«Deadpool 2»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 «Deadpool 2»

  • Είδος: Δράση, επιστημονικής Φαντασίας – comic
  • Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Λιτς
  • Με τους: Ράιαν Ρέινολντς, Μορένα Μπακαρίν, Τζος Μπρόλιν, Μπριάνα Χίλντεμπραντ
  • Διάρκεια: 107’
  • Διανομή: Odeon

Το «όνειδος» της Marvel, ο πλέον βρωμόστομος ήρωας της comic οικογένειας, ο γιγαντιαίων διαστάσεων κάφρος, που παίζει σε επικών διαστάσεων κόμικ ιστορία σαν να μην συμμετέχει σε αυτήν. Ο υπερήρωας μισθοφόρος, αυτός ο ανήθικος, μεταλλαγμένος, αθάνατος και τρελά ερωτευμένος με την αγαπημένη του Βανέσα, επανέρχεται στην δεύτερη κατά σειρά κινηματογραφική του συνέχεια. Δεν είναι από τους comic χαρακτήρες που  κόβω φλέβα, διάολε όμως, δεν απομαγνητίζεσαι εύκολα από το ενεργειακό του πεδίο, καθώς το αντιηρωικό, φλύαρο στυλ του και οι απόψεις του διακρίνονται από μια ανιδιοτελή γοητεία που τον καθιστούν ελκυστικό, έως συναρπαστικό. Οι δε συνεχόμενες σκωπτικές αναφορές του στην pop κινηματογραφική κουλτούρα (δεν αφήνει τίποτα όρθιο) και ο ανελέητος σαρκασμός του εν μέσω αρμαγεδδονικής καταστροφής, είναι οι ευχάριστες πινελιές που αναπτύσσουν την κωμική διάσταση της παρουσίας του. Ο Deadpool ή DP (Ντι Πι), όπως τον αποκαλεί ο επεισοδιακός, Ινδός ταρίφας, σοφέρ του και θαυμαστής του Ντοπίντερ (Κάραν Σόνι), ανήκει στην τελευταία σοδιά της οικογένειας Marvel, ζωγραφισμένος το 1991, από το πενάκι του Αμερικανού Ρομπ Λίφελντ εμπνευσμένος από τον διάσημο Αμερικανο-αργεντινό κομίστα Φέμπιεν Νεϊσίζα και τοποθετημένος αβλεπί στην τελευταία γενιά των comic super heroes, αυτή που ονομάζεται Modern ή Dark Age of Comic Books. Ο χαρακτήρας του και συνάμα η προσωπικότητα του παραμένουν σχεδόν ακλόνητες από την προ στην μετά του βιολογικού του δυστυχήματος, που τον μετέτρεψε σε άτρωτο, ακόμα κι αν τεμαχιστεί το σώμα του σε πέντε κομμάτια ο Ντι Πι εξακολουθεί να ζει και να επανασυναρμολογείται με την υπεράνθρωπη ικανότητα ενός επιταχυνόμενου θεραπευτικού παράγοντα. Είναι ήρωας και αντιήρωας, διαθέτει θεϊκή δύναμη, δίχως να είναι θεός και κατά βάση είναι αιωνίως ενοχλημένος, ανθρώπινα τσαντισμένος, αενάως μπριζομένος και δεν χαρίζεται με τίποτα. Αρχικά, να αναφέρουμε, ότι σχεδιάστηκε και εμφανίστηκε στο The New Mutants ως ο σούπερ κακός ήρωας, κάτι που στην συνέχεια μετακόμισε στο να υπηρετεί το καλό, ας πούμε. Τα supervillain στοιχεία του δεν τα έχασε, αλλά τα κράτησε ακλόνητα. Το πραγματικό και άνευ στολής όνομα του είναι Γουέιντ Ουίλσον, και «νονός» του, ως είθισται, είναι και ο δημιουργός του, ο Φέμπιεν Νεϊσίζα, ο οποίος «παίζει» κάπως χαριτωμένα με τον άλλο υπερήρωα «Σλέιντ Ουίλσον» ή Deathstroke της «αντίπαλης» DC comics (πέφτει σχολιάκι στην ταινία για την DC, σκέτη πίκρα). Ο Deadpoοl της Marvel, τελικά, είναι ένα επιτυχημένο κράμα, ένα υβρίδιο του Γούλβεριν και του Σπάιντερμαν. Είναι ο αθεράπευτος παρλαπίπας που βρίζει, αποδομεί κάθε τι συνετό και ηθικό, αλλά στοιχειώνει τους εχθρούς τους. Ευγενές επακόλουθο είναι η δεύτερη συνέχεια του Deadpoοl, αφού η πρώτη του επαφή με το κινηματογραφικό κοινό άστραψε ταμειακώς με μπόλικη πρασινάδα.  

Από τις πρώτες κιόλας σκηνές ο Deadpool (Ράιαν Ρέινολντς, πολύ καλός) μοιράζει σκληρές φάπες, σκορπά αίμα κακοποιών παντού, κομματιάζοντας ανθρώπινα σώματα για ψήλου πήδημα. Οι πάμπολλοι εχθροί θέλουν το κεφάλι του πλακατζή ήρωα-φονιά επί πίνακι. Ενώ βρίσκεται χαλαρός στο σπίτι με την λατρεμένη του Βανέσα (Μορένα Μπακαρίν, μούρλια) περιμένοντας τον microwave να ολοκληρώσει την βραδινή τζανκιά τους, μπουκάρει ένα μάτσο εγκληματίες, αρχίζουν το πιστολίδι κι όποιον πάρει ο μαυροφορεμένος Χάρος. Ο Ντι Πι τους σερβίρει  άφθονο βρωμόξυλο και θάνατο, αλλά πάνω στην αιμοσταγή φιλοξενία του, ένας από δαύτους πυροβολεί την Βανέσα του και την σκοτώνει (η διαφορά με το πραγματικό κόμιξ είναι ότι η Βανέσα είναι νεκρή πριν την τοξική και απέθαντη μετάλλαξη του Ουέιντ). Το τέλος αυτού του δολοφόνου, είναι κάπως παράδοξο και έξω από τα νερά του ήρωα, καθώς η απώλεια του μεγάλου έρωτα του τρελαίνει τον Ντι Πι, που θέλει να βάλει τέλος στην άσκοπη πια παρουσία του στη Γη. Δίχως την Βανέσα του, ζωή για τον Deadpool δεν υπάρχει, μόνο που δεν μπορεί να πεθάνει όσο κι αν το προσπαθεί, ακόμα κι αν χρησιμοποιεί τις πιο ακραίες μεθόδους αυτοκτονίας. Κάπου στο μέλλον τώρα, ο σκληροτράχηλος πολεμιστής Κέιμπλ (Τζος Μπρολίν, απίθανα αλύγιστος) μια μίξη ανθρώπου και μηχανής ταξιδεύει στο παρελθόν (στο σήμερα δηλαδή) για να συναντήσει στην εφηβική ηλικία τον μεταλλαγμένο δημιουργό φωτιάς Φάιερφιστ (ο ευτραφής δεκαεξάχρονος Τζούλιαν Ντένισον είναι καλός) και δίχως άλλο να τον σκοτώσει. Ο λόγος που ο Κέιμπλ θέλει νεκρό τον Φάιερφιστ είναι για να εμποδίσει τον μεταλλαγμένο πυρομανή να κάψει την γυναίκα και την κόρη του στο μέλλον. Κάτω από μια σειρά γεγονότων ο Ντι Πι, βλέποντας το γεγονός ως μια λαμπρή ευκαιρία, να κάνει το καλό και η ψυχή του να βρεθεί μια ώρα αρχύτερα καθαρή κοντά στην ψυχή της Βανέσας του, αναλαμβάνει την προστασία του κακοποιημένου πιτσιρικά, οπότε και οργισμένου Φάιερφιστ, αποτρέποντας τα σχέδια του χαροκαμένου Κέιμπλ.

Η συνέχεια του  Deadpool είναι πιο γκαζωμένη από την πρώτη και η είσοδος νέων ηρώων, εκτός των ήδη γνωστών X-men, ως επί το πλείστον μεταλλαγμένων (άραγε ετοιμάζεται η X-Force;), όπως η ατρόμητη και τυχερή Ντόμινο (Ζάζι Μπιτς, καλή) ανοίγει καινούργιους διαύλους στο πάνθεον των χάρτινων ηρώων που έλαβαν σάρκα και οστά στην μεγάλη οθόνη. Στο σενάριο συναντάμε το ίδιο team με αυτό της πρώτης περιπέτειας (Ρετ Ρις και Πολ Γουυέρνικ) για να προστεθεί στις γραφίδες κι αυτή του Ράιαν Ρέινολντς. Ο πρώην κασκαντέρ και σκηνοθέτης της «Atomic Blonde» και του «John Wick», Ντέιβιντ Λιτς, τόχει το θέμα και πέρα των εφέ, των εντυπωσιακών σκηνών δράσης, δουλεύει προσεκτικά την στάση του ήρωα απέναντι στον ορίζοντα των αρετών της καλοσύνης, της αγάπης, της φιλίας, του αλτρουϊσμού ακόμα και της αυτοθυσίας, δίνοντας ανθρωποκεντρική διάσταση στον κυνικό και σκοτεινό Γουέιντ Ουίλσον με την διεστραμμένη αίσθηση του χιούμορ. Οι βιτριολικές ατάκες παίρνουν και δίνουν από το αβούλωτο στοματάκι του, ενώ οι καλοβαλμένες προκλητικές πόζες του Ντι Πι ρέουν άψογα στην μουσική επιμέλεια του Τάιλερ Μπέιτς, προσφέροντας ένα μεστό score από Πίτερ Γκάμπριελ, A-Ha, Σελίν Ντιόν, Σερ, Ντόλι Πάρτον μέχρι Air Supply και Πατ Μπένεταρ. Α, μην αφαιρεθείτε ούτε λεπτό από την μεγάλη οθόνη μέχρι να ανάψουν τα φώτα της αίθουσας, διότι υπάρχουν τρελές φάσεις, εκπλήξεις-εμφανίσεις που μπαίνουν βγαίνουν στο πατ κιουτ. Είναι κι αυτή η λιγωτική σεκάνς, βρε παιδί μου, με την Βανέσα να σαλτάρει ερωτικά στον παραμορφωμένο Γουέιντ, κι αυτός να την αγκαλιάζει με πάθος, λέγοντας της: «Φίλα με δίχως αύριο…»