fbpx

«Ένας Ελέφαντας Στέκεται Ακίνητος»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(An Elephant Sitting Still)          

 

  • Είδος: Κοινωνικό
  • Παραγωγή: Κίνα (2018)
  • Σκηνοθεσία: Χου Μπο
  • Με τους: Ζανγκ Γου, Πενγκ Γουτσάνγκ, Γουάνγκ Γιουγουέν, Λι Κονγκζ
  • Διάρκεια: 234’
  • Διανομή: Carousel Films
  • Διακρίσεις:  Φεστιβάλ Βερολίνου – Τμήμα Forum: Ειδικό βραβείο καλύτερης πρώτης ταινίας Βραβείο Fipresci  

Κάτω από τον συννεφιασμένο ουρανό μιας ανώνυμης πόλης στη βόρεια Κίνα, οι ζωές κάποιων απελπισμένων ανθρώπων διαπλέκονται στη διάρκεια μίας και μόνο έντονης μέρας, από το ξημέρωμα μέχρι το σούρουπο.

H κάμερα τούς παρακολουθεί να δραπετεύουν από οικογένειες, αρχές, γκάνγκστερ, σχολείο και κυρίως από την ζοφερή πραγματικότητα της ζωής τους στην μεταβιομηχανική παρακμασμένη πολιτεία, μιας ζωής που κυριαρχείται από την αδιαφορία, τη βία και την απόγνωση.

Όλοι τους σκέφτονται τη διαφυγή στο Μανζούλι (μια πόλη στα Κινεζο – Ρωσικά σύνορα). Εκεί, στο μεγάλο τσίρκο, βρίσκεται ένας ελέφαντας που στέκεται διαρκώς ακίνητος, αδιάφορος για την κτηνωδία που κυριαρχεί στον κόσμο.

Τo μνημειώδες, ελεγειακό και βασανισμένο ντεμπούτο του Χου Μπο είναι μια οδυνηρή ιστορία οργής και ομορφιάς.

Ήδη, αποτελεί ένα ορόσημο για τον νεότερο Κινεζικό κινηματογράφο (και όχι μόνο), σημαδεμένο από μια τραγωδία: Ο δημιουργός του, αναγνωρισμένος συγγραφέας, σκηνοθέτης μερικών διακεκριμένων φιλμ μικρού μήκους πριν την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία και αγαπημένος μαθητής του Μπέλα Ταρ έδωσε τέλος στη ζωή του μετά την ολοκλήρωση της παραγωγής τον Οκτώβριο του 2017 στα 29 του χρόνια.

Το «Ένας ελέφαντας στέκεται ακίνητος», παρουσιάστηκε σε παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Βερολίνου του 2018.

«Η Κατάρα της Γιορόνα»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 (The Curse of La Llorona)     

 

  • Είδος: Τρόμου
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία : Μάικλ Τσάβες
  • Με τους: Λίντα Καρντελίνι, Ρέιμοντ Κρουζ, Πατρίτσια Βελάσκεζ, Μαρισόλ Ραμίρεζ
  • Διάρκεια: 93’
  • Διανομή: Tanweer

Στη δεκαετία του 1970, στο Λος Άντζελες, η Γιορόνα παραφυλά τη νύχτα, για νέα παιδιά.

Παραβλέποντας την προειδοποίηση μιας προβληματικής μητέρας που είναι ύποπτη για παιδική παρενόχληση, μία κοινωνική λειτουργός και τα μικρά παιδιά της σύντομα θα βρεθούν σε μια τρομακτική, υπερφυσική σφαίρα.

Η μόνη τους ελπίδα να επιβιώσουν από τη θανατηφόρα οργή της Γιορόνα είναι ένας απογοητευμένος ιερέας, που προσπαθεί να κρατήσει μακριά το κακό υιοθετώντας τις δικές τους μυστικιστικές τακτικές. Όμως μέσα τους συγκρούονται συνεχώς ο φόβος και η πίστη.

H Γιορόνα. Μία γυναίκα που κλαίει. Μία απόκοσμη παρουσία, κάπου ανάμεσα στον Ουρανό και την Κόλαση, παγιδευμένη σε μια φοβερή μοίρα σφραγισμένη από το ίδιο της το χέρι. Η απλή αναφορά στο όνομά της προκαλεί τρόμο σ’ ολόκληρο τον κόσμο, για γενιές.

Όταν ήταν ζωντανή, έπνιξε τα παιδιά της, εξαιτίας της οργισμένης ζήλιας της, ρίχνοντας στη συνέχεια και τον εαυτό της στο αφρισμένο ποτάμι, σπαράζοντας από πόνο.

Τώρα τα δάκρυα της είναι αιώνια. Είναι θανατηφόρα. Και εκείνοι που ακούν το θανάσιμο θρήνο της τη νύχτα, είναι καταδικασμένοι. Η Γιορόνα παραφυλά στις σκιές και αρπάζει παιδιά, θέλοντας να τα κάνει δικά της. Καθώς οι αιώνες περνούν, η επιθυμία της έχει γίνει πιο αδηφάγα και οι μέθοδοι της πιο τρομακτικές.

Μεταφυσικός τρόμος στα ήδη γνώριμα μονοπάτια του είδους χωρίς πρωτοτυπίες και ενδιαφέρον, που τον έχουμε δει ξανά και ξανά.

«Transit»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

  • Είδος: Κοινωνικό, ερωτικό
  • Παραγωγή: Γερμανία, Γαλλία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Κρίστιαν Πέτζολντ
  • Με τους: Φραντζ Ρογκόφσκι, Πάουλα Μπέερ
  • Διάρκεια: 101’
  • Διανομή: Seven Films

Ο Γκέοργκ (Φραντζ Ρογκόφσκι  – καλός) προσπαθεί να εγκαταλείψει τη Γαλλία μετά την ναζιστική εισβολή και βρίσκεται εγκλωβισμένος στην Μασσαλία σε κατάσταση Τράνζιτο, δηλαδή, σε αναμονή μέχρι την αναγκαστική μετανάστευση του.

Στην ανάγκη να εξασφαλίσει μερικά χρήματα αναλαμβάνει ένα θέλημα, να παραδώσει ένα γράμμα σε κάποιον, τον οποίο βρίσκει νεκρό στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του. Είναι ο συγγραφέας Ντρις και είναι αυτόχειρ, ενώ στην κατοχή του έχει επίσημη πρόσκληση από το κράτος του Μεξικού.

Ο Γκέοργκ κλέβει την ταυτότητα του νεκρού, οπότε και το πάσο του για να ταξιδέψει ελεύθερα, περιμένοντας την ημέρα που το πλοίο θα τον μεταφέρει στην αμερικανική ήπειρο. Γνωρίζει όμως την Μαρί (Πάουλα Μπέερ – καλή), που ψάχνει τον χαμένο άνδρα της, αυτόν που ο Γκέοργκ υποδύεται.   

Βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα της Άνα Σέγκερς, γραμμένο το 1942 στη Μασσαλία, ο βραβευμένος Γερμανός σκηνοθέτης του «Τραγουδιού του Φοίνικα» και της «Barbara», Κρίστιαν Πέτζολντ, φτιάχνει ένα ενδιαφέρον χωροχρονικό διάκοσμο παντρεύοντας χρονικά το χθες με το σήμερα. Γερμανική κατοχή σήμερα, αναγκαστική μετανάστευση το επίπεδο δράσης και ένα ειδύλλιο ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που ο ένας εξ΄ αυτών κινείται και συμπεριφέρεται με την ταυτότητα ενός νεκρού ανθρώπου.

Έξυπνοι παραλληλισμοί του παρελθόντος με το παρών, όμως το εγχείρημα και η πρωτοτυπία της ιδέας του Πέτζολντ εξαντλείται γρήγορα όταν οι ήρωες αυτού του ημίαιμου ερωτικού noir περιορίζονται κλειστοφοβικά μέσα σε ένα καφέ με ελαφρά πασπαλίσματα μασσαλιώτικου φωτός στα μονότονα πλάνα.

Ο Φραντζ Ρογκόφσκι, ο οποίος παραδόξως μοιάζει αρκετά στον Χόακιν Φίνιξ, απλώνεται όμορφα στον ρόλο του Γκεόργκ, ενώ η πλοκή, παραμένει σε αβαθή νερά μη κατορθώνοντας να ηλεκτρίσει στον πυρήνα το παιχνίδι της διττότητας, αφήνοντας στο τέλος τον θεατή να μετεωρίζεται στο φανταστικό χωροχρονικό πλαίσιο.        

«Αμάντα»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Amanda)    

 

  • Είδος: Δράμα
  • Παραγωγή: Γαλλία (2018)
  • Σκηνοθεσία : Μίκαελ Χερς
  • Με τους: Βενσάν Λακόστ, Ισόρ Μουλτριέρ, Στέισι Μάρτιν
  • Διάρκεια: 106’
  • Διανομή: Danaos Films

Ένας νέος άνδρας χωρίς σταθερή δουλειά και σχέση, απολαμβάνει την ελαφρότητα της νεότητάς του στο Παρίσι. Σύντομα όμως, η ανεμελιά της ζωής του διακόπτεται βάναυσα από τον ξαφνικό χαμό της αδελφής του. Εκτός από το σοκ και τον πόνο, αναγκάζεται να διαχειριστεί και την κηδεμονία της μικρής ανιψιάς του.

Ο δεσμός ανάμεσα σ’ ένα παιδί που μεγαλώνει απότομα και σ’ έναν ενήλικα που δεν έχει ξεπεράσει την παιδική ηλικία είναι μία μόνο από τις αντιθέσεις που κινούν αυτή τη ταινία. Με φόντο το Παρίσι των πρόσφατων τρομοκρατικών επιθέσεων ο σκηνοθέτης επιχειρεί να αποδώσει την ευθραυστότητα και τη βιαιότητα των καιρών μας.

Εστιάζοντας στα συναισθήματα των χαρακτήρων του, ο Μίκαελ Χερς αποδίδει την τραγωδία τόσο σε προσωπικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο.

 

Ο Μίκαελ Χερς σπούδασε οικονομικά πριν φοιτήσει στο Τμήμα Παραγωγής της FEMIS. Σκηνοθετεί αρκετές ταινίες μικρού και μεσαίου μήκους, μεταξύ των οποίων και το «Charell», που συμμετείχε το 2006 στην Εβδομάδα Κριτικής των Καννών.

Το 2010, σκηνοθετεί το «Memory Lane», την πρώτη ταινία μεγάλου μήκους. Στις ταινίες του, η κάμερα επιχειρεί να ζωγραφίσει ένα πίνακα της σύγχρονης βίας μέσα από μια προσωπική τραγωδία, ένα οικογενειακό δράμα.

Αναφέρει ο σκηνοθέτης για την ταινία του: «Είναι η επείγουσα συγκυρία του σήμερα που με οδήγησε στο να δημιουργήσω αυτή την ταινία. Αισθάνθηκα την ανάγκη να αποτυπώσω κάτι εξαιρετικά εύθραυστο, σχεδόν ηλεκτρικό, που συμβαίνει αυτή τη χρονική στιγμή και συγκεκριμένα, στην πόλη μου, το Παρίσι. Χωρίς να θέλω να σκιαγραφήσω το πορτραίτο μιας κατακλυσμιαίας Γαλλίας, χρησιμοποίησα ως αφετηρία ένα μάλλον σκοτεινό σημείο… κι αποφάσισα να το πιάσω από εκεί, όχι μέσω του καταστροφισμού και της άρνησης της πραγματικότητας, αλλά μέσω των ανθρώπινων σχέσεων και τα συναισθημάτων. Ο μόνος δυνατός συνδυασμός δηλαδή, για έναν περισσότερο ανεκτό κόσμο, κατά την γνώμη μου.»

«Hellboy: Ξαναγύρισα από την Κόλαση»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Hellboy)          

 

  • Είδος: Δράση περιπέτεια φαντασίας
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία: Νιλ Μάρσαλ
  • Με τους: Ντέιβιντ Χάρμπουρ, Μίλα Γιόβοβιτς, Ίαν ΜακΣέιν, Σάσα Λέιν
  • Διάρκεια: 120’
  • Διανομή: Odeon

Ο Hellboy στο reboot του Νιλ Μάρσαλ ταξιδεύει για την Αγγλία, που πρέπει να νικήσει την παντοδύναμη μάγισσα Νίμουε (Μίλα Γιόβοβιτς), που η σκούφια της κρατάει από τον μεσαιωνικό μύθο του βασιλιά Αρθούρου.

H Νίμουε βρίσκεται διαμελισμένη από το Εξκάλιμπερ του Αρθούρου λίγο πριν διαλύσει την οικουμένη και τα κομμάτια της φυλάσσονται σε διάφορα κρυφά μέρη για να μην ανακαλυφθούν και ανασυσταθεί, ώστε να ολοκληρώσει τον ανίερο σχέδιο της.

Με την βοήθεια σκοτεινών πλασμάτων η μάγισσα τελικά απελευθερώνεται στην σημερινή εποχή και ετοιμάζεται για μια μάχη ικανή να φέρει το τέλος του κόσμου. Στόχος της η καταστροφή της ανθρωπότητας και ο μόνος που μπορεί να την σταματήσει είναι το πλάσμα από την κόλαση με τα λιμαρισμένα κέρατα, που ονομάζεται Hellboy.

Η ταινία είναι ένα απύθμενο αλαλούμ βολεμένη φοβισμένα και αμήχανα στην σκιά του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο (σκηνοθέτης των δυο προηγούμενων Hellboy), που δεν μπορεί να ξεφύγει από την μπαλαφάρα και την δίνη της απλοϊκότητας και του προβλέψιμου.

Δεν είναι sequel, αλλά reboot του χάρτινου ήρωα του Μάικλ Τζόζεφ Μινόλα της Dark Horse Comics, καθώς επαναλαμβάνεται από άλλη οπτική η δημιουργία του «κολασμένου» ήρωα και ο Άγγλος σκηνοθέτης της επικής περιπέτειας, «Ο Σιωπηλός Εχθρός» (2010), Νιλ Μάρσαλ όχι μόνο δεν καταφέρνει να προσδώσει κάτι τις το παραπάνω από τα υπέροχα προηγούμενα δυο του Ντελ Τόρο, αλλά παραφουσκώνει το στόρι παντρεύοντας παράταιρα στοιχεία με άφθονο ταρατατζούμ.

Μηδενικής ατμόσφαιρας και ύφους η ταινία βυθίζεται αβοήθητη στο έλος του συμβιβασμού και μηδέ Γιοβοβιτς και Αρθούρος του Κάμελοτ καταφέρνουν να την διασώσουν.

Ο δε μικρών διαστάσεων ηθοποιός Ντέιβιντ Χάρμπουρ ως Hellboy προσπαθεί ο άνθρωπος να καλύψει το κενό απουσίας του Ρον Πέρλμαν, ο οποίος, λένε, ότι όταν του προτάθηκε να πρωταγωνιστήσει ξανά στην νέα ταινία, το πρώτο που ρώτησε ήταν: ποιος είναι ο σκηνοθέτης. Μόλις έλαβε την πληροφορία, πως Μεξικανός σκηνοθέτης Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο γιόκ, ο Πέρλμαν αρνήθηκε κατηγορηματικά.    

«Μετά»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 (After)

 

  • Είδος: Ερωτικό
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία : Τζένι Γκέιτζ
  • Με τους: Τζόζεφιν Λάνγκφορντ, Χίρο Φάινς-Τίφιν, Ντίλαν Άρνολντ
  • Διάρκεια: 100’
  • Διανομή: Spentzos Film

Βασισμένο στο διεθνές best seller της Άνα Τοντ, που διαβάστηκε πάνω από 1,6 δισεκατομμύριο αναγνώστες, το «Μετά» είναι αυτό που ονομάζεται φαινόμενο στην κατηγορία των ερωτικών αναγνωσμάτων για τινέιτζερς.

Η πρωτοετής φοιτήτρια Τέσα Γιάνγκ (Τζόζεφιν Λάνγκφορντ- καλή) είναι η αφοσιωμένη κόρη της χωρισμένης μάνας (καμιά αναφορά σε πατέρα) και πιστή στον σχολικό της έρωτα με τον μικρότερό της Νόα (Ντίλαν Άρνολντ)  Η Τέσα ξεκινάει την πρώτη της χρονιά στο κολέγιο με μεγάλες φιλοδοξίες για το μέλλον. Περνάει τις μέρες της συγκεντρωμένη στο πρόγραμμα της και  με ισχυρή προσήλωση στον στόχο  και στα καθήκοντα της.

Ο οργανωμένος και ευπρεπής κόσμος της καταρρέει όταν γνωρίζει τον μυστηριώδη τυπά Χάρντιν Σκοτ (Χίρο Φάινς-Τίφιν – καλός) με τα μπερδεμένα καστανά μάτια του, την αλαζονική, αγγλική προφορά του και τα διάφορα τατουάζ στο σώμα του.

Ο Χάρντιν είναι ο άγριος και σκληρός τύπάκος που διαβάζει Άγγλους ρομαντικούς, έχει άποψη για την φύση του έρωτα και η Τέσα κανονικά θα τον αγνοούσε. Και έτσι έπραξε το κορίτσι, μέχρι που βρέθηκε μόνη της σε μία λίμνη, μαγνητισμένη από την μεθυστική του ενέργεια.

Καθώς η Τέσα βιώνει την πρώτη της επαφή με την ελευθερία, ξεκινάει ένα ταξίδι αυτογνωσίας και σεξουαλικής αφύπνισης που θα την αλλάξει για πάντα. Ο εφηβικός της έρωτας, ο Νόα πηγαίνει στον αγύριστο και η κοπέλα πλάι στον Χάρτιν ανακαλύπτει μία φωνή και ένα εσωτερικό πάθος που δεν ήξερε καν ότι είχε. Συνειδητοποιεί, μάλιστα, ότι υπάρχει η ζωή της πριν τον Χάρντιν και η ζωή της… «Μετά» τον Χάρτιν.

Από την εποχή της εφηβικής, σεξουαλικής ψηλάφησης της αθώας «Γαλάζιας Λίμνης» του 1980 με τον Κρίστοφερ Άτκινς και την Μπρουκ Σίλντς και καπάκι το 1981 με την «Ατέλειωτη Αγάπη» (Endless Love) με τον γόη Μάρτιν Χιούιτ (πάει αυτός εξαφανίστηκε από παντού) και πάλι την εκπάγλου ομορφιάς, την 16χρονη τότε Μπρουκ Σίλντς (πάει κι αυτή), μέχρι σήμερα στον κινηματογραφικό, εφηβικό ρομαντισμό και έρωτα χύθηκε αρκετό δάκρυ στα ρόδινα μάγουλα των εφήβων.

Κάθε γενιά έχει το δικό της σημείο αναφοράς. Το «Μετά» ως βιβλίο της Τοντ (το 2014 που το έγραψε, η συγγραφέας ήταν 25 χρόνων) και στη συνέχεια ως ντεμπούτο σε μεγάλου μήκους ταινία της 50χρονης σκηνοθέτιδας Τζένι Γκέιτς, έρχεται η ιστορία της μυξοπαρθένας για να σηκώσει λάβαρο στην κατηγορία του νεανικού romance. Στο μεταβατικό στάδιο της έφηβης σε νεαρή κοπέλα, ένα μεταβατικό στάδιο που πετυχαίνει την ηρωίδα να είναι η παρθένα που την ξεβγάζει ο «μάγκας» και ο «τσίφτης» σκληρούλης, αλλά ρομαντικός και ευαίσθητος, το «Μετά» δεν διαθέτει ίχνος πρωτοτυπίας, ενώ είναι αυτοκρατορικά βυθισμένο στα κλισέ του είδους.

Μουσικούλες με χιτάκια, ροδαλή ατμόσφαιρα, γνωριμία του πρώτου σαρκικού έρωτα, απογοητεύσεις, φρου φρου και αρώματα σε συννεφάκια δίχως ίχνη προβληματισμού. Δεν διάβασα το βιβλίο της Τοντ, αλλά η ταινία της Γκέιτζ είναι ένα προχειρότατο Άρλεκιν.

Βάζω να ακούσω Ντάιαν Ρος και Λάιονελ Ρίτσι…         

«Με Άλλο Πρόσωπο»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Mug)     

 

  • Είδος: Δράμα
  • Παραγωγή: Πολωνία, (2018)
  • Σκηνοθεσία: Μαλγκορζάτα Σουμόφσκα
  • Με τους: Ματέους Κοσκίκεβιτς, Ανιέσκα Πότσιαντλικ
  • Διάρκεια: 91’
  • Διανομή: Seven Films
  • Διακρίσεις: Aργυρή Άρκτος – Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής 68o Φεστιβάλ Βερολίνου

Ο Γιάτσεκ (Ματέους Κοσκίκεβιτς  – καλός) αγαπά τη χέβι μέταλ μουσική, τον σκύλο και την μνηστή του. Απολαμβάνει τη ζωή και συντηρεί τους γυμνασμένους μυς του δουλεύοντας σε εργοτάξιο, κοντά στο σημείο όπου ανεγείρεται το μεγαλύτερο άγαλμα του Ιησού στον κόσμο (μεγαλύτερο και από αυτό του Ρίο Ντε Τζανέϊρο). Η εκκλησία με τους οβολούς των πιστών επιτηρεί το έργο, που φιλοδοξεί με την περάτωση τού γιγαντιαίου αγάλματος να αυξήσει τον θρησκευτικό τουρισμό και ο τόπος να ευημερήσει.

Η ζωή του Γιάτσεκ  είναι από μόνη της μια δύναμη, καθώς είναι ο ωραίος του χωριού, ο χαμογελαστός και προσηνής νέος που βοηθά φτωχούς, χορεύει έξαλα με την τσαπερδόνα μνηστή του (εργαζόμενη σε μπαρ), τρέχει με τον σκύλο του στην ύπαιθρο, είναι αγαπητός στην οικογένεια του. Ξαφνικά όλα βγαίνουν εκτός τροχιάς όταν ένα ατύχημα στη δουλειά παραμορφώνει ολότελα το πρόσωπο του.

Ο Γιάτσεκ θα γίνει ο πρώτος άνθρωπος στη χώρα που θα υποβληθεί σε μεταμόσχευση προσώπου στην Πολωνία από τους γιατρούς του Κέντρου Ογκολογίας στο Γκλίβιτσε (Gliwice). Μπορεί να έχει γίνει εθνικός ήρωας, καθώς το γεγονός αποκτά τεράστια δημοσιότητα από τα Μ.Μ.Ε. της χώρας,  αλλά ο ίδιος δεν αναγνωρίζει τον εαυτό του στον καθρέφτη και οι άνθρωποι αλλάζουν άρδην την συμπεριφορά τους (ακόμα και η οικογένεια του, εκτός της αδελφής του) απέναντι στον πρώην ωραίο και «μάγκα» Γιάτσεκ, νυν διαφορετικό, φυσιογνωμικά Γιάτσεκ.

Το άγαλμα του Ιησού στο χωριό εν τω μεταξύ μεγαλώνει όλο και περισσότερο.

Από τις μικρού μήκους και τα ντοκιμαντέρ, η βραβευμένη Πολωνή σκηνοθέτις  Μαλγκορζάτα Σουμόφσκα, παρουσιάζει την τρίτη κατά σειρά ταινία της μεγάλου μήκους, «σκαλίζοντας» απαλά την επιδερμίδα του πολωνικού καθολικισμού.

Οικογένεια, ήθη και θρησκευτικότητα συγκρούονται αναίμακτα στην πρόσοψη του γεγονότος της αλλαγής εικόνας ενός νέου ανθρώπου που θαύμαζε η κλειστή κοινωνία του τόπου του, ενώ ο ίδιος, ως άνθρωπος εσωτερικά, παραμένει ο ίδιος.

Η Σουμόφσκα, βασισμένη σε αληθινή ιστορία, επιδερμικά και δίχως νεύρο καταγράφει τα προβλήματα του καθολικισμού στην Πολωνία του 21ου αιώνα και πόσο αυτά επηρεάζουν την κρίση στο ελεγχόμενο «ποίμνιο», καταλήγοντας, όπως θέλει ή ίδια να δώσει, ότι το φαίνεσθαι είναι πιο ισχυρό από το πραγματικό, αληθινό Είναι.

Ως vise versa σε πλοκή και ιστορία (ο άσχημος που μεταμορφώνεται σε ωραίο) υπάρχει η ενδιαφέρουσα ταινία του Γουότερ Χιλ «Ο Ωραίος Τζόνι» (Johnny Handsome – 1989) με τον Μίκι Ρούρκ και την Έλεν Μπάρκιν.

«Ο Γαλαξίας»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(La Voie Lactée  / The Milky Way)

 

  • Είδος: Δράμα, σάτιρα (Σε επανέκδοση με νέες, ψηφιακές αποκατεστημένες κόπιες 2Κ, δίχως περικοπές ή κομμένες σκηνές από την ελληνική λογοκρισία)
  • Παραγωγή: Γαλλία, Δυτική Γερμανία, Ιταλία (1969)
  • Σκηνοθεσία: Λουίς Μπουνιουέλ
  • Με τους: Πολ Φρανκέρ, Λοράν Τερζιέφ, Μισέλ Πικολί
  • Διάρκεια: 91΄
  • Διανομή: Ama Films
  • Προβολή της ταινίας: Μόνο στον κινηματογράφο «Άστυ» – Κοραή 4, Αθήνα.

Δύο ζητιάνοι, ο Πιέρ και ο Ζαν (Πολ Φρανκέρ και Λοράν Τερζιέφ, αντιστοίχως) ακολουθούν τη γνωστή, ισπανική, θρησκευτική πορεία προς τον τάφο του αποστόλου Ιακώβου που βρίσκεται στην πόλη Σαντιάγο ντε Κομποστέλα.

Καθ’ οδόν και με μεταφυσικό ύφος αρχίζει ένα ταξίδι στον χρόνο για να συναντήσουν οι δυο προσκυνητές διάφορες μορφές οι οποίες εκπροσωπούν τις διδασκαλίες της Χριστιανικής πίστης και επεξηγούν ποικίλα δόγματα και αιρέσεις, πάντα με βάση τα έξι μεγάλα καθολικά δόγματα.

Ο αιρετικός, ο αριστερός, ο αναρχικός, ο πολέμιος του καθωσπρεπισμού της λερής αστικής τάξης και της εκκλησιαστικής υποκρισίας, ο υπέροχος ηγέτης του κινηματογραφικού σουρεαλισμού, ο σκηνοθέτης Λουίς Μπουνιουέλ στην πιο αβανγκάρντ ταινία του σε σενάριο δικό του και του συνεργάτη του, από το 1964, τον βραβευμένο με τιμητικό Όσκαρ για την προσφορά του στο σινεμά, Ζαν Κλοντ Καριέρ.

Πρωτοποριακός σε όλα του, τολμηρός, διαχρονικός και διαυγής σε ηλικία 69 χρόνων, ο Ισπανός σκηνοθέτης Λουίς Μπουνιουέλ ακριβώς μετά την «Ωραία της Ημέρας» («Belle de Jour» – 1967) και πριν την «Τριστάνα»(1970), ο ισοπεδωτής και εξορκιστής των ταμπού, φιλμάρει ένα μοναδικό  road movie, να τρέχει βολίδα και με την χριστιανική πίστη στο τιμόνι, ταινία σταθμό στα κινηματογραφικά πράγματα.

Ο «Γαλαξίας» του Μπουνιουέλ απαγορεύτηκε στην Ιταλία με απευθείας εντολή της καθολικής, χριστιανικής έδρας, ενώ στην Ελλάδα η κόπια πετσοκόφτηκε από την εγχώρια λογοκρισία. Κλασική ταινία, ένα αριστούργημα της 7ης Τέχνης, που δεν πρέπει να απουσιάζει από τις σινεφίλ αισθήσεις.

Μια ταινία που ισορροπεί περίτεχνα στο τεντωμένο σχοινί της σοβαρότητας, της σάτιρας και του γνωστού μπουνιουελικού χιούμορ με όλους τους κοινωνικούς, πολιτικούς και θρησκευτικούς μηχανισμούς ξεμπροστιάσματος άψογα λαδωμένους, ακόμα κι αν έχουν περάσει 50 χρόνια από την πρώτη της προβολή.

Η διαχρονικότητα του σημαντικού, Ισπανού σκηνοθέτη είναι εμφανής και όλη ιστορία μοιάζει σαν να μην έχει περάσει ούτε μια μέρα από το 1969. Σε νέες, ψηφιακές αποκατεστημένες κόπιες 2Κ, δίχως περικοπές ή κομμένες σκηνές από την ελληνική λογοκρισία, θα απολαύσετε την προβολή μόνο στον κινηματογράφο «Άστυ». Μην την χάσετε!            

«Νεκρωταφίο Ζώων»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Pet Sematary)    

 

  • Είδος: Τρόμου
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία : των: Κέβιν Κόλς και Ντένις Γουίντμαγιερ
  • Με τους: Τζέισον Κλαρκ, Εϊμι Σάιμετζ, Τζον Λίθγκοου
  • Διάρκεια: 100’
  • Διανομή: Odeon

Ο Δρ. Λούις Κριντ (Τζέισον Κλάρκ) μετά τη μετακόμισή του με τη σύζυγό του Ρέιτσελ (Έιμι Σέιμετζ) και τα δύο μικρά παιδιά τους από τη Βοστώνη στο Μέιν, ανακαλύπτει ένα μυστηριώδη τόπο ταφής κρυμμένο βαθιά μέσα στο δάσος που βρίσκεται δίπλα στο νέο τους σπίτι.

Όταν η τραγωδία χτυπά το κατώφλι του σπιτιού του με τον θάνατο της μικρής κόρης του γιατρού, ο απεγνωσμένος Λούις θα στραφεί στον ασυνήθιστο γείτονά του Τζαντ Κράνταλ (Τζον Λίθγκοου) για να τον οδηγήσει στο απόκοσμο σημείο του νεκροταφείο των ζώων, εκεί που οι ψυχές επιστρέφουν από τον άλλο κόσμο, για να επαναφέρει στην ζωή την νεκρή του κόρη, προκαλώντας μια επικίνδυνη αλυσιδωτή αντίδραση που θα απελευθερώσει ένα άνευ προηγουμένου κακό με τρομακτικές συνέπειες.

Μια δεύτερη κινηματογραφική εκδοχή, εν είδει remake, του σκοτεινού, ομότιτλου μυθιστορήματος του μετρ του τρόμου Στίβεν Κινγκ, γραμμένο το 1983. Απλά, είναι μια δεύτερη αποτυχημένη μεταφορά στην μεγάλη οθόνη του μεταφυσικού «Νεκροταφείου Ζώων», το οποίο με τον ανορθόγραφο τίτλο προσπαθεί, εν πρώτοις, να κερδίσει εντυπώσεις.

Μηδέ ο Τζέισον Κλαρκ, μηδέ ο Τζον Λίθγκοου σώζουν την κατάσταση που βυθίζεται στα κλισέ και στην απουσία ατμόσφαιρας. Στην πρώτη κινηματογραφική εκδοχή του 1989 σε σκηνοθεσία της Μέρι Λάμπερτ, τουλάχιστον, το κινηματογραφικό σενάριο είχε αναλάβει ο ίδιος ο Κινγκ και υπήρχε κάποια καθοδήγηση για να αγγίξει η σκηνοθέτις τον ρυθμό του βιβλίου.

Στην συγκεκριμένη απόπειρα σε σκηνοθεσία των Κέβιν Κόλς και Ντένις Γουίντμαγιερ (σκηνοθετικό δίδυμο ταινιών τρόμου), από ένα σημείο και έπειτα το στόρι βουτάει στο άνευρο παρωχημένο με άστοχα ηχητικά εφέ και απουσία ενδιαφέροντος.

Ελάχιστες είναι, όπως είχαμε αναφέρει παλαιότερα, οι επιτυχημένες μεταφορές βιβλίων του Στίβεν Κινγκ στην μεγάλη οθόνη. Πολυγραφότατος ο Αμερικανός συγγραφέας, έχει δημιουργήσει πια την δική του σχολή τρόμου με πολλούς μαθητές, στο γραπτό του καταφέρνει μοναδικά να μετατρέψει το απλό σε μεγαλειώδες, κάτι που στο σινεμά λίγοι σκηνοθέτες το κατάφεραν.        

«Shazam»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

  • Είδος: Δράση, περιπέτεια DC comics
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Φ. Σάντμπεργκ
  • Με τους: Ζάκαρι Λίβαϊ, Μαρκ Στρονγκ, Άσερ Έιντζελ, Τζακ Ντίλαν Γκρέιζερ, Ντζιμόν Χουνσού, Λοβίνα Γιάβαρι, Μισέλ Μπορθ, Άνταμ Μπρόντι, Μάρτα Μίλανς, Γκρέις Φάλτον
  • Διάρκεια: 132΄
  • Διανομή: Tanweer

Η μαγική λέξη Shazam πρόκειται για τα ακρωνύμια έξι αθάνατων πρεσβυτέρων, όπως αναφέρει η ιστορία του υπερήρωα, δηλαδή: S (Solomon – Σολομών ως προς τη Σοφία), H (Hercules – Ηρακλής ως προς την Δύναμη), A (Atlas – Άτλας ως προς την Αντοχή), Z (Zeus – Ζεύς ως προς την Δύναμη της Ηγεσίας), A (Achilles – Αχιλλέας ως προς το Θάρρος) και M (Mercury – Ερμής ως προς την Ταχύτητα).

Σχεδιασμένος το 1939 για την εκδοτική εταιρεία Φόσετ Κόμιξ ως Κάπτεν Μάρβελ, ήταν το alter ego του ραδιοφωνικού δημοσιογράφου Μπίλι Μπάτσον, ο οποίος το 1953 σταμάτησε να εκδίδεται λόγω της δικαστικής διένεξης με την αντίπαλη Μάρβελ για το όνομα του ήρωα. Ίσως είναι η πιο μπλεγμένη ιστορία χάρτινου ήρωα, που τελικά, κατέληξε ως Σαζάμ και είναι ο 14χρόνος, ορφανός Μπίλι Μπάτσον. Προφέροντας την μαγική λέξη, που του χάρισε υπεραιωνόβιος μάγος Σαζάμ, για να απαλλάξει τον κόσμο από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα, ο έφηβος μεταμορφώνεται αμέσως σε ενήλικα υπερήρωα με υπερφυσικές δυνάμεις, ίδιες με αυτές του Σούπερμαν, αλλά η σκέψη και οι αντιδράσεις του κυβερνώνται από το μυαλό ενός 14χρόνου.

Ο  Ζάκαρι Λίβαϊ, που υποδύεται τον Σαζάμ, κινηματογραφικά αναφερόμενος για τους φανατικούς του είδους, ο πιο σπουδαίος ρόλος του στην μεγάλη οθόνη είναι αυτός του γενναίου ξανθού Φάντραλ, ενός από την πιστή, φιλική τριανδρία του μαρβελικού Θωρ. Όλη η ταινία αφήνεται ελεύθερη στην εφηβική αφασία και με πλήθος αναφορών σε επιτυχημένες ταινίες των eighties, ο Σαζάμ, σε μετρήσιμα μεγέθη της καφρίλας, γέρνει συμπαθητικά και με γούστο στους ώμους του Deadpool.

Σαν καλοφτιαγμένο πέρασμα μοιάζει αυτός ο χάρτινος ήρωας της DC με την δυνατότητα γεφύρωσης του μικρού με αυτό του ενήλικου κοινού. Οι μεγαλύτεροι θα το ευχαριστηθούν αναπνέοντας πλήθος αναφορών εϊτίλας, ενώ οι νεότεροι σε ηλικία θα ανακαλύψουν τον φανταστικό τους, κρυφό όρμο που μεταμορφώνει την θνητή υπόσταση ενός συνηθισμένου πιτσιρικά σε θεϊκό ήρωα έτοιμο να σώσει τον πλανήτη Γη. Ε, όλοι μας κάποτε λίγο ή πολύ το είχαμε φαντασιωθεί.            

Ο ορφανός Μπίλι Μπάτσον (Άσερ Έιντζελ – καλός ο πιτσιρικάς), χάρη στην ευγενική «χορηγία» ενός αρχαίου μάγου (Ντζιμόν Χουνσού), κάθε φορά που φωνάζει τη λέξη «Σαζάμ!» μεταμορφώνεται από 14χρονο έφηβο στον ενήλικα ομώνυμο υπερήρωα (Ζάκαρι Λίβαϊ – καλός).

Ωστόσο, παρά το θεόρατο και γεροδεμένο σώμα του, παραμένει μέσα του ένα παιδί  που, όπως είναι φυσικό, διασκεδάζει με την ενήλικη έκδοση του εαυτού του, κάνοντας ό,τι θα έκανε κάθε έφηβος που θα αποκτούσε υπερδυνάμεις: Κοινώς κάνει φιγούρα και την πλάκα του!

Μπορεί να πετάξει. Βλέπει με ακτίνες Χ. Μπορεί να εξαπολύσει αστραπές από τα χέρια του. Δεν τον πιάνουν οι σφαίρες. Μπορεί, επίσης, να κάνει κοπάνα από το σχολείο. Με τη βοήθεια του ειδήμονα σε υπερηρωικά ζητήματα φίλου του Φρέντι (Τζακ Ντίλαν Γκρέιζερ – η έκπληξη της ταινίας), ο Σαζάμ δοκιμάζει τα όρια των ικανοτήτων του με την ανεμελιά του παιδιού που κρύβει μέσα του.

Στην ανάδοχη οικογένεια που έχει μεταφερθεί, συζώντας με ακόμα τέσσερα ορφανά και με κύριο μέλημα να ανακαλύψει την μητέρα του, που την έχασε σε ένα πανηγύρι όταν ήταν πέντε ετών, ο Μπίλι θα χρειαστεί να μάθει να ελέγχει τις ικανότητες του για να κατατροπώσει τις φονικές δυνάμεις του κακού που βρίσκονται υπό τον απόλυτο έλεγχο του Δρ. Σιβάνα (Μαρκ Στρονγκ – καλός), ο οποίος έχει βάλει στο μάτι τον Σαζάμ, γιατί ο μάγος τον είχε απορρίψει όταν ήταν μικρός.