fbpx

«Tully: Τα Παιδιά είναι Ευτυχία;»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

«Tully: Τα Παιδιά είναι Ευτυχία;»             

(Tully)                  

  • Είδος: Κοινωνικό
  • Σκηνοθεσία: Τζέισον Ράιτμαν
  • Με τους: Σαρλίζ Θερόν, Μακένζι Ντέιβις, Ρον Λίβινγκστον, Μαρκ Ντουπλάς
  • Διάρκεια: 92’
  • Διανομή: Tanweer

Το δίδυμο, Τζέισον Ράιτμαν και Ντιάμπλο Κόντι, που μας χάρισε το ξεχωριστό και οσκαρικό «Juno» επιστρέφει με μία κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του ιστορία με πρωταγωνίστρια τη βραβευμένη με Όσκαρ, και ταλαιπωρημένη για τις ανάγκες της ταινίας, Σαρλίζ Θερόν. Ο τέσσερις φορές υποψήφιος για Όσκαρ σκηνοθέτης Τζέισον Ράιτμαν («Ραντεβού στον Αέρα») ενώνει και πάλι τις δυνάμεις του με τη σεναριογράφο Ντιάμπλο Κόντι σε μία τρυφερή, αιχμηρή και συγκινητική κομεντί που αποφεύγει τα κλισέ και τολμά να εξερευνήσει την ωμή πραγματικότητα πίσω από το προσωπείο της μητρότητας.

Η Μάρλο (Σαρλίζ Θερόν), μια παντρεμένη γυναίκα με δυο παιδιά, είναι έγκυος στο τρίτο, και με μισή καρδιά δέχεται το καλοπροαίρετο δώρο του αδελφού της (Μαρκ Ντουπλάς) για «νυχτερινή νταντά», με την ελπίδα να ελαττώσει λίγο το στρες της καθημερινότητας της. Η «νυχτερινή νταντά» Τάλι (Μακένζι Ντέιβις) έχει τη μορφή μιας όμορφης, ανεξάρτητης φοιτήτριας που θα τη βοηθήσει όχι μόνο να βρει περισσότερο χρόνο να ξεκουραστεί, αλλά και να αλλάξει εντελώς τη ζωή της με τον πιο απρόσμενο τρόπο.

Η σύλληψη του Tully έγινε το 2015, λίγο καιρό αφού η  Ντιάμπλο Κόντι γέννησε το τρίτο της παιδί. Με δύο μικρά παιδιά που απαιτούσαν πολύ χρόνο και ενέργεια, η Κόντι δεν έτρεφε ψευδαισθήσεις για την ικανότητα της να χειριστεί την εξουθενωτική κατάσταση σε συνδυασμό με την έλλειψη ύπνου που φέρνει ένα νεογέννητο. Προσέλαβε μια νυχτερινή νταντά, που ερχόταν στο σπίτι της στις 10 τη νύχτα και πρόσεχε το μωρό μέχρι νωρίς το επόμενο πρωί. Οι υπηρεσίες αυτού του είδους έχουν γίνει όλο και πιο δημοφιλείς μέσα σε μία δεκαετία, ειδικά ανάμεσα στις εργαζόμενες γυναίκες που ζουν σε μεγάλες πόλεις. Αλλά η Κόντι δεν ήξερε την ύπαρξη τους μέχρι την επιτυχία του Juno που την έφερε στο Λος Άντζελες για να δουλέψει στον χώρο του θεάματος. «Μεγάλωσα στο Ιλινόι και δεν είχα ακούσει για τις νυχτερινές νοσοκόμες. Μου φάνηκε παράξενη ιδέα αλλά και πολύ έξυπνη» παρατηρεί η σεναριογράφος. «Στο πρώτο μου παιδί ήμουν πεισματικά αντίθετη με την ιδέα. Το ίδιο και στο δεύτερο. Στο τρίτο, κατάπια την περηφάνια μου. Η νυχτερινή νταντά με βοήθησε με τη φροντίδα του μωρού κι έτσι μπορούσα να είμαι ξεκούραστη το πρωί για τα δύο μεγαλύτερα παιδιά μου. Ήταν μια αποκαλυπτική εμπειρία. Γιατί ακόμα και με τη βοήθεια, είσαι κουρασμένη. Ήταν σοκαριστικό πόσο την αγάπησα, γιατί ένιωθα ότι ήταν ο σωτήρας μου». Αυτή η εμπειρία της έδωσε την ιδέα για μία ταινία για την επιλόχεια προσπάθεια μιας γυναίκας και την απρόσμενα νεαρή νταντά που τη ξαναφέρνει στη ζωή.