fbpx

Thelma

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

«Thelma»

  • Είδος: Θρίλερ
  • Σκηνοθεσία: Γιοακίμ Τρίερ
  • Με τους: Έλι Χάρμπο, Κάια Γουίλκινς, Χένρικ Ράφαλσεν
  • Διάρκεια: 107’
  • Διανομή: Seven Films

Η ψυχοσύνθεση των Σκανδιναβών καλλιτεχνών είναι πέρα ως πέρα ιδιαίτερη έως παράξενη. Όσο πιο πάνω ανεβαίνεις γεωγραφικά τόσο πιο πολύπλοκα γίνονται τα θέματα. Ίσως είναι το πολύ κρύο, ίσως είναι οι λευκές νύχτες, ίσως η ίδια φύση του σκανδιναβικού τοπίου, ίσως ακόμα και η γερμανική ρίζα της λέξης, που ετυμολογικά σημαίνει επικίνδυνο νησί, να έχει μια αλήθεια. Οι άγριες νορδικές χώρες που την αποτελούν η Δανία, η Νορβηγία και η Σουηδία έχουν αυτό το κάτι αλλόκοτο, ξεκινώντας λογοτεχνικά από τον Άντερσεν μέχρι τον σημερινό Γιο Νέσμπο, μουσικά από τον Έντβαρντ Γκρίεγκ για να καταλήξουμε κινηματογραφικά στον Λαρς φον Τρίερ, τον Βίντεμπεργκ, τον Γουίντινγκ Ρεφν και τώρα στον Νορβηγό  Γιόακιμ Τρίερ, οποίος γεννήθηκε στην Δανία και έχει μια μακροσυγγένεια με τον Λαρς Φον Τρίερ. Ο 44χρονος Γιόακιμ είναι γνωστός στην χώρα μας από τις ταινίες του  «Όσλο, 31 Αυγούστου» και «Ο Ήχος της Σιωπής». Η «Thelma» είναι η τέταρτη κατά σειρά μεγάλου μήκους ταινία του.

Η νεαρή και συνεσταλμένη Θέλμα αποδεσμεύεται από τους θρησκόληπτους γονείς της, που ζουν σε μια μικρή πόλη της δυτικής ακτής της Νορβηγίας, προκειμένου να σπουδάσει σε ένα πανεπιστήμιο του Όσλο. Μια μέρα, κι ενώ βρίσκεται στη βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου για να διαβάσει, κυριεύεται από μια έντονη και αναπάντεχη κρίση, η οποία μοιάζει με εκείνες της επιληψίας. Στο ελεύθερο φοιτητικό περιβάλλον η  Θέλμα νοιώθει ερωτική έλξη για την όμορφη συμφοιτήτριά της Άνγια, η οποία δείχνει να ανταποκρίνεται στην μαγνητική παρουσία της μοναχικής, παράξενης επαρχιώτισσας. Τα συμπτώματα της επιληψίας της Θέλμας συνοδεύονται και με ψυχοκινητικά συμπτώματα, όπως τηλεκινησία και χωροχρονικές μεταφορές. Καθώς κυλάει η ακαδημαϊκή χρονιά, η Θέλμα κυριεύεται ολοένα και περισσότερο από τα έντονα αισθήματά της για την Άνγια. Αισθήματα που δεν τολμά να τα παραδεχτεί ακόμα και στον ίδιο της τον εαυτό, λόγω της θρησκευτικής παιδείας της. Στο ίδιο χρονικό διάστημα, όμως, βιώνει ολοένα και συχνότερες και πιο έντονες κρίσεις. Καθώς γίνεται ξεκάθαρο ότι αυτές οι κρίσεις αποτελούν απλώς ένα σύμπτωμα ανεξήγητων, ενδεχομένως και επικίνδυνων φαινομένων οι εξηγήσεις έρχονται από το παρελθόν για να την απελευθερώσουν.

Σεξουαλική ταυτότητα, οικογενειακή καταπίεση, θρησκοληψία και ανεξήγητα φαινόμενα ανταμώνουν την «Κάρι» του Στίβεν Κινγκ και τους «Scanners» του Κρόνεμπεργκ σε μια συμπαθητική μεν, μέτρια δε, ταινία που εμπεριέχει πλήθος κλισέ για να δείξει τα σκηνοθετικά του καλούδια ο Γιόακιμ Τρίερ όχι σιωπηρά και διακριτικά, αλλά κραυγάζοντας.