fbpx

«Suspiria»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

  • Είδος: Τρόμου
  • Παραγωγή: ΗΠΑ, Ιταλία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Λούκα Γκουαντανίνο
  • Με τους: Ντακότα Τζόνσον, Τίλντα Σουίντον, Μία Γκοθ, Κλόε Γκρέιζ Μόρετζ, Τζέσικα Χάρπερ
  • Διάρκεια: 152’
  • Διανομή: Seven Films

Το έχουμε γράψει πάμπολλες φορές, ότι ορισμένες ταινίες δεν είναι για να αγγίζονται. Δημιουργήθηκαν κάποια συγκεκριμένη εποχή, από κάποιους συγκεκριμένους σκηνοθέτες, έγραψαν ιστορία και πακτώθηκαν σαν γέρικες βελανιδιές στο μαγικό δάσος της 7ης Τέχνης για να προσφέρουν την σοφή σκιά τους στους περαστικούς. Μια από αυτές είναι και το «Suspiria» του 1977 σε σκηνοθεσία του αξεπέραστου Ντάριο Αρτζέντο.

 

Η νεαρή Αμερικανίδα χορεύτρια, Σούζι Μπάνον, πηγαίνει στο Βερολίνο της δεκαετίας του ’70 με την ελπίδα ότι μπορεί να γίνει μέλος της διεθνούς φήμης σχολής χορού «Helena Markos». Ήδη από την πρώτη της πρόβα η Σούζι εντυπωσιάζει με το ταλέντο της τη διάσημη χορογράφο της σχολής, τη Μαντάμ Μπλανκ, κάτι που πολύ γρήγορα την οδηγεί στο να κερδίσει το ρόλο της κορυφαίας χορεύτριας. Η προκάτοχος της Σούζι, η Όλγα, καταρρέει και κατηγορεί τις «Μητέρες», οι οποίες διευθύνουν τη σχολή, πως είναι μάγισσες. Πριν όμως καταφέρει να το σκάσει, συλλαμβάνεται και βασανίζεται από μια μυστηριώδη δύναμη, η οποία με κάποιον τρόπο συνδέεται με το χορό της Σούζι.

Παρά το γεγονός ότι η Σούζι λαμβάνει από την αρχή προειδοποιητικά σήματα κινδύνου, συνεχίζει την άνοδό της στην κορυφή της σχολής, με κάθε κόστος. Καθώς οι εξαντλητικές πρόβες συνεχίζονται προκειμένου να δοθεί μια τελευταία παράσταση με τη χορογραφία «Volk», που αποτελεί το σήμα κατατεθέν της σχολής, η Σούζι και η Μαντάμ Μπλανκ έρχονται ιδιαζόντως πολύ κοντά η μία με την άλλη, κάτι που δηλώνει πως αυτό που επιδιώκει η Σούζι ευρισκόμενη στη συγκεκριμένη σχολή, δεν εξαντλείται στο χορό. Εν τω μεταξύ, ο ψυχοθεραπευτής Δόκτορ Κλέμπερερ ανακαλύπτει το ανατριχιαστικό ημερολόγιο που κρατούσε μια ασθενής του, η Πατρίσια, πρώην χορεύτρια στη σχολή «Helena Markos», στο οποίο ημερολόγιο περιγράφεται μια αρχαία δαιμονική θρησκεία, την οποία εξασκούν οι Μητέρες. Όταν η Πατρίσια εξαφανίζεται μυστηριωδώς, ο γιατρός προσπαθεί να ενημερώσει σχετικά την αστυνομία, που όμως δεν του δίνει σημασία. Παίρνοντας την υπόθεση στα χέρια του, προσεγγίζει μια ενεργή χορεύτρια της συγκεκριμένης σχολής, τη Σάρα, προκειμένου να τον βοηθήσει. Μετά τη συνάντησή τους η Σάρα τολμά και χώνεται στα βάθη των κρυμμένων θαλάμων της σχολής, όπου την περιμένουν παράξενες και φρικτές ανακαλύψεις.

Μπαίνεις στην διαδικασία του remake και είσαι γυμνός σαν σαλιγκάρι δίχως κέφυλος. Δεν έχεις τα φόντα, ω σκηνοθέτα Λούκα Γκουαντανίνο,  να προσδώσεις μια διαφορετική οπτική σε ένα αριστούργημα, δεν διαθέτεις την δύναμη και την γνώση να προσφέρεις αναζωογονητική ανάσα στην κορυφή των Ιμαλάϊων. Είσαι φλύαρος, φιγουρατζής, ελάχιστος και κακός σκηνοθέτης. Μείνε με πείσμα, λοιπόν, εσύ και οι όμοιοι σου, στις δηθενιές που κατασκευάζεις με ζήλο του στυλ «Να με Φωνάζεις με τ’  Όνομά σου» και άφησε στην ησυχία της την γραμματική του παράδοξου σε κάποιους που έχουν ξεπεράσει την τσίμπλα της εφηβείας και ωρίμασαν όχι με ζαχαρωτά και τσιτάτα, αλλά μετρώντας σκιές και ήλιους σε χώρες που ούτε στην φαντασία σου δεν υπάρχουν. Έπιασες την «Suspiria» στα χέρια σου και μοιάζει με χοντροκοπιά, ένα άθλιο κατασκεύασμα σαν να ήθελες να εκδικηθείς και όχι να τιμήσεις το αρχικό δημιούργημα. Η θλίψη και η απόγνωση δική σου. Αυτά με στενάχωρη σκέψη!