fbpx

«Too Much Info Clouding Over My Head»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

«Too Much Info Clouding Over My Head»

  • Είδος: Κωμωδία
  • Σκηνοθεσία: Βασίλης Χριστοφιλάκης
  • Με τους: Βασίλη Χριστοφιλάκη, Νικολίτσα Ντρίζη, Ζήσης Ρούμπος, Ελένη Ουζουνίδου, Ελίνα Ριζου, Λένα Δροσάκη, Aλκηστις Πουλοπούλου, Κωνσταντίνα Μιχαήλ, Νίκος Μαγδαληνός
  • Διάρκεια: 95’
  • Διανομή: Seven Films
  • Διακρίσεις: Bραβείο της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου (Fipresci) ως η Καλύτερη Ελληνική Ταινία στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης – Βραβείο Κέντρου Κινηματογράφου Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη – Βραβείο της ΕΡΤ «New Cinema»

«Πάρα πολλές πληροφορίες που στοιβάζονται πάνω από το κεφάλι μου» είναι μια μεταφραστική, κοντινή προσέγγιση του αγγλικού τίτλου της πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας του Βασίλη Χριστοφιλάκη. Σάτιρα, κωμωδία, ευέλικτος τραμπαλισμός από έναν ταλαντούχο, Έλληνα. Πολυπράγμονας καλλιτέχνης ο συμπαθέστατος Βασίλης Χριστοφιλάκης: Σκηνοθέτης, παραγωγός ντοκιμαντέρ, μικρομηκάς, σεναριογράφος και ηθοποιός. Μάλιστα! Η γνωστή ταυτότητα ενός classic Έλληνα κινηματογραφιστή: «Ο Άρχων του Απ΄ Όλα», όπως, άλλωστε, τόσοι άλλοι ομότεχνοι, συμπατριώτες του. Η αγιάτρευτη συμπλεγματική νόσος του ελληνικού σινεμά, που δεν εννοεί να ιαθεί με τίποτα. Μια χώρα δίχως μέσα, μια χώρα με ταλαντούχους, ορεξάτους ανθρώπους του χώρου, που πρέπει να γίνουν ακροβάτες τσίρκου, πηδώντας από ζυγό σε κρίκους και από κρίκους σε κούνια δίχως δίχτυ ασφαλείας στο βαθύ κενό που υπάρχει κάτω από το πνευματικό τους σώμα. Το γαμώτο είναι, ότι ο Χριστοφιλάκης έχει την σπίθα, την ματιά, κατέχει την κινηματογραφική ευταξία, τηρεί την σκηνοθετική νομοτέλεια, αλλά… αυτό το άτιμο «αλλά» που αναιρεί όλα τα προηγούμενα της πρότασης, έρχεται να ρίξει την μουτζούρα του σε αυτή την προσεγμένη ταινία, που είναι εντελώς άδεια περιεχομένου. Τόσο άδεια, που στα επόμενα δέκα λεπτά από το τέλος της προβολής της, δεν θυμάσαι τίποτα απολύτως. Μόνο τον Χριστοφυλάκη, ως αχνό τριαντάρη «μπούλη» να περιφέρεται για 95 λεπτά της ώρας, προσπαθώντας να πείσει ως εμβληματική φιγούρα μιας απαθούς και γεμάτης κόμπλεξ γενιάς, που διαφωνεί, απλά και μόνο για να ξεχωρίσει.

Ο Χριστοφιλάκης δεν δημιουργεί αστεία ή κωμικές στιγμές στην ταινία, απλά υποτίθεται, ότι σατιρίζει τα όποια κακώς κείμενα της σύγχρονης εποχής με μπλαζέ ύφος και μόνιμα βιδωμένο ένα χαμένο βλέμμα στο πρόσωπο του. Τα δε προσωπικά «κολλήματα» του ήρωα (κι αυτός είναι καλλιτέχνης – αντισυμβατικός – και μάλιστα σκηνοθέτης), που θέλει να γυρίζει μια ταινία και τελικά δεν τα καταφέρνει, είναι τόσο κλισέ. Τα σχόλια του, κωμικά ως επί το πλείστον στην σημερινή κατεστραμμένη γενιά των τριάντα είναι άνευρα, εφηβικά. Ω, μικρές, χάρτινες φιγούρες του θεάτρου σκιών, τι φτώχεια σεναρίου, τι απίστευτη επανάληψη. Ο Χριστοφιλάκης το μόνο που κατάφερε είναι να κυκλώσει σωστά την εικόνα του δημιουργήματος του, καθώς η ταινία έχει ενδιαφέροντα σημεία κινηματογράφησης, η ασπρόμαυρη φωτογραφία (Παύλος Μαυρικίδης) και του στρωτού μοντάζ (Γιώργος Αλεφάντης). Κουράγιο ελληνικό σινεμά, κουράγιο, σε λίγο πεθαίνεις, εντελώς όμως.