The Equalizer 2

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

  • Είδος: Δράση Περιπέτεια
  • Χώρα: Η.Π.Α. (2018)
  • Σκηνοθεσία: Αντουάν Φουκουά
  • Με τους: Ντένζελ Γουάσινγκτον, Πέδρο Πασκάλ, Άστον Άντερς, Μπιλ Πούλμαν, Μελίσα Λίο
  • Διάρκεια: 121’
  • Διανομή: Feelgood Entertainment

Ο μοναχικός Ρόμπερτ ΜακΚολ (Ντένζελ Γουάσινγκτον – πολύ καλός), έπειτα από τέσσερα χρόνια επιστρέφει ως ο τέλειος ισοσταθμιστής της αδικίας υπέρ των αδυνάτων ανθρώπων που δεν διαθέτουν την ικανότητα να καταπολεμήσουν την αισχρότητα, την βία, την κακοποίηση και γενικότερα το όποιο παρακμιακό και εγκληματικό περιβάλλον. Ο σκηνοθέτης Αντουάν Φουκουά (του οποίου, πάραυτα, μ΄ αρέσουν οι δουλειές του και η αφηγηματική των ταινιών του), φέρνει τον δις οσκαροβραβευμένο Ντένζελ («Glory», «Ημέρα Εκπαίδευσης») για δεύτερη φορά απέναντι στο αδιέξοδο έγκλημα της σύγχρονης κοινωνίας και στην ήττα των αδύναμων ανθρώπων. Φαλακρός ως μοναχός, μονήρης και απομονωμένος σαν ασκητής, λιτοδίαιτος και συγκεντρωμένος σαν άγιος, ακριβοδίκαιος, προσηνής και διδακτικός στις χαμένες ψυχές σαν όσιος, άγγελος εξ’  ουρανού με τους καλούς ανθρώπους, άγγελος της κολάσεως, φωτιά κι ατσάλι με τους ιθύνοντες δαίμονες του πάσης φύσεως εγκλήματος. Ο θρησκευτικός Φουκουά, που δεν κρύβει την πίστη του στον Θεό σε καμιά ταινία του, δημιούργησε έναν καταπληκτικό και γοητευτικό ήρωα με όλο το αξιακό σύστημα των αρετών μέσα του και φυσικά, αήττητο λόγω της άριστης, πολύχρονης εκπαίδευσης και αποτελεσματικής θητείας του στις μυστικές υπηρεσίες των Η.Π.Α., κάτι που το κρατάει κρυφό απ΄ όλους. Το βιογραφικό του συγκεκριμένου ήρωα παρουσιάζεται ολόκληρο στην πραγματικά εξαιρετική πρώτη ταινία «The Equalizer» του 2014. Ο Φουκουά, σεναριακά, τότε, πέτυχε διάνα ο μπαγάσας και αλά μπρατζέτα με τον άριστο Γουάσινγκτον παρέδωσε στο φιλοθεάμον κοινό της δράσης τεφαρίκι ταινία. Όταν ανακοινώθηκε το sequel, υπέθεσα εύλογα, πως ο ταλαντούχος αφροαμερικανός σκηνοθέτης πέρασε στην σφαίρα της πεπατημένη και της σαλατοποίησης ενός πολύ καλά δομημένου κινηματογραφικού ήρωα, που φωτίζεται από την σπίθα και την λάμψη της διαφορετικότητας από τους υπόλοιπους του κινηματογραφικού είδους. Δεν κρύβω να πω, πως με αρκετή δόση καχυποψίας και ετοιμότητας για το χειρότερο παρακολουθούσα το πρώτο δεκαπεντάλεπτο της πλοκής της συνέχειας, για να ανακαλύψω τις γούβες της επανάληψης, τα ροκανίδια της μανιέρας και των χιλιομασημένων σεκάνς του κινηματογραφικού είδους. Κι όμως! Ο Φουκουά δεν έπαιξε το παιχνίδι της προχειρότητας και δεν επαναπαύτηκε στις δοξαστικές δάφνες του πρώτου «Equalizer», που κάλλιστα θα μπορούσε να το πράξει, χρησιμοποιώντας την επιτυχία ως αδρανές υλικό σε ένα επερχόμενο μέτριο έως αδιάφορο δεύτερο μέρος. Παρά ταύτα στάθηκε παλικάρι απέναντι στον ήρωα του και δεν τον χαμήλωσε διόλου από το πρωταρχικό του ανάστημα, ούτε κινήθηκε σε διαχειρίσιμα μονοπάτια δράσης ένεκα της κονόμας. Έστησε ταινία και μάλιστα καλή ταινία περιπέτειας, επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά συνέπεια και ακρίβεια στο είδος που εκπροσωπεί. Ο Ντένζελ τον έχει πια στο πετσί του τον Ρόμπερτ ΜακΚολ και λόγω της άνεσης του, ως σπουδαίος ηθοποιός που είναι, ξεδιπλώνει και μερικά ερμηνευτικά κολπάκια, έτσι για να αποκτήσει ενδιαφέρον το θέμα. Χτίζει ιστορία με θεμέλια βάσης αρκετά κάτω από το υπέδαφος του κινηματογραφικού είδους και τα επίπεδα από επάνω δεν είναι φευγαλέα και της αρπαχτής αλλά καλοδουλεμένα. Πάντως, για να γνωρίζετε δεν θα τον κατέκρινα ακόμα κι αν η ταινία του Φουκουά ήταν μέτρια ή κάτω του μετρίου, καθώς οι κινηματογραφικές στιγμές, που μας έχει χαρίσει στο παρελθόν είναι θαυμάσιες και πολυεπίπεδες. Οι δουλειές του δείχνουν ένα δημιουργό, που δεν κιοτεύει στο να περπατήσει με ασφάλεια και ξεκάθαρη εικόνα, είτε ορμάει στην σύγχρονη δράση με κοινωνικό υπόβαθρο «Ημέρα Εκπαίδευσης», δίνοντας το Όσκαρ Ερμηνείας στον φίλο και συνεργάτης του Ντένζελ Γουάσινγκτον, είτε ενορχηστρώνοντας άψογα το εντυπωσιακό καστ του επικού «Βασιλιά Αρθούρου», είτε οπλίζει τα εξάσφαιρα κολτ στο έντιμο και φίνο remake των θρυλικών «Και Οι Επτά Ήταν Υπέροχοι», ακόμα κι όταν ανέβηκε στο πυγμαχικό ρινγκ με τον δραματικό «Αριστερόχειρα» ο Αντουάν είναι κρύσταλλο Βοημίας. Τα μεγάλα του ατού είναι, ότι ξέρει να στήνει μαγκιόρικα στον φακό το πολύτιμο υλικό του, που είναι οι ηθοποιοί, αλλά και το καλό, σεναριακό ξεψείρισμα στο οποίο επιδίδεται μετά μανίας. Ο αποσυρμένος και κρυμμένος πράκτορας των ειδικών αποστολών θανάτου της CIA, Ρόμπερτ ΜακΚολ, και εν συνεχεία τιμωρού του εγκλήματος, για την ιστορία απλά να αναφέρουμε, ότι είναι εμπνευσμένος από την ομότιτλη τηλεοπτική σειρά του 1985 με πρωταγωνιστή τον Άγγλο ηθοποιό Έντουαρντ Γούντγουορντ, ο οποίος βραβεύτηκε με την Χρυσή Σφαίρα Ερμηνείας για τον ρόλο.

Ο Ρόμπερτ ΜακΚολ (Ντένζελ Γουάσινγκτον – πολύ καλός), αφού αναγκάστηκε να εξαφανιστεί από την εταιρία που δούλευε με τα είδη σπιτιού έπειτα από το μακελειό-σφαγή με τους μαφιόζους Ρώσους και για να συνεχίσει να κρατάει μυστικό το παρελθόν του, εργάζεται τώρα σε μια εταιρεία ταξί, κάτι σαν την Ούμπερ ας πούμε. Ανακάλυψε όμως και τον σκοπό της ύπαρξης του, που είναι η παροχή σημαντικής βοήθειας σε ανθρώπους (πάλι μυστικά και ανώνυμα), οι οποίοι έχουν πέσει θύματα εγκληματικών οργανώσεων, αλλά και κακοποίησης. Τους μοναδικούς που εμπιστεύεται και γνωρίζουν για αυτόν είναι οι οικογενειακοί φίλοι του, η Σούζαν και ο Μπράιαν Πλάμερ (Μελίσα Λίο και Μπιλ Πούλμαν,  αντιστοίχως – καλοί), η οποία Σούζαν είναι υψηλά ιστάμενη σε βαρύ πόστο των μυστικών υπηρεσιών της Αμερικής, βοηθώντας τον Ρόμπερτ στο αθέατο έργο του. Η δολοφονία ενός πράκτορα της CIA στο Παρίσι, από μια ομάδα άριστων εκπαιδευμένων ανδρών οδηγεί την Σούζαν στο να ανακαλύψει τους δολοφόνους. Στην έρευνα της και ενώ βρίσκεται στο παρισινό ξενοδοχείο, δυο νεαρά πρεζόνια, που του παίζουν πελάτες, μπουκάρουν στο δωμάτιο και την σκοτώνουν με σκοπό να την ληστέψουν. Ο Ρόμπερτ αναλαμβάνει να βρει την άκρη του νήματος της δολοφονίας της αγαπημένης του φίλης και να φτάσει στους εκτελεστές, περνώντας μέσα από το ταραχώδες, κρυφό και σκοτεινό παρελθόν του, αναγκασμένος εκ των πραγμάτων να φανερωθεί.