρόπως σε πλήθος ταινιών. Νεαρούλης και καλοβαλμένη, ώριμη γυναίκα. Όλα τα υπόλοιπα είναι λόγια μεταξύ τυρού και αχλαδιού. Πάντα επίκαιρο το θέμα, λίγος ο Ασιάτης Άντονι Τσεν.

Photo Gallery «Η Εποχή της Βροχής»
«Τα παιδιά των λουλουδιών στο ειδώλιο και μικροαστ...
«Κομήτες, σκύλοι και πολιτική», κριτική των ταινιώ...

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares