«Winchester: Το Σπίτι των Φαντασμάτων»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

«Winchester: Το Σπίτι των Φαντασμάτων» (Winchester)

  • Είδος: Τρόμου εποχής
  • Σκηνοθεσία: Πίτερ και Μάικλ Σπίεριγκ
  • Με τους: Ελεν Μίρεν, Τζέισον Κλαρκ, Σάρα Σνουκ
  • Διάρκεια: 99’
  • Διανομή: Odeon

Σε μια απομονωμένη περιοχή 50 μίλια έξω από το Σαν Φρανσίσκο το 1906 σηκώθηκε το πιο στοιχειωμένο σπίτι στον κόσμο. Ένας πύργος που ποτέ δεν σταμάτησε να κτίζεται. Με μανιώδεις ρυθμούς, ολημερίς και ολονυχτίς για δεκαετίες, υπό τις οδηγίες της Σάρα Ουιντσέστερ (Έλεν Μίρεν), ολόενα και συμπληρωνόντουσαν όροφοι, χώροι και πτέρυγες. Το σπίτι διαθέτει επτά ορόφους και εκατοντάδες δωμάτια, διαδρόμους που δεν οδηγούν πουθενά και πόρτες πίσω από τις οποίες κρύβεται τοίχος. Σαράντα επτά τζάκια, δύο χιλιάδες καταπακτές, αετώματα, πυργίσκους, αυλές, υαλογραφήματα με αποσπάσματα από σεξπηρικά έργα, όπως: «Οι ίδιες αυτές σκέψεις κατοικούν τον μικρό τούτο κόσμο». Στον υπόλοιπο κόσμο μοιάζει με τερατώδες μνημείο που συμβολίζει την τρέλα μιας διαταραγμένης γυναίκας. Όμως η Σάρα Ουιντσέστερ (της γνωστής αμερικάνικης βιομηχανίας όπλων) δεν το χτίζει για τον εαυτό της, αλλά για τις ανθρώπινες ψυχές που δολοφονήθηκαν από τις καραμπίνες της βιομηχανίας του άνδρα της. Μαζί με την γηραιά Σάρα σε αυτό το λαβυρινθώδες σπίτι διαμένουν η ανεψιά της Μάριον (Σάρα Σνουκ) και ο μικρός γιός. Οι μέτοχοι της εταιρείας Ουιντσέστερ, θρύλος στον χώρο των όπλων, θεωρούν ότι η γριά τα έχει χαμένα και κατόπιν δικής της επιλογής προσκαλούν τον εκκεντρικό γιατρό Έρικ Πράις (Τζέισον Κλαρκ) να γνωματεύσει την ψυχοδιανοητική κατάσταση της ηλικιωμένης μεγαλομετόχου, προσκεκλημένος στο τερατόσπιτο της. Η έπαυλη-πύργος χτίστηκε με αυτόν τρόπο για να αντιμετωπίσει το ακατανόητο: Θύμα ή θύτης, εκατοντάδες πνεύματα που διψούν για εκδίκηση, μερικά καλά και μερικά κακά, «φιλοξενούνται» φυλακισμένα στο άσυλο αυτό, κι εκείνη είναι η δεσμοφύλακάς τους μέχρι αυτά να γαληνέψουν και να αποχωρήσουν. Το πιο τρομακτικό πνεύμα όλων, όμως, θέλει να κάνει την γριά Σάρα μία από αυτούς.

Το ότι η Δύση κατακτήθηκε με το Κόλτ και την Ουινστέστερ είναι γνωστό σε όλους μας. Εκατομμύρια νεκροί γηγενείς Αμερικανοί, παράνομοι, άμαχοι, μικροί μεγάλοι, σερίφηδες, στρατιώτες «φίλησαν» την γόνιμη γη του Νέου Κόσμου, πέφτοντας σκοτωμένοι από το καυτό μολύβι ενός περιστρόφου Κολτ ή μιας επαναληπτικής καραμπίνας Ουινστέστερ (το σπίτι μάλλον, περισσότερα δωμάτια θα χρειαζόταν). Βασισμένο σε αληθινά γεγονότα (τουλάχιστον έτσι αναφέρει η ταινία στην εκκίνηση της και το πιστεύουμε),   το σενάριο του Τομ Βον και των αδελφών σκηνοθετών Πίτερ και Μάικλ Σπίεριγκ («Ταξιδιώτης στον Χρόνο», «Daybreakers – 2019: Νέα φυλή») κατασκευάζουν την πιο βαρετή, αδιάφορη ταινία τρόμου γεμάτη κλισέ, κενή ενδιαφέροντος. Υπέθεσα πως το μεγάλο ατού, που ονομάζεται Έλεν Μίρεν θα ανέβαζε το θερμόμετρο, αλλά, δυστυχώς, ούτε η οσκαροβραβευμένη ηθοποιός καταφέρνει να εξορκίσει την στοιχειωμένη αφέλεια της ιστορίας. Με συνολική οπτική, πως τα όπλα βλάπτουν, για ενενήντα εννέα λεπτά ταξιδεύουμε αδιάφορα και κουραστικά από δωμάτιο σε δωμάτιο και από όροφο σε όροφο για να ακούσουμε πού και πού κανένα τολμηρό και τρομακτικό «μπουυυυ», μπας και απαλλαγούμε από το βαθύ χασμουρητό. Μάταια!