fbpx

Ready Player One

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

  «Ready Player One»                  

 

  • Είδος: Επιστημονικής Φαντασίας και σε 3D
  • Σκηνοθεσία: Στίβεν Σπίλμπεργκ
  • Με τους: Τάι Σέρινταν, Ολίβια Κουκ, Μπεν Μέντελσον, Τ.Τζ. Μίλερ, Σάιμον Πεγκ, Μαρκ
  • Διάρκεια: 140’
  • Διανομή: Tanweer

Αυτός είναι ο κύριος Σπίλμπεργκ. Από την δημοσιογραφική ταινία καταγγελίας, «The Post: Απαγορευμένα Μυστικά», τσουπ, σου ξεφουρνίζει μια υπερπαραγωγή, επιστημονικής φαντασίας σε απόλυτο ψηφιακό περιβάλλον. Η αλήθεια, είναι, ότι ο 71χρονος Στίβεν δεν έχει εγκαταλείψει το «παιδί», που βρίσκεται μέσα του, κι ενίοτε φωνάζει για να εκφραστεί. Ακόμα καλύτερα αισθάνεται όταν το αμολήσεις σε γνώριμες, οικείες  αλάνες, όπως αυτές που «ζωγραφίζονται» στην εν λόγω ταινία, και είναι η δεκαετία του ’80 σε όλο το μεγαλείο τής τότε κινηματογραφικής, τηλεοπτικής και διατροφικής κουλτούρας. Βέβαια, η ταινία σε real time δεν εκτυλίσσεται στα eighties, παρά μόνο κατά την διάρκεια του ψηφιακού παιχνιδιού «Oasis», κι αυτό εν είδει έντονων αναφορών, ερωτήσεων, εικόνων και γρίφων. Η βάση του σεναρίου είναι ένα δυστοπικό μελλοντικό περιβάλλον, χρονολογικά τοποθετημένο στο 2045, όπου η μαζική ανθρώπινη διαφυγή από το ζοφερό παρόν είναι ένα παιχνίδι εικονικής πραγματικότητας, που έχει εθίσει όλους τους κατοίκους του πλανήτη Γη, σε σενάριο των: Ζακ Πεν, Έρνεστ Κλάιν, βασισμένο στο best seller του δεύτερου, «Αν Είσαι Έτοιμος, Πάτα Enter» (εκδόσεις Πατάκη).

Σε μια κοινωνικά, τρισάθλια Γη, όπου οι ταξικές-οικονομικές διαφορές δεν είναι πλέον ορατές, αλλά είναι η ημέρα με την νύχτα (τρομακτική φτώχια για αμέτρητους και απίστευτος πλούτος για ελάχιστους) οι άνθρωποι του πλανήτη βρίσκουν διαφυγή στο εικονικής πραγματικότητας παιχνίδι «Oasis». Ένα ψηφιακό δημιούργημα μιας ιδιοφυίας – σπασίκλας με τα όλα του –  του Τζέιμς Χάλιντεϊ (Μαρκ Ράιλανς – αγνώριστος και καλός), ο οποίος είναι gazillionaire από χρήμα, φορτωμένος με φήμη και δόξα. Ο Χάλιντεϊ πεθαίνει ξαφνικά και πριν αποχωρήσει εις τας αιωνίους μονάς θέτει στο παιχνίδι μια καινούργια εξέδρα περιπέτειας για τους χρήστες, οι οποίοι καλούνται να λάβουν μέρος, ανακαλύπτοντας το «πασχαλινό αυγό», που μεταφράζεται, ότι ο νικητής θα λάβει τις μετοχές της κολοσσιαίας εταιρείας του και θα λύσει το οικονομικό του πρόβλημα για τις επόμενες είκοσι γενιές. Οι παίκτες είναι αμέτρητοι και λαμβάνουν μέρος με τα δικά τους άβαταρ (ψηφιακές φιγούρες πολεμιστών που κατασκευάζουν οι ίδιοι παίκτες και δεν έχουν καμία σχέση με τον πραγματικό εαυτό τους), έτοιμοι να διεκδικήσουν το έπαθλο-αυγό. Ανάμεσα τους και ο ορφανός νεαρός, φτωχός και έξυπνος Γουέιντ Γουάτς (Τάι Σέρινταν), ο ποίος κατέχει πολύ καλά το «Oasis» και οτιδήποτε έχει σχέση με την pop ιστορία της δεκαετίας του ογδόντα. Γιατί τα eighties;  Απλά ο δημιουργός της ψηφιακής πλατφόρμας και αποθανών Χάλιντεϊ έχει φάει κόλλημα, ως nerd που ήταν, με την εν λόγω χρονική περίοδο. Αν και το παιχνίδι απαιτεί ατομικότητα, διότι ένας θα είναι ο νικητής, ο Γουέιντ για να αντιμετωπίσει την εισβολή της αντίπαλης εταιρείας του «Oasis» με αφεντικό τον αδίστακτο Σορέντο (Μπεν Μέντελσον) συνάπτει συμμαχίες με άλλα άβαταρ για να φτάσει στο τέλος. Ενδιαμέσως οι διάφοροι γρίφοι, ως τα χρήσιμα κλειδιά για το επόμενο επίπεδο, προσκυνούν ευλαβικά όλο το σύμπαν των κινηματογραφικών ταινιών και των τηλεοπτικών σήριαλ τρόμου και επιστημονικής φαντασίας από τα μέσα του 1970 έως τέλη του 1980. Έχει το γούστο του.

Το σενάριο της ταινίας κινείται σε δυο κόσμους, στον υπαρκτό του 2045 και σε αυτόν της εικονικής πραγματικότητας. Το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας είναι ενταγμένο στον ψηφιακό κόσμο, βιώνοντας ο θεατής ένα huge video game. Εξαιρετική δουλειά στο επίπεδο του φωτορεαλισμού και στην απόδοση των στοιχείων που αποτυπώνουν περασμένες δεκαετίες μέσα από σεκάνς ταινιών, όπως αυτή της «Λάμψης» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ. Η κεντρική δράση, το ζουμί του σεναρίου αναπνέει στο ψηφιακό περιβάλλον του παιχνιδιού και σχεδόν ελάχιστα στον πραγματικό χρόνο. Η νοσταλγία στις αναδρομές είναι έντονη και το πάντρεμα του αληθινού με το φαντασιακού είναι περίτεχνα φτιαγμένο. Ένα βήμα πέρα από το «Tron». Η 7η Τέχνη αναγγέλλει δια μέσω του μίστερ φαντάστικ Σπίλμπεργκ μια καινούργια κινηματογραφική αυγή, που ο σκηνοθέτης, πιθανώς, να μην χρειάζεται μελλοντικά, λέω τώρα, κάμερα, φωτογράφο, ηθοποιούς για να γυρίσει μια ταινία, αλλά σενάριο, ηλεκτρονικό υπολογιστή, ψηφιακή τεχνολογία, άριστα γραφικά και ένα καλό σχεδιαστή, ώστε να ζωγραφίζει αληθοφανείς ήρωες σε πλήρη εξέλιξη. Στο σύνολο της η ταινία με τα αλλεπάλληλα ψηφιακά και την ασταμάτητη δράση-φασαρία ενδέχεται να κουράσει τους αμύητους των video games. Άλλοι θα την ευχαριστηθούν νοσταλγικά λόγω των αναφορών-αναδρομών σε προηγούμενες δεκαετίες, άλλοι θα την βαρεθούν, οι νεότεροι σίγουρα θα το γλεντήσουν, καθώς όλο το εγχείρημα είναι διαμορφωμένο σε πίστες και επίπεδα ικανοτήτων, γνώσεων και δεξιοτήτων. Από την άλλη, Σπίλμπεργκ είναι αυτός κι εδώ «κεντάει» σε μια ξεχωριστή κινηματογραφική διάσταση. Και στους αταρικούς Space Invaders υπήρχε, τέλος πάντων, ένα game over.. εδώ ποτέ!