fbpx

«Kursk»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

  • Είδος: Δραματική, ναυτική περιπέτεια
  • Παραγωγή: Γαλλία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο (2018)
  • Σκηνοθεσία: Τόμας Βίντερμπεργκ
  • Με τους: Ματίας Σχούναρτς, Λέα Σεϊντού, Κόλιν Φερθ, Πίτερ Σιμόνιτσεκ, Μαξ φον Σίντοφ
  • Διάρκεια: 117’
  • Διανομή: Odeon & Audio Visual

Ήταν το καμάρι του ρωσικού στόλου. Καθελκύστηκε το 1994 και τιμητικά βαφτισμένο «Κούρσκ», από την σφοδρή και νικηφόρα μάχη των τεθωρακισμένων του σοβιετικού στρατού εναντίον των Γερμανών στον 2ο μεγάλο πόλεμο.

Το πυρηνικό υποβρύχιο των 154 μέτρων, τύπου Oscar II, το Κ-141 «Kursk», έπειτα από μια διαρροή υπεροξειδίου του υδρογόνου στις τορπίλες του (μία ουσία που έπαψε να χρησιμοποιείται από την δεκαετία του ’60, γιατί θεωρούνταν υπερβολικά επικίνδυνη και χρειαζόταν συνεχή επιτήρηση), δημιούργησε αλυσιδωτές εκρήξεις, διαλύοντας τα πέντε από τα εννιά τμήματα του υπερσύγχρονου υποβρυχίου, ενώ βρισκόταν στον πυθμένα της θάλασσας. Χάθηκε στον παγωμένο, αρκτικό βυθό το έτος 2000, σε βάθος 100 μέτρων, παίρνοντας μαζί του 118 ψυχές. Στον προεδρικό θώκο της μαμάς Ρωσίας βρισκόταν, τότε, ο νεοεκλεγείς και πολλά υποσχόμενος Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος μηδέ εμφανίζεται, μηδέ ακούγεται στην ταινία.

Ο βραβευμένος σκηνοθέτης Τόμας Βίντεμπεργκ του Dogma ‘95, έπειτα από το τρανό «Κυνήγι» και την αξιοθαύμαστη «Οικογενειακή Γιορτή» που ακολούθησε, κινηματογραφεί την τραγωδία του υποβρυχίου και κουνάει το μαντήλι «αμερικάνικα» από το αρχιπέλαγος της υπερπαραγωγής, ψιθυρίζοντας στον mainstream αγέρα, πως… και οι «κουλτουριάδες» έχουν ψυχή, ρε γαμώτο!  

Βασισμένο στο βιβλίο του δημοσιογράφου Ρόμπερτ Μουρ «A Time to Die: The Untold Story of the Kursk Tragedy» και σε σενάριο του έμπειρου περί των στρατιωτικών, κινηματογραφικών θεμάτων, του Αμερικανού σεναριογράφου Ρομπέρ Ροντάτ («Η Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν», «Ο Πατριώτης»), η ταινία καταγράφει τα δραματικά γεγονότα που έλαβαν χώρα στο υποβρύχιο κατά την διάρκεια άσκησης στην παγωμένη θάλασσα του Μπάρεντς.

Ο αξιωματικός του υποβρυχίου Κούρσκ, ο Μικαίλ Αβερίν (Ματίας Σχούναρτς – καλός) αφήνει τον μικρό γιό του Μίσα και την έγκυο γυναίκα του, Τάνια (Λέα Σεϊντού – καλή) για να παρουσιαστεί στο σκάφος και να ταξιδέψει σε προγραμματισμένη άσκηση του στόλου. Μια ανωμαλία στις τορπίλες και ενώ το υποβρύχιο βρίσκεται σε βάθος 100 μέτρων, δημιουργεί μια σειρά αλυσιδωτών εκρήξεων με αποτέλεσμα τα πέντε από τα εννιά τμήματα του μοντέρνου σκάφους να διαλυθούν σκοτώνοντας ακαριαία τους 95 από τους 118 άνδρες του πληρώματος. Οι υπόλοιποι 23 που έτυχε να βρίσκονται στα τελευταία τμήματα του υποβρυχίου, εγκλωβισμένοι στο κρύο νερό, στο λιγοστό οξυγόνο περιμένουν βοήθεια για να σωθούν.

Η ρωσική ολιγωρία, η παλαιότητα των υλικών, η άρνηση του Ρώσου προέδρου Μπόρις Γιέλτσιν (Μαξ φον Σίντοου – όπως πάντα συννεφιασμένος) να αποδεχθεί την βοήθεια του Άγγλου διοικητή των ναυτικών επιχειρήσεων, Αρχιπλοίαρχου Ντέβιντ Ράσελ (Κόλιν Φερθ – σταθερή αγγλική αξία), αλλά και του νορβηγικού, πολεμικού ναυτικού, κόστισε, ως γνωστόν, τις ζωές των υπολοίπων 23 ανδρών.      

 

Ο Τόμας Βίντεμπεργκ παίζει στο τερέν της υπερπαραγωγής και σκίζει. Με άλλον αέρα, αυτόν τον βορειοευρωπαϊκό των καλών, κλειστοφοβικών πλάνων και με διαφορετική κινηματογράφηση στο είδος των dsaster films, παραδίδει μια ταινία καλά κουρδισμένη τόσο στο δραματικό της στοιχείο, όσο και άψογα σκηνοθετημένη. Το σενάριο απλό και απόλυτα εστιασμένο στα γεγονότα της τραγωδίας των εγκλωβισμένων ναυτικών του υποβρυχίου, αλλά και στις γυναίκες των ναυτικών να δίνουν τους απαιτούμενους τόνους αγανάκτησης ως προς την παραπληροφόρηση της ρωσικής κυβέρνησης και την άθλια αντιμετώπιση της για την διάσωση του πληρώματος.

Η παραγωγή, δηλαδή ο Λικ Μπενσόν, έκοψε τις σκηνές με τον Πούτιν (ο οποίος ήταν μόνο τρεις μήνες στα προεδρικά του καθήκοντα και όταν πληροφορήθηκε το ατύχημα με το Κουρσκ συνέχισε, σχεδόν αδιάφορα τις διακοπές του), βάζοντας τον Μπόρις Γιέλτσιν στην αρχηγία(;) γιατί δεν ήθελαν, λέει, να δώσουν πολιτική χροιά στη τραγωδία. Σπουδαίο ατού της ταινίας η καταπληκτική μουσική του δις οσκαροβραβευμένου, Έλληνα συνθέτη Αλεξάντρ Ντεσπλά σε χατζηδακικές μελωδίες και βυζαντινούς, χορωδιακούς ύμνους.

Ο Βίνετμπεργκ καθαρά να το θέσουμε, έφτιαξε καλή ταινία με διεθνές καστ και επιμελημένη παραγωγή. Δυο τρία καλά κόλπα που πετάει στην ταινία με πλάνα να ανοίγουν και να κλείνουν, όπως μια υπέροχη γαμήλια γιορτή στην έναρξη, δίνουν την δυνατότητα στον 49χρονο, Δανό σκηνοθέτη να σφραγίσει το διαβατήριο του προς Χόλιγουντ στεριά.