11
Τρι, Αυγ

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

«Άγριες και άπιστες μιλφάρες σε πρώτο πλάνο», κριτική των ταινιών της εβδομάδος από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

exon-19-nmn

Ιστορίες κινηματογραφικής τρέλας Νο 41

Αν ρωτούσαν, επί του προσωπικού, ποια θεωρώ, πως είναι η μεγαλύτερη ανακάλυψη, φαινόμενο, του 20ου αιώνα, ως προς την καθημερινότητα μας, θα απαντούσα ευθύς στην ερώτηση, αναφερόμενος σε μια καταστροφική ανακάλυψη για τον ανθρώπινο πολιτισμό και σε άλλη μια, ευεργετικού επιπέδου χρήσης για τον άνθρωπο, που στιγμάτισαν τον προηγούμενο αιώνα. Η καταστροφική ανακάλυψη για τον άνθρωπο είναι η εξόρυξη, η επεξεργασία και η χρήση του πετρελαίου, γνωστού και ως «μαύρου χρυσού», σε διάφορα «τοξικά» παράγωγα, υποτίθεται, χρήσιμα για την επίλυση των αναγκών μας, που καταλήγουν στην εκατοντάχρονη δηλητηρίαση και, συνάμα, εξόντωση του πλανήτη Γη, οπότε και δική μας.

Το σημαντικό θέμα της ενέργειας, με την ανακάλυψη του πετρελαίου ως προς την εύρυθμη και αλόγιστη χρήση του, άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου, όταν ο άνθρωπος-υπάνθρωπος, άρχισε να εκμεταλλεύεται το «αίμα» της Γαίας για να καταστρέφει κάθε τι όμορφο, να χειραγωγεί ιδεώδη, να στήνει πολέμους, να καταδυναστεύει έθνη, αντιστρέφοντας τον ορισμό του δωρεάν, εδαφικού αγαθού σε μέσο αξιοποίησης πλούτου για ελάχιστους, αλλά και καταστροφής. Κάτι σαν την ηλεκτρική ενέργεια, που ο «ολύμπιος» επιστήμων Νίκολα Τέσλα πρότεινε ακίνδυνο και δωρεάν ηλεκτρικό ρεύμα στους ανθρώπους της Γης, απευθείας από τα πλούσια, ενεργειακά πεδία της φύσης. Οι «κατέχοντες» και οι «εξουσιαστές» διέλυσαν τον μέγιστο Τέσλα, προτάσσοντας τον, περισσότερο επιχειρηματία παρά επιστήμονα, «κλεφτάκο» και «πρακτορίσκο» Τόμας Έντισον, σφραγίζοντας ες αεί, για να γίνει κατανοητό στους γήινους «σκλάβους», πως η ενέργεια δεν είναι για όλους και όχι μόνο θα την πληρώνεις αδρά για να διαθέτεις ανέσεις, αλλά θα σε σκοτώνει κιόλας.

Η ευεργετική ανακάλυψη του 20ου αιώνα, τώρα, αυτή που απάλλαξε από κάθε προβληματισμό ένδυσης, τόσο τον σκληρά εργαζόμενο άνθρωπο, όσο και τον άνθρωπο της καθημερινότητας είναι η ανθεκτική και πολυδιάστατη ιδέα της αξιοποίησης του ινδικού, χοντρού και παχύρρευστου υφάσματος Ντόγκρι, αυτού του βαμβακερού υλικού, φτιαγμένου από νήμα στημονιού και βαμμένου με ίντιγκο, που συχνά αναφέρεται ως τζιν. Το μπλου τζιν, δηλαδή το σκληρό σε κακουχίες και ανθεκτικού σε λεκέδες μπλέ χρώματος ντένιμ παντελόνι εργασίας, το οποίο εφευρέθηκε, κυρίως, από τον εμιγκρέ Λετονό, Ιουδαίο ράφτη Τζέικομπ Ντέιβις, σε συνεργασία με τον Βαυαρό-Ιουδαίο επιχειρηματία Λέβι Στράους το 1871 (ο Στράους ήταν, μάλιστα, ενεργό μέλος του μεταρρυθμιστικού κλάδου του Ιουδαϊσμού στις Η.Π.Α.), κατοχυρώθηκε ως παγκόσμια πατέντα από τους δυο άνδρες με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στις 20 Μαΐου 1873, αποκλειστικά ως παντελόνι εργασίας και εργατικής σαλοπέτας.

Το άγριο και σκληροτράχηλο βαμβακερό ντένιμ - μπλου τζιν, το γνωστό και ως «ύφασμα Βιρτζίνια» κατέκτησε τους ανθρώπους του 20ου αιώνα, πρωτίστως τους νεολαίους, λύνοντας, στην συνέχεια σε δισεκατομμύρια πολίτες της Γης τον τρομερό, γριφώδη και βασανιστικό κόμπο: «τι στο καλό φοράμε τώρα;» Ως Αλεξανδρινή λύση στον προβληματισμό τού αγχώδους Γόρδιου Δεσμού, το μπλου τζιν με μια σπαθιά «καθάρισε» το παιχνίδι. Η απλότητα, η ανθεκτικότητα και η χρησιμότητα στο μεγαλείο της.

Στις επόμενες «ιστορίες κινηματογραφικής τρέλας» θα αναφερθώ ποια θεωρώ, πως είναι η μεγαλύτερη ανακάλυψη, φαινόμενο του 21ου αιώνα, ως προς την καθημερινότητα μας, αν και είναι κάπως νωρίς να αξιολογούμε, καθώς διανύουμε μόλις τα πρώτα είκοσι χρόνια αυτού του ταραγμένου αιώνα. Η συγκεκριμένη, όμως ανακάλυψη ως προς την καθημερινή ανθρώπινη ανάγκη, τονίζω την λέξη «ανάγκη», θαρρώ πως χαρακτηρίζεται ως φαινόμενο και θα πακτωθεί αλύγιστα στο πάνθεον των μεγάλων ανακαλύψεων. Στο μέλλον της ανθρωπότητας, ενώ εμείς δεν θα υπάρχουμε, ελπίζω όμως να υφίσταται η Γη μας, οι ιστορικοί και οι πολίτες αυτού του πλανήτη θα κρατάνε σφιχτά την κοιλιακή τους χώρα, πιθανώς από τα δάκρυα θλίψης, πιθανώς από τα ακράτητα γέλια, αλλά και τα σπουδαία πανεπιστήμια που θα ακονίζουν, εικάζω αντικειμενικά, επιμελώς και εμπεριστατωμένα τους νεαρούς νόες, σίγουρα θα δημιουργήσουν ειδικές, επίσημες πανεπιστημιακές έδρες, ως μάθημα σπουδαίας κοινωνικό-πολιτιστικής γνώσης, αλλά και συμμόρφωσης. Συλλέγω υλικό και υπομονή μέχρι την άλλη εβδομάδα.


«Μια Nύχτα Mαγική»

(Chambre 212 / On a Magical Night)






Είδος: Ερωτική κομεντί

Παραγωγή: Γαλλία (2019)

Σκηνοθεσία: Κριστόφ Ονορέ

Με τους: Κιάρα Μαστρογιάνι, Βενσάν Λακόστ, Μπενζαμίν Μπιολέ, Καμίλ Κοτέν

Διάρκεια: 90΄

Διανομή: One from the Heart

Διακρίσεις: Φεστιβάλ Κανών: Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας (Κιάρα Μαστρογιάνι)

Η καθηγήτρια της Νομικής Επιστήμης Μαρία (Κιάρα Μαστρογιάνι – καλή) και επί 20ετίας παντρεμένη με τον πιστό και ήρεμο Ρισάρ (Μπενζαμίν Μπιολέ – καλός), αρέσκεται στο να ξενοκοιμάται με ωραίους νέους, που φέρουν ξωτικά ονοματεπώνυμα. Συλλαμβάνεται, όμως από τον σύζυγο της για τις απιστίες της και αποφασίζει να αφήσει τη συζυγική στέγη.

Η Μαρία για μια νύχτα μετακομίζει στο απέναντι, από το σπίτι της, ξενοδοχείο και στο δωμάτιο 212, έχοντας πανοραμική θέα του διαμερίσματος της και του συζύγου της. Στο δωμάτιο ξεδιπλώνεται όλο το παρελθόν της και του συζύγου της σε μια διαδικασία εάν, τελικά πήρε την σωστή απόφαση να εγκαταλείψει τον γάμο και τον άνδρα της.

Στο να μην αποτύχει συγγραφικά και σκηνοθετικά ο άνδρας συγγραφέας και σκηνοθέτης, όπως καλή ώρα ο Γάλλος Κριστόφ Ονορέ, που έγραψε και σκηνοθέτησε την «Μια Nύχτα Mαγική», ως απαράβατο, ύψιστο κανόνα πρέπει να γνωρίζει και ως άνδρας βεβαίως βεβαίως, πως όταν επιθυμούμε να ακτινογραφήσουμε την γυναίκα, ουδέποτε ανακατευόμαστε με τον ψυχισμό της. Πεδίο ανεξερεύνητο, άβατο και απροσπέλαστο, που η προσέγγιση ή η ανάλυσή του προτείνει το χάσιμο σε λόγια και εικόνες. Είναι η νούμερο Ένα σωστική συμβουλή για όποιον αρσενικού γένους σκηνοθέτη ασχολείται με το είδος, ειδικά όταν βούλεται να κονταροχτυπηθεί με ζητήματα απιστίας, γάμου και σε πρώτο πλάνο είναι η γυναίκα ένοχος. Είτε το θέλεις, είτε δεν το θέλεις, άμοιρε σεναριογράφε και σκηνοθέτη άνδρα, θα πρέπει να πάρεις ξεκάθαρη θέση, εφόσον πρόκειται για μια κατ΄ εξακολούθηση μοιχαλίδα, που θέλει «τονωτικές», ερωτικές ενέσεις για να προσδώσει ενδιαφέρον στον εικοσαετή γάμο της.

Εάν αναζητάς την επιτυχία στο θέμα που πραγματεύεσαι και παράλληλα κρατάς την σεναριακή ψυχή ταυτόχρονα με την διαχείριση του κινηματογραφικού φακού, εξύψωσε στον ουρανό, άνθρωπε μου, βασιλικά και ενθουσιαστικά την Θηλυκή Αρχή και όχι να την ψυχαναλύσεις. Εάν επιδιώξεις το δεύτερο, τότε δεν ακολούθησες τον άνω σοφό κανόνα της επιτυχίας και η καταστροφή σου είναι προδιαγεγραμμένη. Η ψυχανάλυση και τα υπαρξιακά δοκίμια, εν είδει χαιρετισμάτων, πλακίτσας, μεταφυσικής διάθεσης, αναδρομών, παραμυθένιου, ρομαντικού διάκοσμου με όμορφα, αγαπημένα, ερωτικά τραγούδια, επικεντρωμένα στα εντός και τα εκτός της γυναικείας φύσης, περισσότερο στα εντός της, είναι επιβεβαιωμένη αυτοκτονία, αφού δεν υπάρχει σαφής χάρτης για να διασωθείς από τον λαβύρινθο που φτιάχνεις. Αδιάψευστος μάρτυρας της άγνοιας είναι η ταινία: «Μια Nύχτα Mαγική».

Για πότε χάνει την μπούσουλα ο Ονορέ, για πότε ξεχειλώνει το σέξι, μεταξένιο νεγκλιζέ του πρώτου δεκαπενταλέπτου και μεταμορφώνεται σε καραβόπανο, που σκληραίνει στο χιόνι της ακατάσχετης φλυαρίας και των εύκολων επιδερμικών διεξόδων, ούτε ο ίδιος το παίρνει είδηση. Μηδέ η ερμηνεία της Κιάρα Μαστρογιάνι (βραβείο στο φεστιβάλ Κανών – διατηρώ τις επιφυλάξεις μου), μηδέ το μπλαζέ υφάκι τού πολλά υποσχόμενου νεαρού Βενσάν Λακόστ, που υποδύεται τον απατημένο σύζυγο σε νεαρή ηλικία, μηδέ το πραγματικά διαμαντένιο σάουντρακ με τις αισθαντικές μελωδίες τού Μπάρι Μανίλοου, του Μπόμπι Βίντον, του Σαρλ Αζναβούρ, της Κατερίνα Βαλέντε και του «Χειμώνα» από τις Τέσσερις Εποχές του Βιβάλντι, καταφέρνουν να διασώσουν το σουφλέ σοκολά του 50χρονου, Γάλλου κινηματογραφιστή, από το απόλυτο ψύχος.

Photo Gallery «Μια Nύχτα Mαγική»


«Επικίνδυνη Ομορφιά»

(Ava)






Είδος: Δράση, περιπέτεια

Παραγωγή: Η.Π.Α. (2020)

Σκηνοθεσία: Τέιτ Τέιλορ

Με τους: Τζέσικα Τσαστέιν, Τζον Μάλκοβιτς, Κόλιν Φάρελ, Τζίνα Ντέιβις

Διάρκεια: 96΄

Διανομή: Spentzos Film

Η Έιβα (Τζέσικα Τσαστέιν – ρόλος χαμηλών προσδοκιών για την πολύ καλή ηθοποιό), «εργάζεται», ταξιδεύοντας ανά τον κόσμο ως αποτελεσματική δολοφόνος σε μια σκοτεινή οργάνωση (black ops) με υψηλά ποσοστά επιτυχίας στις αποστολές της. Αν και στην δουλειά της είναι απίστευτα αποτελεσματική συνεχώς παραβιάζει τα πρωτόκολλα με αποτέλεσμα να εξοργίζει τα ηγετικά στελέχη της οργάνωσης στην οποία ανήκει.

Πλέον έχει γίνει η ίδια στόχος και πρέπει να ξεφύγει από τους πρώην εργοδότες της.

Η ηρωίδα-δολοφόνος, που βρίσκεται στο μισθολόγιο των μυστικών υπηρεσιών ή απλά ως συνεργάτης σκοτεινών οργανισμών, που τακτοποιούν «εκκρεμότητες», είναι πια ένα θέμα, που το πεπτικό σύστημα του κινηματογραφικού θεάματος δεν διαθέτει άλλα γαστρικά υγρά για να χωνέψει ένα ακόμα έδεσμα, με αποτέλεσμα τα σενάρια τού συγκεκριμένου είδους δράσης και περιπέτειας να ανακυκλώνονται ανούσια σε μικροϊδεούλες ενός πολυφορεμένου πατρόν, εκτός μόδας πια. Υπαρξιακά και επαγγελματικά θέματα του χώρου, των επί πληρωμή «ανυπάκουων» δολοφόνων, παρελαύνουν φύρδην μίγδην μέσα από πρόχειρες ερμηνείες καλών ηθοποιών (Μάλκοβιτς, Φάρελ, Ντείβις), που εξόφθαλμα διεκπεραιώνουν όπως όπως τους ρόλους τους.

Ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης των εξαιρετικών «Υπηρετριών», του συμπαθητικού «Κοριτσιού του Τρένου» και της αποτυχίας «Μα», ο Αμερικανός Τέιτ Τέιλορ αποφάσισε να δοκιμαστεί στο πεδίο της φονικής δράσης και περιπέτειας με γυναικεία εσάνς υπαρξιακών θεμάτων, χρησιμοποιώντας σε πρώτο πλάνο έναν θηλυκό Τζέισον Μπορν, που δυστυχώς δεν τα καταφέρνει από καμιά άποψη, καταλήγοντας σε ένα βαρετό αλευρόμυλο 96 λεπτών.

Η εξαιρετική, 43χρονη και εντυπωσιακή, Καλιφορνέζα Τζέσικα Τσαστέιν, που εκτιμώ πολύ, αναδυόμενη το 2012 στην αναγνωρίσιμη επιφάνεια των σταρς με τσαγανό στην ταινία της Κάθι Μπίγκελοου «Zero Dark Thirty», αποκαλύπτοντας στη συνέχεια την υποκριτική της στόφα στην υπέροχη «Κυρία Σλόαν» (από τις δικές μου καλύτερες ταινίες της δεκαετίας), αλλά και στο «Παιχνίδι της Μόλι», ακολούθησε μια πορεία χαμηλών υποκριτικών απαιτήσεων, έως μπαρούφες, για να φτάσει στην συγκεκριμένη παραγωγή, προσπαθώντας να τελειοποιήσει ένα άκαιρο και άτοπο copy paste στο ύφος της Τζίνα Ντέιβις (η πρώτη Αμερικανίδα διδάξασα του είδους γυναικών δολοφόνων, καθώς ευρωπαϊκά και παγκοσμίως κυριάρχησε το 1990 η Γαλλίς «Νικίτα» του Λικ Μπενσόν) και στον χαρακτήρα τής ηρωίδας να φέρνει στην ταινία «Ένα Σκληρό Φιλί Για Καληνύχτα» του 1996. Ακόμα μια ατυχία για την Τζέσικα Τσαστέιν, που σαν όμορφη, ψυχρή και αμείλικτη δολοφόνος Ava κρατάει το πολυβόλο σαν κουτάλα μαγειρικής και το στιλέτο σαν φουρκέτα για τα μαλλιά.

Photo Gallery «Επικίνδυνη Ομορφιά»


«Γυμνοί στον Ήλιο»

(Plein Soleil)





Είδος: Δραματικό θρίλερ

Παραγωγή: Γαλλία, Ιταλία (1960) - Έγχρωμο σε επανέκδοση, με πλήρως αποκατεστημένες ψηφιακές κόπιες (η κόπια αποκαταστάθηκε ψηφιακά από το εργαστήριο «Immagine Ritrovata laboratory» στην Ιταλία)

Σκηνοθεσία : Ρενέ Κλεμάν

Με τους: Αλέν Ντελόν, Μαρί Λαφορέτ, Μορίς Ρονέ, Ρόμι Σνάιντερ

Διάρκεια: 112'

Διανομή: Neo Films

Ο πάμπλουτος πατέρας του Φίλιπ Γκρίνλιφ (Μορίς Ρονέ – καλός), ενός καλομαθημένου πλέιμπoϊ, προτείνει στον Τομ Ρίπλεϊ (Αλέν Ντελόν – υπέροχος), να πάει στην Ιταλία όπου παραθερίζει ο γιος του με την αρραβωνιαστικιά του και να προσπαθήσει να τον φέρει πίσω με αμοιβή 5.000 δολάρια.

Ο Τομ Ρίπλεϊ, γοητευτικός και ταλαντούχος σε πολλά, αλλά χωρίς την κατάλληλη κοινωνική καταγωγή και την οικονομική ισχύ του Φίλιπ, καταστρώνει ένα σχέδιο για να οικειοποιηθεί όχι μόνο την ταυτότητα του τελευταίου, αλλά και την ζωή του.

Από το 1960, χρονιά που προβλήθηκε η ταινία του Ρενέ Κλεμάν, έως σήμερα έχει χυθεί άφθονο μελάνι στο ψυχογράφημα του αμοραλιστή δολοφόνου Ρίπλεϊ, της συγγραφέως Πατρίτσια Χάισμιθ. Ήρωας ορόσημο στα εκδοτικά και κινηματογραφικά στάδια, βγαλμένος από την αιματοβαμμένη νουβέλα της Χάισμιθ, γραμμένη το 1955 με τον πρωτότυπο τίτλο: «The Talented Mr. Ripley» (Ο Ταλαντούχος Κύριος Ρίπλεϊ).

Ο Ρενέ Κλεμάν πίσω από τον φακό ακολουθεί στοιχειωμένα και περίτεχνα τον ψυχοπαθή Ρίπλεϊ στον διεστραμμένο μετασχηματισμό του, από απλό άνθρωπο σε μαύρο κύκνο θανάτου, φτιάχνοντας μια ταινία που σχοινοβατεί δεξιοτεχνικά στο δράμα, την αλλαγή ταυτότητας και ρόλων, στο έγκλημα, την αγωνία, κυρίαρχα συστατικά ενός αυθεντικού νουάρ με φόντο τις ηλιόλουστες, μεσογειακές θάλασσες. Η μουσική του Νίνο Ρότα περιστοιχίζει μελωδικά το περιβάλλον του κοσμοπολίτικου, φυσικού σκηνικού, ενώ στα μουσικά του μέτρα εγκλωβίζει ασφυκτικά την διαστροφή και τον παραλογισμό του ήρωα. Ο Αλέν Ντελόν, η Μαρί Λαφορέτ και η Ρόμι Σνάιντερ αστράφτουν σαν πολύτιμα σμαράγδια στον ήλιο, εκτεθειμένοι στην γήινη, θερμών χρωμάτων, φωτογραφία του μάστορα Ανρί Ντεκά.

Ταινία, που μετακύλησε έπειτα από τριάντα εννέα χρόνια στο επίσης επιτυχημένο ριμέικ του Άντονι Μινγκέλα, σφραγίζοντας τα «χρυσά» διαβατήρια, τόσο του Ματ Ντέιμον, όσο και του Τζουντ Λο. Το ίδιο ακριβώς συνέβη και με τον Αλέν Ντελόν, αφού οι «Γυμνοί στον Ήλιο» του Κλεμάν είναι η έκτη κατά σειρά συμμετοχή του ηθοποιού στην μεγάλη οθόνη, ανοίγοντας διάπλατα την μεγάλη ολόφωτη λεωφόρο της καριέρας του στην 7η Τέχνη. Ο Ντελόν είναι μόλις 25 χρόνων και ο φακός, κυριολεκτικώς, υποκλίνεται στο ταλέντο του, ενώ συγχρόνως ζεματίζεται σκανδαλιάρικα από την εικόνα του. Κυρίες μου, απολαύστε τον!

Photo Gallery «Γυμνοί στον Ήλιο»

«Ληστεία αλά Ιταλικά» 

(The Italian Job)





Είδος: Δράση, περιπέτεια

Παραγωγή: Αγγλία, Η.Π.Α (1969) – Έγχρωμο σε επανέκδοση, με πλήρως αποκατεστημένες ψηφιακές κόπιες

Σκηνοθεσία: Πίτερ Κόλινσον

Με τους: Μάικλ Κέιν, Νόελ Κάουαρντ, Μπένι Χιλ, Τόνι Μπέκλεϊ

Διάρκεια: 99'

Διανομή: Odeon

Ο Τσάρλι Κρόκερ (Μάικλ Κέιν) μόλις βγήκε από την φυλακή και μαζεύει φίλους για το επόμενο, σχέδιο του. Στόχος είναι ένα μεγάλο φορτίο χρυσού στην Ιταλία.

Πρώτα βρίσκει τον χρηματοδότη, ο οποίος είναι μέσα στην φυλακή, ενώ μετά μπαίνει σε εφαρμογή το σχέδιο, που στηρίζεται στον αντιπερισπασμό των αρχών μέσω τριών μίνι Κούπερ. Τα μικρά και ευέλικτα αυτοκίνητα θα χρησιμοποιηθούν για να γλυτώσουν ανενόχλητοι, προκαλώντας στους δρόμους της πόλης το πιο επεισοδιακό μποτιλιάρισμα που έχει δημιουργηθεί ποτέ.

Ταινία ύμνος στo διαχρονικό σύμβολο της αγγλικής αυτοκίνησης, το θρυλικό, εύχρηστο, πρακτικό Μίνι Κούπερ, του Έλληνα σχεδιαστή, σερ Άλεκ Ισιγόνης. Το ευφάνταστο της υπόθεσης είναι, ότι οι κύριοι πρωταγωνιστές στην ταινία του Πίτερ Κόλινσον δεν είναι οι ηθοποιοί, αλλά τα ίδια τα αυτοκίνητα, καθώς, από την έναρξη της ταινίας, μια εξωτική Λαμποργκίνι Μιούρα που εκρήγνυται σε ένα αλπικό τούνελ ανοίγει την πλοκή, για να παρελάσουν στην συνέχεια: η κλασική σπορ Τζάγκουαρ E-Type, η απαστράπτουσα, ασημί Άστον Μάρτιν DB4, καταλήγοντας με το ξέφρενο κυνηγητό των τριών, δαιμονισμένων Μίνι Κούπερ στους δρόμους του Τορίνο.

Άλλωστε, το αρχικό σχέδιο του Τσάρλι Κρόκερ (Μάικλ Κέιν) ήταν η ληστεία της χρηματαποστολής της αυτοκινητοβιομηχανίας Φίατ, σχέδιο το οποίο απορρίφθηκε από τον μαφιόζο εγκέφαλο, για να αντικατασταθεί με το φορτίο χρυσού από την Κίνα στην Ιταλία, ως πληρωμή στην Φίατ για την κατασκευή ενός εργοστασίου στην ασιατική χώρα. Τα πάντα σε αυτό το cool, για την εποχή του, heist movie περιστρέφονται τόσο έντονα κάτω από τους τέσσερις τροχούς, που ακόμα και ο σκηνοθέτης Πίτερ Κόλινσον δίνει μια cameo εμφάνιση, ως συντονιστής των Μίνι σε ένα υπόστεγο. Ο Μάικλ Κέιν, ο Νόελ Κάουαρντ, ο Μπένι Χιλ, ο Τόνι Μπέκλεϊ είναι απλά το ανθρώπινο στοιχείο που κοσμεί ευπρεπώς και χιουμοριστικά το σώμα της καλοσκηνοθετημένης «Ληστείας αλά Ιταλικά» του 1969, που μοσχοβολά οκτάνια και καμένο λάστιχο. Το δε φινάλε της απρόσμενο.

Να αναφέρουμε για την ιστορία αυτής της θρυλικής ταινίας, κλασική στο είδος της - η οποία μάλιστα επαναλήφθηκε το 2003 σε ένα καλό ριμέικ δράσης διαφορετικού σεναρίου από τον Αφρο-Αμερικανό Φέλιξ Γκάρι Γκρέι -, πως οι σφιχτόκωλοι Άγγλοι της τότε British Motor Corporation, νυν British Leyland Motor Corporation, δεν παραχώρησαν στην παραγωγή ούτε ένα αυτοκίνητο Μίνι Κούπερ για τις ανάγκες των γυρισμάτων. Άπαντα τα αυτοκίνητα που πρωταγωνιστούν στην «Ληστεία αλά Ιταλικά» του 1969, από το πιο απλό έως το πιο εξεζητημένο, παραχωρήθηκαν από το μεγάλο αφεντικό της Φίατ, Τζιοβάνι Ανιέλι.

Photo Gallery «Ληστεία αλά Ιταλικά»


«Το Κλουβί με τις Τρελές»

(La Cage aux Folles)





Είδος: Κωμωδία

Παραγωγή: Γαλλία, Ιταλία ( 1978), Έγχρωμο, σε επανέκδοση, με πλήρως αποκατεστημένες ψηφιακές κόπιες

Σκηνοθεσία : Εντουάρ Μολιναρό

Με τους: Ούγκο Τονιάτσι, Μισέλ Σερό, Κλερ Μοριέ, Μπένι Λουκ, Λουίζα Μανέρι, Ρεμί Λοράν

Διάρκεια: 97'

Διανομή: Summer Classics

Διακρίσεις: Χρυσή Σφαίρα Ξενόγλωσσης Ταινίας (1980) – Βραβείο Σεζάρ 1980 Ανδρικής Ερμηνείας (Μισέλ Σερό)

Ο Ρενάτο (Ούγκο Τονιάτσι – πολύ καλός) είναι ιδιοκτήτης του καμπαρέ «La Cage aux Folles» στο Σεν Τροπέ, το οποίο ειδικεύεται στα drag shows. Παράλληλα διατηρεί μακροχρόνια σχέση με τον Αλμπίν (Μισέλ Σερό - άψογος) ή Ζαζά με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο, ο οποίος είναι ο βασικός συντελεστής και ο «σταρ» του κλαμπ.

Ο καρπός μιας ξεπέτας του Ρενάτο προ εικοσαετίας, ο Λοράν (Ρεμί Λοράν – καλός) ερωτεύεται και θέλει να παντρευτεί την κόρη μιας διάσημης και υπερσυντηρητικής οικογένειας. Οι γονείς αποφασίζουν να στηρίξουν τον Λοράν και ναπαραστήσουν το φυσιολογικό ζεύγος, με τον Ρενάτο στον ρόλο του πατέρα και τον Αλμπίν στον ρόλο της τρυφερής μαμάς, ώστε να βοηθήσουν τον νέο να επιτύχει τον σκοπό του. Έτσι έρχονται σε επαφή με τους γονείς της υποψήφιας νύφης και μια απίστευτη σειρά ξεκαρδιστικών γεγονότων ξεκινά.

Ξεκίνησε ως θεατρικό έργο το 1973 στο Παλαί Ρογιάλ του Παρισιού, ολοκληρώνοντας 1.800 επιτυχημένες παραστάσεις έως το 1978. Η κινηματογραφική του μεταφορά διακρίθηκε με τρεις υποψηφιότητες για Όσκαρ το 1980 στις κατηγορίες: Σκηνοθεσία,Σενάριο, Κοστούμια και τελικά «Το Κλουβί με τις Τρελές» του Εντουάρ Μολιναρό, με την Χρυσή Σφαίρα Ξενόγλωσσης Ταινίας υπό μάλης, κρατάει μέχρι σήμερα την πρωτιά της πιο εμπορικής, ξενόγλωσσης ταινίας στις Η.Π.Α.

Σενάριο που ξεκλείδωσε» τις πύλες του πολύχρωμου queer cinema, προσφέροντας την δυνατότητα στο κινηματογραφόφιλο κοινό να δει με άλλο μάτι και διάθεση το σύμπαν των ομοφυλόφιλων. Υπέροχες ερμηνείες, ακράτητο γέλιο, στιλ, άνεση και κέφι γεμίζουν ευχάριστα 97 λεπτά της ώρας. Παρότι οι ήρωες της ταινίας σήμερα μπορεί να μοιάζουν ξεπερασμένοι, το στήσιμο και η ατμόσφαιρα παραμένουν αναλλοίωτα και διαχρονικά. Οι Αμερικάνοι δεν παρέμειναν απτόητοι από την εισπρακτική επιτυχία της ταινίας στην χώρα τους και το 1996, το Χόλιγουντ φέρνει στα δικά του μέτρα και σταθμά την περιπέτεια του Ρενάτο και του Αλμπίν στο ριμέικ του Μάικ Νίκολς με τον τίτλο «Φτερά και Πούπουλα» και πρωταγωνιστές τον Ρόμπιν Γουίλιαμς, τον Νάθαν Λέιν και τον Τζιν Χάκμαν. Ένας από τους συν-σεναριογράφους του ριμέικ είναι και ο σκηνοθέτης Εντουάρ Μολιναρό. Βέβαια, καμιά σχέση με την πρωτότυπη έκδοση και τις καταλυτικές ερμηνείες του Τονιάτσι και του Σερό, που χαρακτηρίζονται σε απόλυτο βαθμό ως άμεσες, πρωτοποριακές και διόλου προκλητικές.

Photo Gallery «Το Κλουβί με τις Τρελές»
«Το «Ηρωικά Χαμένοι», άραγε ισχύει;», κριτική των ...
«Το χαμένο κύρος του σύγχρονου σινεμά και η γοητεί...

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares