fbpx

Tomb Raider: Lara Croft

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

 

 «Tomb Raider: Lara Croft»         

  • Είδος: Περιπέτεια, δράση
  • Σκηνοθεσία: Ρόαρ Ούθαγκ
  • Με τους: Αλίσια Βικάντερ, Ντόμινικ Γουέστ, Γουόλτον Γκόγκινς, Ντάνιελ Γου
  • Διάρκεια: 118΄
  • Διανομή: Tanweer

Να μην το ματιάσω το θέμα, αναφέρω πως ελάχιστοι είναι οι ηθοποιοί ερμηνευτικών αξιώσεων, μετρημένοι στα μισά δάχτυλα του ενός χεριού, που δεν έχουν περάσει από την φαντασμαγορική εξέδρα του κινηματογραφικού action hero και δεν έχουν φορέσει μπέρτα, κολάν, μάσκες, κουκούλες και να έχουν υπερδυνάμεις. Ο Ντανιέλ Ντει Λούις, ας πούμε, είναι ένας από αυτούς. Ο Χόακιν Φοίνιξ είναι ακόμα ένας που κρατάει σταθερά το υποκριτικό επίπεδο. Ο Κέισι Άφλεκ, αρνείται να ακολουθήσει, τουλάχιστον ακόμα, τον δρόμο που χάραξε, πολλάκις ο αδελφός του. Ο Μπεν Φόστερ, η Έμα Στόουν ακόμα ο Μπράντ Πιτ και ο Ράιαν Γκόσλινγκ παραμένουν σταθερά ακλόνητοι σε ανθρωποκεντρικούς ρόλους και στα «γήινα» επίπεδα του ρεαλιστικού σινεμά. Σειρά έχει η 30χρονη, Σουηδή ηθοποιός, βραβευμένη με το Όσκαρ Β΄ Γυναικείου Ρόλου Αλίσια Βικάντερ (Το Κορίτσι Από την Δανία), καθώς λαμβάνει σκυτάλη από την Αντζελίνα Τζολί, υποδυόμενη στο φιλόδοξο reboot την ατρόμητη, videogame περσόνα Λάρα Κροφ. Εδώ πιάνει το νήμα της ιστορίας από την αρχή για το πως, δηλαδή, δημιουργήθηκε η αμείλικτη κυνηγός των μυστηρίων και του αποκρυφισμού σε πέντε ηπείρους.

Η Λάρα Κρόφτ (Αλίσια Βικάντερ, ωραίο φατσόνι, αλλά ακόμα δεν με έχει πείσει ως ηθοποιός αξιώσεων), βεριτάμπλ Αγγλίδα, παρότι γόνος αμύθητης περιουσίας του ομίλου Κροφτ, δεν αναφώνησε το γνωστό «όξω φτώχια και μιζέρια», αλλά εργάζεται άοκνα ως ντελιβρού, ζει σε καταγώγια, είναι άφραγκη, συναναστρέφεται με άτομα εκτός του λίμπρο ντόρο κύκλου της, διότι δεν αποδέχεται την κληρονομιά του σκοτωμένου, επί επταετίας, πατέρα της, λόρδου Ρίτσαρντ Κροφτ (Ντόμινικ Γουέστ, καλούτσικος), γιατί τον θεωρεί ζωντανό, τουλάχιστον στην καρδιά της. Έχει απαξιώσει αρχοντικά, απέραντες εκτάσεις γης, πλούτο, χρήμα και ζει ασκητικά.  Ο γενικός δερβέναγας των επιχειρήσεων Κροφτ, η σιδηρά κυρία Άνα Μίλερ (Κριστίν Σκοτ Τόμας – αν και παίζει ελάχιστα στην ταινία είναι απίθανη), την έχει στο λάου λάου για να υπογράψει την αποδοχή της κληρονομιάς και να αναλάβει τα σκήπτρα της επιχειρηματικής αυτοκρατορίας, ειδάλλως οι εταιρείες, όπως είναι ακέφαλες, θα πουληθούν. Το αποφασίζει, λοιπόν, πηγαίνει στα γραφεία της εταιρείας σαν φτωχοσυγγενής (αμερικανιά τρανή με τον ρεσεψιονίστ να μην την αφήνει να περάσει στα ενδότερα του ομίλου, λόγω αμφίεσης και μη γνωρίζοντας πια είναι) και πάνω που είναι έτοιμη να ρίξει τις τζίφρες και να απολαύσει ζωή χαρισάμενη, ο νομικός σύμβουλος της σερβίρει έναν ιαπωνικό γρίφο (ξυλοκατασκευή σαν τους γρίφους του ΝταΒίντσι), που γίνεται η αιτία να ανακαλύψει την μυστική ζωή του πατέρα της. Εκτός από λόρδος, επιχειρηματίας, πλούσιος και δυνατός, ήταν και ερευνητής, αναζητητής, αρχαιολόγος, μυστικιστής, αποκρυφιστής, looks like Ιντιάνα Τζόουνς, που ως αποστολή και σκοπό ζωής είχε να διαφυλάξει ένα μεγάλο μυστικό: Να εμποδίσει μια σκοτεινή και τρομερή σε δύναμη οργάνωση να αφυπνίσει την δαιμονική, Γιαπωνέζα, μάγισσα Χιμίκο, από τον κρυφό τύμβο της σε ένα αχαρτογράφητο ιαπωνικό νησί, ώστε να μην σκορπίσει τον παγκόσμιο όλεθρο και το αιώνιο σκότος. Η Λάρα τα παρατάει όλα και τρέχει να ψάξει το παρελθόν του πατέρα της και το πως κατάληξε να τον δολοφονήσουν.

Το γλυκό και παιδικό προσωπάκι της Βικάντερ είναι μια άλλη εκδοχή Λάρα Κροφτ, διαφορετική από αυτή που γνωρίσαμε στο φιλήδονο look της Τζολί με τις χειλάρες της και το λάγνο βλέμμα. Ο δυναμισμός και η δράση παραμένουν, σχεδόν τα ίδια (λιγότερα αεροπλανικά κόλπα) με τον Νορβηγό σκηνοθέτη Ρόαρ Ούθαγκ, (του οικολογικού disaster film «Το Κύμα») να δίνει μια πιο γήινη και ρεαλιστική υπόσταση στην Κρόφτ στο μορφολογικό καλούπι της Βικάντερ. Δεν είναι πάντα επιτυχημένες οι προσπάθειες της, τρώει ξύλο, δεν είναι το τέλειο πλάσμα που δεν λαθεύει, λίγο αδέξια, αλλά εξ΄ ίσου αποφασιστική, επίμονη, γενναία ένα καλοφτιαγμένο, ατίθασο πνεύμα. Αυτές οι μικρές αλλά σημαντικές διαφορές ίσως να είναι το ρίσκο της παραγωγής και θα τεθούν σοβαρά υπόψη εάν θα ακολουθήσει ή όχι ένα sequel της ταινίας, καθώς οι φανατικοί θεατές τέτοιου είδους ταινιών θέλουν το απόλυτο θηλυκό, που εξολοθρεύει θεούς και δαίμονες με μια πιστολιά, βελιά, τσεκουριά… ή ότι άλλο, τέλος πάντων, χρησιμοποιεί η ψηφιακή ηρωίδα. Ίσως πάλι να είναι και το ζητούμενο και να αποδειχθεί επιτυχία. Μια Λάρα Κρόφτ πιο σάρκινη, πιο ανθρώπινη στις αισθήσεις του κοινού της δράσης και της περιπέτειας.