fbpx

Συνέντευξη του διεθνούς φήμης κόντρα τενόρου Νίκου Σπανάτη στη Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«…δε θα θεωρούσα τη φωνή μου ως κόντρα τενόρος «θεϊκό δώρο». Είναι, όντως, μια φωνή ασυνήθιστη, με δεξιοτεχνία και ικανότητα, που προκαλεί έκπληξη και ιδιαίτερη εντύπωση, όχι μόνο για τον μυημένο φιλόμουσο θεατή αλλά και για τον αμύητο»

Την Τρίτη 13 Αυγούστου 2019 στην Ερμούπολη της Σύρου, στις 21:00,  το φιλόμουσο κοινό θα έχει την ευκαιρία να απολαύσει μια μοναδική συναυλία μουσικής μπαρόκ στο εμβληματικό και ιστορικό θέατρο Απόλλων (Πρόταση Intownpost.com).

Ο περίφημος κόντρα τενόρος Νίκος Σπανάτης, από τους λίγους που  υπάρχουν σε ολόκληρο τον κόσμο, συμπράττει με την Ορχήστρα Δωματίου του Φεστιβάλ Κυκλάδων απαρτιζόμενη, όπως κάθε χρόνο από διακεκριμένους διεθνείς και Έλληνες καλλιτέχνες, σε ένα πρόγραμμα με αριστουργηματικά φωνητικά και ορχηστρικά έργα της μουσικής μπαρόκ, όπως την πασίγνωστη καντάτα «Widerstehe doch der sünde». Στο τσέμπαλο ο μαέστρος Μιχάλης Παπαπέτρου και στη μουσική διεύθυνση ο δραστήριος μαέστρος Νικόλαος Χαλιάσας.

Ο κόντρα τενόρος Νίκος Σπανάτης έχει εμφανιστεί σε όλα τα μεγάλα λυρικά θέατρα της Ελλάδας, σε διεθνή φεστιβάλ καθώς και σε πόλεις της Ευρώπης συμμετέχοντας σε Art Projects, προσωπικά ρεσιτάλ και συναυλίες μουσικής δωματίου. Συνεργάζεται με την Βελγική καμεράτα Brussels Virtuosi και τον διεθνούς φήμης φλαουτίστα Marc Grauwels και την Εσθονική Glasperlenspiel Sinfonietta, ενώ έχει συμπράξει με την Σουηδική ορχήστρα Δωματίου Musica Vitae και όλες τις ελληνικές ορχήστρες σε ρόλους ρεπερτορίου, υπό τη διεύθυνση των Tiberiu Soare, Γιώργο Πέτρου, Βασίλη Χριστόπουλου, Μίλτου Λογιάδη.

 Έχει αποσπάσει θερμές κριτικές από τον ελληνικό και διεθνή τύπο, που εγκωμίασαν  τη σπάνια φωνή του:

«…η βελούδινη, ηδονικά σκουρόχρωμη, άλτο φωνή του συνομίλησε μαγευτικά με το φλάουτο του Marc Grauwels…» (Εφημερίδα των Συντακτών),

«…O Νίκος Σπανάτης διαθέτει μια κρυστάλλινη φωνή κόντρα τενόρου, την οποία χειρίζεται με ευελιξία, δύναμη και με ευρείες αποχρώσεις….» (EES, Finland).

Ευχαριστούμε πολύ τον κ. Σπανάτη, που βρήκε το χρόνο γι΄ αυτή τη συνομιλία πριν από την πολυαναμενόμενη συναυλία.

Εθνική Λυρική Σκηνή: Photo Απόστολος Μαντζουράνης
Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης: Photo Yannis Gutmann

Αύριο βράδυ θα συμπράξετε με την Ορχήστρα Δωματίου του Φεστιβάλ Κυκλάδων σε μια μοναδική συναυλία μουσικής μπαρόκ στο εμβληματικό και ιστορικό θέατρο Απόλλων στην Ερμούπολη της Σύρου. Τι σημαίνει για σας αυτή βραδιά κ. Σπανάτη.

Αρχικά, είναι μεγάλη η χαρά να εμφανίζομαι για τρίτη φορά στο θέατρο Απόλλων στο πλαίσιο του 15ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κλασικής Μουσικής Κυκλάδων και ακόμα μεγαλύτερη, που συμπράττω με διακεκριμένους καλλιτέχνες από την Ελλάδα και το εξωτερικό, που απαρτίζουν την Ορχήστρα Δωματίου φεστιβάλ Κυκλάδων σε ένα πρόγραμμα μπαρόκ μουσικής.

Μιλήστε μου για το πρόγραμμα αυτής της συναυλίας;

Το πρόγραμμα της συναυλίας περιλαμβάνει φωνητικά και ορχηστρικά έργα της μουσικής μπαρόκ, όπως την γνωστή καντάτα «Widerstehe doch der sünde» (Να αντισταθείς στην αμαρτία) και το κοντσέρτο για βιολί & όμποε σε ρε ελάσσονα (BWV 1060) της πνευματικότητας της μουσικής του Μπαχ, το δημοφιλές και δραματικό «What power art thou» (Το τραγούδι του πάγου) από τον Βασιλιά Αρθούρο του Πέρσελ, τα δεξιοτεχνικά ορχηστρικά κοντσέρτα του Βιβάλντι για βιολί «L’estro armonico» σε λα ελάσσονα και για δύο βιολιά σε λα μείζονα έργο 3, αρ.5, (RV 519), την θριαμβευτική άρια του βασιλιά «Vivi tiranno, io t’ho scampato» (Ζήσε τύραννε εγώ ήμουνα ο γλιτωμός σου) από την όπερα «Ροντελίντα» και την άρια της απόγνωσης του ιππότη Ρινάλδου «Cara sposa, amante cara» (Πολυαγαπημένη νύφη, γλυκειά αγαπημένη) του Χέντελ και το διάσημο και γαλήνιο «Cum dederit» (Όταν χαρίσει ύπνο αναπαύσεως) από το Nisi Dominus του Βιβάλντι.

Στο τσέμπαλο θα είναι ο Μιχάλης Παπαπέτρου και στη μουσική διεύθυνση ο Νικόλαος Χαλιάσας.

Τι απήχηση έχει η μουσική μπαρόκ και η όπερα στην Ελλάδα; Το ελληνικό κοινό

είναι εξοικειωμένο με αυτό το είδος της μουσικής;

Η όπερα στην Ελλάδα πάντοτε είχε ένθερμο κοινό. Αυτό που κάνει εντύπωση είναι η μεγάλη επιτυχία έργων μουσικής μπαρόκ με όργανα εποχής και ειδικά όπερας κάτι που δείχνει ότι το κοινό όχι απλά είναι εξοικειωμένο αλλά ακολουθεί φανατικά

Ποια ήταν τα πρώτα ερεθίσματα για ν’ ασχοληθείτε με τη μουσική; Πότε και πώς καταλάβατε πως σας έχει δοθεί, ως θεϊκό δώρο, αυτή η σπουδαία φωνή

Από μικρή ηλικία αγαπούσα πολύ τη μουσική. Όταν επέστρεφα μετά το σχολείο στο σπίτι μου άκουγα δίσκους βινυλίου του Χαίντελ, που είχε η μεγαλύτερη αδερφή μου. Ο πατέρας μου την ίδια εποχή με παρότρυνε να γίνω μέλος στην Φιλαρμονική του Δήμου και έτσι παρέμεινα για δέκα επτά χρόνια στην Φιλαρμονική παίζοντας τρομπέτα, ενώ παράλληλα σπούδαζα στο Ωδείο πιάνο, τρομπέτα και θεωρητικά.

Στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου είχα την ευκαιρία παράλληλα με τη σπουδή του πιάνου να συμμετέχω και στην χορωδία ως τενόρος. Από εκεί μου δόθηκε η ευκαιρία να μελετήσω περισσότερο τη φωνή μου και να διαπιστώσω πως ο ήχος μου στην υψηλή περιοχή είχε ηχόχρωμα, αρμονικούς και μια δυναμική που θα μπορούσα να καλλιεργήσω και να εξελίξω. Όμως, δε θα θεωρούσα τη φωνή μου ως κόντρα τενόρος «θεϊκό δώρο». Είναι, όντως, μια φωνή ασυνήθιστη, με δεξιοτεχνία και ικανότητα, που προκαλεί έκπληξη και ιδιαίτερη εντύπωση, όχι μόνο για τον μυημένο φιλόμουσο θεατή αλλά και για τον αμύητο.

Η οικογένειά σας είχε σχέση με τη μουσική; Πώς αντιμετώπισε το περιβάλλον σας την απόφασή σας να ασχοληθείτε επαγγελματικά με το λυρικό τραγούδι;

Οι γονείς μου δεν ήταν μουσικοί. Όμως, όπως ανέφερα, είχαν διάθεση να με φέρουν σε επαφή από νωρίς σε μουσικό περιβάλλον. Με τη συνέχεια των σπουδών μου όλα έγιναν τόσο αβίαστα που το περιβάλλον μου με υποστήριξε εγκάρδια.

Είσθε διεθνούς φήμης κόντρα τενόρος και για τους φίλους της όπερας και του λυρικού τραγουδιού δεν χρειάζεστε συστάσεις. Ήταν ανηφορικός ο δρόμος για να φτάσετε ως εδώ;

Επιθυμία κάθε καλλιτέχνη που ανεβαίνει στη σκηνή είναι η αναγνώριση, η καταξίωση και η επιβράβευση εντός και εκτός συνόρων. Ο δρόμος, θα έλεγα, γίνεται μάλλον απολαυστικός, όταν μετά από κάποια ευχάριστη συνεργασία αποκομίζω ουσιαστικές φιλίες, όταν η μουσική υπηρετείται αυτούσια και μόνο με αγάπη και όταν εισπράττω τον έκδηλο ενθουσιασμό των συναδέλφων μου και το χειροκρότημα του κοινού.

Ποια θεωρείτε πως είναι η σημαντικότερη στιγμή της σταδιοδρομίας σας;

Ίσως, όχι η σημαντικότερη αλλά σίγουρα καθοριστική στιγμή της πορείας μου ήταν όταν ως σπουδαστής μονωδίας ακόμα στο Ωδείο και νέος απόφοιτος του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου έκανα το ντεμπούτο μου στο Ηρώδειο στην όπερα «Ερωφίλη» του Νίκου Μαμαγκάκη ως Καρπόφορος και Μαντατοφόρος στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου με την Χορωδία και τη Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ.

Τί εννοεί ο Γερμανός συνθέτης Richard Wagner, όταν λέει: «Ποτέ μην κοιτάτε τα τρομπόνια, παίρνουν θάρρος»;

Στη μεγαλοφυή μουσική του Βάγκνερ τα πνευστά όργανα δημιουργούν συνήθως μια ατμόσφαιρα ηχητικά θριαμβευτικά ανεπανάληπτη και στις μυθολογικές όπερες του κάτι το μεταφυσικό. Έτσι και η ισορροπία της δυναμικής μπορεί να αποβεί μοιραία, εάν ο ήχος των Βαγκνερικών τρομπονιών δεν συγκρατηθεί στην επιθυμητή δυναμική υπό την μπαγκέτα του μαέστρου.

Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2003 Ηρώδειο Νίκος Μαμαγκάκης «Ερωφίλη» (Μαντατοφόρος)
Εθνική Λυρική Σκηνή: Photο Ανδρόνικος Μπαμπάτσικος

«Μελαγχολώ με την αγένεια μερικών άγνωστων ανθρώπων της καθημερινότητα μας, με τη σκέψη κάποιων φίλων που χαθήκαμε λόγω υποχρεώσεων και με κάποιους ανθρώπους που πέρασαν έντονα από τη ζωή μας και απομακρύνθηκαν αθόρυβα»

Η φωτογραφία του Νίκου Σπανάτη είναι του Στέφανου Παπαδόπουλου
Kadriorg Palace: Παλάτι του Τσάρου στο Ταλίν της Εσθονίας
Μέγαρο Μουσικής Αθηνων με Καμεράτα :Photo Akriviadis

Η Ελλάδα σήμερα περνάει εξαιρετικά δύσκολη περίοδο σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο. Πιστεύετε ότι η χώρα μας θα βγει κάποτε από το σκοτάδι στο φως;

Οι περισσότεροι τομείς της κοινωνίας μας επλήγησαν από τη δυσάρεστη περίοδο των προηγούμενων ετών. Όμως τα τελευταία χρόνια η χώρα μας έχει ανακτήσει αισθητά τους ρυθμούς της και ο κόσμος απολαμβάνει τις διακοπές του, τις εξόδους του και έχει διάθεση για δημιουργία. Αυτό δεν είναι φως;

Ποια όπερα ομοιάζει με την κατάσταση που βιώνουμε;

Δεν είχα σκεφτεί ποτέ ποια υπόθεση όπερας θα μπορούσε να ομοιάζει με την κατάσταση της χώρα μας. Και επειδή είμαι αισιόδοξος άνθρωπος δε θα παραλλήλιζα την όλη κατάσταση με μια όπερα της ρομαντικής περιόδου που να αναπαριστά δυσάρεστες σκηνές, όταν μετά από κόπο και επιμονή κατάφερε να βρει τους οικονομικούς και κοινωνικούς της ρυθμούς και να επιβιώσει σε Ευρωπαϊκό επίπεδο.

Θα ταίριαζε μια όπερα της μπαρόκ περιόδου που παρόλο τις δολοπλοκίες, τα μπερδέματα, τις ερωτικές απογοητεύσεις και τις θριαμβευτικές διαθέσεις το τέλος είναι πάντοτε τόσο γλυκό και ευχάριστο.

Νομίζετε ότι η τέχνη επαναπροσδιορίζει ή επισημαίνει προαιώνια και πανανθρώπινα διλήμματα, όπως είναι η ύβρις, ο φόβος;

Εξαρτάται, φυσικά, από το είδος της Τέχνης, αλλά όταν είναι δημιουργική, τότε πραγματικά επαναπροσδιορίζει, που είναι άλλωστε και το ζητούμενο.

Υπάρχει κάτι που μπορεί να σας μελαγχολήσει;

Μελαγχολώ με την αγένεια μερικών άγνωστων ανθρώπων της καθημερινότητα μας, με τη σκέψη κάποιων φίλων που χαθήκαμε λόγω υποχρεώσεων και με κάποιους ανθρώπους που πέρασαν έντονα από τη ζωή μας και απομακρύνθηκαν αθόρυβα.

Ποια φράση από όπερα είναι σε πρώτο πλάνο στο νου σας γιατί πιστεύετε ότι σας ταιριάζει;

Η φράση που τραγουδά ο πρίγκιπας Ορλόφσκυ στη «Νυχτερίδα» του Γιόχαν Στράους

τη στιγμή της πρόποσης «Chacun à son goût!» (Όπως αρέσει στον καθένα!) γιατί παροτρύνει τους καλεσμένους του να πιουν κρασί και να διασκεδάσουν!

Υπάρχουν εποχές που νιώθετε την ανάγκη να περάσετε ένα διάστημα σιωπής;

Είμαι αρκετά δραστήριος στην καθημερινότητα μου και λόγω υποχρεώσεων και λόγω

ρυθμών ζωής υπάρχουν, όντως, στιγμές που θα ήθελα να ξεκουραστώ, όχι όμως να απομονωθώ ή να περάσω κάποιο διάστημα σιωπής.

Από που αντλείτε χαρά στην καθημερινότητά σας;

Μου αρέσει, ιδιαιτέρως, να γυμνάζομαι και να «γράφω» χιλιόμετρα τρέχοντας καθώς τα τελευταία χρόνια ο αθλητισμός έχει γίνει τρόπος ζωής μου. Επίσης, μου δίνει ιδιαίτερη χαρά να ταξιδεύω εντός και εκτός Ελλάδας και να φωτογραφίζω πολλά μέρη απολαμβάνοντας κατόπιν την ομορφιά των τοπιών που επισκέφτηκα.

Μιλήστε μου για τις τελευταίες σας δραστηριότητες και το πρόγραμμά σας στο εγγύς μέλλον.

Την τρέχουσα χρονιά θα παρουσιάσω στο Λονδίνο και στην Αθήνα τον πρώτο προσωπικό μου δίσκο για την αγγλική δισκογραφική εταιρεία «Ravensbury» που έχω συμπράξει με την οργανίστα Ελένη Κεβεντσίδου, σε έργα των Γ. Κουμεντάκη, Α. Περτ, D. Buxtehude, θα εμφανιστώ στο «Ολύμπια Δημοτικό Μουσικό Θέατρο Μαρία Κάλλας» με τη Χορωδία και Οργανικό Σύνολο της Συμφωνικής Ορχήστρας του Δήμου Αθηναίων, στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στην όπερα «Η Πάπισσα Ιωάννα» σε μουσική Γιώργου Βασιλαντωνάκη και σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζά και στον Κύκλο Συναυλιών της ιστορικής εκκλησίας «St. Martin in the Fields» του Λονδίνου με την οργανίστα Ελένη Κεβεντσίδου.

Ελεάνα Βραχάλη, συνέντευξη στη Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«…νομίζω ότι το τρελό παιδί που υπάρχει μέσα μας είναι αυτό που μας ξαναγεννάει απ’ τις στάχτες»

Πόσο συχνά ονειρευόμαστε συντροφιά με ένα τραγούδι… Πόσες φορές μας αγγίζει ένας στίχος, ιδίως όταν η μουσική πηγάζει από την ίδια την ποίηση.

Αυτό συμβαίνει με τους στίχους της Ελεάνας Βραχάλη που ξεσηκώνουν τις ευαίσθητες χορδές μας, ξύνουν τις πληγές μας και αφήνουν μια γλυκόπικρη αίσθηση εντός μας, πολύ θελκτικό.

Η Ελεάνα είναι ένα πολύ γλυκό, τρυφερό και χαρισματικό πλάσμα χαμηλών τόνων, σεμνή και στη βαθύτερη ουσία της εκφράζει σε μεγάλο βαθμό την πορεία της ως μια από τις σπουδαιότερες ποιήτριες της γενιάς της, που τρέφεται από τα σπλάχνα της. Αλίμονο αν της το πεις. Δεν παραδέχεται με τίποτα αυτούς τους χαρακτηρισμούς.

Το όνομά της είναι άρρηκτα δεμένο στο ξεκίνημά της με του Μιχάλη Χατζηγιάννη. Ήταν δεν ήταν 24 χρόνων όταν υπέγραψε 7 τραγούδια στον δίσκο του «Κρυφό φιλί», μπαίνοντας στα βαθιά όπως την προέτρεψε η Λίνα Νικολακοπούλου.

Το Cd έγινε τρεις φορές πλατινένιο, καλύτερος δίσκος στα 2α βραβεία Αρίων και με καλύτερο τραγούδι (Αν μου τηλεφωνούσες) στα 3α Αρίων. Από τότε έχει μια μακρά συνεργασία με το Μιχάλη Χατζηγιάννη, με μεγάλη καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία, και κορύφωση το Cd «Ακατάλληλη σκηνή» το 2004 (τρεις φορές πλατινένιο, καλύτερος ποπ δίσκος και δίσκος της χρονιάς στα 4α Αρίων, και με καλύτερο τραγούδι «Να μείνεις εδώ» στα 5α Αρίων).

To 2010 πραγματοποιήθηκε η απονομή του διπλά πλατινένιου album της Πέγκυς Ζήνα «Ευαίσθητη ή λογική», με τραγούδια που φέρουν την υπογραφή της Ελεάνας Βραχάλη. Από το δίσκο αυτό  τον δίσκο το «Ρώτησα» γίνεται μεγάλη επιτυχία, όπως και το «Δε γλυτώνω» σε ντουέτο της Πέγκυς Ζήνα με τον μοναδικό Δημήτρη Μητροπάνο.

Και βεβαίως, όλο δημιουργεί συνέχεια ενδιαφέρουσες συνεργασίες ως στιχουργός συνεργαζόμενη με τους Γιώργο Νταλάρα, Μπάμπη Στόκα  Τάνια Τσανακλίδου, Δήμητρα Γαλάνη, Ηρώ,  Ελευθερία Αρβανιτάκη,  Άλκηστη Πρωτοψάλτη,  Γλυκερία,  Ελένη Πέτα, Πέγκυ Ζήνα, Γιάννη Πλούταρχο,  Άννα Βίσση,  Γιώργος Σαμπάνη, Έλενα Παπαρίζου,  Δέσποινα Ολυμπίου, Σάκη Ρουβά.

Αγωνίστρια της τέχνης και της ζωής, πριν από λίγο καιρό, η  Ελεάνα Βραχάλη γνωστοποίησε, ότι εδώ και 18 χρόνια ζει με σκλήρυνση κατά πλάκας και μας συντάραξε.

Σήμερα την έχουμε εδώ κοντά μας, στο InTownPost.com, μεγάλη η χαρά μας, με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του νέου της δίσκου  με το Γιώργο Σαμπάνη με τίτλο «Παράξενα Δεμένοι». Καλή επιτυχία ευχόμαστε σε αυτή τη νέα δουλειά!

Η Ελεάνα Βραχάλη με την "Τρούφα"

Στα δεκαεπτά περίπου χρόνια παρουσίας σας στη δισκογραφία μας έχετε προσφέρει μεγάλες συγκινήσεις. Έχουμε δακρύσει, έχουμε πονέσει, βρήκαμε το χαμόγελό μας, ονειρευτήκαμε, αναρωτηθήκαμε για πολλά και εν τέλει νιώσαμε, ότι είσθε η πιο καλή συντροφιά μας και στις χαρές αλλά και στις λύπες μας. Αναρωτιέμαι πόσο δύσκολο είναι κα. Βραχάλη να δημιουργείτε αυτές τις εποχές με την περιρρέουσα μιζέρια;

Προσπαθώ να απομονώνομαι όσο μπορώ και ειδικά τις περιόδους που δουλεύω εντατικά, να μη βλέπω ειδήσεις! Γιατί κάποια πράγματα μού φαίνονται τόσο τρομερά που δε βρίσκω νόημα ούτε στη δημιουργία εκείνη τη στιγμή.

Δεν σας ερωτώ, τι θα γράφατε σε ένα τραγούδι για την Ελλάδα των μνημονίων και της εξαθλίωσης, γιατί τα έχετε πει όλα στο βιβλίο σας «Φυλακή Υψίστης Ασφαλείας», που γέννησε και τόσο υπέροχα τραγούδια. Αλήθεια πιστεύετε, ότι κρατώντας την επαφή μας με το συναίσθημα θα φουσκώσει το ποτάμι και θα αποφύγουμε την ισοπέδωση;

Πιστεύω, αν μη τι άλλο, ότι είναι η μόνη μας ελπίδα, αλλά και ο μόνος δρόμος που αξίζει να διασχίσει κάποιος, σε αυτό το πέρασμα που λέγεται ζωή.

Η μόνη παρηγοριά, για την ώρα είναι  τα ερωτικά τραγούδια όπως έλεγε ο Ναπολέων Ελευθερίου;

Κι ο Χατζιδάκις το πίστευε νομίζω και άλλοι πολλοί. Παρηγοριά ήταν πάντα. 
Η αιώνια παράλληλη οδός.

Επαρκεί νομίζετε η αντοχή των νέων για «να χτίσουν το δικό τους κόσμο με καλύτερα υλικά», όπως τους προέτρεπε ο Ναπολέων Ελευθερίου με τη «Μαλαματένια» Ψυχή»;

Δεν ξέρω αν επαρκεί η αντοχή, αλλά νομίζω ότι η προσπάθεια είναι μονόδρομος. 
«Εγώ ερείπια κουβαλώ,
μα μέσα σου μπορώ,
το μέλλον μου να χτίσω·
να βρω γενναία υλικά,
να αντέξουν μια φορά,
τα όνειρα να ζήσω»,
υπάρχει ένας στίχος από τη «Φυλακή Υψίστης Ασφαλείας» που προαναφέρατε.

Εν τέλει κα. Βραχάλη εξακολουθεί να «είναι επικίνδυνα εδώ»;

Πάντα. Κι ίσως τώρα περισσότερο.

«Τα παιδιά και οι τρελοί κόβουν το Γόρδιο δεσμό που οι ποιητές ξοδεύουν μια ζωή για να λύσουν», υποστηρίζει ο Ζαν Κοκτώ εσείς τι λέτε;

Δεν ξέρω τι κόβουν και τι λύνουν ή δένουν, απλά νομίζω ότι το τρελό παιδί που υπάρχει μέσα μας είναι αυτό που μας ξαναγεννάει απ’ τις στάχτες.

«…Πατρίδα είναι όπου μπορείς να αναπνέεις και να νιώθεις ελεύθερα. Όπου υπάρχει σεβασμός και πολιτισμός.»

Η στιχουργός Ελεάνα Βραχάλη με τον Γιώργο Σαμπάνη
Η Ελεάνα Βραχάλη με τον Γιώργο Σαμπανη και τον Χρήστο Σούμκα

Στο ξεκίνημά σας χτυπήσατε πόρτες;

Όχι, ποτέ δεν χτύπησα πόρτες για να με βοηθήσουν. Οι μόνοι άνθρωποι που πλησίασα ήταν όσοι εκτιμούσα πολύ και τους πλησίασα για να το εκφράσω. Για κανέναν άλλο λόγο.

Έχετε συνεργαστεί με όλους τους σπουδαίους Έλληνες ερμηνευτές χαρίζοντάς τους μεγάλες επιτυχίες. Τι σημαίνει για σας η καταξίωση και πόσο δύσκολος ήταν ο δρόμος για να φθάσετε εκεί;

Δύσκολο να εκφράσω με λόγια την τόση χαρά και την τόση ευγνωμοσύνη. Ειλικρινά. Πέρα από τους καλλιτέχνες με τους οποίους αξιώθηκα να συνεργαστώ, είναι ασύλληπτη η επικοινωνία με τόσους άγνωστους σε εμένα ανθρώπους. Επικοινωνία βαθιά και αληθινή. Νιώθω τυχερή κι ευλογημένη γι’ αυτό. Τόσο που οι όποιες δυσκολίες επισκιάζονται.

Όλα τα τραγούδια σας ήταν τυχερά και με αυτά ξεκινάει όμορφα η μέρα μας. Όταν αποσύρεσθε στον κόσμο της δημιουργίας σας, πώς σκέφτεστε τον κόσμο;

Κάποιες στιγμές όπως είναι, όταν προσπαθώ να τον καταλάβω και κάποιες στιγμές βάζοντάς του τα δικά μου φίλτρα. Γιατί χωρίς σταγόνες αλήθειας, αγάπης, καλοσύνης, ομορφιάς, δεν ξεδιψάς.

Κοινοποιήσατε, ότι ζείτε 18 χρόνια με σκλήρυνση κατά πλάκας και μας συγκλονίσατε. Τι έχετε να πείτε σε αυτούς που πάσχουν από το αυτό νόσημα;

Είναι απίστευτο το πόσα μηνύματα έλαβα μετά από εκείνη τη συνέντευξη. Ο μόνος λόγος που το μοιράστηκα, είναι για να δώσω ένα μήνυμα δύναμης και πίστης και όχι απελπισίας. Είναι πολλοί που νιώθουν απόγνωση. Και πλέον οι ηλικίες όσων νοσούν πέφτουν και οι αριθμοί ανεβαίνουν. Πολλά αυτοάνοσα και ειδικά η σκλήρυνση. Είναι απίστευτο. Αλλά όπως έγραψα και στο βιβλίο μου, όλα είναι στο μυαλό. Θέλει ψυχραιμία κι έναν πολύ καλό γιατρό.

Παραγγελίες ως στιχουργός έχετε δεχτεί πολλές;

Καλώς ή κακώς τις αποφεύγω.

Με ποιους ανθρώπους δυσκολεύεστε να συνεργαστείτε;

Με όσους δεν με αφήνουν ελεύθερη και όπως είπατε προηγουμένως δίνουν παραγγελίες, με όσους δεν καταλαβαίνουν την αλήθεια μου και τι θέλω να πω, με όσους δεν έχουμε κοινή αισθητική.

Βγάζετε χρήματα από το τραγούδι αυτά τα πέτρινα χρόνια;

Είμαι από τους τυχερούς που μπορώ να ζήσω από αυτό ακόμα. Τα πρώτα χρόνια καλύτερα φυσικά. Τώρα η ζωή έγινε επιβίωση. Και στο ίδιο το τραγούδι γενικότερα. Έχω έναν βασικό συνεργάτη τα τελευταία χρόνια, τον Γιώργο Σαμπάνη και νομίζω ότι παροτρύνει ο ένας τον άλλον να «βλέπουμε τα χρώματα σε κάθε πλευρά σκοτεινή», που λέει κι ένα τραγούδι μας πρόσφατο και να πηγαίνουμε κόντρα στα πέτρινα χρόνια όσο μπορούμε.

Η  Λίνα Νικολακοπούλου ήταν αυτή που σας παρότρυνε να κάνετε «τη βουτιά στα βαθιά νερά», όπως η ίδια αναφέρει στον πρόλογο του βιβλίου σας. Τι σημαίνει για σας κα Βραχάλη η συνάντησή σας με τη δημιουργό που άλλαξε το τοπίο της ελληνικής στιχουργικής;

Σημαίνει πολλά περισσότερα από αυτά που μπορώ να πω. Με έκανε και αγάπησα και ξεψάχνισα το ελληνικό τραγούδι γενικότερα. Γιατί στην εφηβεία μου άκουγα κυρίως ξένη μουσική. Αργότερα η Λίνα Νικολακοπούλου και κυρίως η Μαριανίνα Κριεζή, με παρότρυναν πράγματι να κάνω τη βουτιά. 
Είμαι πολύ τυχερή που και οι δύο, καθώς και ο Μάνος Ελευθερίου μετέπειτα, με αγκάλιασαν τόσο γενναιόδωρα. 
Βέβαια αν δεν ήταν η Μαριανίνα, νομίζω ακόμη θα κρατούσα την ανάσα μου. Δεν θα είχα βουτήξει.

Έχετε γνωρίσει τι σημαίνει υποκρισία στον καλλιτεχνικό χώρο;

Και υποκρισία και αχαριστία. Παντού υπάρχει δυστυχώς κι όχι μόνο σε αυτό το χώρο.

Ποια έκπληξη μας επιφυλάσσετε;

Ο νέος δίσκος μας με το Γιώργο Σαμπάνη με τίτλο «Παράξενα Δεμένοι» είναι άρτι αφιχθείς κι είμαστε πολύ χαρούμενοι! Κατά τα άλλα το μόνο που ξέρω είναι ότι «το μέλλον ανήκει στην έκπληξη», που λέει κι η αγαπημένη μου Φωτεινή Τσαλίκογλου.

Τι μήνυμα θα στέλνατε στους νέους, που ετοιμάζονται να πάνε στο εξωτερικό για αναζήτηση καλύτερης τύχης;

 Ό,τι πατρίδα είναι όπου μπορείς να αναπνέεις και να νιώθεις ελεύθερα. Όπου υπάρχει σεβασμός και πολιτισμός.

Αλμπέρτα Τσοπανάκη, συνέντευξη στη Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«… Η ιστορία επαναλαμβάνεται σε κάθε αιώνα, κι αυτό που αλλάζει είναι τα πρόσωπα και η εξέλιξη της τεχνολογίας στην κάθε εποχή. Κατά τα άλλα παραμένει πάντα η ίδια πικρή γεύση για το φθαρτό ον που λέγεται άνθρωπος»

Σε ένα υπέροχο μέρος ανάμεσα στο Μεταξουργείο και στο Γκάζι, στη γειτονιά που οι δρόμοι της έχουν ονόματα φιλοσόφων και ξεχωρίζει για τον πολιτισμικό της χαρακτήρα, εκεί που συναντιέται η Ανατολή με τη Δύση στέγασε πριν χρόνια τα θεατρικά της όνειρα η γνωστή ηθοποιός- σκηνοθέτης και συγγραφέας με ιδιαίτερη πένα, Αλμπέρτα Τσοπανάκη.

Πρόκειται για το θέατρο Παραμυθίας, που σε αυτό τον πραγματικό και τόσο αφόρητο κόσμο είναι το καταφύγιο αλλά και το εφαλτήριό της, που χρησιμοποιεί για  να βγάλει προς τα έξω τη δύναμή της, τις απόψεις της, τις θέσεις της. Η πορεία της δυναμικής καλλιτέχνιδας που αγωνίζεται χρόνια τώρα εμπεριέχει ένα στοιχείο δονκιχωτισμού, με την έννοια, τη στάση της να υπερασπίζεται, κάτω απ’ οποιεσδήποτε συνθήκες, υποθέσεις άσχετες προς το προσωπικό της συμφέρον, κάτι που εισπράττει το θεατρόφιλο κοινό το οποίο και τη στηρίζει.

Η Αλμπέρτα δεν κυνηγάει χίμαιρες και κάθε σαιζόν κάνει δράσεις που συμβάλουν στο να αναδείξουν την προσπάθεια νεώτερων ομότεχνών της. Στο πλαίσιο παρουσίασης και ανάδειξης νέων θεατρικών έργων, θα πραγματοποιήσει στο θέατρο Παραμυθίας (Παραμυθιάς 27 και Mυκάλης, Κεραμεικός) το πρόγραμμα «Θεατρικά Μονόπρακτα», από την Τρίτη 1 Οκτωβρίου, έως και την Τρίτη 8 Οκτωβρίου 2019.

Το πρόγραμμα απευθύνεται σε θεατρικές ομάδες. Οι ενδιαφερόμενες ομάδες μπορούν να δηλώσουν συμμετοχή με νέα άπαιχτα θεατρικά μονόπρακτα νέων ή καταξιωμένων συγγραφέων, με διάρκεια από 5 έως 30 λεπτά και πρέπει να έχουν έτοιμο το θεατρικό τους έργο με επιλογή δικών τους συντελεστών, ηθοποιών. Τα σκηνικά αντικείμενα του χώρου θα πρέπει να είναι πρωτοποριακά-αφαιρετικά και να μην ξεπερνούν τρία  συνολικά αντικείμενα σκηνογραφίας.

Οι αιτήσεις συμμετοχής πρέπει να αποσταλούν έως και 27 Αυγούστου 2019 στο info@paramithias.gr. Γι΄ αυτή την πρωτοβουλία, που υποστηρικτές της είναι η Εταιρία Ελλήνων Σκηνοθετών, η Ένωση Σεναριογράφων Ελλάδος, ο Όμιλος UNESCO Πειραιώς και Νήσων, μιλά σήμερα η κα. Τσοπανάκη στο intownpost.com και για άλλα πολλά, για να ονειρευτούμε μαζί της που το έχουμε τόση ανάγκη.

Το θέατρό σας κα. Τσοπανάκη, το «Παραμυθίας», συνεχίζει να δίνει βήμα σε νέους δημιουργούς. Μετά τα παραμύθια, έρχεται η σειρά των θεατρικών μονόπρακτων. Αυτή είναι και η αλήθεια σας για την υποκριτική που υπηρετείτε με πάθος και συνέπεια. Πού στοχεύετε;

Από την αρχή της ίδρυσής του το Θέατρο Παραμυθίας, ως Πρωτοποριακό και Πειραματικό θέατρο νέων δημιουργών στον χώρο του Θεάτρου, παραμένει πιστό στον στόχο του που είναι να δίνει βήμα σε νέες θεατρικές ομάδες που πειραματίζονται και πρωτοπορούν στο σημερινό θεατρικό γίγνεσθαι. Έτσι, από 1η Οκτωβρίου 2019 έως και 9 Οκτωβρίου 2019 πραγματοποιείται φεστιβάλ θεατρικών μονόπρακτων με έργα νέων δημιουργών, κυρίως Ελλήνων, αλλά και καθιερωμένων συγγραφέων, προκειμένου να προβληθούν νέοι δημιουργοί συγγραφείς, όσο ηθοποιοί, σκηνοθέτες και μουσικοί.

Τα μονόπρακτα θα παρουσιάζονται καθημερινά για ένα 8ήμερο από τις 20:00 ως τις 23:00 στο Θέατρο Παραμυθία, ενώ θα υπάρχει μια αξιόλογη Επιτροπή από ανθρώπους των τεχνών και των γραμμάτων. Παράλληλα τις θεατρικές ομάδες θα βαθμολογεί και το κοινό.

Και μετά το έργο σας «Φράνσις», που ήταν βασισμένο στη ζωή της διάσημης αμερικανίδας ηθοποιού, που έκανε μεγάλη αίσθηση στο θεατρόφιλο κοινό και εγκωμιάστηκε από την κριτική, τι άλλο να περιμένουμε με την εξαιρετική υπογραφή σας;

Από 4 Νοεμβρίου 2019 θα παιχτεί στο Θέατρο Παραμυθίας κάθε Κυριακή ένα νέο θεατρικό μου έργο «Ο Παπαγάλος», το οποίο διαπραγματεύεται με σουρεαλισμό  όλα εκείνα τα στοιχεία της ανθρωπότητας που επαναλαμβάνονται σε κάθε αιώνα και αντικατοπτρίζουν την ματαιότητα, την σκληρότητα του φθαρτού όντος που αποκαλείται άνθρωπος και που επαναλαμβάνει παπαγαλιστί τους ψίθυρους της κοινωνίας που τον έχουν εγκλωβίσει σε κανόνες, σε «πρέπει» μιας λογικής που στην πραγματικότητα του κατατρώει την σάρκα. Όλο αυτό εξελίσσεται μέσα σε ένα τσίρκο με πρωταγωνιστές έναν παπαγάλο που μιλάει και τον κινεί κουκλοπαίκτης, μια παρουσιάστρια και ιδιοκτήτρια του παπαγάλου, ενός τυχοδιώκτη και πανούργου μάνατζερ και ενός ζογκλέρ που τον υποδύεται ένας ραπ τραγουδιστής. Το έργο θα παρουσιάζεται κάθε Κυριακή στις 20:30.

Η βαθιά ύφεση σας επηρέασε κα. Τσοπανάκη;

Επηρέασε νομίζω όλη την ανθρωπότητα. Για άλλη μια φορά μέσα στον αιώνα και μέσα στους αιώνες, έρχονται τα πάνω κάτω, που σημαίνει: φτου κι απ’ την αρχή, μια αναθεώρηση της ανθρωπότητας στο ποιοι αποφασίζουν τελικά για τη μοίρα μας. Ας προσέχαμε! Ας προσέχουμε ποιους ψηφίζουμε και τι είναι αυτό που τελικά ζητάμε από την εξουσία. Πιστεύω ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται σε κάθε αιώνα, κι αυτό που αλλάζει είναι τα πρόσωπα και η εξέλιξη της τεχνολογίας στην κάθε εποχή. Κατά τα άλλα παραμένει πάντα η ίδια πικρή γεύση για το φθαρτό ον που λέγεται άνθρωπος.

Σε παλιότερη συνέντευξή σας έχετε δηλώσει, ότι περάσατε από την κατάσταση της μελαγχολίας. Τι θα συμβουλεύατε τους χιλιάδες Έλληνες που λόγω της κατάστασης έχουν υπερβεί τα όρια της και βρίσκονται στο κατώφλι της κατάθλιψης να κάνουν;

Να ζούνε απλά, να καλύπτουν μονάχα τις πραγματικές τους ανάγκες, να ονειρεύονται περισσότερο και να γελάνε πιο πολύ.

«Ποτέ δεν θα πρυτανεύσει η λογική στον κόσμο αυτό. Πιστεύω, ότι πάντα το μάρμαρο θα το πληρώνουν οι φτωχοί και οι συνταξιούχοι και δεν είμαι απαισιόδοξη, κάθε άλλο. Είμαι πολύ σκεπτόμενη και εξαιρετικά ρεαλίστρια»

Πέρασαν ήδη 23 χρόνια από την ίδρυση του Θεάτρου Παραμυθίας, που είναι η πρώτη πειραματική σκηνή που δημιουργήθηκε στον Κεραμεικό και στις γύρω από αυτόν συνοικίες, συμβάλλοντας ουσιαστικά στη πολιτιστική ανάπτυξη της περιοχής. Όλη αυτή η προσπάθεια σάς στοίχισε σε κόπο, σε χρήμα αλλά ευτυχώς είχατε και τη στήριξη του κοινού για να σταθείτε στα πόδια σας. Αν γύρναγε ο χρόνος πίσω θα ξανακάνατε αυτό το εγχείρημα;΄

Ναι, θα ξαναέκανα ακριβώς τα ίδια. Διότι στην πραγματικότητα όλο αυτό εμπεριέχεται μέσα σε ένα άπιαστο όνειρο κι όσο κυνηγάς το όνειρό σου, τόσο αυτό ξεμακραίνει κι έτσι αναγκάζεσαι να τρέχεις ξοπίσω του λαχανιασμένη. Αυτό όμως σε κάνει να στέκεσαι στα πόδια σου. Διότι χωρίς το όνειρο πιστεύω, ότι απλά ο άνθρωπος μένει μισός.

Τί κρατήσατε από τους δασκάλους σας στη δραματική σχολή;

Την επιμονή τους να βγάλουν μεγάλους ηθοποιούς που θα ερμηνεύσουν μεγάλους ρόλους, δηλαδή στην πραγματικότητα αυτήν την ονειροπόληση που σε ταξιδεύει σε απέραντους κόσμους φαντασίας και ανεκπλήρωτων φαντασιώσεων. Η πραγματικότητα είναι ότι η τέχνη στην Ελλάδα αποτελεί και μόνον χόμπι, πράγμα που δεν διδάσκεται σε καμία δραματική σχολή, καθώς είμαστε μια μικρή χώρα με την πλειοψηφία της, δε, να επιμένει να κάνει καριέρα και να επιβιώσει σε μια χώρα που γέννησε τον πολιτισμό, αλλά που αδυνατεί να τον τροφοδοτήσει. Έχω βαρεθεί να βλέπω ηθοποιούς με πολύ ταλέντο που για να επιβιώσουν δουλεύουν ως γκαρσόνια ή μπεημπισίτερ. Πιστεύω ακράδαντα ότι ένα τεράστιο κεφάλαιο της οικονομίας για την Ελλάδα θα ήταν να επενδύσει επάνω σε αυτό τον ελληνικό θησαυρό που αποτελείται από ταλαντούχους καλλιτέχνες σε ό,τι εμπεριέχει τέχνη. Αλλά δυστυχώς οι αρμόδιοι είναι άνθρωποι χωρίς ιδέες και έμπνευση, βαριούνται φοβερά να ψάξουν και να ασχοληθούν με τους ανθρώπους των τεχνών και των γραμμάτων. Κάπου-κάπου υπάρχουν κάποια φωτεινά διαλείμματα, αλλά το ζήτημα χωλαίνει, καθώς οι καλλιτέχνες αντιμετωπίζονται από την χώρα μας ως παλιάτσοι και επαίτες.

Έχετε μια αξιόλογη πορεία στο θέατρο. Τα τελευταία χρόνια, παρά την κρίση, παρατηρείται μια άνθιση παραστάσεων, προτάσεων και ενδιαφέροντος τόσο των ηθοποιών όσο και των θεατών. Συμμερίζεστε αυτή την άποψη; Και αν ναι, για ποιους λόγους πιστεύετε πως συμβαίνει;

Ναι, συμβαίνει αυτό και, σε κάθε εποχή κρίσης, δώστε στον λαό άρτον και θεάματα.

Η τέχνη της υποκριτικής δε σταμάτα να εξελίσσεται ποτέ και ο ηθοποιός αγωνίζεται για να επιτύχει το στόχο του. Εσάς ποιά ερεθίσματα εμπνέουν δημιουργικά την εξέλιξή σας;

Παρατηρώ τα πάντα γύρω μου πώς συμπεριφέρονται. Τους ανθρώπους κάθε κοινωνικής και οικονομικής τάξης, τα ζώα , τα πουλιά, τα ερπετά, την ζωή κάτω από την θάλασσα, τη φύση, τις πολιτικές εξελίξεις στον κόσμο και γενικά αντλώ ερεθίσματα από όλα αυτά και με το ένστικτο του καλλιτέχνη εμπνέομαι και αναπαράγω την έμπνευσή μου.

Ποιος θεωρείται ότι είναι ο ρόλος του θεάτρου στις δυσκολίες αυτών των καιρών;

Είναι, πιστεύω, να επαναφέρει τον εκτροχιασμένο άνθρωπο στην φυσική του κατάσταση, δηλαδή ότι ένας πολιτισμένος άνθρωπος δεν μπορεί να φέρεται απολίτιστα. Αυτό το ρόλο πιστεύω έχει το θέατρο, να μας επαναφέρει στην πιο εξευγενισμένη φύση του ανθρώπου, όποια είναι αυτή και όπως την αντιλαμβάνεται ο καθένας μας.

Ποια ηρωίδα από το παγκόσμιο δραματολόγιο ονειρεύεστε κάποια μέρα να ζωντανέψετε επί σκηνής;

Την Μπλανς Ντυμπουά στο «Λεωφορείον ο Πόθος», γιατί στέκομαι στη φράση της που πιστεύω ότι είναι μαγική και η μεγαλύτερη αλήθεια στο παγκόσμιο θέατρο. Είναι εκεί που λέει: «εγώ πάντα είχα εμπιστοσύνη στους ξένους».

Οι πρόσφατες εκλογές καταδίκασαν τη Χ.Α. Λέτε κάποτε να πρυτανεύσει η δικαιοσύνη σε αυτό τον τόπο και να μην πληρώνουν πάντα τα μάρμαρο οι φτωχοί και οι συνταξιούχοι;

Ποτέ δεν θα πρυτανεύσει η λογική στον κόσμο αυτό. Πιστεύω, ότι πάντα το μάρμαρο θα το πληρώνουν οι φτωχοί και οι συνταξιούχοι και δεν είμαι απαισιόδοξη, κάθε άλλο. Είμαι πολύ σκεπτόμενη και εξαιρετικά ρεαλίστρια.

Ποια είναι οι ελπίδες σας για το μέλλον;

Οι επιθυμίες όλων μας για το μέλλον της ζωής μας, νομίζω πως θα πρέπει να είναι: «Να έχω όσο γίνεται μια καλή υγεία κι ένα καθαρό μυαλό, να μην επιτίθεμαι στο ανυποψίαστο περιβάλλον, τους φίλους μου, τους συγγενείς μου, τους συνεργάτες μου και στους αθώους ανθρώπους γύρω μου, που δεν φταίνε σε τίποτα να πληρώνουν αυτοί τα απωθημένα της όποιας ανασφάλειάς μου».

Αν μπορούσε να πραγματοποιηθεί μία ευχή σας, ποια θα ήταν αυτή;

Θα ήθελα ο κόσμος να σταματήσει να τρέφεται από τη σάρκα ζωντανών και αθώων ψυχών. Και να δει το αρνάκι και το γουρουνάκι και την αθώα αγελάδα, φιλαράκι τους και παρεΐτσα τους.

Ελένη Ράντου, συνέντευξη στη Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«Στο σανίδι είχα πάντα τόσο άγχος. Μέχρι πρόσφατα τρέμαν τα χέρια μου. Δεν μπορούσα να το διαχειριστώ. Όταν μπήκε και η παραγωγή στο κάδρο, το να παίζω άρχισε να γίνεται λυτρωτικό. Για 2 ώρες κανείς δεν μου ζητάει λεφτά, κανείς δεν προσπαθεί να με ξεγελάσει, να με κοροϊδέψει, τεράστια  ανακούφιση. Ξαφνικά το να παίζεις είναι σαν εκεχειρία σ έναν πόλεμο» 

Η Ελένη Ράντου είναι η ηθοποιός που σε γοητεύει. Έντονη παρουσία στο προσκήνιο του ονείρου, που σημαδεύει καταλυτικά τους ρόλους της. «Ανεπανάληπτη» φωνάζουν οι θεατές που παρακολουθούν τις παραστάσεις της, το έχω ακούσει, γιατί εισπράττουν, ότι η τέχνη της τους κάνει καλύτερους.

Η κα. Ράντου έχει προσφέρει αμέτρητες υπέροχες στιγμές στο κοινό της, που γεμίζει ασφυκτικά το θέατρο «Διάνα». Είναι αυτό που λένε: ηθοποιός που κάνει τη διαφορά και βεβαίως δεν μπορείς να την κατατάξεις σε κατηγορία.

Δυναμική προσωπικότητα, μεθοδική, προσεκτική και πάντα ορμητική υποκριτικά, με φινέτσα , κύρος και λάμψη, στοιχεία που την ξεχωρίζουν για να κάνει αυτή την αξιοζήλευτη καριέρα.

Γεννημένη πρωταγωνίστρια, κι ας μη φαντάστηκε ποτέ τον εαυτό της στο θέατρο, όπως οι πιο πολλοί ομότεχνοί της ευτύχησε να παίξει ό, τι ονειρεύτηκε.

Θιασάρχης, ηθοποιός, μεταφράστρια και σεναριογράφος άνοιξε τα δικά της φτερά και έδωσε παραστάσεις που τις χαρακτηρίζει το πάθος και η ευφυΐα. Γιατί σε κάθε άνοιγμα της  αυλαίας ζυμώνει τη ψυχή της, που εκπέμπει ένα φως , κάτι σαν το διπλό φεγγάρι τον Αύγουστο και κυριαρχεί πάμφωτη επάνω στο θεατρικό σανίδι.

Την ερχόμενη σαιζόν θα τη δούμε και πάλι στο ρόλο της πλούσιας χρεωκοπημένης Νεοϋορκέζας,  «Τζάσμιν» , που μετά τη διάλυση του γάμου της και την οικονομική καταστροφή του άντρα της Αλ (Μάξιμος Μουμούρης) προσπαθεί να ξαναφτιάξει τη ζωή της από την αρχή…

Την ευχαριστώ θερμά, που βρήκε το χρόνο γι΄ αυτή την  συνέντευξη, όπου οι απαντήσεις της την καθιστούν άκρως ενδιαφέρουσα.

Πήρατε αμέσως την έγκριση του Γούντυ Άλεν για να μεταφέρετε επί σκηνής κα. Ράντου το κινηματογραφικό «Blue Jasmine» σε παγκόσμια πρώτη και η θεατρική σας διασκευή τον ενθουσίασε και όχι μόνο. Και μετά το πρώτο χειροκρότημα του δημιουργού ήρθε η σειρά του θεατρόφιλου κοινού, που σας αποθέωσε. Σαράντα χιλιάδες θεατές είδαν την παράστασή σας σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή, που ευτυχώς θα έχει και συνέχεια από τις 11 Οκτωβρίου 2019 έως τις 19 Ιανουαρίου 2020 στο θέατρο «Διάνα», ενώ κατόπιν μεταφέρεται στη Θεσσαλονίκη στο θέατρο Ράδιο Σίτι, γιατί λόγω του αδιαχώρητου που σημειώθηκε, πάρα πολλοί  δεν κατάφεραν να βρουν το πολυπόθητο εισιτήριο. Τι ήταν αυτό που σας γοήτευσε και επιλέξατε να μεταφέρετε στο θεατρικό σανίδι τη συγκεκριμένη ταινία;

Αγαπώ πολύ τα ολοκληρωμένα έργα. Αυτά που δεν αποτυπώνουν ένα στιγμιότυπο. Η Τζάσμιν είναι ολοκληρωμένη εμπειρία. Ένας ολόκληρος κύκλος ζωής. Σε συνθήκη δραματικών αλλαγών στις ζωές των ηρώων. Αυτή η συνθήκη με ενδιαφέρει πολύ. Πώς αντιδρούν οι άνθρωποι , όταν συμβαίνουν δραματικές αλλαγές. Κάπου διάβασα ότι ο επιτυχημένος άνθρωπος στο μέλλον δεν θα είναι ούτε ο πιο έξυπνος, ούτε ο πιο ταλαντούχος. Θα είναι αυτός που προσαρμόζεται στις τεράστιες αλλαγές. Η ανασφάλεια των ανθρώπων μπροστά στις αλλαγές πυροδοτεί πολύ ενδιαφέρουσες  καταστάσεις. Κωμικοτραγικές.  Κι έπειτα για να σου πω και το άλλο, όταν διαλέγω ένα ξένο έργο βάζω πάντα ένα πήχη. Να είναι καλύτερο από κάποιο που θα είχα γράψει εγώ. Η Τζάσμιν είναι. Είναι ευφυές έργο.

Τι συμβολίζει σήμερα η Τζάσμιν, που της δώσατε άλλη πνοή με την υπέροχη ερμηνεία σας;

Δεν ξέρω αν συμβολίζει κάτι. Αναζήτηση είναι. Πάντα αναζητώ μέσα απ τα έργα μια αλήθεια που θα με βοηθήσει να εξηγήσω το μικρό μου σύμπαν. Πολλές φορές κατανοώ από την απάντηση την ερώτηση που με βασανίζει. Δεν είναι πάντα πολύ συνειδητή επιλογή. Όταν όμως συναντηθώ με κάτι που με αγγίζει βαθιά τότε ο έρωτας είναι ακαριαίος. Έτσι έγινε και με τη Τζάσμιν. Η ταυτότητα της είναι αποτέλεσμα ενός παρελθόντος που δεν υφίσταται πλέον. Αν επιτρέψεις την ταυτότητα σου να την διαμορφώνουν εξωτερικοί μόνο παράγοντες – η βοήθεια των ξένων- όταν η εξωτερική συνθήκη αλλάζει τότε είσαι έρημος. Την ερημιά που νοιώθουμε όταν χάνουμε τα δεδομένα μας νομίζω ότι ερευνώ.

Το έργο  αγγίζει φλέγοντα ζητήματα της εποχής μας, όπως το χρήμα, που εύστοχα έχετε σχολιάσει, «βγάζει τον σκοτεινό εαυτό μας και όχι μόνο στους πλούσιους: γεννά μεγάλο κανιβαλισμό και στους φτωχούς». Ο Όσκαρ Ουάιλντ σε ένα απόφθεγμά του αναφέρει σχετικά: «Όταν ήμουν νέος, νόμιζα ότι το χρήμα είναι το πιο σπουδαίο πράγμα στη ζωή. Τώρα που είμαι γέρος, το ξέρω». Εσείς τι λέτε κα. Ράντου;

Ο πολιτισμός μας, από τότε που επιβλήθηκε το χρήμα, έγινε τόσο χρηματοκεντρικός, καθόρισε αξίες, ήθη, συμπεριφορές, αισθητικές. Το χρήμα και η ζωή που υπόσχεται είναι ο σύγχρονος δαίμονας μας. Ο καθένας αναμετριέται μαζί του με το δικό του τρόπο. Ως καλλιτέχνη με ενδιαφέρει πολύ η ανθρώπινη σαγήνη που προκαλεί. Έχω σχέση αγάπης-μίσους μαζί του. Σιχαίνομαι την εξάρτηση απ αυτό, την εκμετάλλευση που δημιουργεί και αγαπώ τις δυνατότητες που δίνει. Θέλει πολύ σοφούς ανθρώπους η διαχείρισή του. Και δυστυχώς η ανθρώπινη φύση μόνο για τη σοφία της δε φημίζεται.

Αν και θα ήσασταν περιζήτητη κα. Ράντου στη λεγόμενη πρώτη εθνική του θεάτρου αποφασίσατε να πάρετε το ρίσκο της επιχείρησης σε μια αγορά, που έχει γονατίσει μέσα στη βαθιά ύφεση. Τι σας δημιουργεί αυτή η ευθύνη;

Η αναπηρία μου να υπηρετήσω κάτι που δεν θα μου αρέσει. Να περιμένω τη πρόταση κάποιου άλλου. Η παραγωγή μου έδωσε την πολυτέλεια να κάνω στο θέατρο μόνο αυτό που αγαπώ. Το τίμημα είναι τεράστιο αλλά με τα χρόνια νοιώθω ότι άξιζε τον κόπο. Έπειτα υπάρχει κι ένας άλλος λόγος. Στο σανίδι είχα πάντα τόσο άγχος. Μέχρι πρόσφατα τρέμαν τα χέρια μου. Δεν μπορούσα να το διαχειριστώ. Όταν μπήκε και η παραγωγή στο κάδρο, το να παίζω άρχισε να γίνεται λυτρωτικό. Για 2 ώρες κανείς δεν μου ζητάει λεφτά, κανείς δεν προσπαθεί να με ξεγελάσει, να με κοροϊδέψει….. τεράστια  ανακούφιση. Ξαφνικά το να παίζεις είναι σαν εκεχειρία σ έναν πόλεμο.

«Νομίζω, πως θα οδηγηθούμε σε μια τεράστια ψαλίδα μεταξύ εχόντων και μη. Εμείς εδώ στην Ελλάδα για πολλά χρόνια συντρώγαμε όλοι στο ίδιο τραπέζι . Αυτό θα αλλάξει οριστικά νομίζω. Και αυτό θα διαμορφώσει δυο τόσο διαφορετικές πραγματικότητες  που φοβάμαι ότι η μια δεν θα μπορεί να επικοινωνήσει με την άλλη»

Μοιραστείτε μαζί μας μία στιγμή πάνω στην πορεία των 18 χρόνων ως ηθοποιός, μεταφράστρια, σεναριογράφος και θιασάρχης, που σας σημάδεψε ανεξίτηλα.

Η μέρα μετά την κηδεία του πατέρα μου που έπρεπε να παίξω. Ήταν σε μια επιθεώρηση- πρώτη και τελευταία φορά που δοκίμαζα το είδος- είχα ένα κείμενο που δεν μου άρεσε, δεν νομίζω ότι το υπηρετούσα και καλά.  Ήταν ένα βάσανο και για μένα και για το κοινό. Εκείνη λοιπόν την ημέρα, για κάποιο λόγο που ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω, ο κόσμος άρχισε να γελάει, να χειροκροτεί, να γίνεται χαμός… βγήκαν όλοι οι ηθοποιοί από τα καμαρίνια. Ούτε κι εγώ ξέρω τι είχε γίνει.

Πως κρίνετε την ελληνική θεατρική πραγματικότητα;

Νομίζω αυτή η καινούρια γενιά ψάχνει να βρει τη δική της ταυτότητα. Κι αυτό έχει πολύ ενδιαφέρον. Πάντα η ελληνική θεατρική αγορά στηριζόταν στα δάνεια απ έξω. Τι γίνεται έξω να το κάνουμε κι εμείς. Τώρα βλέπω μια τάση μεγαλύτερης εσωστρέφειας. Ίσως και μια τάση μεγαλύτερης μοναξιάς. Οι δε ηθοποιοί, λόγω της έλλειψης σπουδαίων σκηνοθετών τείνουν να γίνουν άνθρωποι ορχήστρα. Δεν ξέρω που θα βγάλει αλλά το θέατρο έχει πάντα τη μαγική ικανότητα να επιβιώνει.

Βλέποντας σας στο «Κωνσταντίνου και Ελένης» και σε άλλες τηλεοπτικές σειρές, που έκαναν μεγάλη επιτυχία και επαναλαμβάνονται , μπορεί να μην έχετε αλλάξει εξωτερικά, εσωτερικά όμως;

Ουουου!!!!!!!!!! 20 χρόνια μετά αν δεν είχα αλλάξει κάτι δεν θα πήγαινε καλά. Νομίζω ότι τότε νόμιζα ότι ήξερα πολύ περισσότερα πράγματα, ήμουν σίγουρη. Τώρα νοιώθω, ότι τελικά ελάχιστα πράγματα γνωρίζουμε. Είμαι σίγουρη για πολύ λιγότερα.

Είσαστε πάντα σε ετοιμότητα να αντιληφθείτε και να δράσετε αλλά είσθε και μια απίστευτη περίπτωση υπομονής και δύναμης κα. Ράντου. Σε όλα αυτά οφείλεται η  ευτυχισμένη οικογένεια που δημιουργήσατε με τον μεγάλο ρόκερ Βασίλη Παπακωνσταντίνου;

Είναι ένας τεράστιος αγώνας η ζωή. Έχω φάει πολλές κατραπακιές. Αλλά έχω ξανασηκωθεί. Και ναι. Το σταθερό οικογενειακό περιβάλλον μου έχει δώσει περισσότερη ισορροπία από όση μου χει πάρει.

Η κόρη σας, η υπέροχη Νικολέτα, 23 χρονών σήμερα, ακολουθεί το δρόμο της ζωγραφικής και όπως φημολογείται έχει ταλέντο. Πως έχει φιλοτεχνήσει «τον παράδεισο που θα μας βάλει μέσα»;

Είμαι μεγάλη θαυμάστρια της τέχνης της. Είναι τόσο δύσκολο αυτό που κάνει. Τόσο προσωπικό. Τόσο βαθύ. Και συγχρόνως τόσο καθηλωτικό. Είναι τόσο αφοσιωμένη στην τέχνη της…. Πολλές φορές νοιώθω πολύ λίγη απέναντι της.

Εδώ και μία 10ετία  στην Ελλάδα βιώνουμε  μια κρίση που δεν γνωρίζουμε αν κάποτε θα ξεσπάσει. Οι κυβερνώντες μιλάνε για ανάπτυξη κι όμως ακόμα υπάρχουν συμπολίτες μας που ψάχνουν την τροφή τους στους κάδους απορριμμάτων. Πού νομίζετε ότι θα μας βγάλει αυτή κατάσταση;

Νομίζω, πως θα οδηγηθούμε σε μια τεράστια ψαλίδα μεταξύ εχόντων και μη. Εμείς εδώ στην Ελλάδα για πολλά χρόνια συντρώγαμε όλοι στο ίδιο τραπέζι . Αυτό θα αλλάξει οριστικά νομίζω. Και αυτό θα διαμορφώσει δυο τόσο διαφορετικές πραγματικότητες  που φοβάμαι ότι η μια δεν θα μπορεί να επικοινωνήσει με την άλλη. Εκεί κάπου αν δεν γίνει κάποιος πόλεμος , μπορεί να γίνει και κάποια  εξέγερση. Πριν από την απόλυτη εξαθλίωση όμως δεν βλέπω να κουνιέται τίποτα. Κι εμείς τώρα είμαστε στο πριν. Ο κόσμος είναι σα να έχει πάρει χάπια καταστολής. Σα να μη βρίσκει καμία διαφυγή. Ξέρει τι έρχεται και κάθεται απλά και το περιμένει.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την συγκλονιστική ερμηνεία σας στην παράσταση του έργου «Για μια Ανάσα» που ανεβάσατε στο Διάνα το 2016 μιλούσε για την κατάρρευση της Ευρώπης και για τα αδιέξοδα του δυτικού ανθρώπου. Θα τα καταφέρουμε νομίζετε κάποτε να βγούμε από αυτό τον τυφλό δρόμο;

Θέλει πολύ δρόμο, δυστυχώς. Η ανθρώπινη αντίδραση δεν έχει τους ρυθμούς της τεχνολογίας. Κι εμείς ακόμα δεν έχουμε κάνει τόση δουλειά με τον εαυτό μας. Είμαστε ανεκπαίδευτοι για τόσο μεγάλες προκλήσεις. Όταν είναι να παρθούν σημαντικές αποφάσεις κοιτάζει ο καθένας το μικροσυμφέρον του. Αδυνατούμε να δούμε όλη την εικόνα.

Τα όνειρα της γενιάς σας και της κάθε γενιάς και ο αγώνας για ένα καλύτερο μέλλον θα πιάσουν κάποτε τόπο;

Τα όνειρα είναι για να βάζουν ένα υψηλό πήχη. Σπάνια πραγματοποιούνται. Αυτό που με ανησυχεί είναι ότι ο πήχης έχει κατέβει πολύ χαμηλά. Μεταπολεμικά θα είμαστε η πρώτη γενιά που παραδίδει στα παιδιά της χειρότερη κατάσταση από αυτή που παρέλαβε. Μεγαλύτερη ανασφάλεια, περισσότερα αδιέξοδα…

Ως βαθιά πολιτικοποιημένη καλλιτέχνης, τι έχετε να πείτε για τη νέα βουλή που διαμορφώθηκε μετά τις εκλογές της 7ης Ιουλίου;

Χαίρομαι που έφυγε η χρυσή αυγή από τη βουλή. Ήταν μια κακιά στιγμή μας. Από την άλλη σκέφτομαι πως αν δεν είχε μπει στη βουλή ίσως να μην είχε αποκαλυφθεί. Ίσως ήταν για καλό που αυτές οι συμπεριφορές είχαν και πρόσωπο. Και εικόνα.

Πόση αλήθεια κρύβει η ατάκα του Γούντυ Αλεν «Το ταλέντο είναι θέμα τύχης. Το σημαντικό πράγμα στην ζωή είναι το κουράγιο»;

Το ταλέντο είναι και θέμα δουλειάς. Όχι μόνο τύχης. Αλλά για το κουράγιο συμφωνώ απόλυτα!!!

Και η άποψή που πέρασε ο σκηνοθέτης μέσα από το «Νευρικό εραστή»: «Στη ζωή υπάρχουν οι φριχτοί και οι αξιολύπητοι. Οι φριχτοί είναι οι αβοήθητες περιπτώσεις, ξέρεις, οι τυφλοί, οι ανάπηροι. Δεν ξέρω πως τα καταφέρνουν στη ζωή, είναι απίστευτο. Οι αξιολύπητοι είναι όλοι οι υπόλοιποι. Οπότε πρέπει να είσαι ευγνώμων αν είσαι αξιολύπητος» τί σας λέει;

Νομίζω ότι κάτι άλλο θέλει να πει ο ποιητής. Είναι τόσο τραγική με ένα τρόπο η μοίρα όλων μας, ώστε το να κομπάζουμε ότι ανήκουμε στους προνομιούχους είναι ύβρις.

Ποιο είναι το δικό σας «moto»;

Έχω αλλάξει πολλά στην πορεία τόσων χρόνων. Πρώτα ήταν, το αφήστε με να κάνω τη δουλειά μου, μετά το, αν δεν έχεις νύχια να ξυστείς μην περιμένεις να σε ξύσουν άλλοι. Μετά τα μνημόνια είναι, το έν οίδα ότι ουδέν οίδα.

Και μετά τη Τζάσμιν, τι κα. Ράντου;

Θέλω να ξανακάτσω να γράψω. Μετά τον Κατάδικο μου δεν έχω βρει το χρόνο να στρωθώ. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι γίνεται γύρω μου. Δεν μπορούσα να αποτυπώσω τίποτα. Τώρα που έχει καταλαγιάσει κάπως η μπόρα θέλω να ξαναστρωθώ και να αρχίσω τα ατέλειωτα ξενύχτια μας αναζητώντας το – μετά-. Μετά τον Κατάδικο μου, μετά απ όλα όσα έχουμε περάσει δε μ’ αρέσει να κοιτάω άλλο το πριν. Έχω ανάγκη το μετά.

Λεωνίδας Μαριδάκης, συνέντευξη στην Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

markella_ch@windowslive.com

«Την έμπνευσή μου την αντλώ ακριβώς από την ίδια τη χαρά, το φως και την αισιοδοξία. Η ύπαρξη είναι πολύ δύσκολο πράγμα, αλλά αυτές οι ποιότητες της δίνουν θετικό πρόσημο»

Από μικρό παιδί ακόμα, το καλοκαίρι αποτελούσε για μένα την ύψιστη ευτυχία.

Τα δικά μου χαμόγελα αυτή την όμορφη εποχή του χρόνου ήταν πάντα λιγάκι πιο πλατιά, το βλέμμα των περαστικών μου έμοιαζε πιο φωτεινό και η διάθεση για δημιουργία και υπέροχα πράγματα «σκαρφάλωνε» στα πιο απρόσμενα ύψη.

Το καλοκαίρι, άλλωστε, όλα μοιάζουν ομορφότερα.

Και είναι πολύ ενδιαφέρον όταν, κάθε θέρος που περνάει, έχεις και κάτι θεσπέσιο να ανακαλύψεις.

Μια ενδιαφέρουσα «ανακάλυψη» που μου «κέντρισε» το ενδιαφέρον φέτος το καλοκαίρι. Ένα τραγούδι με τον τίτλο: «Αστυπάλαια».

Ο ασυμβίβαστος και ανατρεπτικός Χανιώτης τραγουδοποιός, Λεωνίδας Μαριδάκης, μετρά ήδη αρκετά χρόνια στον χώρο, αφού, όσο θυμάται τον εαυτό του, δραστηριοποιείται επιτυχώς με τη μεγάλη του αγάπη, τη μουσική.

Γιός της γνωστής ηθοποιού και καλλιτέχνιδας, Μαρινέλλας Βλαχάκη, ο ίδιος μοιάζει να επιλέγει προσεκτικά τα τραγουδιστικά του βήματα, διαλέγοντας πάντα την απλότητα και την ουσία, παρέα με την κιθάρα του.

Έχοντας ήδη τρεις ολοκληρωμένες δουλειές στο ενεργητικό του, ο Λεωνίδας χαράσσει επιτυχημένα τη δική του, μοναδική πορεία, στην αχανή «πεδιάδα» της Ελληνικής, μουσικής βιομηχανίας. Ο τελευταίος του δίσκος, μάλιστα, «Βάρκα στο Σπίτι», περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, τραγούδια σε στίχους Μάνου Ελευθερίου και παρουσιάζει μία διαφορετική πτυχή του καλλιτέχνη, συνδυάζοντας χαρούμενες μελωδίες με αναπάντεχους στίχους.

Είμαι πολύ χαρούμενη, επομένως, διότι ο Λεωνίδας, σε ένα μικρό διάλειμμα από τις μουσικές εμφανίσεις που πραγματοποιεί και φέτος το καλοκαίρι στα Χανιά, βρέθηκε στο InTownPost και μας εξομολογήθηκε τις σκέψεις του.

«Βάρκα στο σπίτι», λοιπόν, ο τίτλος της τελευταίας σου προσωπικής δουλειάς, η οποία κυκλοφορεί από τις δισκογραφικές εκδόσεις του Μετρονόμου. Πως προέκυψε η συγκεκριμένη συνεργασία;

Τον Θανάση  Συλιβό τον γνωρίζω, τον εκτιμώ και τον παρακολουθώ χρόνια, μέσα από τις ωραίες εκδόσεις του περιοδικού Μετρονόμος. Μετά το πρώτο μου άλμπουμ, το 2005, με φιλοξένησε σε μια συνέντευξη στις σελίδες του και το 2010 έβγαλα εκεί το δεύτερο άλμπουμ μου, το «Σε βάθος δρόμου». Όλα πήγαν όμορφα, λοιπόν, κι έτσι ακολούθησε και το «Βάρκα στο σπίτι» και πάλι κάτω από τη στέγη των εκδόσεων Μετρονόμος. Είναι μια μικρή δισκογραφική, με μεγάλο πια κατάλογο, που αγαπάει το ελληνικό τραγούδι και που λειτουργεί με έναν χειροποίητο, αλλά και πολύ τίμιο τρόπο.

Μίλησε μου για τη συνεργασία που είχες με τον Μάνο Ελευθερίου. Φαντάζομαι αποκόμισες αρκετά από αυτή σας την «επαφή». Τι ξεχωρίζεις από αυτή τη συνεργασία;

Είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο ο Μάνος Ελευθερίου για την πορεία μου στο τραγούδι. Κάναμε μονάχα ένα τραγούδι μαζί, αλλά η γραφή του και οι συγκεκριμένοι στίχοι που μου εμπιστεύτηκε θεωρώ ότι μου έδωσαν  την πυξίδα να πορευτώ προς νέους δρόμους στη μελοποίηση. Όταν μου έδωσε τους στίχους του ένοιωσα σαν να μου έδινε την ευχή του. Μου πήρε αρκετό χρόνο να μελοποιήσω τη «Βάρκα στο σπίτι» και να εκδώσω το ομότιτλο cd. Όταν εκδόθηκε και το πήρε τελικά στα χέρια του, με πήρε την επομένη τηλέφωνο και με ευχαρίστησε  για το «εξαιρετικό τραγούδι». Τους επόμενους μήνες  -και μέχρι που έφυγε ξαφνικά από κοντά μας- έπαιζε σχεδόν πάντα κάποιο τραγούδι από το cd στις εκπομπές του. Για το Μάνο Ελευθερίου μπορώ να πω πως είχα την τύχη να γνωριστώ και να συνδεθώ με έναν ανιδιοτελή, ουσιαστικό και «μεγάλης πνοής» άνθρωπο.

Ό,τι έχω ακούσει μέχρι σήμερα από εσένα μου εμπνέει φως, χαρά, αισιοδοξία και δημιουργία. Αλήθεια, από που αντλείς τη δική σου έμπνευση;

Είναι ίσως παράξενο, αλλά την έμπνευσή μου την αντλώ ακριβώς από την ίδια τη χαρά, το φως και την αισιοδοξία. Η ύπαρξη είναι πολύ δύσκολο πράγμα, αλλά αυτές οι ποιότητες της δίνουν θετικό πρόσημο. Ένας φίλος και συνεργάτης που έφυγε πολύ νωρίς από κοντά μας ο Πέτρος Αλαντζάς, είχε πει κάποτε, όταν πρώτο άκουσε τα τραγούδια μου, πως ακόμα και οι πιο συναισθηματικές ή σκοτεινές μελωδίες μου κρύβουν μέσα τους «κάτι ανθρώπινο και θετικό». Μου άρεσε αυτό γιατί -πίσω από όλα- νομίζω πως αυτό θέλω να εκφράσω μέσα από τη μουσική μου και αυτούς τους ορίζοντες να εξερευνήσω με τα τραγούδια μου. Τους ανθρώπινους, τους ερωτικούς, τους υπερβατικούς, τους ορίζοντες που μας φέρνουν κοντά στους άλλους.

Σήμερα το πρωί άκουγα το αγαπημένο μου κομμάτι σου, «Δυο Λογάκια Φως». Γνωρίζω πως θα ακουστεί κοινότυπο, όμως δεν μπορώ να μην το θέσω στο τραπέζι. Ποιο από τα κομμάτια σου ξεχωρίζεις και γιατί;

Το «Δύο λογάκια φως» είναι ένα «χαμηλού προφίλ» τραγούδι που λέει όμως κάτι πολύ συγκεκριμένο. Το έγραψα στην αποκορύφωση της κρίσης, τότε που όλα ήταν δύσκολα και που ήταν διπλά σημαντικό για να πάρουμε δύναμη να εκφράζουμε και με λόγια την αγάπη που έχουμε στον άλλον. Ποιο τραγούδι μου αγαπάω περισσότερο… κατά καιρούς μπορώ να πω πως δένομαι με διαφορετικά κομμάτια μου. Το «Ασημένιο τραγούδι», η «Αστυπάλαια» , τα ντουέτα «Η Αγάπη νικάει» και «Έρωτας ή τίποτα» είναι από αυτά που μου αρέσουν και που με ακολουθούν στις ραδιοφωνικές μεταδόσεις, αλλά και διαχρονικά στις ζωντανές εμφανίσεις μου.

«… Να σεβόμαστε τον εαυτό μας, να μας σέβεται η πολιτεία, να μην κανιβαλίζουμε τους συνάνθρωπους μας, να ξεφύγουμε επιτέλους από αυτό το κλίμα γκρίνιας και αγανάκτησης που έχει εδραιωθεί στη χώρα και μας έχει γίνει δεύτερη φύση»

Αν δεν ήσουν τραγουδοποιός, τι θα ήθελες να είσαι;

Δεν ξέρω… μικρός ήθελα να γίνω αστροναύτης ή σούπερ ήρωας.

Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που έχεις αντιμετωπίσει, μέχρι σήμερα, στη μουσική σου πορεία;

Για μένα πάντα η μεγαλύτερη πρόκληση στη μουσική είναι να μείνω προσηλωμένος στον δημιουργικό πυρήνα αυτής της πορείας και να μην απογοητευτώ από τις πρακτικές δυσκολίες της διαδρομής. Η Τέχνη όμως ευτυχώς είναι γενναιόδωρο πράγμα και με τον έναν ή τον άλλον τρόπο πάντα σου επιστρέφει το χρόνο και την ψυχή που δίνεις σε αυτήν.  Και αυτό βοηθάει.

Τι θα συμβούλευες έναν νεότερο άνθρωπο, ο οποίος τώρα ξεκινάει τα πρώτα του βήματα στον χώρο; Πόσο δύσκολα πιστεύεις ότι είναι τα πράγματα για ένα νέο παιδί στην Ελλάδα, το οποίο θέλει να βιοπορίζεται αποκλειστικά από τη μουσική του;

Εδώ θα θυμηθώ πάλι τον Μάνο Ελευθερίου. Στην πρώτη μας συνάντηση, για δύο μονάχα στιγμές στον Ιανό, με κοίταξε και μου είπε: «Έχεις διαλέξει έναν δύσκολο δρόμο». Τότε δεν το σπουδαιολόγησα, ήμουν ενθουσιασμένος, είχα μόλις βγάλει την πρώτη μου δουλειά. Είχε, τελικά, πολύ δίκιο. Είναι ένας δύσκολος αλλά και ωραίος δρόμος. Θα έλεγα, λοιπόν, σε έναν νέο καλλιτέχνη από τη μια να αφοσιωθεί σε αυτή την «απαιτητική ερωμένη» που είναι η μουσική και ταυτόχρονα να έχει και ένα plan B στο μυαλό του όσον αφορά το βιοπορισμό.

Θα άφηνες ό,τι έχεις κάνει μέχρι τώρα στη Ελλάδα για να κυνηγήσεις μια καλύτερη τύχη στο εξωτερικό; Ποια είναι η γνώμη σου για τα παιδιά που φεύγουν από εδώ εν έτη 2019;

Είναι δύσκολο να αναγκάζεται κάποιος να αφήσει την πατρίδα του και το σπίτι του για να αναζητήσει μια καλύτερη τύχη σε πιο οργανωμένες χώρες του εξωτερικού. Θέλει θάρρος και τσαγανό. Είναι όμως και αυτή μια εναλλακτική, σε περίπτωση που δεν γίνεται αλλιώς. Εγώ δεν το έχω σκεφτεί σοβαρά μέχρι τώρα, αλλά ίσως υπό προϋποθέσεις, να το έκανα. Σε αυτή την περίπτωση σίγουρα θα μου έλειπαν πολύ η γλώσσα, αλλά και οι άνθρωποι μου.

Τι είναι αυτό που εύχεσαι για το μέλλον, σε προσωπικό αλλά και συλλογικό επίπεδο;

Σε συλλογικό επίπεδο μάλλον πολύ βασικά πράγματα πια. Να σεβόμαστε τον εαυτό μας, να μας σέβεται η πολιτεία, να μην κανιβαλίζουμε τους συνάνθρωπους μας, να ξεφύγουμε επιτέλους από αυτό το κλίμα γκρίνιας και αγανάκτησης που έχει εδραιωθεί στη χώρα και μας έχει γίνει δεύτερη φύση.  Σε προσωπικό επίπεδο, να συνεχίσω δημιουργικά έτσι, όπως τον τελευταίο καιρό και να έχω τη δυνατότητα να εκδίδω και να επικοινωνώ τη δουλειά μου.

Που μπορούμε να «πετύχουμε» την… «βάρκα» σου αυτή την περίοδο και τι διαγράφεται στον ορίζοντα μουσικά;

Το επόμενο διάστημα έχω προγραμματίσει μια σειρά εμφανίσεων στην Κρήτη. Ένα αφιέρωμα στα τραγούδια του Μάνου Ελευθερίου, το οποίο θα παρουσιάσω στο «Amari Green festival» στις 21 Ιουλίου 2019, στον «Αγροτικό Αύγουστο», στα Χανιά την 1η Αυγούστου 2109 και στον Κεφαλά Αποκορώνου στις 11 Αυγούστου. Επίσης, ένα απολύτως καλοκαιρινό πρόγραμμα, σόλο με την κιθάρα μου παρουσιάζω όλες τις Τετάρτες του Ιουλίου και του Αυγούστου στο Jokal’s, σε μια πανέμορφη αυλή στο κέντρο της πόλης των Χανίων. Αυτά όσον αφορά τα live.

Στα δισκογραφικά νέα τώρα, ενώ ήδη δρομολογούνται σαν single κάποια τραγούδια, σε στίχους Δημήτρη Παπαχαραλάμπους και Νικόλ Κατσάνη, τον Σεπτέμβριο θα μπω στο στούντιο να ηχογραφήσω το νέο μου δίσκο σε στίχους αποκλειστικά του ποιητή και στιχουργού  Δημήτρη Λέντζου. Είναι μια δουλειά που εκτιμώ ότι θα είναι ένα σημαντικό δισκογραφικό βήμα και για τους δυο μας, καθώς έχουμε μια πολύ καλή χημεία στη συνεργασία μας.

Αφήνοντας το Λεωνίδα να αρμενίζει τα πέλαγα της δημιουργίας με τη βάρκα του, αποχωρώ με τους καλύτερους οιωνούς. Θέλει πείσμα και επιμονή, τελικά, για να είσαι ο εαυτός σου, ακόμα και σε χαλεπούς καιρούς. Ο Λεωνίδας μας το υπενθύμισε αυτό για τα καλά.

Του ευχόμαστε ό,τι πιο δημιουργικό για το μέλλον και ταξίδια γεμάτα με αισιοδοξία και μουσική!

Φιλιά,

Μαρκέλλα

Θοδωρής Βουτσικάκης, συνέντευξη στη Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«Η κρίση στραγγάλισε πολλά πράγματα όχι όμως ελπίζω την διάθεση για έκφραση και δημιουργία»

«Ένα πολύ μεγάλο και σπουδαίο ταλέντο τόσο υποκριτικά, όσο, κυρίως, φωνητικά. Ακούγοντάς τον να τραγουδά, δεν είναι δύσκολο να διαπιστώσεις ότι θα μπορούσε να σταθεί τουλάχιστον αξιοπρεπώς σε ανάλογες παραστάσεις στα μεγαλύτερα θέατρα του εξωτερικού», έγραψε για τον καλύτερο ερμηνευτή της γενιάς του, το Θοδωρή Βουτσικάκη το Music Corner  (Τάσος Κριτσιώλης). Κι όπου κι αν πέσει το βλέμμα μόνο εγκωμιαστικά σχόλια θα δεις για τον Θοδωρή Βουτσικάκη. Ο ίδιος όμως, είναι τόσο σεμνός και ταπεινός, που νιώθω ότι κοκκινίζει, όταν του το λέω, κι ας μην είναι εμφανές.

O Θοδωρής Βουτσικάκης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και είναι ένας από τους πιο σημαντικούς νέους Έλληνες τραγουδιστές, ερμήνευσε τον Ερωτόκριτο στο ομώνυμο μιούζικαλ και μεγάλη επιτυχία της Εναλλακτικής Σκηνής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, σε μουσική Δημήτρη Μαραμή. Η πολυετής συνεργασία του με τη Λίνα Νικολακοπούλου οδήγησε στην πρώτη μεγάλη προσωπική του περιοδεία με την υπογραφή της σπουδαίας στιχουργού καθώς και στην επερχόμενη δισκογραφική συνεργασία τους με τον βραβευμένο με Oscar Ιταλό συνθέτη Nicola Piovani.

Έχει συνεργαστεί μεταξύ άλλων με τους Σταύρο Ξαρχάκο, Χρήστο Λεοντή, Μαρία Φαραντούρη, Μάριο Φραγκούλη, Dulce Pontes, Luis Borda, Νίκο Ξυδάκη, Δάφνη Αλεξανδρή, με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, και έχει εμφανιστεί σε σημαντικούς χώρους όπως το Ηρώδειο, το Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, το Abbey de Neumunster, τα Μέγαρα Μουσικής Αθηνών και Θεσσαλονίκης.

Ο πρώτος του προσωπικός δίσκος «Αισθηματική ηλικία» σε μουσική Δημήτρη Μαραμή απέσπασε εξαιρετικές κριτικές. Επίσης έχει συμμετάσχει στους δίσκους Φλόγα που καίει, Aleli – De Creta a Buenos Aires,  Στον αέρα του Μελωδία – (Τυχερό Αστέρι) κ.ά.

Κάτοχος διπλώματος Μονωδίας με Άριστα (Ωδείο Φίλιππος Νάκας/Θάλεια Μαυρίδου) και πτυχίου Νομικής (ΑΠΘ/Υποτροφία Ι.Κ.Υ), παρακολούθησε επίσης μαθήματα μοντέρνου τραγουδιού (Arts Educational Schools London/ Ceris Deveril/Υποτροφία Arnaoutis Foundation), musical performance (Σία Κοσκινά/PMTP) και υποκριτικής (Χρήστος Παπαστεργίου/Μεταμορφώσεις).

Πώς μπήκε η μουσική στη ζωή σας κ. Βουτσικάκη;

Δεν θυμάμαι τον εαυτό μου χωρίς μουσική. Περίπου στην ηλικία των 6-7 άρχισα να μελετάω πιάνο, να γρατζουνάω την κιθάρα της μητέρας μου, να είμαι μέλος παιδικών χορωδιών και γενικά να ανακαλύπτω τη σημασία της μουσικής στη ζωή μου. Οι γονείς μου έπαιξαν σημαντικό ρόλο σε αυτό, καθώς και ένας ιδιαίτερα αγαπητός άνθρωπος του ευρύτερου οικογενειακού περιβάλλοντος.

Γίνατε ευρέως γνωστός και αγαπητός στο κοινό μέσα σε σύντομο διάστημα. Τί νομίζετε ότι άγγιξε τον κόσμο και σας αγκάλιασε πέρα από τo υπέροχο μέταλλο της φωνής σας;

Για να είμαι ειλικρινής δεν αισθάνομαι ακριβώς έτσι. Πιστεύω πως γίνομαι σταδιακά αναγνωρίσιμος και βήμα-βήμα αγαπητός μέχρι να φτάσω στο σημείο που επιθυμώ να είμαι και εγώ ένα ωραίο κομμάτι αυτού του μεγάλου ποταμού που ονομάζουμε ελληνικό τραγούδι. Αν κάτι πάντως αγγίζει τον κόσμο πέρα από την χροιά ή το ρεπερτόριο, πιστεύω πως είναι η βαθιά αγάπη για αυτό που κάνω.

Τι μουσική ακούτε και ποιες είναι οι μουσικές σας επιρροές;

Μπορώ να ακούσω πολλά και διαφορετικά ήδη μουσικής και να τα ευχαριστηθώ πραγματικά ανάλογα με το που βρίσκομαι και την παρέα. Λατρεύω την κινηματογραφική μουσική και έχω τις αδυναμίες μου φυσικά σε φωνές και δημιουργούς. Οι επιρροές μου σχετίζονται με την ευρωπαϊκή μουσική, τις ethnic αναφορές της μεσογειακής σκηνής, τις αμερικάνικες μπαλάντες και φυσικά τα διάφορα ύφη και στυλ του ελληνικού τραγουδιού. Άλλωστε η βιωματική γνώση ενός ρεπερτορίου είναι κάτι σαν DNA, ένας ισχυρός κώδικας που μπορούμε να ανακαλούμε και να χρησιμοποιούμε κάθε φορά που το θέλουμε.

Μιλώντας για συνεργασίες, υφίστανται κάποιες που κατέχουν ξεχωριστή θέση στην καριέρα σας και γιατί;

Όλες οι συνεργασίες αφήνουν σημαντική παρακαταθήκη στο πέρασμα τους. Αν ξεχωρίζουν κάποιες είναι γιατί περνάνε σε μια άλλη σφαίρα επικοινωνίας, αναζήτησης και αγάπης. Αισθήματα και σκέψεις που μετατρέπουν τη συνεργασία σε σχέση ανθρώπινη και ουσιαστική.

Υπάρχουν αγαπημένα τραγούδια ή συνθέτες που δεν παραλείπετε ποτέ να συμπεριλάβετε σε ένα πρόγραμμα;

Συνήθως ό, τι με συντροφεύει στην καθημερινότητα υπάρχει με κάποιο τρόπο και στα προγράμματα μου. Άλλοτε σαν ρεπερτόριο και άλλοτε σαν επιρροή. Η Λίνα Νικολακοπούλου, ο Σταύρος Ξαρχάκος, ο Μιχάλης Γκανάς, ο Leonard Cohen, o Nicola Piovani, ο Alberto Iglesias, η Dulce Pontes, o Josh Groban, η Δήμητρα Γαλάνη, o Δημήτρης Μαραμής είναι μερικοί μόνο από όσους συνηθίζω να τραγουδάω ή προσπαθώ να εμπλουτίζω με τις μουσικές και τον λόγο τους τον μουσικό μου κόσμο. Ιδιαίτερη θέση έχουν στην καρδιά μου η «Ρωμαϊκή Αγορά» και «Το Χαμόγελο της Τζοκόντας» του Μάνου Χατζιδάκι.

Η κρίση στραγγάλισε και τη δισκογραφία που τα τελευταία χρόνια αργοσβήνει. Θεωρείτε ότι αυτό δυσκολεύει τη δουλειά σας;

Η κρίση στραγγάλισε πολλά πράγματα όχι όμως ελπίζω την διάθεση για έκφραση και δημιουργία. Η δισκογραφία έχει περιοριστεί πολύ, αλλάζει μορφή ίσως και κανόνες, παραμένει όμως απαραίτητη για την καλλιτεχνική διαδρομή των δημιουργών και των ερμηνευτών. Γνωρίζω μόνο από εξιστορήσεις τη «χρυσή» εποχή της δισκογραφίας στην Ελλάδα και άρα δεν μπορώ να πω πως έχω πραγματικό μέτρο σύγκρισης. Σίγουρα όμως ξέρω τις σημερινές δυσκολίες παραγωγής δίσκων και πως αυτό επηρεάζει τη δουλειά μας. Με προβληματίζει πολύ η εξέλιξη αυτής της κατάστασης αν και θεωρώ ότι όσο γεννιούνται τραγούδια που αφορούν, θα βρίσκονται οι τρόποι για να δισκογραφούνται και τα μέσα για να φτάνουν στους ακροατές με τα όποια νέα δεδομένα της μουσικής βιομηχανίας.

Τι σας συνέδεσε με τη Λίνα Νικολακοπούλου, πέρα από τη συνεργασία σας για το δισκογραφικό project σε μουσική του Nicola Piovani;

Η επαγγελματική μας σχέση ξεκίνησε επίσημα τον Μάιο του 2015, όταν με κάλεσε να συμμετέχω στο ποιητικό αφιέρωμα που επιμελήθηκε για τον Γιώργο Σαραντάρη σε μουσικές της Δάφνης Αλεξανδρή. Ακολούθησαν πολλές αγαπημένες μου κοινές στιγμές μέχρι να φτάσουμε στην δισκογραφική μας συνάντηση με το Nicola Piovani. Νομίζω πως αυτό που μας συνδέει ουσιαστικά είναι ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τη ζωή. Αισθάνομαι ότι στεκόμαστε στην ίδια πλευρά του μπαλκονιού κοιτώντας την ίδια όμορφη θέα!

Ο Θοδωρής Βουτσικάκης, η Λίνα Νικολακοπούλου και ο Νίκολα Πιοβάνι
Λίνα Νικολακοπούλου και Θοδωρής Βουτσικάκης

««Δεν θέλω τίποτε άλλο παρά να μιλήσω απλά…», λέει ο Σεφέρης στην αρχή του ποιήματος του και θεωρώ πως ναι, η απλότητα στην τέχνη είναι διαχρονική»

Ο Θοδωρής Βουτσικάκης και η Μαρία Φαραντούρη

Πώς ήταν η εμπειρία σας από τον Ερωτόκριτο, τo ομώνυμο μιούζικαλ του Δημήτρη Μαραμή, με τον οποίον συνεργαστήκατε και στην  πρώτη δισκογραφική σας δουλειά με τίτλο «Αισθηματική ηλικία»;

Ο «Ερωτόκριτος» είναι μια πολύ δυνατή εμπειρία και μοναδική στιγμή στην μέχρι τώρα πορεία μου. Είχα την ευκαιρία να ζήσω το έργο από τη γέννηση του, όταν παρουσιάζαμε με τον Δ. Μαραμή την «Αισθηματική ηλικία».  Με ωρίμασε καλλιτεχνικά και με εξέλιξε ερμηνευτικά. Μέσα από τον «Ερωτόκριτο» επίσης άρχισα να απολαμβάνω τη σχέση μου με το μουσικό θέατρο.

Πιστεύετε ότι υπάρχουν κυκλώματα στο χώρο της μουσικής, που βάζουν τροχοπέδη στους νέους τραγουδιστές;

Παντού υπάρχουν δύσκολες συνθήκες και επικίνδυνοι άνθρωποι που καλό είναι να αποφεύγουμε.

Έχετε ενδείξεις που σας κάνουν αισιόδοξο για το μουσικό μέλλον της χώρας;

Είμαι αισιόδοξος ούτως ή άλλως. Οι ενδείξεις είναι οι νέες γενιές καλλιτεχνών που έρχονται να εκφράσουν με το δικό τους τρόπο τα αισθήματα και την εποχή. Το νιώθω. Ανυπομονώ να δω και τα «έργα» τόσο της δικής μου γενιάς όσο και των επόμενων.

Τι σημαίνει προσωπικά για σας αυτό που λέμε επιτυχία;

Εκτιμώ και θαυμάζω τη διαχρονικότητα ως ένα θεμελιώδες στοιχείο της επιτυχίας.

Ο ποιητής είναι κατώτερος από τον ζωγράφο στην απεικόνιση ορατών πραγμάτων και πολύ κατώτερος από τον μουσικό στην έκφραση αοράτων πραγμάτων, όπως υποστηρίζει ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι. Εσείς τι λέτε επ΄ αυτού; Eγώ λέω, πως ένα ποίημα, ένας πίνακας και μια μουσική σύνθεση, στέκονται στο ίδιο σημείο σταθερά και αδιασάλευτα και σε περιμένουν να ανατρέξεις ξανά και ξανά για να ανακαλύψεις κρυμμένους θησαυρούς.

Είναι η μουσική «το φεγγαρόφωτο στη σκοτεινή νύχτα της ζωής», όπως αναφέρει σε ένα απόφθεγμά του Γερμανός συγγραφέας Ζαν-Πωλ Ρίχτερ;

Αν δεν είναι αχτίδα του ήλιου στην εκθαμβωτική μέρα της ζωής, θα μπορούσα να την φανταστώ ως φεγγαρόφωτο που αντανακλά στην άλλοτε γαλήνια και άλλοτε φουρτουνιασμένη θάλασσα στη σκοτεινή νύχτα της ζωής.

«Γιατί και το τραγούδι το φορτώσαμε με τόσες μουσικές που σιγά-σιγά βουλιάζει. Και την τέχνη μας τη στολίσαμε τόσο πολύ που φαγώθηκε από τα μαλάματα το πρόσωπό της». Η παραπάνω άποψη του Σεφέρη θα μπορούσαμε να πούμε, ότι είναι διαχρονική;

«Δεν θέλω τίποτε άλλο παρά να μιλήσω απλά…», λέει ο Σεφέρης στην αρχή του ποιήματος του και θεωρώ πως ναι, η απλότητα στην τέχνη είναι διαχρονική.

Η σχέση σας με την πολιτική ποια είναι;

Τιμώ την ιδιότητα του Έλληνα πολίτη χωρίς να έχω καμία σχέση με την πολιτική.

Με ποια τραγούδια είναι φορτωμένο το καράβι της φετινής σας συνεργασίας με τη Μαρία Φαραντούρη;

Φέτος το καλοκαίρι, η εμβληματική αυτή τραγουδίστρια, η Μαρία Φαραντούρη, μου έκανε την τιμή να με καλέσει να συμμετέχω στο μουσικό αφιέρωμα που έφτιαξε για τον παγκόσμιο κινηματογράφο και παρουσιάζεται στις 10 Ιουλίου 2019 στο Ηρώδειο με τον τίτλο «Πάμε Σινεμά;». Σε αυτή τη βραδιά θα ακούσετε ξεχωριστά και λατρεμένα τραγούδια του ελληνικού και ξένου κινηματογράφου, τραγούδια που αγαπήθηκαν πολύ και χάραξαν τη δική τους πορεία στο χρόνο. Οι Μάνος Χατζιδάκις, Μίκης Θεοδωράκης, Nicola Piovani, Nino Rota, Eλένη Καραίνδρου, Σταύρος Ξαρχάκος, Henry Mancini, Simon and Garfunkel είναι μερικοί μόνο από τους συνθέτες των τραγουδιών που θα παρουσιάσουμε.

Τι να περιμένουμε από εσάς κ. Βουτσικάκη στο εγγύς μέλλον;

Εκτός από την εμφάνιση μου στις 10 Ιουλίου στο πλευρό της Μαρίας Φαραντούρη, είναι αρκετές και οι συναυλιακές παρουσιάσεις ανά την Ελλάδα του «Ερωτόκριτου» του Δημήτρη Μαραμή με τους Vamos Ensemble. Φυσικά ανυπομονώ και για την κυκλοφορία του δίσκου μας με τους Nicola Piovani και Λίνα Νικολακοπούλου που έχω μέσα στην καρδιά μου.

Κορίνα Λεγάκη, συνέντευξη στη Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

« Η αδικία που συμβαίνει σε βάρος συνανθρώπων μας και ειδικά σε αθώες ψυχές παιδιών που ούτε να συλλαβίσουν την λέξη «πόλεμος» δεν γνωρίζουν, δεν αντέχεται.»

Η Κορίνα Λεγάκη είναι η τραγουδίστρια που επιλέχτηκε από την αξεπέραστη Μαρία Φαραντούρη, μαζί με τον Θοδωρή Βουτσικάκη, ως η μοναδική γυναικεία φωνή που θα τη συντροφεύσουν στο ξεχωριστό μουσικό ταξίδι της με τον τίτλο: «Πάμε Σινεμά;».

Την Τετάρτη 10 Ιουλίου 2019 στο ρωμαϊκό ωδείο κάτω από την Ακρόπολη με τραγούδια που σημάδεψαν αλησμόνητες κινηματογραφικές στιγμές και  απέκτησαν μια δική τους αυτόνομη πορεία και έξω από τις κινηματογραφικές αίθουσες.

Το InTownPost.com καλωσορίζει την Κορίνα Λεγάκη, μια εξαιρετική τραγουδίστρια, μια περσόνα πολύγλωσση και πολυπολιτισμική, που μέσα στις πρόβες τζενεράλε βρήκε το χρόνο και τη διάθεση να απαντήσει σε όλες τις ερωτήσεις μας όχι απλά να τις ξεπετάξει, λειτουργώντας σαν άψογη επαγγελματίας.

Η Κορίνα Λεγάκη γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης, και είναι ελληνο-σουηδικής καταγωγής. Σπούδασε κλασικό και τζαζ τραγούδι, πιάνο και ορθοφωνία, ενώ συμμετείχε στο Εργαστήριο Φωνητική Τέχνης του Σπύρου Σακκά. Έχει ηχογραφήσει και συμπράξει επί σκηνής με σημαντικούς συνθέτες, τραγουδιστές, μουσικούς και ensembles διαφόρων ειδών (από τη Free Jazz μέχρι την Παραδοσιακή κι από την Ακαδημαϊκή ως την Ethnic μουσική).

Για πρώτη φορά εμφανίστηκε στην δισκογραφία με την συμμετοχή της στον δίσκο του συγκροτήματος ΑΡΜΟΣ «Άνεμοι και Παλίρροιες» το 2007, ενώ το 2010 κυκλοφόρησε το πρώτο προσωπικό της άλμπουμ «Χορός με τη βροχή» (μουσική: Συγκρότημα Αρμός, Δ. Μαραμής, Στ. Γαργάλας / στίχοι: Κ. Μπουρναζάκης, Σ.Τριβιζάς κ.ά.). Το 2012 με τον συνθέτη Δημήτρη Μαραμή κυκλοφορούν το άλμπουμ «Τάγκο για Τρεις», το οποίο περιέχει μελοποιήσεις σημαντικών Ελλήνων ποιητών  (Μιχάλης Γκανάς, Κώστας Καρυωτάκης, Μαρία Πολυδούρη).

Ξεκινώντας από την άνοιξη του 2017 και μέχρι σήμερα περιοδεύει ανά την Ελλάδα με τους συνθέτες Γιώργο Ανδρέου και Γιώργο Καζαντζή, ενώ παράλληλα προετοιμάζει το επόμενο προσωπικό της άλμπουμ, με νέα τραγούδια του Νίκου Ξυδάκη και του Γιώργου Ανδρέου, σε στίχους Μάνου Ελευθερίου, Κικής Δημουλά, Μιχάλη Γκανά, Διονύση Καψάλη, Θοδωρή Γκόνη.

Στο DNA σας κα. Λεγάκη κουβαλάτε τη μουσική κουλτούρα της Κρήτης  αλλά και της Σουηδίας λόγω της μητέρας σας. Γεννημένη σε μουσική οικογένεια από πατέρα  επαγγελματία μουσικό της λαϊκής σκηνής και έναν παππού πιανίστα της κλασσικής μουσικής και της jazz ήρθε σαν φυσική συνέχεια η ενασχόλησή σας με τη μουσική. Μέσα σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς που περνάει η χώρα, η οποία  βρίσκεται σε βαθειά ύφεση, μπορείτε να κινηθείτε ελεύθερα και να κυνηγήσετε το όνειρό σας;

Το να «κυνηγήσει» κανείς τα όνειρά του προϋποθέτει, κατά την άποψη μου, αυτογνωσία και θέληση εξέλιξης. Επίσης οφείλει να «βλέπει» πέρα από τον εαυτό του, με κριτήριο την προσφορά στην κοινωνία και την αφοσίωση στην Τέχνη που ασκεί. Ζώντας λοιπόν στην εποχή των Selfies θα έλεγα πως η μεγαλύτερη παγίδα είναι η αυτοπροβολή και η πεποίθηση ότι είσαι…το κέντρο του κόσμου. Αν ελευθερωθείς από αυτά, τότε ναι, μπορείς να αφουγκραστείς τα όνειρά σου – ας υπάρχουν πρακτικές δυσκολίες, ειδικά στον κόσμο της μουσικής βιομηχανίας. Αργά ή γρήγορα θα βρεις την λύση.

Τι μας έχετε ετοιμάσει για τις φετινές βραδιές του καλοκαιριού;

Η έναρξη του φετινού καλοκαιριού συμπίπτει με μια πολύ σημαντική και τιμητική πρόταση που δέχτηκα από την Μαρία Φαραντούρη – να συμμετάσχω στην συναυλία της στο Ηρώδειο, στις 10 Ιουλίου, με τίτλο «Πάμε σινεμά;»

Θα τραγουδήσουμε τραγούδια από τον Ελληνικό και παγκόσμιο κινηματογράφο, με συνοδοιπόρους τον Γιάννη Στάνκογλου, τον Θοδωρή Βουτσικάκη, τον Χρήστο Παπαγεωργίου, την Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ υπό την μουσική διεύθυνση του Αναστάσιου Συμεωνίδη και τον Γιώργο Μονεμβασίτη. Στη συνέχεια θα περιοδεύσω με τον συνθέτη Γιώργο Ανδρέου που παρουσιάζει σε επιλεγμένα μέρη της Ελλάδας και στην Κύπρο το νέο έργο του «Ναυς μαγική, η Ναυς των Ονείρων» (μελοποιημένος λόγος των: Ευριπίδη, Σαίξπηρ, Γιουρσενάρ, Παπαδιαμάντη, Ρίτσου, Σεφέρη και πολλών άλλων).

Η έναρξη της περιοδείας θα γίνει στις 19 Ιουλίου στο Δημοτικό Θέατρο Βόλου, με φιλοξενούμενο τον εξαιρετικό κι αγαπημένο Γιάννη Κότσιρα, την Καμεράτα του Δημοτικού Ωδείου Βόλου και την Χορωδία του Παν/μίου Θεσσαλίας. Παράλληλα θα πραγματοποιήσω κάποιες προσωπικές μου συναυλίες, παρουσιάζοντας μεταξύ άλλων καινούργια τραγούδια από την επερχόμενη δισκογραφική μου εργασία (σε μουσική Νίκου Ξυδάκη και Γιώργου Ανδρέου και σε στίχους των: Μάνου Ελευθερίου, Κικής Δημουλά, Διονύση Καψάλη, Θοδωρή Γκόνη), που θα κυκλοφορήσει τον ερχόμενο Οκτώβριο.

Τα τραγούδια του παρελθόντος, τα οποία, όμως, έμειναν «μισοφωτισμένα», όπως εύστοχα σχολιάσατε, που συμπεριλαμβάνεται στον τέταρτο δίσκο σας, ο οποίος  φέρει τον τίτλο «Mosaic», πήραν άλλη διάσταση μέσα από τη ματιά του Γιώργου Ανδρέου και χάρη στην αισθαντική σας φωνή έγιναν γνωστά και δημοφιλή από τις νεώτερες γενιές. Νιώθετε ότι δικαιωθήκατε με αυτή την επιλογή;

Η χαρά μου είναι μεγάλη όταν σε κάποιες συναυλίες μου, παιδιά νεώτερης γενιάς μου ζητούν τραγούδια που επιλέξαμε να επανασυστήσουμε με τον Γιώργο Ανδρέου, με τον δικό μας «τρόπο», τραγούδια που το ραδιόφωνο κατά κάποιο τρόπο έχει «ξεχάσει».  Έτσι γεφυρώνονται γενιές και συνεχίζεται η αόρατη συγκινητική σκυταλοδρομία τραγουδιών, δημιουργών και ερμηνευτών. Το ίδιο συνέβη και με τον δίσκο «Kymatographos» (2014) όπου διασκευάσαμε, παρέα με τον Παναγιώτη Μάργαρη και τον Γιώργο Κατσάνο, τραγούδια από τον Ελληνικό και τον παγκόσμιο κινηματογράφο. Αναφέρω ενδεικτικά τα: Beautiful that way, La vita e bella (των N.Piovani, G.Dor, Noa), το Nature Boy (του E.Ahbez), το Despedida (των A.Pinto και Shakira). Συμπεριλαμβάνω στις συναυλίες μου αυτά τα τραγούδια – και αγαπιούνται πολύ. Μάλιστα, τις προάλλες, μου έστειλαν βίντεο από ωδείο όπου μαθήτρια είχε επιλέξει να τραγουδήσει το Despedida για τις εξετάσεις φωνητικής. Αναφέρω εδώ την συναυλία (με αυτό το υλικό) που έδωσα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τον περασμένο Νοέμβρη μετά από πρόσκληση του Γιώργου Γραμματικάκη.

Το νανούρισμα The Goldfish (A Lullaby) ενός εννιάχρονου κοριτσιού που βρίσκεται σε μια βάρκα, χωρίς γονείς και με μόνες αποσκευές την ελπίδα και τις μνήμες της, γραμμένο από τον συνθέτη Γιώργο Ανδρέου και τραγουδισμένο συγκινητικά από εσάς, με τη συνοδεία της μικρής Ellmah Salim Bwanahadi και της χορωδίας του Δημοτικού Σχολείου Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης Αλσούπολης, έγινε μαχαιριά στην καρδιά μας για τους σωρούς των προσφύγων στο Αιγαίο. Για πόσο θα αντέξουμε ακόμα τις σκηνές ανείπωτου πόνου των προσφύγων;

Η αδικία που συμβαίνει σε βάρος συνανθρώπων μας και ειδικά σε αθώες ψυχές παιδιών που ούτε να συλλαβίσουν την λέξη «πόλεμος» δεν γνωρίζουν, δεν αντέχεται.Με αφορμή αυτά τα τραγικά γεγονότα, ηχογραφήσαμε το τραγούδι The Goldfish (A Lullaby) με τον Γιώργο Ανδρέου, τον Θωμά Κοντογεώργη και την Χορωδία του Δημοτικού Σχολείου Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης Αλσούπολης. Ένα τραγούδι-σχόλιο για τον φόβο, τις θρησκευτικές και ιδεολογικεές διαμάχες, τις θεωρίες υπεροχής – που οδηγούν στο Άουσβιτς… Πόλεμοι τόσο μακριά, τόσο κοντά. Η σημερινή ευμάρεια που μετατρέπεται σε αυριανή δυστυχία. Ο πρόσφυγας. Ο ξεριζωμένος από τον τόπο του. Παρά τη θέλησή του.

Κορίνα Λεγάκη και Γιώργος Ανδρέου

«..Υπάρχει ένα διάσημο απόφθεγμα ενός σημαντικού συνθέτη: «Όπου ακούς μουσική, πλησίασε με εμπιστοσύνη. Οι κακοί άνθρωποι δεν τραγουδούν»»

Κι όμως ο Μπρεχτ κάπου σημειώνει: «Ο πόλεμος είναι όπως η αγάπη: πάντα βρίσκει έναν τρόπο» και ομολογώ κα. Λεγάκη ότι δεν το κατάλαβα. Εσείς πως εισπράττετε την  άποψη του μεγάλου δραματουργού;

Αναφέρεται στα ξεχωριστά χαρακτηριστικά και τις ιδιαιτερότητες της αγάπης, όχι του πολέμου.

Μιλάτε ελληνικά, σουηδικά, αγγλικά, γερμανικά και γαλλικά ενώ τραγουδάτε και σε διάφορες ισπανόφωνες γλώσσες. Ήδη έχετε τραγουδήσει στην Ευρώπη ενώ έχετε «ανοιχτή γραμμή» με την δεύτερη πατρίδα σας τη Σουηδία. Αυτό σημαίνει, ότι είσθε έτοιμη να ανοίξετε τα φτερά σας για μια διεθνή καριέρα;
Πιστεύω πως όλοι οι Έλληνες, δημιουργοί κι ερμηνευτές της δικής μου γενιάς (εξαιτίας διαφόρων συνθηκών και προτεραιοτήτων), έχουν καθυστερήσει πολύ να επικοινωνήσουν το τραγούδι μας τουλάχιστον στο ευρωπαϊκό μουσικό τοπίο. Σκεφτείτε πόσο καλύτερα τα έχουν καταφέρει οι Πορτογάλοι αλλά και οι Ισλανδοί. Όσο για μένα, πρώτα με ενδιαφέρει αυτονόητα η επικοινωνία με το Ελληνικό ακροατήριο. Πιστεύω ότι αυτό είναι πάντα το πρώτο θετικό βήμα για το ενδεχόμενο μιας διεθνούς δραστηριότητας στην τέχνη μου.

Το κοινό βλέπει τις λαμπερές παρουσίες των τραγουδιστών επί σκηνής. Αν μας εισάγατε στον κόσμο του τραγουδιού θα λέγατε, ότι πρόκειται για μια δύσκολη τέχνη; Μια τέχνη όμως, που εμπεριέχει λίγο ρουτίνα. Με την ευκαιρία ποια είναι η καθημερινή σας μέθοδος πριν βγείτε μπροστά στο κοινό;

Μπροστά στο ακροατήριο και μόνο εκεί δικαιώνεται (ή δυσκολεύεται) ο ερμηνευτής, αφού η τέχνη μας υπάρχει μόνο εφόσον συμβαίνει απέναντι στους συνανθρώπους μας, δημόσια. Προετοιμασία για όλο αυτό δεν υπάρχει, μόνο άσκηση, τόσο στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του τραγουδιού όσο και στην αγωνιώδη προσπάθεια επιλογής ενός ουσιαστικού ρεπερτορίου.

Τι απολαμβάνετε κα . Λεγάκη περισσότερο σ’ αυτό που κάνετε;

Δεν ξέρω αν η σωστή λέξη είναι «απόλαυση». Προτιμώ να πω ότι αισθάνομαι πληρότητα, επειδή για μένα, από παιδί, το τραγούδι ήταν (και παραμένει) το πιο πολύτιμό μου όνειρο.

Πώς πιστεύετε ότι η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει το τραγούδι;

Η καλλιτεχνική δημιουργία δεν επηρεάζεται από τις οικονομικές συνθήκες – είναι βαθειά ανάγκη της ψυχής. Εκείνο που επηρεάζεται είναι όλη η αλυσίδα δημοσιοποίησης και επικοινωνίας του καλλιτέχνη και του έργου του με τους ανθρώπους της εποχής του.

Οι υποκριτικές ικανότητες είναι απαραίτητες πια στους τραγουδιστές;

Υπάρχουν σπουδαίοι ερμηνευτές σε κάθε εποχή που έχουν ή δεν έχουν χρησιμοποιήσει το στοιχείο της υποκριτικής σαν «εργαλείο» για την performance τους.

Όταν τραγουδάτε τι νιώθετε ;

Ελεύθερη

Είναι «Η μουσική…η πιο δυνατή μορφή μαγείας» όπως ισχυρίζεται ο αμερικανός μουσικός Marilyn Manson;

Η μουσική κατάγεται από βαθιές, πανάρχαιες τελετές των ανθρώπων, όταν ήθελαν να στηρίξουν την κοινότητά τους. Η μουσική είναι η πιο αγαπητή λαϊκή τέχνη. Και είναι ακαταμάχητη.

Ασπάζεσθε το παρακάτω απόφθεγμα  του Κινέζου φιλόσοφου Μένκιου; «Αν ο βασιλιάς (σ.σ: Ή ο πρωθυπουργός όπου δεν υπάρχει βασιλεία)  αγαπάει τη μουσική, δεν υπάρχει πολύ άδικο στη χώρα». Κι αν ναι, γιατί;

Υπάρχει ένα εξίσου διάσημο απόφθεγμα ενός σημαντικού συνθέτη: «Όπου ακούς μουσική, πλησίασε με εμπιστοσύνη. Οι κακοί άνθρωποι δεν τραγουδούν».

 

Η συγγραφέας Μαρία Χατζόγλου μιλάει με την Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

«…όταν παραγνωριστούν οι άνθρωποι, συχνά χάνεται ο σεβασμός, αρχίζουν οι ασκήμιες, οι γκρίνιες και τα χτυπήματα κάτω απ’ τη μέση»

Η Μαρία Χατζόγλου γεννήθηκε στη Μυτιλήνη, σπούδασε Νομικά και ζει στην Αθήνα, όπου και ασκεί το επάγγελμα του δικηγόρου. Ασχολείται και είναι λάτρης της λογοτεχνίας σε όλες τις εκφάνσεις της, μυθιστορήματα, ποίηση, δοκίμιο και θεατρικό έργο.

Ο «Νικόλυκος» είναι το δεύτερο μυθιστόρημα της, ενώ η πρώτης της επαφή με τον συγγραφικό χώρο δημιουργήθηκε με το βιβλίο: «Ορατών τε και Αόρατων», από τις εκδόσεις Πληθώρα.

Αλήθεια κ Χατζόγλου, τι σας ώθησε να γράψετε την τόσο πρωτότυπη, ιδιαίτερη αυτή ιστορία, που στην αρχή λιγάκι ξενίζει, μετά όμως δεν την αφήνεις από τα χέρια σου;

Πριν χρόνια, είχα συνεργαστεί μ’ έναν συνάδελφο δικηγόρο. Ήταν ένας εντυπωσιακός άντρας με τρομακτική ευφυΐα, ικανότητες, ευαισθησία και γνώσεις. Φαινόταν να έχει όλα τα εχέγγυα για να πάει μπροστά στη ζωή του. Τον έλεγαν Νίκο κι έπασχε από κατάθλιψη. Όταν διένυε την περίοδο της έντονης κατάθλιψης, γινόταν αλλόκοτος κι επιθετικός. Δεν άντεχε την ταλαιπωρία, τις αγχώδεις καταστάσεις του επαγγέλματος, τις δημόσιες υπηρεσίες, τους «δήθεν», τους επιδειξίες, τους υποκριτές, τις ψεύτικες συμπεριφορές, πράγματα δηλαδή συνήθη στο χώρο μας. Επίσης δεν μπορούσε να συμβιβαστεί με την έλλειψη αισθητικής, την ασυνέπεια, τη γελοιότητα, σιχαινόταν  τον άνθρωπο απ’ την συμπεριφορά μέχρι και τις εκκρίσεις του (π.χ. τον ιδρώτα, το σάλιο κλπ).

Αναζητούσε το Θεό παντού και σιχαινόταν τον εαυτό του, γιατί πίστευε πως ήταν ανάξιος να τον πλησιάσει. Έλεγε πως μέσα του είχε κρυμμένο έναν λύκο. Είχα ιδιαίτερη θέση στην καρδιά του, γι’ αυτό μου ανοιγόταν και μου μιλούσε για τα οράματά του. Όταν είχε τις καλοσύνες του αγαπούσε όλον τον κόσμο, κι όταν είχε τις μαύρες του τους μισούσε όλους. Απ’ το μίσος γλίτωνα μόνο εγώ και μια άλλη καλή συνάδελφος. Η δικηγορία και η Αθήνα τον έκαναν να υποφέρει, τον κατάτρωγαν από μέσα. Σταμάτησε τη δικηγορία, μπαινόβγαινε στα ψυχιατρεία κι έπειτα χάθηκε απ’ την Αθήνα. Τούτη η επαφή μου με τον άνθρωπο αυτόν έπλασε μέσα μου το πρώτο κύτταρο της ιστορίας του Νικόλυκου. 

«Για να αντέξει την μοναξιά σκηνοθετούσε όνειρα», η ηρωίδα σας και όχι μόνο την μοναξιά και άλλα δεινά μαλακώνουν με την «φαντασία» ,δεν νομίζετε;

Τα όνειρα αποτέλεσαν πότε τη διαφυγή μου σε άλλους κόσμους, πότε τη δική μου πρακτική για ν’ αντέχω την μοναξιά. M’ αυτά και τη φαντασία κατάφερνα να μεταπλάθω την σκληρή πραγματικότητα, που ήμουν αναγκασμένη να ζω.

«Η εξωτερική εικόνα των πραγμάτων είναι η κυριότερη ανθρώπινη παγίδα. Άλλος ένας άγραφος κανόνας που κανένας δεν παραδέχεται ανοιχτά ως πάγια πρακτική της ζωής του, αλλά τον χρησιμοποιεί κατά το δοκούν προς ίδιον συμφέρον…», γράφετε κάπου αλλού. Ίσως όμως ασυναίσθητα –όχι ηθελημένα- να γίνεται αυτό;

Υπάρχουν καθημερινά γύρω μας «άνθρωποι-παγίδες». Άνθρωποι που για εξυπηρετήσουν τα εγωκεντρικά σχέδιά τους προσποιούνται, παριστάνουν κάτι άλλο από αυτό που είναι ρίχνοντας επικίνδυνα «δίχτυα» στους ανυποψίαστους. Προβάλλουν ζωές που δεν είναι δικές τους, δεν είναι αληθινές, αλλά μοιάζουν με αμερικάνικα trailers και διαφημίσεις. Αυτό το εγωκεντρικό modus vivendi έχει εξαπλωθεί τόσο πολύ με τα ΜΜΕ και τα social media που, πια, ναι: Σε πολλούς λειτουργεί αυτόματα, σχεδόν ασυναίσθητα χωρίς, δηλαδή, να υπάρχει συμφέρον ή κακία. Το προσωπείο του σύγχρονου ανθρώπου είναι η μάσκα προστασίας του απ’ το αδηφάγο πλήθος γύρω του.

«Όταν οι άνθρωποι παραγνωρίζονται, συνήθως εισβάλλει η αδιακρισία Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων που άλλους τους αφήνουν αδιάφορους,σε άλλους πάλι πλήττουν την ιδιωτικότητά τους». Ισχύει δηλ ως κανόνας το βρετανικό familiarity brings contempt (η οικειότητα φέρνει περιφρόνηση);

Θεωρώ, πολύ ενοχλητικό ελάττωμα την αδιακρισία. Προσέχω, παρά το ευγενικό κάλεσμα που δέχομαι, να μην μπαίνω σαν εισβολέας στην προσωπική σφαίρα των ανθρώπων που με συμπαθούν.Νομίζω πως όταν παραγνωριστούν οι άνθρωποι, συχνά χάνεται ο σεβασμός, αρχίζουν οι ασκήμιες, οι γκρίνιες και τα χτυπήματα κάτω απ’ τη μέση.

«..Πιστεύω, πως καθώς οδεύει ο άνθρωπος σ’ αυτό που λέμε γήρας ή τρίτη ηλικία, νιώθει όλο και περισσότερο το βάρος του ψέματος που κουβαλά στους ώμους»

«Η καρδιά δεν είναι μανταρίνι να δώσεις σε όλους ένα φετάκι. Η καρδιά δίνεται ολόκληρη», γράφετε. Καμιά φορά όμως την στραπατσάρει κανείς άσκημα με το απόλυτο δόσιμο, έτσι δεν είναι;

Αν το δόσιμο δεν είναι ολοκληρωτικό – έστω και για μια σύντομη περίοδο της ζωής μας – δεν μπορεί να περιέχει την ουσία εκείνου που επικαλούμαστε! Είναι σαν ένα ημιτελές έργο, εκ φύσεως ανεπαρκές, τόσο για την εξέλιξη του πνεύματος μας, όσο και για την πληρότητα της ψυχής μας. Δηλαδή, θα είναι κάτι σαν αγάπη, κάτι σαν έρωτας, κάτι σαν φιλία, κάτι σαν πίστη. Ναι, είναι επικίνδυνο το να δίνεται η καρδιά ολόκληρη, γι’ αυτό δίνεται σπάνια ή και ποτέ

«Μόνο οι δυνατές γυναίκες αλλάζουν τον κόσμο». Οι λοιπές, οι πιο μαλακές δεν βοηθούν κι αυτές με τον τρόπο τους;

Μόνο οι δυνατές τον αλλάζουν! Οι μαλακές γυναίκες τον συντηρούν.

«Το  ωραίο ψέμα, όταν το προσφέρεις για ιερό σκοπό και αυτοδεσμεύεσαι στον μύθο του, εν πλήρει γνώση των συνεπειών, γίνεται αληθινή ιστορία με αίσιον τέλος». Πως ορίζεται όμως ο ιερός σκοπός;

Ιερός σκοπός που ανάγεται στο εκάστοτε αξιακό σύστημα μιας κοινωνίας.

Κλείνοντας  με μια φράση σας αισιόδοξη: «Ίσως τα γηρατειά να είναι η τελευταία έξοδος προς την ελευθερία». Λέτε έτσι να είναι;

Χαίρομαι, που κρατήσατε αυτήν τη φράση για το τέλος!

Πιστεύω, πως καθώς οδεύει ο άνθρωπος σ’ αυτό που λέμε γήρας ή τρίτη ηλικία, νιώθει όλο και περισσότερο το βάρος του ψέματος που κουβαλά στους ώμους. Έχει κουραστεί να σκύβει το κεφάλι από ανάγκη, να δίνει προτεραιότητα σε πράγματα άνευ ουσίας, να προσποιείται και να συμβιβάζεται με τις κοινωνικές ιδεοληψίες, να κάνει πράγματα που δεν τον εκφράζουν και για να ανέβει οικονομικά ή κοινωνικά γλείφοντας «κατουρημένες ποδιές».

Στην ώριμη ηλικία, οφείλει να ανασυγκροτηθεί, να ξαναγίνει αθώος. Να πάρει το δρόμο που ήθελε πάντα να πάρει η ψυχή του. Να ζήσει για κείνον, να θυμηθεί τα όνειρά του, να υψώσει φωνή, ψυχή, ανάστημα.  Αυτή είναι η τελευταία έξοδος προς την ελευθερία.

Το μθιστόρημα «Νικόλυκος» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πληθώρα.

Η ηθοποιός Μαίρη Ραζή σε μια κουβέντα με την Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«…Από την πληθώρα θεατρικής δραστηριότητας θα προκύψουν οι δυνάμεις που θα καταθέσουν το στίγμα τους στο θεατρικό γίγνεσθαι

Σε ηλικία 7 ετών η Μαίρη Ραζή ήρθε από την Πόλη στην Ελλάδα με τους γονείς της και τη μεγαλύτερη αδελφή της. Σπούδασε Γαλλική Φιλολογία, φοίτησε υποκριτική στο Θέατρο Τέχνης Κάρολου Κουν και αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη. Έκτοτε εργάσθηκε ανελλιπώς στο ελληνικό θέατρο ακολουθώντας  με πείσμα το όνειρό της σε πολλές παραστάσεις με τους Σωτήρη Μουστάκα, Θύμιο Καρακατσάνη, Θανάση Βέγγο, Κώστα Χατζηχρήστο, Ρένα Βλαχοπούλου, Γιάννη Γκιωνάκη και τον Κώστα Καζάκο. Συνεργασίες που κρατά ως θησαυρό, γατί πολλά διδάχτηκε από τους σπουδαίους ηθοποιούς, που αναγνωρίζει ότι τη βοήθησαν  να προχωρήσει το ταξίδι της στο θεατρικό σανίδι.

Το 1981 παντρεύτηκε τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Σωτήρη Τσόγκα και μαζί απέκτησαν την μοναχοκόρη τους, Κοραλία Τσόγκα, ηθοποιό, η οποία προχωρεί θεαματικά και θα υποδυθεί τη Χριστίνα Ωνάση στην παράσταση Αριστοτέλης Ωνάσης που ετοιμάζει ο Σταμάτης Φασουλής για την προσεχή χειμερινή σαιζόν.

Το 1990 ίδρυσε το θέατρο «ΠΡΟΒΑ» στην οδό Ερμού και το 2001 τη δική της Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης Μαίρης Ραζή.

Η Μαίρη Ραζή, η οποία αποτελεί μία από τις πιο χαρακτηριστικές φυσιογνωμίες της τηλεόρασης και του θεάτρου έζησε και τη χρυσή εποχή της μικρής οθόνης, κάνοντας ρόλους που άφησαν εποχή στις σειρές: «Μη μου γυρνάς την πλάτη», «Η αλεπού κι ο μπούφος».

Στις 11 Οκτωβρίου 2018 βραβεύτηκε για τη συνολική της παρουσία από τη Σχολή Δημοσιογραφίας και Τηλεόρασης New Media Studies by Stamatis Malelis στην Αθήνα.

Πάντα τη θυμάμαι με ένα χαμόγελο στα χείλη ακόμα και όταν εμφανίζονταν οι δυσχέρειες της ζωής. Έχει  τον τρόπο της να μην την αγγίζει τίποτα από τα δύσκολα της καθημερινότητας.

Έχουμε κοντά μας τη Μαίρη Ραζή, μια ηθοποιό τίμια με την τέχνη που υπηρετεί. Στο πέρασμα του χρόνου ωρίμασε μέσα από σκληρή δουλειά, δικαίωσε την ύπαρξή της και κέρδισε την αυτονομία της.

Μιλήστε μου για τη Ρόζα του Παναγιώτη Μέντη,  που παρουσιάζετε σε περιοδεία. Μια μεγάλη θεατρική σας επιτυχία για την  οποία είσθε υποψήφια από την Κορφιάτικη Ακαδημία για το πρώτο βραβείο ερμηνείας. Τι αντιπροσωπεύει, κα. Ραζή, για σας η Ρόζα Εσκενάζυ, τι σας συνδέει με αυτή την ανεξάρτητη ρεμπέτισσα και  ποιο διαχρονικό μήνυμα στέλνει κατά τη γνώμη σας στους σημερινούς καλλιτέχνες που βαδίζουν στους δρόμους του ρεμπέτικου;

Θα αρχίσω από το τέλος της ερώτησης. Δυστυχώς το ρεμπέτικο τείνει να γίνει ένα μουσειακό είδος μουσικής. Οι νέοι, ναι μεν το ακούν αλλά δεν το υπηρετούν, κι όταν λέω «υπηρετούν» δεν εννοώ ότι δεν υπάρχουν κομπανίες και σχήματα  που παίζουν ρεμπέτικο, αλλά ότι δεν υπάρχει ζωντανή δημιουργική διαδικασία. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων δεν γράφονται πια ρεμπέτικα. Το ρεμπέτικο όμως έχει βαθιά τις ρίζες του μέσα μας και πιστεύω ότι κάποια στιγμή κάτι θα ξεπεταχτεί. Μέχρι τότε πρέπει να μείνουν ζωντανές οι μνήμες που καβαλάει. Ο πόνος, ο ξεριζωμός, ο έρωτας, η φτώχεια και φυσικά οι φωνές του. Η «Ρόζα Εσκενάζυ» του Π. Μέντη άφησε γερό αποτύπωμα στο θεατρικό γίγνεσθαι. Άγγιξε μεγάλο μέρος της θεατρόφιλης νεολαίας και τους σύστησε μια από τις σημαντικότερες φωνές της Ελλάδας. Όπως ξέρετε έχω γεννηθεί στην Κωνσταντινούπολη. Στεναχωρήθηκα πολύ που φύγαμε από την Πόλη, πληγώθηκα και δυσκολεύτηκα να προσαρμοστώ στη νέα πραγματικότητα.

Δεν ήθελα να μιλάω ποτέ για την καταγωγή μου. Δεν έβλεπα ούτε μια τούρκικη ταινία, δεν άκουγα ούτε ένα τούρκικο τραγούδι, δεν ήθελα να δω ούτε μια φωτογραφία της Πόλης, γιατί έκλαιγα με μαύρο δάκρυ.

Επισκέφτηκα τη γενέτειρα μου έπειτα από τριάντα χρόνια. Τότε, αποφάσισα να παίξω μία Πολίτισσα ηρωίδα και κατέληξα στην Ρόζα Εσκενάζυ αφού προηγουμένως είχα παίξει στην τηλεοπτική σειρά «Η Ώρα η Καλή» μία Πολίτισα.

Η Ρόζα είναι μέσα στο κύτταρο μου. Ο τρόπος ζωής της, η ελευθερία της σκέψης της, η ελευθερία του κορμιού της. Θηλυκό, κομψή, κοκέτα όπως όλες οι Πολίτισες. Εγώ δεν είδα άβαφτη τη μάνα μου ποτέ.

Όλα τα ακούσματα που ανέσυρα από την αποθήκη της μνήμης μου: Τους τούρκικους αμανέδες, τους χοτζάδες, τους γιαουρτάδες, τους παλιατζήδες, τους τσιγγάνους, τις λατέρνες, τα τσιφτετέλια, τα νανουρίσματα, τα τούρκικα παιδικά τραγουδάκια, οι βυζαντινοί ψαλμοί. Όλα βγήκαν σαν ποταμάκι από μέσα μου. Έναν κόσμο και έναν πολιτισμό, που με μοναδικό τρόπο εκπροσώπησε η Ρόζα Εσκενάζυ.

Στους σημερινούς ρεμπέτες άφησα ένα στίγμα πολιτιστικό που με μοναδικό τρόπο εκπροσώπησε η Ρόζα Εσκενάζυ.

Κουβαλάτε τους ρόλους σας στην καθημερινότητά σας, με την έννοια ότι γίνονται παρέα σας;

Αναπόφευκτα αφού ζω, αναπνέω και κινούμαι μαζί τους. Οι ρόλοι δεν σταματούν μόνο πάνω στην σκηνή, τους κουβαλάμε συνεχώς. Μας συντροφεύουν, μας βασανίζουν, μας προβληματίζουν. Πολλές φορές αγωνίζομαι για την κάθε λέξη που λέω, για την κάθε κατάσταση που ερμηνεύω. Όταν προσεγγίζουμε έναν ρόλο βρίσκουμε μέσα μας τα αντικρίσματα για να τον πλάσουμε. Στο θέατρο έχουμε την τύχη να ζούμε χιλιάδες ζωές όχι μόνο μια. Τους ρόλους τους αγαπώ και μ’ αγαπούν. Σε κάθε παράσταση προσπαθώ να μην τους προδίδω ποτέ.

Ως γνήσια Κωνσταντινοπολίτισσα έχετε αφήσει την παρακάτω, μοναδική ρήση: «Είναι άβολο στην Ελλάδα να σε αποκαλούν τουρκόσπορο και στην Τουρκία Γκιαβούρ». Εσείς πώς νιώθετε και πώς σχολιάζετε τις συνεχείς υποχωρήσεις της Ελλάδα στις τουρκικές προκλήσεις, που μέρα με τη μέρα εντείνονται;

Νομίζω ότι δεν πρέπει να υπάρχει κανένας εφησυχασμός στις τούρκικες προκλήσεις. Στα επικίνδυνα σχέδια των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ και τους ανταγωνισμούς στην περιοχή, στους οποίους συμμετέχει σιωπηρώς όλη η Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ελλάδα πρέπει να είναι σε επαγρύπνηση, ετοιμότητα και οι Έλληνες ενημερωμένοι. Οι συνεχείς παραβιάσεις του εναέριου και θαλάσσιου χώρου μας  από τους  γείτονες πρέπει να σταματήσουν.

Όπου κι αν πάτε η Πόλη σας ακολουθεί κα. Ραζή;  Δεν εξηγείται αλλιώς, αφού ανεπιφύλακτα προτείνετε  το βιβλίο του Στέλιου Αντωνιάδη «Κωνσταντινούπολη – Η Πόλη που με Ακολουθεί»!

Θα ήταν παράλογο να μην με ακολουθεί . Είναι στα κύτταρα μου, στη μνήμη μου, στον τρόπο ζωής  μου.

Είχατε την τύχη να  μαθητεύσετε για ένα  διάστημα κοντά στον Κάρολο Κουν. Τι αποκομίσατε από αυτό τον μεγάλο θεατράνθρωπο, που άλλαξε τον ρου της ιστορίας του Ελληνικού Θεάτρου κατά το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα;

Ναι, ήμουν τυχερή, πριν δώσω εισαγωγικές εξετάσεις στη σχολή του είχα δει μία παράσταση στο υπόγειο. Μαγεύτηκα και αποφάσισα να φοιτήσω στη σχολή του θεάτρου Τέχνης. Ο Κουν ήταν μεγάλος  μάγος. Σε έπειθε και του εμπιστευόσουν όλες τις υποκριτικές σου ικανότητες, ένιωθα σαν ένα μπουμπούκι  που σιγά σιγά άνθιζε. Έμαθα τις βάσεις, τις ρίζες, τα θεμέλια, την πειθαρχία, τη συνέπεια που χρειάζεται αυτή η δουλειά. Αποφοίτησα όμως από την δραματική σχολή Αθηνών και τη γαλλική φιλολογία.

Πέρασαν ήδη 35 χρόνια, από τότε που με τον σύντροφο της ζωής σας, τον Σωτήρη Τσόγκα, βουτήξατε στα βαθιά νερά και  ιδρύσατε το θέατρο «Πρόβα», το οποίο στο πέρασμα του χρόνου απέκτησε το δικό του φανατικό κοινό που σας ακολουθεί πιστά  και επικροτεί όλες τις επιλογές σας, έπειτα από σκληρό δουλειά. Τι άλλαξε από τότε μέχρι τώρα σε αυτή την ταραγμένη περίοδο που διανύουμε  στο θέατρο κα. Ραζή;

Άλλαξαν πολλά, άλλαξε το τοπίο .Υπάρχουν δύσκολες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες .Μεγάλη ανεργία. Οικονομική κρίση. Παρόλα αυτά το θέατρο διανύει μία άνθηση.  Οι νέοι καλλιτέχνες μπροστά στα τόσα προβλήματα έχουν έντονες εκφραστικές ανησυχίες, έτσι δημιουργήθηκαν πολλές μικρές ομάδες που τάραξαν τα νερά. Από την πληθώρα της θεατρικής δραστηριότητας θα προκύψουν οι δυνάμεις που θα καταθέσουν το στίγμα τους στο θεατρικό γίγνεσθαι.

Μπορεί ο κάθε ηθοποιός να παλέψει σήμερα για τα όνειρά του στο θέατρο;

Η δουλειά του ηθοποιού πάντα περνούσε κρίση. Πάντα υπήρχαν άνεργοι ηθοποιοί, πάντα πεινούσαμε και πάντα παλεύαμε.

«…Πιστεύω, ότι η κατάσταση θα αλλάξει μόνο αν δεν καθόμαστε σε έναν καναπέ και δεν γκρινιάζουμε για τα κυκλώματα, τις γνωριμίες. Η μιζέρια είναι κακό πράμα»

Δάσκαλοι και μαθητές στην Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης Μαίρης Ραζή

Νιώθετε εκπληρωμένους εκείνους τους στόχους που είχατε ως  έφηβη;

Όπως κάθε νέος άνθρωπος, είχα πολλά όνειρα και πολλούς στόχους. Ακολούθησα πιστά και οργανωμένα ότι επιθυμούσα να κάνω για να ολοκληρώσω τις εσωτερικές μου ανάγκες, να βρω τον εαυτό μου, να καταλάβω τις ανησυχίες μου. Ακολούθησα στη ζωή μου το ένστικτό μου. Κανένα εμπόδιο δεν ήταν ικανό να με αποπροσανατολίσει από την πορεία μου. Δεν το βάζω κάτω εύκολα, δεν απογοητεύομαι, είμαι απρόβλεπτη και διεκδικητική. Θαυμάζω το πείσμα και την υπομονή μου. Ακόμα και τώρα, έχω τις ανησυχίες μίας έφηβης. Μ’ αρέσει να δημιουργώ, να αγωνίζομαι και να προχωράω.

Το 2001 ιδρύσατε τη δική σας Ανώτερη σχολή δραματικής τέχνης Μαίρης Ραζή, την οποία και διευθύνετε μέχρι σήμερα μεταδίδοντας τη γνώση σας σε νέες και νέους που θέλουν να παίξουν και να σκηνοθετήσουν. Τι είναι αυτό που σας γοητεύει  στην ιδέα της διδασκαλίας;

Από μικρή ήθελα να γίνω δασκάλα. Έτσι παράλληλα με την δραματική σπούδαζα και γαλλική φιλολογία. Όταν την τελείωσα με διόρισαν στην Ξάνθη αλλά δεν ήθελα να φύγω από την Αθήνα και προτίμησα να δουλέψω στο θέατρο. Μ’ αρέσει πολύ η διδασκαλία γιατί μεταφέρω στις νεότερες γενιές τις γνώσεις μου, τις εμπειρίες μου, τις μεθόδους και τις τεχνικές που κατέχω.

Σε πολλούς αξιόλογους συναδέλφους δεν αρέσει η διδασκαλία ίσως επειδή σέβονται πολύ την εργασία του δασκάλου, του εκπαιδευτικού, αλλά θα ήταν τόσο χρήσιμοι στην εξέλιξη της υποκριτικής. Νομίζω, ότι η υποκριτική δεν είναι συνταγή μαγειρέματος, δηλαδή θα βάλεις τόσο αλάτι και τόσο πιπέρι και θα γίνεις καλός ηθοποιός. Η υποκριτική είναι σύνθετη  τέχνη και κάθε σπουδαστής είναι μία διαφορετική προσωπικότητα με διαφορετικές προσλαμβάνουσες. Δεν μπορείς να εφαρμόζεις μία ίδια συνταγή για όλους.

Φυσικά κάθε μάθημα είναι πρόβα, πρέπει να μην υπάρχει ούτε μία απουσία. Μπορείς να λείψεις από τη πρόβα; Όχι βέβαια. Ως καθηγητής πρέπει να προσεγγίζεις τον κάθε σπουδαστή με ευγένεια, σεβασμό, με κατανόηση, χωρίς πίεση, χωρίς νεύρα για να πετύχεις την εμπιστοσύνη του παιδιού που θα σου καταθέσει την ψυχή του.

Είστε μία ηθοποιός με μια ιδιαίτερα αξιόλογη πορεία. Πόσο δεσμευτικό είναι αυτό στον τρόπο με τον οποίο επιλέγετε κάθε φορά το επόμενο σας βήμα;

Η επιλογή του επόμενου βήματος μου είναι η εσωτερική μου ανάγκη. Παίζω αυτό που με εκφράζει. Πιστεύω ότι κάθε έργο που παίζω θα έχει επιτυχία και αυτή τη θετική μου ενέργεια εισπράττει το κοινό, που ακολουθεί τη σταθερή πορεία μου και με την αγάπη του έχει χαρίσει σε μένα πολλές επιτυχίες. Το στίγμα μου είναι πεντακάθαρο και επιλέγω πάντα αυτό που «θέλω» μακριά από ταμειακές επιταγές. Όταν δεν προδίδεις το κοινό δεν σε προδίδει και αυτό.

Σε αυτά τα πέτρινα χρόνια έχουμε χιλιάδες ηθοποιούς που δουλεύουν για ψίχουλα και ελάχιστους που μπορούν να επιβιώσουν με αξιοπρέπεια. Που θα πάει αυτή η κατάσταση;

Δυστυχώς όλα τα επαγγέλματα πέρασαν δύσκολα με την οικονομική κρίση. Οι ηθοποιοί είμαστε σαν τις κατσαρίδες, επιβιώνουμε σε όλες τις δυσκολίες γιατί μας τρέφει η αγάπη και η πίστη που έχουμε στο θέατρο. Προτιμώ έναν ευτυχισμένο παρά έναν τακτοποιημένο ή δυστυχισμένο νέο που δεν έκανε τα όνειρα του πραγματικότητα. Οι νέοι πρέπει να τολμούν, να μην φοβούνται αν θα πεινάσουν επειδή διάλεξαν ότι τους εκφράζει. Και οι γονείς νομίζω, ότι πρέπει να βοηθούν και να στηρίζουν τα παιδιά τους κι ας διάλεξαν μία «δουλειά» που δεν τους εξασφαλίζει πάντα ένα καλό μεροκάματο. Ξέρω, ότι όποιος θέλει έχει όραμα πάντα μπορεί. Πάντα θα βρει μία λύση.

Όλη η Ελλάδα δουλεύει για ψίχουλα. Πιστεύω, ότι η κατάσταση θα αλλάξει μόνο αν δεν καθόμαστε σε έναν καναπέ και δεν γκρινιάζουμε για τα κυκλώματα, τις γνωριμίες. Η μιζέρια είναι κακό πράμα. Και η συγκεκριμένη δουλειά θέλει κυνηγητό, οι νέοι να στέλνουν βιογραφικά, να τρέχουν για να τους γνωρίσουν κάποιοι επιχειρηματίες, να παρακολουθούν θέατρο και να δημιουργούν δικές τους ομάδες.

«…. Έπαιξα σε πολλά αρχαία θέατρα αλλά δεν έχω παίξει στην Επίδαυρο. Αυτή είναι μία από τις επιθυμίες μου»

Συμφωνείτε με το απόφθεγμα  του Σαίξπηρ, ότι «Ο κόσμος είναι μια θεατρική σκηνή και όλοι, άντρες και γυναίκες, απλά ηθοποιοί. Έχουν τις εισόδους τους και τις εξόδους τους. Και ο κάθε άνθρωπος στον καιρό του παίζει πολλούς ρόλους, καθώς οι πράξεις όπου εμφανίζεται είναι οι εφτά ηλικίες»;

Ε, Αλήθεια λέει. Ναι η ζωή είναι μία θεατρική σκηνή. Πολλές φορές η ζωή ξεπερνάει το θέατρο.

Η κόρη σας, η Κοραλία Τσόγκα, ιδιαίτερα ταλαντούχα ηθοποιός και σκηνοθέτης ξεκίνησε την καριέρα της μέσα στη βαθιά ύφεση. Σας φοβίζει το μέλλον της;

Σιγά μη με φοβίζει. Η Κοραλία προχωράει μια χαρά, δουλεύει πολύ, κάνει αυτό που της αρέσει και χαίρομαι που είναι τόσο ευτυχισμένη υλοποιώντας τα όνειρα της.

Σε μια Ελλάδα που αγκομαχάει μέρα τη μέρα ν’ αναγεννηθεί από τις στάχτες της, πόσο ωφέλιμη είναι η τέχνη;

Χωρίς τέχνη, τι θα κάναμε; Αν είναι ωφέλιμη; Μα φυσικά, αλλιώς δεν θα μας χώραγαν τα ψυχιατρεία. Ακούς ένα τραγούδι και ξεχνιέσαι, βλέπεις ένα χορό, μία παράσταση, έναν πίνακα, διαβάζεις ένα μυθιστόρημα και μεταφέρεσαι αλλού, άσε η ποίηση. Χωρίς τέχνη, χωρίς εσωτερική αγαλλίαση, χωρίς ευφορία, ευθυμία ο άνθρωπος θα ήταν ένα ζώο. Σπίτι δουλειά και δουλειά σπίτι. Είμαι τυχερή που υπηρετώ το θέατρο, γιατί λέω ότι είναι ο βασιλιάς των τεχνών. Έχει πολλές συμπυκνωμένες τέχνες. Μέσα σε δύο ώρες φεύγεις από την σκληρή πραγματικότητα και μεταφέρεσαι στους χώρους της φαντασίας και της μαγείας.

Ποιό γνωμικό σας συντροφεύει;

«Δεν υπάρχει δεν μπορώ, αλλά δεν θέλω» και «Η δουλειά ποτέ δεν θα σε προδώσει».

Πολύ καλή η διαφήμιση στην οποία πρωταγωνιστείτε και σίγουρα θα απογειώσει το προϊόν. Πέρα από την οικονομική απολαβή, ποιος άλλος λόγος σας έπεισε να πείτε το ναι σε μια τηλεοπτική καμπάνια;

Σας ευχαριστώ. Πρέπει να ομολογήσω ότι στην καριέρα μου είχα αρκετές προτάσεις για να διαφημίσω κάποιο προϊόν αλλά δεν ήθελα. Η συγκεκριμένη διαφήμιση είχε ένα εξαιρετικό κείμενο, πανέξυπνο. Η οικονομική απολαβή δεν με ενδιέφερε, με έπεισαν: ο σκηνοθέτης και όλοι οι συντελεστές. Επίσης, ο καφές που είναι προσωπική και ιδιαίτερη στιγμή του κάθε ανθρώπου και που αυτή μάρκα καφέ αναδεικνύει με τις διαφημίσεις της.

Μ’ αρέσει να σέβομαι τα αντικείμενα που είναι συνδεδεμένα με διάφορες στιγμές της ζωής μας. Νομίζει κανείς ότι έχουν ψυχή. Η διατήρηση, η συντήρηση, ο σεβασμός των άψυχων αντικειμένων, τα ζωντανεύει και τους δίνει μία άλλη χρήση, μία άλλη προοπτική, μία διαχρονικότητα, νικάνε το χρόνο. Αγαπώ τα παλιά κτίρια. Γι αυτό στέγασα την σχολή και το θέατρο Πρόβα σε ένα διατηρητέο κόσμημα στην οδό Ηπείρου και Αχαρνών στην καρδιά της Αθήνας.

Ποιοι είναι οι μεγάλοι σας προσωπικοί στόχοι; Τι εύχεστε και τι ονειρεύεστε για το μέλλον;

Έχω πάντα όνειρα, βάζω στόχους και προσπαθώ να τους πραγματοποιήσω. Εύχομαι να είμαστε όλοι υγιείς και να παλεύουμε γι αυτό. Να προσέχουμε και να αγαπάμε τον εαυτό μας. Θέλω να είναι καλά η Κοραλία μου και να προχωράει στη δουλειά της. Θέλω ειρήνη σε όλη την γη. Βλέπω πάντα μπροστά αλλά χωρίς να ξεχνάω το παρελθόν γιατί χωρίς μνήμη υπάρχει βαρβαρότητα.

Επαγγελματικά ενώ έχω συνεργαστεί με σπουδαίους σκηνοθέτες και ηθοποιούς και ενώ έχω παίξει 58 ρόλους στο ελεύθερο θέατρο καμία κρατική σκηνή μέχρι τώρα δεν με χρειάστηκε. Έπαιξα σε πολλά αρχαία θέατρα αλλά δεν έχω παίξει στην Επίδαυρο. Αυτή είναι μία από τις επιθυμίες μου. Ονειρεύομαι πολύ, γι αυτό θέλω το διατηρητέο κτίριο που στεγάζει την δραματική σχολή και το θέατρο Πρόβα  να είναι πάντα ζωντανό, με πολύ κοινό, πολλούς μαθητές στη σχολή και στα παιδικά εργαστήρια. Θέλω την σκυτάλη να πάρουν οι νεώτεροι και να συνεχίσουν το έργο το δικό μου και του Σωτήρη Τσόγκα.

Η Μαίρη Ραζή Με τον Σταμάτη Κραουνάκη

Μια συζήτηση της κ. Όλγας Κεφαλογιάννη με την Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

«…Η πόλη έχει πάνω της έντονα τα σημάδια της κρίσης. Μεγάλα εμπορικά καταστήματα που αποτελούσαν σημεία αναφοράς για τους Αθηναίους για πολλές δεκαετίες παραμένουν κλειστά. Οι ιστορικοί κινηματογράφοι «Απόλλων» και «Αττικόν» έχουν στοιχειώσει την οδό Σταδίου»

Την κ. Όλγα Κεφαλογιάννη συνάντησα πριν λίγες μέρες σε ζεστό κάλεσμα κοινής φίλης εκδότριας, όπου μεταξύ άλλων ξαναβρέθηκαμε κάποιοι φίλοι, καρδιάς κυρίως, από τον αποκαλούμενο χώρο της τέχνης. Φυσικά η κουβέντα κύλησε γύρω από τις επερχόμενες εκλογές, αλλά προσωπικά μου κέντρισε το ενδιαφέρον, η επιμονή της πολιτικού να επαναφέρει το θέμα «ελλείμματος πολιτισμού».

Ανοίξαμε, λοιπόν, μια κουβέντα μαζί για όσα θα μπορούσαν να γίνουν στον τομέα αυτόν και ακόμα παραπέρα.

Kα Κεφαλογιάννη, ο Τουρισμός και ο Πολιτισμός οι δύο αυτοί πυλώνες πως μπορούν να συγκλίνουν, να αλληλοϋποστηριχθούν;

Ο Πολιτισμός είναι το συγκριτικό πλεονέκτημα της χώρας μας. Και πρέπει να τον αναδείξουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο προκειμένου να ενισχύσουμε την εικόνα της χώρας μας και ταυτόχρονα να προβάλλουμε το πολιτιστικό μας απόθεμα και τον σύγχρονο πολιτισμό διεθνώς. Παράλληλα, ο Τουρισμός είναι ένας από τους πλέον δυναμικούς κλάδους της εθνικής οικονομίας που χαρακτηρίζεται από εξωστρέφεια.

Η σύζευξη των δύο αυτών τομέων, κάτω από τον κατάλληλο σχεδιασμό μπορεί να προσδώσει στον Ελληνικό Πολιτισμό την απαραίτητη εξωστρέφεια αλλά και να αναβαθμίσει την τουριστική μας προσφορά με υψηλής ποιότητας προσθήκες. Με τη σύνθεση θεματικών πολιτιστικών οδοιπορικών έχουμε τη δυνατότητα να προβάλλουμε περιοχές που, σήμερα στη λογική τού «ήλιος και θάλασσα», δεν θεωρούνται τουριστικές. Να δημιουργήσουμε νέες θέσεις εργασίας και να δώσουμε κίνητρα ανάπτυξης της ήπιας επιχειρηματικότητας, συνδεδεμένης με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε περιοχής.

Η χώρας μας αποτελεί μοναδικό προορισμό παγκοσμίως, αποτελεί σημείο αναφοράς στη σύγχρονη σκέψη, πολιτική και επιστήμη. Δεν μπορεί, πλέον, να αρκείται σε μονοδιάστατους αριθμούς για αφίξεις τουριστών αλλά, αξιοποιώντας τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα, να δημιουργήσει ένα νέο πρότυπο βιώσιμης ανάπτυξης.

Η Ανάπλαση της Ακαδημίας Πλάτωνος, του πρώτου στην ουσία Πανεπιστημίου στον κόσμο, είναι μία από τις προτεραιότητες  σας;

Η προτεραιότητά μου ήταν και θα είναι πάντα η Αθήνα. Έχω γεννηθεί και έχω μεγαλώσει στο κέντρο της Αθήνας. Είμαι βουλευτής στην A’ Αθήνας. Το γραφείο μου βρίσκεται στο εμπορικό κέντρο της πόλης.

Τα τελευταία 4 χρόνια η κατάσταση είναι τραγική. Την οικονομική κρίση διαδέχθηκε η ιδεοληψία της απερχόμενης κυβέρνησης και η ανοχή της στη βία και την παραβατικότητα.

Η πόλη έχει πάνω της έντονα τα σημάδια της κρίσης. Μεγάλα εμπορικά καταστήματα που αποτελούσαν σημεία αναφοράς για τους Αθηναίους για πολλές δεκαετίες παραμένουν κλειστά. Οι ιστορικοί κινηματογράφοι «Απόλλων» και «Αττικόν» έχουν στοιχειώσει την οδό Σταδίου.

Τα Εξάρχεια και οι γειτονιές που εκτείνονται κατά μήκος της οδού Πατησίων μαστίζονται από την εγκληματικότητα και την εγκατάλειψη. Η μόνη ζώνη πρασίνου στην περιοχή, το Πεδίο του Άρεως, πρέπει να αποκατασταθεί πλήρως και να αποτελέσει μέρος της καθημερινότητας των περιοίκων.

Για να αναβαθμιστεί η εικόνα της Αθήνας και για να βρουν οι αστικές γειτονιές την παλαιά τους αίγλη, πρέπει να αξιοποιήσουμε ό,τι καλύτερο διαθέτουμε.

Στην λογική αυτή, η ανάπλαση της Ακαδημίας Πλάτωνος, σε απόσταση μόλις 2,5χλμ από το κέντρο της Αθήνας, είναι μία πρωτοβουλία που θα μεταμορφώσει το κέντρο της πόλης μας. Η περιοχή γύρω από την Ακαδημία Πλάτωνος, ο Κολωνός, ο Λόφος Σκουζέ και άλλες παρακείμενες γειτονιές θα ανακάμψουν. Στο σχέδιο της ανάπλασης, προβλέπεται η δημιουργία του Αρχαιολογικού Μουσείου της πόλης των Αθηνών. Ένα μουσείο κατάλληλα σχεδιασμένο για να μην επιβαρύνει το πάρκο, θα φιλοξενήσει όλα τα ευρήματα που έχουν δει το φως σε ανασκαφές και δημόσια έργα όπως το μετρό. Ευρήματα μοναδικά που δεν τα έχουμε εκθέσει ποτέ στο κοινό. Και αυτό είναι μόνο η αρχή.

Να ανακτήσει η Αθήνα την χαμένη της αίγλη προσδοκάτε και υπόσχεστε. Με λίγα λόγια – συνθηκών επιτρεπουσών – πως θα προχωρήσετε άμεσα;

Δεν είναι ζήτημα προσδοκίας ή υπόσχεσης. Πρόκειται για ένα σχέδιο αναβάθμισης της καθημερινότητας των Αθηναίων και της εικόνας της πόλης μας. Υπάρχει η πολιτική βούληση. Υπάρχει και ο σχεδιασμός. Για την υλοποίησή του θα αξιοποιηθούν όλες οι ήδη υπάρχουσες μελέτες αφού φυσικά θα επικαιροποιηθούν προκειμένου να καλυφθούν οι πραγματικές ανάγκες της Αθήνας.

Προς την κατεύθυνση αυτή, μία πρωτοβουλία του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκου Μητσοτάκη, είναι η επέκταση του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Το έργο αυτό, θα μεταμορφώσει το κέντρο της Αθήνας. Θα αναζωογονήσει την περιοχή. Θα καταστήσει την Αθήνα, επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος. Και το κυριότερο, θα αναδείξει τους θησαυρούς που έχουν συγκεντρωθεί στο Μουσείο και δεν υπάρχει κατάλληλος χώρος για να εκτεθούν. Θα αλλάξει η εικόνα της πόλης μας.

«Η Πολιτεία δεν πρέπει να βαυκαλίζεται ότι έχει όλες τις απαντήσεις, ότι κάνει τα πάντα καλύτερα. Οφείλει να ακούει τις προτάσεις των ίδιων των δημιουργών και να δημιουργεί τις προϋποθέσεις έκφρασης και δημιουργίας. Αυτό και θα κάνουμε»

Κοιτάζοντας πίσω, ως φοιτήτρια της Νομικής μένατε μεν στον Λυκαβηττό, κυκλοφορούσατε όμως και στη πέριξ των Εξαρχείων περιοχή; Αλήθεια υπάρχει ελπίδα σήμερα για την τραυματισμένη πλην γοητευτική  αυτή γειτονιά;

Αυτό που χρειάζεται είναι πολιτική βούληση. Και αυτή την έχουμε. Ο Πρόεδρος της ΝΔ έχει επανειλημμένα τοποθετηθεί και δεσμευθεί για την κατάργηση του άβατου των Εξαρχείων.

Στα σχέδια σας, είπατε σε πρόσφατη φιλική σύναξη: «θα είναι η ουσιαστική βοήθεια νέων δημιουργών». Κάποιο πρώτο βήμα ;

Αυτό που προέχει είναι η κατάρτιση μίας εθνικής στρατηγικής για τον Ελληνικό Πολιτισμό. Ένας κεντρικός οδικός χάρτης που θα στοχεύει στην Εξωστρέφεια του Ελληνικού Πολιτισμού. Αλλά και σε δέσμες μέτρων που θα έχουν σαν στόχο την ουσιαστική υποστήριξη νέων δημιουργών.

Δεν μπορούμε να αρκούμαστε στο αρχαίο κλαίος, αλλά να το αξιοποιήσουμε ως το στέρεο θεμέλιο της σύγχρονης ελληνικής πολιτιστικής δημιουργίας. Ο σύγχρονος πολιτισμός αποτελεί συνέχεια της πολιτιστικής μας κληρονομιάς και ως τέτοιος θα πρέπει να αντιμετωπίζεται και να αναδεικνύεται.

Η Πολιτεία δεν πρέπει να βαυκαλίζεται ότι έχει όλες τις απαντήσεις, ότι κάνει τα πάντα καλύτερα. Οφείλει να ακούει τις προτάσεις των ίδιων των δημιουργών – ενδεικτικά σας αναφέρω όσα έχουν ήδη προτείνει για την προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων – και να δημιουργεί τις προϋποθέσεις έκφρασης και δημιουργίας. Αυτό και θα κάνουμε.

«Η οικογένεια είναι για εμένα το στήριγμά μου. Η βάση μου. Η σταθερή μου στην ζωή»

Έχετε γράψει το βιβλίο «Ο Ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Κυπριακό Ζήτημα». Πόσο επίκαιρο δυστυχώς το θέμα ακόμη και σήμερα, έτσι δεν είναι;

Πάντα είναι επίκαιρο. Αθήνα και Λευκωσία οφείλουν να κινητοποιήσουν όλες τις διπλωματικές τους δυνάμεις, προκειμένου να δοθεί αποφασιστική απάντηση στην πολιτική των προκλήσεων του Ταγίπ Ερντογάν. Μετά από 4 και πλέον χρόνια αλλοπρόσαλλης εξωτερικής πολιτικής από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, η νέα κυβέρνηση υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη θα πρέπει να κινηθεί δραστήρια σε όλα τα μέτωπα προκειμένου να προστατεύσει τα εθνικά μας συμφέροντα.

Μιλώντας για βιβλία: Το πρώτο πρώτο ανάγνωσμα που σας γοήτευσε ως κοριτσάκι;

Ένα από τα βιβλία που ανατρέχω συνεχώς, είναι η «Αναφορά στον Γκρέκο». Άρχισα να το διαβάζω από το σχολείο και συνεχίζω μέχρι σήμερα να ανακαλύπτω καινούργιες έννοιες.

Τότε στα χρόνια της αθωότητας, αληθεύει  ότι  παράλληλα με τη Νομική θέλατε να γραφτείτε και σε σχολή θεάτρου;

Αγαπώ πολύ το θέατρο, με γοητεύει η αδιαμεσολάβητη επικοινωνία μεταξύ του ηθοποιού και του ακροατηρίου. Προσπαθώ να παρακολουθώ όσο περισσότερες παραστάσεις μπορώ. Είναι αλήθεια, ότι κάποια στιγμή είχα την επιθυμία να γραφτώ σε σχολή Θεάτρου αλλά οι νομικές σπουδές απορροφούσαν όλη μου την ενέργεια. Ήμουν αφοσιωμένη στις σπουδές μου. Μελετούσα πολύ και έτσι δεν βρήκα ποτέ την ευκαιρία. Ομολογώ, βέβαια, ότι απολαμβάνω το θέατρο με κάθε ευκαιρία.

Το Άλσος ξαναζωντάνεψε. Θα την δείτε την παράσταση, είναι στα σχέδια σας, όταν ο χρόνος βρεθεί;

Όπως ξέρετε με ενδιαφέρει οτιδήποτε συμβαίνει στην Αθήνα και θα μπορούσε να βελτιώσει την καθημερινότητα στο κέντρο της πόλης. Για το Πεδίον του Άρεως είχα ασκήσει έντονο κοινοβουλευτικό έλεγχο καθώς τα 4 και πλέον τελευταία χρόνια είχε μετατραπεί κι αυτό σε άβατο.

Δεν μπορεί να είναι εγκαταλελειμμένη μία από τις ελάχιστες ζώνες πρασίνου που υπάρχει στο κέντρο, ένα υπέροχο πάρκο που θα έπρεπε να γίνει τόπος συνάντησης και δραστηριοτήτων των Αθηναίων. Όπως παλιά.

Γι’ αυτό το λόγο, πρόσφατα διοργάνωσα την κεντρική μου εκδήλωση για τις γυναίκες της Αθήνας, σε αυτή ακριβώς την περιοχή. Με προσκεκλημένη την εκλεκτή μου φίλη και υποψήφια στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας της ΝΔ Μαριέττα Γιαννάκου, βρεθήκαμε στο κηποθέατρο Άλσος. Η επιλογή του χώρου είχε προφανώς τη σημασία της…

Μακρύ ζεστό καλοκαίρι για σας, όμως θα βρείτε κάποια στιγμή λίγο χρόνο για μια ανάσα;

Αυτό που προέχει αυτή τη στιγμή, είναι οι εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019 και η ισχυρή εντολή των πολιτών για μία αυτοδύναμη Ελλάδα. Είναι ίσως μία από τις σημαντικότερες εκλογικές αναμετρήσεις μετά την μεταπολίτευση. Γι’ αυτό, με την ευκαιρία που μου δίνετε, θα ήθελα να παρακινήσω όλους τους Έλληνες να ψηφίσουν. Και να ψηφίσουν συνειδητά.

Ρέθυμνο, ο τόπος σας. Σε μια ζόρικη στιγμή, μιας δύσκολης μέρας ταξιδεύετε για δευτερόλεπτα νοερά εκεί;

Ναι βέβαια, εκεί είναι οι ρίζες της οικογένειάς μου. Από εκεί αντλώ δύναμη και κουράγιο στις δύσκολες στιγμές.

Και ακόμα, η οικογένεια για σας είναι…

Η οικογένεια είναι για εμένα το στήριγμά μου. Η βάση μου. Η σταθερή μου στην ζωή.

Κλείνοντας, μια ευχή για την ταλαιπωρημένη γλυκιά μας πατρίδα;

Εύχομαι η Ελλάδα να μπει γρήγορα σε τροχιά ανάπτυξης και ευημερίας. Με μία αυτοδύναμη κυβέρνηση ΝΔ με ισχυρή πολιτική βούληση και σχέδιο για την ανόρθωση της εθνικής οικονομίας, για μία δίκαιη ανάπτυξη, για μία ευνομούμενη κοινωνία, χωρίς πόλωση, αλλά με εθνική ενότητα και αλληλεγγύη.

Η κα Όλγα Κεφαλογιάννη είναι υποψήφια Βουλευτής στην Α΄ Αθήνας με την ΝΔ.