«Ερωτευμένος με τη Γυναίκα Μου»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Amoureux de ma femme)

 

  • Είδος: Κομεντί
  • Χώρα: Γαλλία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Ντανιέλ Οτέιγ
  • Με τους: Ντανιέλ Οτέιγ, Ζεράρ Ντεπαρντιέ, Σαντρίν Κιμπερλέν, Αντριάνα Ουγκάρτε
  • Διάρκεια: 84’
  • Διανομή: Tanweer

Ο Ντανιέλ (Ντανιέλ Οτέιγ) είναι ακόμα ερωτευμένος με τη γυναίκα του, αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να υποκύπτει στην αχαλίνωτη φαντασία του. Όταν ο φίλος του, ο ηλικιωμένος Πατρίκ (Ζεράρ Ντεπαρντιέ) χώρισε την γυναίκα του και φίλη του ζευγαριού, θέλει να γνωρίσει στον Ντανιέλ το καινούργιο του «απόκτημα», την κατά πολύ νεότερη του και αφοπλιστικά όμορφη σύντροφο του, την Εμά (Αντριάνα Ουγκάρτε – εκθαμβωτική!). Καταφθάνουν για δείπνο και μόλις ο Ντανιέλ μόλις την αντικρίζει πέφτει σε ανελέητο τρανς φαντασιώσεων. Τελικά θα βρεθεί διχασμένος ανάμεσα στη σύζυγο του και στις απαγορευμένες φαντασιώσεις για μια ζωή πλάι στη γοητευτική νεαρή.

Τέταρτη κατά σειρά ταινία που σκηνοθετεί ο διάσημος και συμπαθής κατά άλλα, Γάλλος ηθοποιός Ντανιέλ Οτέιγ. Κωμωδία με κεντρικό πυρήνα την τρελή φαντασίωση των ανδρών ηλικίας sixty something και το ερωτικό παιχνίδι των παρεξηγήσεων. Αβαθές ως συνήθως, επιδερμικό ως γνωστόν σε solo performance τον Οτέιγ, κάτι σαν τον Κώστα Χατζηχρήστο στις δόξες του, που γύρναγε κωμωδίες το βράδυ, μετά το θέατρο, και πληρωνόταν με το μέτρο του φιλμ. Επιβεβαιωνόμαστε επικίνδυνα. Κι αυτή η καλοκαιρινή εβδομάδα το ταινιακό μενού περιλαμβάνει γαλλική κωμωδία του κιλού.

«Mile 22»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

  • Είδος: Δράση Περιπέτεια
  • Χώρα: Η.Π.Α. (2018)
  • Σκηνοθεσία: Πίτερ Μπέργκ
  • Με τους: Μαρκ Γουόλμπεργκ, Λόρεν Κόαν, Ικο Ουβάις, Ρόντα Ράουζι, Τζον Μάλκοβιτς
  • Διάρκεια: 95’
  • Διανομή: Odeon και Audio Visual

Η ταινία ξεκινάει με το ντου της επίλεκτης ομάδας ειδικών αποστολών σε ένα κρησφύγετο της ρωσικής FSB σε ήσυχο αμερικανικό προάστιο. Η επιχείρηση είναι επιτυχημένη, αφού η ομάδα εξολοθρεύει όλους τους Ρώσους πράκτορες που βρίσκονται μέσα μηδενός εξαιρούμένου. Αμέσως μετά ταξιδεύουμε στη νοτιοανατολική Ασία, όπου έχει πάρει μετάθεση ο ευφυής, παιδιόθεν, πράκτορας Τζέιμς Σίλβα (Μαρκ Γουόλμπεργκ – τίποτα παραπάνω από αυτό που βλέπετε) και η σούπερ ομάδα του, της πιο πολύτιμης μονάδας της CIA. Η αποστολή τους είναι να εντοπίσουν την ραδιενεργή σκόνη που χρησιμοποιείται για την κατασκευή βομβών ώστε να εμποδίσουν το επόμενο πιθανό τρομοκρατικό χτύπημα. Ο Λι-Νουρ (Ικο Ουβάις, το νέο αστέρι των πολεμικών τεχνών ντεμπουτάρει σε χολιγουντιανή ταινία), ένας πράκτορας της Ιντοκάρ, καταφθάνει στην Αμερικανική Πρεσβεία με το «δώρο». Κρατάει στα χέρια του έναν κρυπτογραφημένο σκληρό δίσκο που περιέχει όλες τις πληροφορίες που χρειάζονται για την ραδιενεργή σκόνη. Για αντάλλαγμα όμως ζητάει να μεταφερθεί σε ένα ασφαλές σημείο γιατί η ζωή του βρίσκεται σε κίνδυνο. Το όχημα της τελικής διαφυγής του, ένα στρατιωτικό αεροπλάνο περιμένει στο αεροδρόμιο 22 μίλια μακριά από εκεί που βρίσκονται. Μια αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του Λι-Νουρ, αναγκάζει τον Σίλβα και την ομάδα του να ζητήσουν τη βοήθεια της Overwatch, μιας ομάδας-φάντασμα με επικεφαλής τον Μπίσοπ (Τζον Μάλβοβιτς), που θα τους καθοδηγεί από μακριά εποπτεύοντας τα πάντα. Στον δρόμο τους θα βρεθούν εμπόδια που όμοιά τους καμία ομάδα δεν έχει αντιμετωπίσει και θα κάνουν τα 22 μίλια να φαντάζουν ατελείωτα. Θα τους πολεμήσουν ασύμμετροι εχθροί και θα τους κυνηγήσουν σε κάθε σημείο της διαδρομής. Η ομάδα πρέπει να βρεί τον τρόπο να αποφύγει αλλά και να αντιμετωπίσει κάθε βόμβα ή έκρηξη που βρίσκει μπροστά της.

Τέταρτη κατά σειρά συνεργασία του Μαρκ Γουόλμπεργκ με τον πατριώτη της δράσης, τον 54χρονο Νεοϋρκέζο σκηνοθέτη Πίτερ Μπέργκ («Ο Μόνος Επιζών», «Deepwater Horizon», «Η Μέρα των Ηρώων»). Βόμβες, πολυβόλα, εκρήξεις, μπουνίδι, σκοτωμός, πολεμικές τέχνες, τρεχαλητό όλα τα συστατικά που δένουν ίσως την πιο φασαριόζικη ταινία της πενταετίας. Ο  Γουόλμπεργκ πιστός στο ύφος του συγκεκριμένου σινεμά (action hero πιο σκεπτόμενος, ας πούμε), κινείται με άνεση στο θορυβώδες περιβάλλον του Μπεργκ. Το φινάλε δίνει μια κάποια διαφορετική οπτική σε αυτό το πατριωτικό ντελίριο, που εξελίσσεται σε ένα ανθρωποκυνηγητό μιας ώρας περίπου. Η σκηνοθεσία του Μπεργκ μαστόρικη και η παραγωγή πλούσια. Ο Ινδονήσιος Ίκο Ουβάις, αστέρι στην πολεμική τέχνη Πέντσιχ Σιλάτ που ξεκίνησε να την διδάσκεται από τον master παππού του σε ηλικία 10 ετών, κυριολεκτικώς σκίζει. Το Χόλιγουντ θα τον αξιοποιήσει πάραυτα, να είστε σίγουροι. Αν και συμμετέχει ο Τζον Μάλκοβιτς, ο ρόλος του είναι μικρός και εντελώς αδιάφορος. Μια φιγκιουράν κατάσταση, όπως λένε, κάτι σαν ράντισμα ζάχαρης άχνης στο ήδη μπουχτιστικό και φουλ θερμίδες, γνωστό, αμερικάνικο, ταινιακό έδεσμα.   

«Κυρία από Τύχη»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Madame) 

 

  • Είδος: Κομεντί
  • Χώρα: Γαλλία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Αμάντα Σθερς
  • Με τους: Ρόσι Ντε Πάλμα, Χάρβεϊ Καϊτέλ, Τόνι Κολέτ
  • Διάρκεια: 90’
  • Διανομή: Feelgood Entertainment

Η Άν (Τόνι Κολέτ – καλή) και ο Μπομπ (Χάρβεϊ Καϊτέλ) είναι το πάμπλουτο, ζευγάρι Αμερικανών (δεύτερος γάμος για τον Μπομπ) που περνούν την κρίση της ηλικίας, αλλά και κάποια οικονομικά προβληματάκια, διαμένοντας στο Παρίσι. Το ζευγάρι με τις πολλές και σπουδαίες διασυνδέσεις και γνωριμίες για να δώσει εκ νέου σπίθα στον έγγαμο βίο, αλλά και για να πουλήσει έναν πίνακα του Καραβάτζιο ο Μπόμπ, ώστε να συνέλθει κάπως οικονομικά, φτιάχνει ένα κάλεσμα υψηλών προδιαγραφών μετά δείπνου. Ενώ γίνονται οι προετοιμασίες του πραγματικά επικού δείπνου με εκλεπτυσμένους, κοσμοπολίτες προσκεκλημένους, η οικοδέσποινα Άν ανακαλύπτει ξαφνικά, ότι οι παρευρισκόμενοι θα είναι 13. Στον πανικό της επάνω πιέζει την πιστή της οικιακή βοηθό Μαρία (Ρόζι ντε Πάλμα – εντελώς έξω από τα νερά της η μούσα του Αλμοδοβάρ) να μεταμφιεστεί σε μία μυστηριώδη Ισπανίδα αριστοκράτισσα για να καθίσει μαζί τους στο τραπέζι και να αποφευχθεί ο γρουσούζικος αριθμός. Κάτι το άφθονο κρασί, κάτι η χαριτωμένη κουβεντούλα φέρνουν κατά λάθος την Μαρία κοντά σε έναν βουτυράτο, Άγγλο γόη, έμπορο έργων τέχνης, τον Ντέιβιντ (Μάικλ Σμάιλι – καλός), που την ερωτεύεται αθεράπευτα. Ένα ρομάντζο γεννιέται και η Άν θα αναγκαστεί να κυνηγήσει την οικιακή βοηθό σε όλο το Παρίσι, με σκοπό να δώσει ένα τέλος σ΄ αυτή την απρόσμενη ιστορία.

Η Αμαντά Κεφελέκ Μαουρανί, κατά κόσμον Αμαντά Σθερς είναι η σκηνοθέτις της εν λόγω ταινίας, η οποία πριν καταπιαστεί με τον φακό της κάμερας για να «γράψει» στο πανί κινηματογραφικούς χαρακτήρες, έγραφε επιτυχημένες νουβέλες και μυθιστορήματα, για τα οποία μάλιστα, η γαλλική κυβέρνηση διακόσμησε το μπούστο της με το ιπποτικό μετάλλιο των  Τεχνών και των Γραμμάτων, ενώ το πρώτο της έργο  με τον τίτλο: «Le Vieux Juif Blonde» («Ο Ξανθός, Παλαιός Εβραίος», κάπως) διδάσκεται στο Χάρβαρντ. Τα δε βιβλία της έχουν μεταφραστεί σε 14 χώρες. Είναι η δεύτερη κατά σειρά  ταινία της, ενώ η τρίτη ετοιμάζεται στο Ισραήλ με τον τίτλο: «Holy Lands». Μεγάλη γοητεία η κάμερα, ακόμη μεγαλύτερη να διαχειρίζεσαι αστέρες του Χόλιγουντ, όπως τον θρυλικό Καϊτέλ και την απίθανη Κολέτ. Οι περιφερειακοί ήρωες της Σθερς κινούνται ικανοποιητικά στο plot. Εκεί που τα χάνει η σκηνοθέτις είναι στην διαχείριση της πληθωρικής περσόνας Ρόσι Ντε Πάλμα, που το γνωστό ταπεραμέντο της Ισπανίδας φαίνεται κομμάτι ζόρικο. Ενώ η κάμερα είναι επικεντρωμένη πάνω στην Ρόσι, η μοναδική ανεκμετάλλευτη φιγούρα σε όλη την ταινία είναι η ίδια η Ρόσι. Τώρα, εύλογα θα μου πεις, πως δεν είναι όλοι Αλμοδόβαρ, ούτε Γούντι Άλεν. Η άμοιρη Ισπανίδα ηθοποιός βάζει τα δυνατά της, αλλά υπάρχει ένα τεράστιο φρένο στην σκηνοθεσία και στο σενάριο που δεν την αφήνει να απελευθερωθεί και η ταινία γίνεται κάτι προς το φτηνό «Αχ, Αυτή Η Γυναίκα μου». Όχι, η Αλικούλα είναι σαφώς ανώτερη και η μπριόζα Μαρία Κωνσταντάρου στο κείμενο του Τσιφόρου άψογη. Η Ρόσι έχει ξενερίσει εντελώς και ούτε ο Χάρβεϊ, ούτε η Τόνι, ούτε το πλουμιστό, κυριλέ, παραμυθένιο διάκοσμο της ιστορίας διασώζουν την κατάσταση. Τα δε υποτιθέμενα μηνύματα που θέλει να περάσει περί ταξικών διαφορών, ούτε η ίδια η σκηνοθέτις δεν τα πιστεύει. Μπουρλότοοοο, θα φώναζε η Σαπφώ!!!!        

«Ιστορία Έρωτα και Αναρχίας»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Love & Anarchy)

 

  • Είδος: Κοινωνικό – Πολιτικό
  • Χώρα: Ιταλία (1973)
  • Σκηνοθεσία: Λίνα Βερτμίλερ
  • Με τους: Τζιανκάρλο Τζιανίνι, Μαριάντζελα Μελάτο, Ερος Πάνι
  • Διάρκεια: 120’
  • Διανομή: Rosebud 21 – Seven Films
  • Σε επανέκδοση μετά από ψηφιακή αποκατάσταση

Ιταλία, λίγο πριν ξεσπάσει ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Ο Τονίνο (Τζιανκάρλο Τζανίνι), ένα απλό αγροτόπαιδο, μαθαίνει ότι ένας φίλος του εκτελέστηκε από το καθεστώς μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας εναντίον του δικτάτορα Μπενίτο Μουσολίνι. Παρόλο που είναι εντελώς άπειρος και απροετοίμαστος, αποφασίζει να αναλάβει αυτός την ημιτελή αποστολή. Ο Τονίνο αφήνει πίσω την απλή ζωή του και φτάνει σε έναν οίκο ανοχής στη Ρώμη όπου καταστρώνει σχέδια με τη βοήθεια μιας ιερόδουλης (Μαριάντζελα Μελάτο), η οποία επίσης δραστηριοποιείται στο χώρο της αναρχίας. Μέσα σε μια μέρα, ερωτεύεται ένα άλλο κορίτσι του οίκου ανοχής και ζει δύο ευτυχισμένες μέρες μαζί της, πριν έρθει η ώρα της εκτέλεσης του σχεδίου του. Ο έρωτας αυτός, όμως, θα περιπλέξει τα πράγματα.

Γυρισμένο το 1973 και βραβευμένο για την ερμηνεία του Τζιανκάρλο Τζιανίνι στο Φεστιβάλ Καννών, το «Μια Ιστορία Έρωτα και Αναρχίας» ήταν η ταινία που εκτόξευσε την καριέρα της χαρισματικής Λίνας Βερτμίλερ, που είχε διατελέσει βοηθός του Φεντερίκο Φελίνι στην αρχή της καριέρας της. Ορκισμένη αναρχική που είχε γεννηθεί στους κύκλους της ιταλικής αριστοκρατίας, φεμινίστρια, που όμως συχνά εξαγρίωνε τις ομοϊδεάτισσες της με την απεικόνιση της θηλυκής σεξουαλικότητας, πολιτικοποιημένη δημιουργός που δεν δίσταζε να περάσει το εκλεπτυσμένο σχόλιό της μέσα σε κωμικές ιστορίες, η Λίνα Βερτμίλερ και το έργο της είναι γεμάτο αντιθέσεις. Τελικά η Βερτμίλερ (90 χρόνων σήμερα), μία από τις πιο πολιτικοποιημένες φωνές του ευρωπαϊκού σινεμά, έγινε η πρώτη γυναίκα που κέρδισε υποψηφιότητα για Όσκαρ Σκηνοθεσίας για το «Seven Beauties».

«Μη Φέρνεις Λουλούδια»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Le Fidèle)

 

  • Είδος: Ερωτική περιπέτεια
  • Χώρα: Βέλγιο – Γαλλία ( 2017)         
  • Σκηνοθεσία: Μίκαελ Ρ. Ρόσκαμ
  • Με τους: Ματίας Σχούναρτς, Αντέλ Εξαρχόπουλος
  • Διάρκεια: 130’
  • Διανομή: Seven Films

Από την επιθετική και αποκαλυπτική «Μοσχαροκεφαλή» του 2011 στον δρόμο της εξιλέωσης με την «Συγκάλυψη» του 2014 και τώρα στο πυρωμένο στεφάνι του μεγάλου έρωτα με το «Μην Φέρνεις Λουλούδια» του 2017. Τρεις ταινίες για το νέο-noir στιλ του Φλαμανδού σκηνοθέτη Μίκαελ Ρόσκαμ που ψάχνει ακόμα την έξοδο για την προσωπική του κινηματογραφική αποκάλυψη με την μεγάλη ταινία που θα τον μετεωρίσει στον αιθέρα της επιτυχίας. Ο Μίκαελ Ρόσκαμ προσπαθεί καλά, αλλά η μαγική μπέρτα είναι ακόμα κρεμασμένη πίσω από την πόρτα και τον περιμένει. Από τον εξαιρετικό ηθοποιό της «Μοσχαροκεφαλής», τον  Ματίας Σχούναρτς, στον επίσης άφθαστο Τομ Χάρντι «Της Συγκάλυψης» και ξανά στον Ματίας Σχούναρτς στο «Μη Φέρνεις Λουλούδια». Βέλγιο, Αμερική και ξανά πίσω στο Βέλγιο για ανασυγκρότηση και πολύ καλά έκανε. Η ευρωπαϊκή έκφραση στον φακό του με τον θαυμασμό του στο αμερικανικό σινεμά χρειάζεται δουλίτσα, κι αυτή η δουλειά μπορεί άνετα να την συμμαζέψει στην πατρίδα του. Η υποψηφιότητα για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας για την «Μοσχαροκεφαλή», πιθανώς να καθυστέρησε την ορμή του για το μεγάλο κινηματογραφικό του big bang. Ο 46χρονος Ρόσκαμ είναι δυνατός σκηνοθέτης, με φίνο στιλάκι, άποψη και πολλά σημαντικά σημεία στις ταινίες του. Η βιασύνη που τον συμπιέζει να κατακτήσει την καλή θέση στο αμφιθέατρο της 7ης Τέχνης είναι οφθαλμοφανής σε αυτή την ταινία, που όλα γίνονται ταχύτατα, γρήγορα, δίχως ο θεατής να αφομοιώσει την προ τρίλεπτου εξέλιξη της πλοκής. Μια βιάση, μια γρηγοράδα σαν τις εικονίτσες του view master πέφτουν τα θέματα στην τραγική, ιστορία αγάπης δυο νέων ανθρώπων που ερωτεύτηκαν παράφορα. Ένα ανελέητο τροχάδην της Αντέλ Εξαρχόπουλος και του Ματίας Σχούναρτς, ενός πολύ ωραίου, καυτού δίδυμου στον πυρήνα του πιο αντίξοου έρωτα με τα σκοτεινά μυστικά, που δυστυχώς αυτοαναφλέγεται από την σεναριακή συμπίεση. Η ταινία δεν έχει ανάσες πουθενά και μετά το πρώτο δεκαπεντάλεπτο τα γεγονότα αρχίζουν να πέφτουν βροχηδόν, ενώ οι φυσιολογικές χρονικές αποστάσεις τους είναι μήνες, έτη. Όλη η ατμόσφαιρα που κτίζει ο  Μίκαελ Ρόσκαμ, από ένα σημείο και έπειτα, συνθλίβεται κάτω από τα ερείπια του προβλέψιμου για να φτάσουμε στο θλιβερό συμπέρασμα του παρωχημένου μελό.

Όταν ο αντιπρόσωπος αυτοκινήτων Τζίνο, που τον αποκαλούν Τζίτζι, (Ματίας Σχούναρτς – καλός) συναντά τη οδηγό αυτοκινήτων αγώνων Μπενεντίκ, που την φωνάζουν Μπίμπι (Αντέλ Εξαρχόπουλος – καλή) ερωτεύονται με την πρώτη ματιά. Η όμορφη Μπίμπι εργάζεται, παράλληλα και στην οικογενειακή, τεχνική επιχείρηση. Ο γοητευτικός Τζίτζι, ενώ δείχνει φυσιολογικός, μαζί με τους παιδικούς του φίλους αποτελούν μια καλά οργανωμένη συμμορία που ληστεύουν αναίμακτα τράπεζες. Αυτή την δραστηριότητα την κρατάει μυστική από την αγαπημένη του. Μια στραβή σε μια ληστεία φέρνει τα πάνω κάτω και ο Τζίνο αποκαλύπτεται στην Μπίμπι, που εκείνη συνεχίζει να τον αγαπάει ακόμα κι όταν ο Τζίτζι βρίσκεται στην φυλακή. Η προσπάθεια τους για να σώσουν την αγάπη τους έρχεται σε συνεχόμενες συγκρούσεις με γεγονότα που θα ανατρέψουν καθολικά την ζωή τους.

«7 Μέρες στο Έντεμπε»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(7 Days in Entebbe)

 

  • Είδος: Πολιτικό θρίλερ
  • Χώρα: Αγγλία – Η.Π.Α (2018)
  • Σκηνοθεσία: Χοσέ Παντίλα
  • Με τους: Ντάνιελ Μπρουλ, Ρόζαμουντ Πάικ, Εντι Μάρσαν, Μπεν Σνέτζερ
  • Διάρκεια: 107’
  • Διανομή: Spentzos Films

Βασισμένη στα πραγματικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν στο αεροδρόμιο της Ουγκάντα το καλοκαίρι του 1976 και την ισραηλινή επιχείρηση διάσωσης των 246 ομήρων-επιβατών της πτήσης από το Παρίσι προς το Τελ Αβίβ της Air France. Η απελευθέρωση των ομήρων από τους αεροπειρατές, μέλη του ριζοσπαστικού μετώπου για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, όπως ανέφερε ο τότε επικεφαλής των Ειδικών Δυνάμεων και μετέπειτα ισραηλινός υφυπουργός Άμυνας, Ματάι Βιλνάι στην επίσκεψη του στην Αθήνα το 2014, «ήταν μια επιχείρηση ορόσημο για τις Ειδικές Δυνάμεις όλου του κόσμου.» Από τις ανταλλαγές των πυροβολισμών εκείνο το βράδυ της 3ης προς 4ης Ιουλίου 1976 στο αεροδρόμιο Έντεμπε σκοτώνεται ο επικεφαλής των ισραηλινών κομάντο, Γιονατά Νετανιάχου, αδελφός του πρωθυπουργού του ισραηλινού κράτους, Μπενιαμίν Νετανιάχου. Ο Βραζιλιάνος σκηνοθέτης των δυο ταινιών «Οι Επίλεκτοι Ι & ΙΙ» και του remake του «Ρόμποκοπ», Χοσέ Παντίλα προσκαλεί την Ρόζαμουντ Πάικ και τον Ισπανο-Γερμανό ηθοποιό, που έχει περάσει με επιτυχία στο Χόλιγουντ, τον Ντάνιελ Μπρουλ για να υποδυθούν τους δυο βασικούς πρωταγωνιστές- επαναστάτες. Τα δυο αυτά πρόσωπα διεκπεραίωσαν την αεροπειρατεία και την ομηρία των 246, σε μεγάλο ποσοστό Ιουδαίων, επιβατών στο Έντεμπε βάσει του σχεδίου του ριζοσπαστικού μετώπου. Ενώ η κάμερα κοιτάει απευθείας στα μάτια τις θέσεις των μελών της επαναστατικής οργάνωσης, που πολεμάει για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, τελικά η ταινία καταλήγει σε ύμνο για τις επιχειρησιακές κινήσεις των ισραηλινών, ειδικών δυνάμεων. Το παρακλάδι της γερμανικής φράξιας κόκκινος στρατός, γνωστή και ως ομάδα Μπάαντερ-Μάινχοφ, που διεξήγαγε αντάρτικο πόλεων εξολοθρεύτηκε μόλις σε 20 λεπτά από την νυχτερινή έφοδο νυστέρι και τα πυρά των ισραηλινών κομάντος. Ο Παντίλα στεφανώνει νικηφόρα την απόφαση και τον σχεδιασμό της Μοσάντ (κυβέρνηση Ιτζάκ Ράμπιν), εγκλωβισμένος, βέβαια, τόσο από τα πραγματικά γεγονότα, όσο και την σεναριακή αδυναμία του για να πάει παρακάτω ένα τόσο σημαντικό, πολιτικό θέμα (διαμάχη Ισραήλ και Παλαιστίνης), που συγκλόνισε την παγκόσμια κοινή γνώμη την δεκαετία του ‘70. Πέφτει στο υπέδαφος του αυτονόητου και εισπράττει τα συγχαρητήρια. Ξέρετε τώρα τι γίνεται με αυτά τα ευαίσθητα θέματα όταν γίνονται ταινίες, μην αρχίσουμε και τελειωμό δεν θα έχουμε. Οι ερμηνείες της Πάικ και του Μπρουλ αξιοπρεπείς, η αναπαράσταση των γεγονότων πολύ καλή και η απεικόνιση της εποχής υπέροχη και μέχρι εδώ.

Το καλοκαίρι του 1976, το αεροπλάνο της Air France που πραγματοποιούσε δρομολόγιο από το Τλε Αβίβ στο Παρίσι, μέσω Αθήνας, καταλαμβάνεται εν μέσω πτήσης από τέσσερις αεροπειρατές: δύο Παλαιστίνιους και δυο ακραίους Γερμανούς σοσιαλιστές. Όταν το αεροπλάνο εκτρέπεται σε ένα εγκαταλειμμένο τερματικό σταθμό του αεροδρόμιου του Έντεμπε στην Ουγκάντα, όπου ο ανεξέλεγκτος και ανισόρροπος Ίντι Αμίν Ντάντα του καλοδέχεται, οι τρομοκρατημένοι επιβάτες μετατρέπονται σε αντικείμενα διαπραγμάτευσης σε ένα θανάσιμο πολιτικό αδιέξοδο. Καθώς η πιθανότητα να βρεθεί μια διπλωματική λύση καταρρέει, η ισραηλινή κυβέρνηση θέτει σε ενέργεια ένα εξωφρενικό σχέδιο απελευθέρωσης των ομήρων πριν να είναι πολύ αργά.

«Οι Πειρατές της Σομαλίας»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(The Pirates of Somalia)

 

  • Είδος: Βιογραφία – Περιπέτεια
  • Χώρα: Η.Π.Α (2017)
  • Σκηνοθεσία: Μπράιαν Μπάκλεϊ
  • Με τους: Ιβαν Πίτερς, Αλ Πατσίνο, Μπαρκάντ Αμπντί, Μέλανι Γκρίφιθ
  • Διάρκεια: 118’
  • Διανομή: Danaos Films

Η πραγματική ιστορία του νεόκοπου, Καναδού δημοσιογράφου Τζέι Μπάχαντουρ είναι μεγάλη και μικρή συγχρόνως. Είναι μικρή σε χρονική διάρκεια και το ενδιαφέρον της μεγάλο. Με την πετριά της δημοσιογραφίας και αφού έχει ολοκληρώσει τις σπουδές του στα οικονομικά στο πανεπιστήμιο του Τορόντο, ο Μπάχαντουρ ψάχνει το θέμα για να ξεχωρίσει με την μια από το πυκνό μάτσο των εκπροσώπων των Τύπου. Διαβάζοντας και παρακολουθώντας την παγκόσμια ροή των γεγονότων του κάνουν «κλικ» οι πειρατείες των πλοίων που εξελίσσονται στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή του Κόλπου του Άντεν, επεκτείνοντας τις δραστηριότητες τους οι Σομαλοί πειρατές προς τον νότο και τον Ινδικό Ωκεανό. Ο νεαρός δημοσιογράφος το αποφασίζει και ταξιδεύει στην Σομαλία για να αποτυπώσει δημοσιογραφικά αυτό το φαινόμενο. Ο 55χρονος Αμερικανός σκηνοθέτης Μπράιαν Μπάκλεϊ  μεταβιβάζει την ιστορία του Τζέι Μπάχαντουρ στην μεγάλη οθόνη με την μορφή βιογραφικής καταγραφής ως ένα πορτρέτο, τόσο του δημοσιογράφου, όσο και των γεγονότων που βίωσε για να προσεγγίσει την αλήθεια στην χώρα της ανατολικής Αφρικής, βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του δημοσιογράφου (The Pirates of Somalia: Inside Their Hidden World). Η ταινία έχει το ενδιαφέρον της, βασικά, σε ότι μαθαίνουμε από την προσωπική ματιά και τις πληροφορίες που μας δίνει ο ρεπόρτερ. Ο Μπάκλεϊ άλλοτε συρρικνώνει το σενάριο εκεί που χρειαζόταν να το χαλαρώσει, κι άλλοτε πλατειάζει εκεί που έπρεπε να το συμμαζέψει. Η ταινία έχει δημοσιογραφικό νεύρο, έχει και μια κούραση όμως. Τώρα, η αγιοποίηση που προκύπτει από την άποψη του διψασμένου για δόξα και αναγνώριση δημοσιογράφου όσο αφορά το προσκήνιο και το παρασκήνιο των πειρατών είναι ένα θέμα προς συζήτηση.   

Η ιστορία του 24χρονου Τζέι Μπαχάντερ (Έβαν Πίτερς – καλός) ξεκινά το 2008, όταν απόφοιτος του πανεπιστημίου και όπως όλοι νέοι, έτσι κι αυτός, αναζητά το ηλεκτροφόρο κίνητρο για να ξεκινήσει την καριέρα του. Άπειρος ακόμη με μία μεγάλη λίστα από επαγγελματικές απογοητεύσεις, συναντά τυχαία το είδωλό του, τον συντάκτη μύθο της Daily Mail, Σέιμουρ Τόλμπιν (Αλ Πατσίνο – ο Πατσίνο πάντα Πατσίνο θα είναι ακόμα και σε μικρούς ρόλους), ο οποίος τον εμπνέει να κυνηγήσει το ρεπορτάζ της ζωής του. Έτσι, καταστρώνει ένα σχέδιο για να βρεθεί στη Σομαλία και στους πειρατές. Σύντομα θα βρεθεί ανάμεσα τους για να περάσει τους επόμενους έξι μήνες, μαζί τους, μαθαίνοντας βασικά πράγματα, με τη βοήθεια του τοπικού μεταφραστή Αμπντί (Μπαρκάντ Αμπντί – καλός). O Τζέι γοητεύεται από το πέπλο μυστηρίου που καλύπτει τη ζωή στη Σομαλία και αρχίζει να καταγράφει με μία βιντεοκάμερα τη ζωή των πειρατών, ποιοι είναι αυτοί οι άντρες, πώς ζουν και ποιες είναι οι δυνάμεις που τους οδηγούν στο να κουρσεύουν τα εμπορικά πλοία. Το θέμα προχωράει ακόμα παρακάτω, που δεν θα το αποκαλύψω για να το δείτε στην μεγάλη οθόνη. Δηλαδή πως αυτοί οι απλοί ψαράδες αστακών μετασχηματίστηκαν σε φοβερούς πειρατές. Με αυτή την προσωπική επιλογή ο Μπαχάντερ, πληροφοριακά το αναφέρω, εκτός των άλλων σήμερα  ζει στο Ναϊρόμπι της Κένυα.   

«Ο Λαβύρινθος του Πάνα»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Pan’s Labyrinth)

 

  • Είδος: Φαντασίας, Παραμύθι, Τρόμου
  • Χώρα: Μεξικό Ισπανία (2006)
  • Σκηνοθεσία: Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο
  • Με τους: Σέρζι Λοπέζ, Μαριμπέλ Βερντού, Ιβάνα Μπαγκέρο, Νταγκ Τζόουνς
  • Διάρκεια: 119’
  • Διανομή: Weird Wave
  • Διακρίσεις: 3 Όσκαρ (Φωτογραφίας, Σκηνογραφίας, Μακιγιάζ) – 3 βραβεία BAFTA (Ξενόγλωσσης Ταινίας, Κοστουμιών, Μακιγιάζ)

Οι προθέσεις του Μεξικανού σκηνοθέτη εξ΄ αρχής ήταν ξεκάθαρες, όταν σε ηλικία 29 χρόνων, το 1993, συστήνεται ανοικτά στο διεθνές κινηματογραφικό κοινό με την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, το αποκρυφιστικό «Cronos», για να ακολουθήσει τέσσερα χρόνια μετά το «Mimic» και να καταλήξει στην εκπληκτική «Ράχη του Διαβόλου» («El Espinazo del Diablo» – 2001) με ορατό τον χαρακτήρα και την διαλεκτική του στο σινεμά της φαντασίας. Ο δίαυλος επικοινωνίας του Τελ Τόρο με το σκοτεινό παραμύθι (όλα τα σωστά παραμύθια είναι σκοτεινά) ανοίγεται προσεκτικά και αποκτά ένα φανατικό κοινό, διαισθανόμενοι οι θεατές, ότι δεν υπάρχει ρηχότητα, μηδέ επιδερμική καταγραφή στις ιστορίες του. Μέχρι να σφραγίσει το διαβατήριο που τον καθιέρωσε στην παγκόσμια κινηματογραφική σκηνή σκηνοθετεί το δεύτερο μέρος του Μεροβάτη, βρυκολακοσφάχτη της Marvel «Blade II» (2002), αλλά και της μεταφοράς στην μεγάλη οθόνη του κολασμένου «Hellboy» (2004), τέκνο της Dark Horse Comics. Δεν υπάρχει κάτι το φυσιολογικό στις ταινίες του Ντε Τόρο και η συμπάθεια του στο μυσταγωγικό απόκοσμο είναι εμφανής. Από την κινηματογραφική διαλεκτική του οδεύει ολοταχώς για να σκοράρει. Πέντε χρόνια κατασκεύαζε την ταινία, που θα τον αποδεχόντουσαν ασυζητητί, μετά βαΐων και κλάδων ελαίας, ακόμα και οι πιο αφάνταστοι κριτικοί κινηματογράφου, χειροκροτώντας με χέρια και πόδια το δημιούργημά τού Μεξικανού σκηνοθέτη. «Ο Λαβύρινθος του Πάνα» το 2006 είναι η Πιετά του Ντελ Τόρο και όλοι ανεξαιρέτως υποκλίνονται στην σύλληψη και την απόδοση της αλληγορίας με όχημα το σκοτεινό βασίλειο της φαντασία και του παραμυθένιου τρόμου. Το σπαζοκόκαλους σενάριο γραμμένο από τον ίδιο τον σκηνοθέτη, συμμετοχή και στην παραγωγή, η απίθανη, μυητική μουσική του Χαβιέρ Ναβαρέτε (υποψήφια για Όσκαρ), αδειάζουν το ανθρώπινο σώμα από τα μέταλλα και ως γνήσια, μελωδική ξεναγός παραμυθιού το σενάριο σε τοποθετεί στο κέντρο του εφιάλτη σαν νανούρισμα-παγίδα για να το απολαύσεις. Η φωτογραφία του Γκιγιέρμο Ναβάρο (συνεργάτης του Ντελ Τόρο, πριν τον Δανό Νταν Λάουστσεν), θαυματοποιεί κυριολεκτικώς, ξεδιπλώνοντας στο άσπρο πανί κινηματογραφική ζωγραφική με απίστευτες χρωματικές, σηκώνοντας ο καλλιτέχνης ψηλά το Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας  για την δουλειά του. Εν τω μεταξύ ο Πίτερ Τζάκσον εμπιστεύεται στον Τελ Τόρο την σεναρικαή μεταφορά στην μεγάλη οθόνη του βιβλίου του Τόλκιν «Χόμπιτ», που ο Μεξικανός σκηνοθέτης άπλωσε το βιβλίο σε τρεις κινηματογραφικές συνέχειες. Ο Ντελ Τόρο φανερώνει στο κοινό πως το θέμα του σκοτεινού «παραμυθιού», ανεξαρτήτου ηλικίας, είναι πολύ σοβαρή υπόθεση και η θέση δίπλα στον έτερο σπουδαίο παραμυθά της 7ης Τέχνης, τον Τιμ Μπάρτον στρώθηκε για να καθίσει. Το δύσκολο στασίδι του επιβεβαιώνει ό,τι το κέρδισε σπαθάτα με τον «Πορφυρό Λόφο» του 2015, φτάνοντας, τελικά στην περσινή, παραμυθένια παραγωγή «Η Μορφή του Νερού» (2017) των 13 υποψηφιοτήτων Όσκαρ, εκ των οποίων κράτησε τα 4, ανάμεσά του τα κορυφαία, αυτό της Σκηνοθεσίας και της Καλύτερης Ταινίας για το 2017 – 2018. Τα τέρατα στην ζωή είναι παντού, ορατά, έντονα και καθορίζουν την κοινωνική ψυχοσύνθεση με την κτηνωδία και την επιμονή τους ως προς την εξάπλωση του σκότους στην ανθρωπότητα. Το σκοτεινό στοιχείο, που είναι ο αιώνιος αγώνας του για την επικράτηση και τη κυριαρχία του, μετασχηματίζεται σε μυητική διαδρομή φωτός. Και αυτή είναι δύναμη του μετασχηματισμού. Το σκότος να γίνει ο φανός για την ανθρώπινη ισορροπία. Η διαφυγή στον κόσμο των άλλων τεράτων, αυτών της φαντασίας, του εσώτερου κόσμου και η αντιμετώπιση τους, διαμορφώνει την τόλμη, το θάρρος και τις προοπτικές της πιο τολμηρής γνωριμίας, του εαυτού μας, του χαμένου βασιλιά. Η αθωότητα απούσα, και τα γιουνγκιανά, αρχέγονα πρότυπα κατακερματισμένα, έτοιμα όμως προς αποκατάσταση και δράση. Με αρχή το συμβολικό υποσυνείδητο, που είναι ο λαβύρινθος και περίγυρο τα ανθρώπινα ένστικτα, όπως ακριβώς, στους αρχαίους μύθους, η πάλη με το μισό ζωώδες και το μισό ανθρώπινο είναι μοιραία. Ο Σάτυρος εδώ και όχι ο Μινώταυρος, ένας Φαύνος, δηλαδή (το Παν μπήκε στον τίτλο για την πιο εύκολη προσέγγιση του θέματος στους θεατές), υποδεικνύει τον δρόμο της σκληρής μύησης, όπερ και της λύτρωσης. Το οδοιπορικό στα ενδότερα των μύχιων σκέψεων, μοιάζει με απόφαση προσκυνητή για το μεγάλο ταξίδι ζωής. Για το σενάριο του «Λαβύρινθου του Πάνα» έχουμε γράψει ουκ ολίγα στο παρελθόν, και κατά πόσο κορυφαίος και «ψαγμένος» είναι ο Ντελ Τόρο, όπως ακόμα περισσότερα έχουν γραφτεί από την παγκόσμια, κινηματογραφική κάστα. Η ουσία είναι, πως, εάν δεν τον έχεις δει, πρέπει οπωσδήποτε να επισκεφθείς και να βιώσεις τον κόσμο της μικρής Οφέλια για να καταλάβεις την φιλοσοφική, κινηματογραφική διάσταση του Μεξικανού σκηνοθέτη. Αβλεπί και δεν το χάνεις με τίποτα!

Στην πρώιμη φρανκική περίοδο της Ισπανίας, έπειτα από τον εμφύλιο, μόλις το 1944, η μικρή Οφήλια (Ιβάνα Μπακέρο – πολύ καλή), ταξιδεύει με την έγκυο μητέρα της Κάρμεν για να συναντήσουν τον πατριό της, έναν κτηνάνθρωπο στρατιωτικό και φανατικό φρανγκιστή, τον Φαλάντ Βιτάλ (Σέρζι Λοπέζ – πολύ καλός), οποίος καταδιώκει μανιωδώς τον Ισπανό μακίνο που αγωνίζεται ενάντια στο φρανκοκρατικό καθεστώς στην περιοχή. Η μητέρα της Οφήλια αρρωσταίνει συνεχώς και η μικρή  στο εξοχικό περιβάλλον συναντά μια νεράιδα για να την οδηγήσει σε ένα λάκκο στο κέντρο ενός λαβυρίνθου όπου συναντούν τον Φάυνο, που της λέει ότι είναι πριγκίπισσα από ένα βασίλειο στον υπόγειο κόσμο, εκεί που ο πατέρας της την περιμένει. Για να περάσει σε αυτό το βασίλειο πρέπει πρώτα να επιτελέσει τρεις δύσκολες και επικίνδυνες αποστολές. Η υπηρέτρια του σπιτιού, η Μερσέντες (Μαριμπέλ Βερντού – πολύ καλή) γίνεται φίλη της μικρής, η οποία υπηρέτρια είναι η αδελφή ενός από τους αντάρτες και στην πραγματικότητα τους υποστηρίζει. Σε έναν σκοτεινό, σκληρό και βίαιο κόσμο, η Οφήλια ζει τον μαγικό της κόσμο, προσπαθώντας να επιβιώσει και να ολοκληρώσει τις τρεις αποστολές για να ξαναδεί τον πατέρα, βασιλιά της.   

«Για Καλό και Για Κακό»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Ôtez-moi d’ un Doute / Just to Be Sure)  

 

  • Είδος: Κομεντί
  • Χώρα: Γαλλία, Βέλγιο, (2017)
  • Σκηνοθεσία: Καρίν Ταρντιέ
  • Με τους: Φρανσουά Νταμιέν, Σεσίλ Ντε Φρανς, Γκι Μαρσάντ, Αντρέ Βιλμς
  • Διάρκεια: 100’
  • Διανομή: Weird Wave

Πρέπει να είναι βαρύ το τάμα, ίσως πρόκειται για κάτι πέρα από λαμπάδα στο μπόι καμηλοπάρδαλης, ίσως κάτι παραπάνω από δίωρο, γονατιστό περπάτημα μέχρι το τέμπλο για να υπάρχει πάντα μια γαλλική κωμωδία στο θερινό, εβδομαδιαίο, κινηματογραφικό μενού. Το αναφέραμε τις προάλλες πόσο ταυτόσημα είναι, πόσο άρρηκτα συνυπάρχουν το ελληνικό, σινε-καλοκαίρι με τις κωμωδίες εκ Παρισίων. Γράφεις ολόκληρη πραγματεία στο είδος και κρατάς πιστά το σκορ για το πόσες φορές μειδίασες απαλά κατά την διάρκεια της κάθε ταινίας. Μια από τα ίδια είναι και αυτή η παραγωγή: Προβλέψιμη κωμωδία, στο ίδιο και απαράλλαχτο, βαρετό μονοπάτι – μοτίβο σαν να ακολουθεί τυφλά η μια γαλλική κωμωδία την άλλη. Ακόμα και η μανιέρα έχει το όριο και τις σταθερές της και κάπου κάπου ξεπετιέται μια ατίθαση φλογίτσα για να λαμπαδιάσει το πυκνό. Εδώ και χρόνια στο συγκεκριμένο είδος της συμπαθούς Γαλλίας δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Καμιά αυτοθυσία δεν προκύπτει με αποτέλεσμα να δεχόμαστε την απλοϊκότητα σαν μπόλι για να μεταβολιστεί η αδιάκοπη τροφοδοσία του κοπανιστού αέρα.

Τα πάνω κάτω έρχονται στη ζωή του 45χρονου χήρου Εργουάν (Φρανσουά Νταμιέν), που ζει αφοπλίζοντας βόμβες και νάρκες στη γαλλική περιφέρεια, ξεχασμένες από τους πολέμους, όταν μαθαίνει πως ο πατέρας του δεν είναι ο αληθινός του πατέρας. Παρά τη στοργή για τον άντρα που τον μεγάλωσε, ξεκινάει διακριτικά να ανακαλύψει τον βιολογικό του daddy και καταφέρνει να εντοπίσει τον Ζοζέφ (Αντρέ Βιλμς), έναν αξιαγάπητο και άτακτο 70χρονο, που είχε στα νιάτα του ξέφρενο σεξ της μιας νυκτός με την μητέρα τού βομβοεξολοθρευτή Εργουάν. Όταν τα πράγματα φαίνονται να έχουν μπει σε μια σειρά, μια άλλη αναπάντεχη πραγματικότητα χτυπάει την καρδιά του Εργουάν αυτή την φορά με τη μορφή της όμορφης γιατρίνας Ανά (Σεσίλ Ντε Φρανς). Μόνο που η Ανά είναι η κόρη του γερό-Ζοζέφ, ενώ η κόρη του Εργουάν, η Ζουλιέτ (Αλις Ντελοσάν) είναι έγκυος από έναν άνδρα που δεν θέλει να κατονομάσει.

«Έγκλημα στην Αμμοθύελλα»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Los que Αman Οdian / In Love and In Hate)  

 

  • Είδος: Ερωτικό θρίλερ
  • Χώρα: Αργεντινή (2017)
  • Σκηνοθεσία: Αλεχάντρο Μάσι
  • Με τους: Γκιγιέρμο Φραντσέλα, Λουιζιάνα Λοπιλάτο
  • Διάρκεια: 101’
  • Διανομή: Seven Films

Με κέντρο του κύκλου την Αργεντινή ηθοποιό και σύζυγο του διάσημου τραγουδιστή Μάικλ Μπουμπλέ, την Λουιζάνα Λοπιλάτο, ο σκηνοθέτης Αλεχάντρο Μάσι με μακράν θητεία στις τηλεοπτικές σειρές (μόνο δυο ταινίες μεγάλου μήκους) απλώνει το γαϊτανάκι του ανθρώπινου πάθους, των εμμονών και του μίσους, βασισμένο στο βιβλίο «Όποιος Αγαπά Μισεί» (εκδόσεις Αλεξάνδρεια) που συνέγραψαν το 1946 ο Αντόλφο Μπιόι Κασάρες και η Σιλβίνα Οκάμπο. Ένα μείγμα ερώτων, ίντριγκας και μυστηρίου με φόντο το μοναχικό, παραθαλάσσιο ξενοδοχείο και τους δυνατούς ωκεάνιους αέρηδες του Νότιου Ατλαντικού. Άριστη φωτογραφία, απίθανες χρωματικές αποδυναμωμένο σενάριο και σχεδόν επίπεδες ερμηνείες από όλους τους πρωταγωνιστές. Εξόφθαλμες χιτσκοκικές αναφορές και άβολες συγκρίσεις με το μυστήριο της Άγκαθα Κρίστι. Tόσο η απόδοση του σεναρίου για την μεγάλη οθόνη, όσο και η σκηνοθετική στατικότητα βυθίζουν το κινηματογραφικό οικοδόμημα στην κινούμενη άμμο, αφήνοντας μόνο την ενδιαφέρουσα φωτογραφία να τρέξει τον μαραθώνιο του προβλέψιμου, δίχως εκπλήξεις.

Αργεντινή, μέσα της δεκαετίας του ’40. Ο Ενρίκε Ούμπερμαν (Γκιγιέρμο Φραντσέλα) είναι ο μοναχικός, μεσήλικας, εργένης γιατρός, που χρειάζεται επειγόντως διακοπές για να ξεκουραστεί. Επιλέγει να πάει στο ξενοδοχείο της ξαδέρφης του, που βρίσκεται σε μια ερημική παραλία του Νοτίου Ατλαντικού. Για κακή του τύχη, η γυναίκα την οποία ήθελε να ξεχάσει, καθώς τον πλήγωσε ανεπανόρθωτα, βρίσκεται εν αγνοία του στο ίδιο ξενοδοχείο. Πρόκειται για τη Μάρι (Λουιζιάνα Λοπιλάτο), μια εξωστρεφή και όμορφη νεαρή μεταφράστρια, η οποία ξελόγιασε τον γιατρό αλλά διέκοψε την σχέση όταν απλά τον βαρέθηκε. Η Μάρι δεν είναι μόνη της στο ξενοδοχείο. Μαζί της είναι η αδελφή της με τον αρραβωνιαστικό της, ο οποίος τυγχάνει να είναι ένας ακόμα από τους πρώην εραστές της Μάρι. Η ζήλια και το πάθος ξεχειλίζουν στον μικρόκοσμο που δημιουργείται στο ξενοδοχείο έως ότου, μετά από μια έντονη αμμοθύελλα, η Μάρι βρίσκεται νεκρή στο δωμάτιο της. Σε όλους υπάρχει κάποιος λόγος που θα τους οδηγούσε να δολοφονήσουν την Μάρι. Όλοι τους είναι ύποπτοι, καθώς αγαπούσαν και μισούσαν την δολοφονημένη γυναίκα.