fbpx

Η Τέσυ Μπάιλα σε α’ πρόσωπο στην Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

«Ένα βιβλίο για τη φιλία και τον έρωτα, την τέχνη και την Ιστορία, τον πόνο του ανθρώπου και τον αγώνα του για επιβίωση, τη μοναχικότητα και την αξία της, την αυτοθυσία, τον αλτρουισμό, την αφοσίωση, τη συγχώρεση και την επανάσταση της προσωπικής εκφραστικής»

Η Τέσυ Μπάιλα γεννήθηκε στον Πειραιά και σπούδασε Ιστορία του Ελληνικού Πολιτισμού και Μετάφραση Λογοτεχνίας. Εμφανίστηκε στη λογοτεχνία το 2009.

Ασχολείται με τη φωτογραφία και ατομικές εκθέσεις της έχουν φιλοξενηθεί στο Πανεπιστήμιο Gakugei της Ιαπωνίας και στην Αθήνα. Διατηρεί στήλες λογοτεχνικής αρθρογραφίας και βιβλιοκριτικής σε έγκριτα διαδικτυακά περιοδικά.

Είναι επίσης συντάκτρια του λογοτεχνικού περιοδικού Κλεψύδρα και αρχισυντάκτρια του περιοδικού Literature.gr.

Κυκλοφορούν τα βιβλία της «Το Μυστικό ήταν η Ζάχαρη», «Ουίσκι Μπλε».

Σε α’ πρόσωπο

Οι σχέσεις ενός ανθρώπου με την τέχνη και την  Ιστορία θα μπορούσε να είναι με δυο λόγια η κεντρική ιδέα αυτού του μυθιστορήματος. Επί της ουσίας όμως πρόκειται για ένα μυθιστόρημα που ξετυλίγεται ως πολύπτυχο μιας εποχής καλύπτοντας χρονικά από τα τέλη του 19ου μέχρι και το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου τα σημαντικά γεγονότα που συντάραξαν τη χώρα. Από τα τραγικά γεγονότα στο Ηράκλειο του 1898, στην Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, και από εκεί στους Βαλκανικούς πολέμους, στον εθνικό Διχασμό στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και στον Β΄. Παράλληλα αναμετράται με τις ψυχολογικές διακυμάνσεις ενός, κατά βάση, μοναχικού ανθρώπου, ο οποίος προσπαθεί να σταθεί σε μια εποχή κοινωνικών, πολιτικών, ιστορικών διχασμών, στην οποία η τέχνη μοιάζει να μην έχει καμιά απολύτως θέση, και να εκφράσει τις ανησυχίες του.

Ο ήρωας αυτού του βιβλίου γεννιέται πάνω σε ένα καΐκι στις 25 Αυγούστου 1898, στο Ηράκλειο της Κρήτης, την ημέρα της μεγάλης σφαγής του Ηρακλείου, του μεγάλου αρπεντέ, από τους Τουρκοκρητικούς, που σηματοδότησε την αρχή της Κρητικής Πολιτείας και λίγα χρόνια αργότερα την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα.

Η μητέρα του χάνεται στη γέννα την ίδια στιγμή που ο σκληρός και αυταρχικός του πατέρας διασκεδάζει στο καφέ σαντάν. Το παιδί θα μεγαλώσει κυρίως με τον παππού και τη θεία Λουλουδιά, καθώς ο πατέρας του θα τον θεωρεί πάντα υπεύθυνο για τον χαμό της γυναίκας του. Πολύ γρήγορα θα καταλάβει την αγάπη του για τη ζωγραφική και ύστερα από ένα δραματικό περιστατικό, στο οποίο πρωταγωνιστεί ο πατέρας του, θα φύγει για τα Χανιά και κατόπιν για τον Πειραιά, για να προσπαθήσει να αφοσιωθεί στην τέχνη του.

Στον κόσμο που τον περιβάλλει εισβάλει ορμητικά ο Μικέλε, ένας εκ διαμέτρου αντίθετος χαρακτήρας που θα γίνει το άλλο του μισό, η φωνή της λογικής που τον καλεί να χαρεί τη ζωή και γευτεί τις ομορφιές της. Μαζί του και η Ισιδώρα, η εξιδανικευμένη γυναικεία μορφή που θα ξεσηκώσει τη θύελλα του έρωτα στην ψυχή του. Εισβάλει όμως και ο Μεγάλος Πόλεμος. Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος που θα ανατρέψει τα σχέδια της ζωής και θα στείλει τους ήρωες στα χαρακώματα, βυθίζοντας τα όνειρα και τις ελπίδες μέσα στο χώμα.

Η αφήγηση είναι καταιγιστική. Με έντονες περιγραφές και συγκινήσεις. Οι τόποι εναλλάσσονται ασταμάτητα.  Από την Κρήτη, στον Πειραιά, στην Αθήνα και από εκεί στη Μακεδονία. Στα χαρακώματα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου κι ύστερα πάλι στην Κρήτη. Στην ακτή της αρχής των ονείρων αλλά και των διαψεύσεων.

Από τον παππού Λεωνίδα και τη θεία Λουλουδιά μέχρι τη Χριστίνα την κυρά Ευτέρπη και τον Δημήτρη, τη Μυρσίνη που έχασε τη μιλιά της όταν αντίκρισε σφαγμένη τη μάνα της.

Την Ισιδώρα και κυρίως τον Μικέλε, αλλά και τα αληθινά πρόσωπα που διατρέχουν το μυθιστόρημα, όπως ο Βενιζέλος και ο Γιώργος Ιακωβίδης, ο ήρωας αυτού του βιβλίου βρίσκεται αντιμέτωπος με έναν κόσμο που αλλάζει δραματικά και στον οποίο προσπαθεί να αποτυπώσει καλλιτεχνικά όλα όσα αντιμάχεται η συνείδησή του, όλα όσα σημάδεψαν τη ζωή του, τις αποφάσεις του, τη δύναμη της καλλιτεχνικής του ευαισθησίας και τα όνειρά του.

Ένα βιβλίο για τη φιλία και τον έρωτα, την τέχνη και την Ιστορία, τον πόνο του ανθρώπου και τον αγώνα του για επιβίωση, τη μοναχικότητα και την αξία της, την αυτοθυσία, τον αλτρουισμό, την αφοσίωση, τη συγχώρεση και την επανάσταση της προσωπικής εκφραστικής.

Το βιβλίο Άγριες Θάλασσες κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός

Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Λάζαρος Βαρτάνης σε μια κουβέντα με την Αγγελική Ειρήνη Μήτση (Video)

Ειρήνη Αγγελική Μήτση

Ειρήνη Αγγελική Μήτση

mitsi_ae@yahoo.com

Ο Λάζαρος Βαρτάνης σου μεταδίδει ένα άρωμα Θεάτρου όπου και αν τον συναντήσεις. Και αυτό συμβαίνει γιατί η πορεία του στον καλλιτεχνικό χώρο του έδωσε όμορφες και σημαντικές συνεργασίες, τις οποίες μετουσίωσε σε μια θετική αντίληψη για τη Ζωή.

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1982. Είναι απόφοιτος της δραματικής σχολής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (2007).

Συμμετείχε σε παραστάσεις των Κ.Θ.Β.Ε, Εθνικού Θεάτρου, Εθνικής Λυρικής Σκηνής, Angelus Nonus, Νέου Θεάτρου Θεσσαλονίκης, Σχήματος Εκτός Άξονα, Ομάδας Αρένα, 104, Επί Κολωνώ, Σύγχρονου Θεάτρου.

Συνεργάστηκε με σκηνοθέτες όπως: Γιάννης Κακλέας, Ρούλα Πατεράκη, Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Λιλλύ Μελεμέ, Αλέξανδρος Σωτηρίου, Έφη Γούση, Νικόλας Ράπτης, Έλλη Παπακωνσταντίνου, Κώστας Γάκης, Ισίδωρος Σιδέρης, Κώστας Γεράρδος, Τάσος Ράτζος, Κωνσταντίνος Ρήγος.

Στον κινηματογράφο έχει παίξει: «Θα πάρω μια βαθιά ανάσα και θα σου πω» Αλέξανδρου Χαντζή, «Θετικές ιστορίες» Δημήτρης Παπαθανάσης – Χάρη Σταθόπουλου – Δημήτρη Άντζου – Θανάση Τότσικα – Δημήτρη Μπαβέλλα, «RF» Σταύρου Λιόκαλο, «Chef a la place du chef» Ευθύμη Σανίδη, «#0385» Φαίδρας Κωνσταντινίδη, «Παρισινή βροχή» Δάφνης Ψαρρά, «Το Κόκκινο» Μαρώς Πανταζή, «Μη φεύγεις…» Αλέξανδρου Πανταζούδη,  « …στις 5 ακριβώς τα ξημερώματα» Θανάση Ταταύλαλη.

Στην τηλεόραση τον απολαύσαμε στο «Ο γύρος του κόσμου με 80 βιβλία» στην ΕΤ1 σε σκηνοθεσία Χλόης Μάντζαρη και Δημήτρη Φραγκιόγλου το 2013.

Τον συναντήσαμε για να μιλήσουμε για το πολύ ενδιαφέρον θεατρικό κείμενο του ταλαντούχου Στέφανου Παπατρέχα «Φροσύνη», το οποίο συνσκηνοθετούν.

Η Σύνθια Μπατσή με ένα ερμηνευτικό κρεσέντο υποδύεται τη γυναίκα ηθοποιό η οποία  καλείται, στο πλαίσιο ενός αυτοσχεδιασμού, να ετοιμάσει ένα μονόλογο πάνω στην Κυρά-Φροσύνη, το ιστορικό πρόσωπο-θρύλο των Ιωαννίνων που πνίγηκε από τον Αλί Πασά στη λίμνη Παμβώτιδα.

Βρεθήκαμε στην πρόβα του έργο, σας έχουμε αποκλειστικά πλάνα και μια συζήτηση με τον Λάζαρο Βαρτάνη για την ανατρεπτική παράσταση «Φροσύνη». Η ανάγκη για παράδοση και ήρωες, αλλά περισσότερο για Ανθρώπους, στις μέρες μας μεγαλώνει. Οι νέοι δημιουργοί της παράστασης με βαθιά την ανάγκη για αμφισβήτηση, πιάνουν τον πάτο της ψυχικής λίμνης της γυναικείας φύσης. Ποια είναι τελικά η Φροσύνη;

«Η πόρνη, η γυναίκα που πρόδωσε την πατρίδα, η ξεδιάντροπη…
Κι εγώ σαν ένα παιδί σε ένα σταυροδρόμι, μόνη, μετέωρη ανάμεσα σε όλα αυτά.
Σαν απλός θεατής της ζωής μου».

Οι φωτογραφίες του Λάζαρου Βαρτάνη είναι της Δομινίκης Μητροπούλου

Δείτε το Video της Συνέντευξης

«Δημήτρης Λιμπερόπουλος: Ο Πρίγκιπας Πίσω Από τους Μύθους», της Νότας Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

notadiamantopoulou@gmail.com

«…Φυσικά δεν ξεχνιέται η παγκόσμια αποκλειστική συνέντευξη που πήρα του Ωνάση πάνω στη θαλαμηγό του, όταν δημοσιογράφοι από όλο τον κόσμο ήσαν στην παραλία. Είχε στην «Χριστίνα» την παντρεμένη Μαρία Κάλλας»

Τελειώνοντας τη διαδικτυακή μας κουβέντα ο Δημήτρης Λιμπερόπουλος, μου γράφει: «ο Μάνος Χατζιδάκις μου είχε πει, αν γράψεις για μένα ΝΑ ΜΕ ΣΕΒΑΣΤΕΙΣ το ίδιο λέω εγώ σε σένα». Του απαντώ πως αν δεν σεβόμουν τον Άνθρωπο, δεν θα ζητούσα να μου μιλήσει. Λίγες οι συνεντεύξεις που κάνω, λίγοι οι άνθρωποι που εκτιμώ και αυτούς τους τοποθετώ σε βάθρο και όχι σε αιματοβαμμένο βωμό για πρόσκαιρους οιωνούς.

Τον παρακολουθούσα στο facebook, όταν μια μέρα πήρα το κουράγιο, μετρώντας ένα, δύο, τρία και βγάζοντας μια βαθιά ανάσα, έτσι για το κουράγιο που ήθελε το εγχείρημα, του στέλνω μήνυμα πως θα ήθελα να κάνουμε μια κουβέντα για τον ίδιο. Η ώρα περνούσε και ήμουν προετοιμασμένη για το «όχι» σε όλες τις γλώσσες που μιλά ο κύριος Λιμπερόπουλος, έρχεται η θετική και λακωνική απάντηση: «στείλε τις ερωτήσεις». Χαράς ευαγγέλια!

Ο άνθρωπος, ο δημοσιογράφος, ο φύλακας των μυστικών πολλών διασημοτήτων, ο συγγραφέας 10 βιβλίων, να καταδεχτεί να μου απαντήσει; Με ρωτά αν είμαι επαγγελματίας δημοσιογράφος και με περίσσιο θράσος του απαντώ «όχι φυσικά!». Ε τώρα λέω ήρθε η «πανταχούσα», θα με στείλει στα τσακίδια και δίκιο θα χει, αφού δεν απαντά σε ερωτήσεις στο ελληνικό διαδίκτυο. «μου αρέσει το «γλωσσάριο» που χρησιμοποιείς» μου γράφει. Ουφ Ανάσταση.

Την επομένη, το πρωί του στέλνω τις ερωτήσεις, με μια υποσημείωση, για τη μη επαγγελματική μου ιδιότητα ως δημοσιογράφος. Εκείνος δράττοντας την ευκαιρία λέει «κι εγώ ντρέπομαι ΣΗΜΕΡΑ να πω ότι είμαι δημοσιογράφος».

Κάμερα, φώτα, ήχος και πάμε. Όχι λάθος. Ερώτηση 1η και φύγαμε:

με Ρούντολφ Νουρέγιεφ και Μαργκο Φοντέιν
ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ : Είμαι η πιό δυστυχισμένη γυναίκα του κόσμου...

Τι σας έλειψε από τη ζωή και τι σας χόρτασε περισσότερο;

Μου έλειψαν τα παιδικά χρόνια, μεγάλωσα χωρίς αδέρφια σε αγρόκτημα, δεν είχα φίλους να παίξω… έκανα παρέα με το σκυλί μου, μια χελώνα… και με τα κραγιόνια μου – σκιτσάριζα από τριών χρονών. Με ρωτάς, τι χόρτασα στη ζωή μου… χαχαχα… μα δεν έχεις καταλάβει ότι το είδος άνθρωπος είναι αχόρταγο; Πόσο ένας δημοσιογράφος που παίρνει συνεντεύξεις από διάσημους και νομίζει ότι είναι κι αυτός σπουδαίος.

Μα για μένα και για πολλούς είναι σπουδαίος, ενόσω η νοητική του τιμή έχει ανοδική πορεία στο χρηματιστήριο Αξιών των δύσκολων καιρών που περνάμε, όχι γιατί μας θυμίζει τον πλούτο του Ωνάση, μα για τις ιδέες του βάθους που έβγαλε στην επιφάνεια.

Με τόση δουλειά (Δημοσιογραφία, βιβλία, εξόδους )προλαβαίνατε να έχετε προσωπική ζωή;

Η προσωπική μου ζωή ταυτίστηκε με εκείνη προσωπικοτήτων που όχι μόνο τις γνώριζα σε απόσταση αναπνοής, αλλά αρκετές διασημότητες με τιμήσανε με την φιλία τους και την εμπιστοσύνη τους. Και μπαίνοντας στη ζωή τους ένιωθα ότι συμμετείχα κι εγώ…. Αυτή ήταν πλέον η προσωπική μου ζωή.

Ο χρόνος, ο αφιερωμένος στην εργασία σας άφησε να ερωτευτείτε και να ανταποκριθείτε στα καθήκοντα ενός συντρόφου;

Και φλέρταρα και τσιλιμπούρδισα και ερωτεύτηκα και αρραβωνιάστηκα, αλλά δεν παντρεύτηκα. Και να μια εικόνα, νύχτα στη Νέα Υόρκη, η δικιά μου στο κρεβάτι, εγώ στη γραφομηχανή. Την ενοχλούσε το κλικ κλικ κλικ. και μου ζητάει να μη γράφω τη νύχτα. Μια, δυο, τρείς… κι ενώ είμαστε έτοιμοι να συνδέσουμε τις τύχες μας δια βίου – που λένε – καληνύχτα άνευ καλημέρας το πρωί.

Τι σας λείπει πιότερο από την εποχή που τα πράγματα φαίνονται σε μένα σήμερα πιο ανθρώπινα και πασπαλισμένα από τη χρυσόσκονη του χρόνου;

Με ξαναρώτησες τι μου έλειψε, ξανά απαντάω, συναισθηματικά τώρα. Μου έλειψαν τα παιδικά μου χρόνια, η εποχή της αθωότητας, με τους γονείς μου να με φροντίζουν και να μην έχω σκοτούρες επιβίωσης, η αγάπη τους, η στοργή τους, που μου λείπουν τώρα στα μαγκούφικα στερνά μου.

Πάρε τα κυάλια και κοίταξε στη παραλία τους συναδέλφους σου απ΄ όλο τον κόσμο... είναι ο θρίαμβός σου
Και τώρα που μου έβγαλες τα γυαλιά και είδες τα μάτια μου, τι κατάλαβες....
94 χρινων !

Ποια εφημερίδα, συνεργάτες και περιβάλλον θυμάστε με νοσταλγία;

Θυμάμαι με συγκίνηση το πρώτο μου σκίτσο και την πρώτη υπογραφή μου στην «Αθλητική Ηχώ». Την πρώτη αποστολή μου στο εξωτερικό (στην Αίγυπτο για το «Εμπρός» το 1951 ) και την συνάντησή μου με τον Μορίς Σεβαλιέ, που τον σκίτσαρα – κράτησε το σκίτσο και έκανα δεύτερο για μένα. Φυσικά δεν ξεχνιέται η παγκόσμια αποκλειστική συνέντευξη που πήρα του Ωνάση πάνω στη θαλαμηγό του (1959 ) όταν δημοσιογράφοι από όλο τον κόσμο ήσαν στην παραλία. Είχε στην «Χριστίνα» την παντρεμένη Μαρία Κάλλας….

Και φυσικά θυμάται: «Και πως να ξεχάσω τους δυο μεγαλύτερους εφημεριδάδες – τον Στέφανο Κρανιώτη, αρχισυντάκτη στο « Έθνος» και τον Αλέκο Φιλιππόπουλο, διευθυντή στην «Απογευματινή», που με άφησαν να γράφω ελεύθερα κι όχι με προδιαγραφές – συμφέροντα».

«δεν το πιστεύω ότι δέχτηκα να δώσω συνέντευξη στην Ελλάδα ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ»

Είχα και άλλες ερωτήσεις, μα ο Δημήτρης Λιμπερόπουλος – το ΛΙ με Ι – , σαν λίμπερο- ελεύθερος, πάει να κάνει ένα τσιγαράκι στη ζούλα και να ξεκουραστεί. Τον αποχαιρετώ με ένα απόσπασμα του 6ου, αν δεν κάνω λάθος βιβλίου του «Η ντουλάπα της γιαγιάς».

«Κι όμως έκρυβα μέσα μου έναν άλλο εαυτό μου, που αντιστεκότανε στο βιαστικό πρωτοσέλιδο ρεπορτάζ, αυτό που σήμερα έχει θεριέψει -κυρίως στην τηλεόραση- κι έχει κατασπαράξει τη λογική, τον προβληματισμό, το γράψιμο…»

Η σπουδαία μας ηθοποιός Ασπασία Κράλλη συνομιλεί με τη Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«…αγαπώ και την δουλειά μου πολύ αλλά και τους ανθρώπους που με χρειάζονται και όταν αγαπάς, προσφέρεις, αλλιώς δεν αγαπάς»

Η μνεία στο όνομα  της Ασπασίας Κράλλη σε μια συζήτηση, σε μια κριτική, σε ένα Δελτίο Τύπου επιφέρει πάντα στον προφορικό λόγο επιφωνήματα, που χρησιμοποιούνται κυρίως, όταν θέλουμε να εκφράσουμε διάφορα συναισθήματα και κυρίως το θαυμασμό μας.

Η Ασπασία Κράλλη είναι μια ξεχωριστή περίπτωση ηθοποιού, που προκαλεί δέος και μαγνητίζει τόσο στη σκηνή όσο και έξω από αυτήν ακόμα και στο θέατρο της σιωπής. Γιατί ως καλλιτέχνης αυτό που επιχειρεί είναι να προκαλεί σπασμούς στην ηθική κλίμακα των ηθικών αξιών των θεατών και όχι να τους κάνει υποδείξεις.

Γι΄αυτό κάθε νέα της εμφάνιση είναι ένα νέο δώρο για τους θεατρόφιλους, όπως η φετινή στο συγκλονιστικό μονόλογο  του Colm Toibin «Η  Διαθήκη της Μαρίας» που ερμηνεύει σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μυλωνά.

«Η Διαθήκη της Μαρίας» (The Testament of Mary) παρουσιάστηκε στο Broadway το 2013 σε ερμηνεία της Fiona Shaw και προτάθηκε για τρία Tony Awards συμπεριλαμβανομένου του Best Play. Έχει ενδιαφέρον επίσης να αναφερθεί πως η έκδοση του έργου από τον συγγραφέα σε μορφή νουβέλας έχει ηχογραφηθεί από τη σπουδαία ηθοποιό Meryl Streep.

Μεγάλη η χαρά μας στο Intownpost  που την έχουμε κοντά μας.

Αυτή την σαιζόν κάνετε μια μεγάλη επιτυχία στο «Από Μηχανής Θέατρο» με το μονόλογο «Η διαθήκη της Μαρίας» έργο του Colm Toibin, που ανέβηκε για πρώτη φορά στην ελληνική σκηνή. Ένα έργο τραγικά επίκαιρο, αφού πολλές μητέρες χάνουν τα παιδιά τους (βλέπε Κωνσταντίνος Κατσίφας πολύ πρόσφατα), όπως η ηρωίδα που ενσαρκώνετε, που θρηνεί το παλικάρι της, το οποίο σκοτώθηκε σε μια εποχή μεγάλων αλλαγών και ιστορικών ανακατατάξεων. Τελικά κα. Κράλλη μια τέτοια θυσία μπορεί να χαρίσει στις επόμενες γενιές ένα καλύτερο κόσμο;

Δυστυχώς, κατά την γνώμη μου βέβαια, εκατομμύρια και δισεκατομμύρια ανθρώπων από γενέσεως του ανθρώπου έχουν θυσιαστεί σε πολέμους, σε επαναστάσεις αλλά και στην καθημερινότητα ακόμα για ένα……..» καλύτερο κόσμο», αλλά ο κόσμος δεν καλυτερεύει, γιατί αυτοί που τον κρατούν σε μια κατάσταση ασχήμιας, μιζέριας και κακίας είναι ανά τους αιώνες πολύ πιο δυνατοί (κι ας είναι λιγότεροι) απ’ αυτούς που θυσιάζονται. Όπως λέει και ο Σάμιουελ Μπέκετ: «στη γη βρισκόμαστε, σωτηρία δεν υπάρχει».

Ποιο είναι το χρέος μας απέναντι σε αυτούς τους ήρωες;

Το μόνο χρέος απέναντι σ αυτούς που θυσιάζονται για ιδανικά είναι να καλυτερεύσει ο κόσμος, αλλά αυτό είναι ουτοπιστικό!

«Είναι αδύνατο να βελτιωθεί ο κόσμος, εάν πρώτα δεν βελτιωθεί ο άνθρωπος». Θα αντιστρέφατε κάτι στην παραπάνω ρήση του Πλάτωνα;

Όχι βέβαια!!!

Ποια είναι η διαθήκη που αφήνει η Μαρία; Τί έχει να μας πει;

Η  Μαρία  με την διαθήκη της δηλώνει ακριβώς αυτό που λέει ο Πλάτωνας όταν σε μια στιγμή, μέσα από των χείμαρρο των λόγων της, βλέποντας να σταυρώνουν τον γιό της λέει : «ήταν φοβερό το πόσο λίγη σημασία έδιναν μερικοί όταν άρχισαν να τον καρφώνουν στον σταυρό. Μερικοί τάιζαν τα άλογά τους, άλλοι έπαιζαν ζάρια και κάποιοι είχαν ανάψει φωτιές και ψήνανε…..»

Πόσο επώδυνος είναι για σας αυτός ο ρόλος; Που αφήνετε όλο αυτό το βάρος, όταν τα φώτα της ράμπας χαμηλώνουν;

Όταν ένας ρόλος σαν κι αυτόν, σε οδηγεί να υποδυθείς τον απόλυτο πόνο, αυτόν της μάνας που έχασε το παιδί της, σε φτάνει σε  ανυπόφορο σημείο! Kαι μετά μόνο το χειροκρότημα του κοινού σε ξαλαφρώνει κάπως.

Μιλήστε μας για το ξεκίνημα σας στο θέατρο. Πώς έγινε η αρχή;

Πώς  να απαντήσω σ αυτήν την ερώτηση; Θα έπρεπε να σας διηγηθώ ολόκληρη την ζωή μου, κι αυτό μόνο σε μια αυτοβιογραφία (που δεν έχω την πρόθεση να γράψω) θα μπορούσε να απαντηθεί.

Ποιοι ήταν οι ρόλοι που σας σημάδεψαν ως ηθοποιό;

Όλοι οι ρόλοι που έπαιξα και είναι πάρα πολλοί, από τον πιο μικρό μέχρι τον μεγαλύτερο ήταν πάντα σημαντικοί για μένα.

Η αίσθηση που μου δίνετε κα. Κράλλη είναι η διάθεσή σας και η ικανότητά σας  να προσφέρετε στην τέχνη και στον άνθρωπο δίπλα σας. Έτσι δεν είναι;

Νομίζω πως ναι. Αγαπώ και την δουλειά μου πολύ αλλά και τους ανθρώπους που με χρειάζονται και όταν αγαπάς, προσφέρεις, αλλιώς δεν αγαπάς.

«…«οι «πνευματικοί άνθρωποι» πρέπει να συμμετέχουν στις εξελίξεις, αν και οι εξελίξεις αδιαφορούν παντελώς για τους πνευματικούς ανθρώπους»

Εκτός των άλλων μαθητεύσατε δίπλα στον διάσημο Γάλλο μίμο  Μαρσέλ Μαρσό, Πώς ήταν η εμπειρία σας και τι πήρατε από την τέχνη της μιμικής;

Ναι, είχα αυτή την μεγάλη τύχη! Πήρα απ τον δάσκαλο μου μαθήματα ζωής και τέχνης. Στον τόπο μας βέβαια κάθε καινούργιο και πρωτοποριακό το πολεμούν και το αμφισβητούν, αλλά και γι’ αυτό είχε προετοιμάσει τους μαθητές του ο δάσκαλος. Μας έλεγε πάντα να μην δίνουμε σημασία στις κρίσεις των άλλων και να κάνουμε με πίστη αυτό που αγαπάμε.

Το 1996, μαζί με το σύζυγό σας τον κ. Χρήστο Βαλαβανίδη δημιουργήσατε το «Από Μηχανής Θέατρο» μετατρέποντας ένα παλιό εργοστάσιο σ’ ένα σύγχρονο, καλαίσθητο και λειτουργικό θεατρικό χώρο. Σήμερα θα τολμούσατε κάτι τέτοιο μέσα στη βαθιά ύφεση;

Ως Έλληνες που είμαστε, το χαρακτηριστικό του λαού μας είναι η αποκοτιά, νομίζω πως ναι και σήμερα το ίδιο θα κάναμε.

Πώς βλέπετε το ρόλο του καλλιτέχνη στις μέρες μας; Θεωρείτε, ότι μπορεί να βοηθήσει τον άνθρωπο να βγει από τα φοβερά αδιέξοδα που είναι εγκλωβισμένος;

Ο ρόλος του θεάτρου είναι αυτός, δηλαδή να χαρίζει ανάταση ψυχής και να διδάσκει. Τώρα αν το καταφέρνει στις μέρες μας, τι να σας πω δεν ξέρω, ίσως καμιά φορά να το καταφέρνει.

Τι είναι αυτό που κάνει το θέατρο τόσο ξεχωριστό για εσάς;

Το ότι μπορώ να χάνομαι μέσα σε κόσμους που δεν είναι αληθινοί και να νιώθω ασφαλής μέσα σ’ αυτούς τους κόσμους.

Κοιτώντας τους συντελεστές της παράστασής σας με μεγάλη χαρά διάβασα, ότι την μετάφραση του έργου υπογράφει η Κατερίνα Βαλαβανίδη; Πώς είναι όταν πατάτε θεατρικά σε ένα κείμενο που φέρει την υπογραφή της κόρης σας;

Έχω την τύχη να έχω μια πολλή έξυπνη κόρη, που ξέρει τέλεια αγγλικά και ελληνικά. Δεν είναι η πρώτη φορά που μου έχει συμπαρασταθεί και με έχει εμπνεύσει στη δουλειά μου.

Είσθε παντρεμένη 45 χρόνια με τον σπουδαίο ομότεχνό σας και ποιητή Χρήστο Βαλαβανίδη. Πώς χτίσατε αυτή τη φοβερή σχέση;

Με το Χρήστο Βαλαβανίδη γνωριστήκαμε στην δραματική σχολή, μας ένωσε η κοινή αισθητική και το κοινό χιούμορ. Στην εποχή μας, όταν κάτι χαλούσε δεν το πετούσαμε, το διορθώναμε.

Τί σας επηρέασε πιο πολύ στα χρόνια που πέρασαν;

Στα χρόνια που πέρασαν με επηρέασε πολύ η προδοσία και το χάσιμο των φίλων. Η οικονομική κρίση με επηρέασε λίγο γιατί έχω μάθει να ζω λιτά.

Έχει καθήκον ο πνευματικός άνθρωπος να παίρνει θέση απέναντι στα κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα του καιρού του; Ο Σαρτρ κάπου σημειώνει ότι «στη βία πρέπει να αντιτάξουμε βία» ή ότι «πρέπει να κατεβούμε και στο οδόφραγμα αν χρειαστεί». Συμφωνείτε με αυτή την άποψη;

Θα καταλάβατε ελπίζω ότι δεν είμαι και ιδιαίτερα αισιόδοξος άνθρωπος. Ναι βέβαια οι «πνευματικοί άνθρωποι» πρέπει να συμμετέχουν στις εξελίξεις, αν και οι εξελίξεις αδιαφορούν παντελώς για τους πνευματικούς ανθρώπους.

Ποια ιστορική προσωπικότητα σας γοητεύει περισσότερο και γιατί;

Με γοητεύουν οι εφευρέτες και οι ανακαλύψεις που γίνονται από τους ερευνητές.

Είστε αισιόδοξη  για το μέλλον της χώρας μας;

ΌΧΙ.

Η Σοφία Αλεξανιάν σε μια κουβέντα με την Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

«…Πόσο λυπηρό και σκληρό να σκοτώνεται η παιδικότητα πριν καν δημιουργηθεί στο σώμα η σεξουαλικότητα»

Η Σοφία Αλεξανιάν γεννήθηκε στο Σουχούμι της Αμπχαζίας από μητέρα Αρμένισσα και πατέρα Έλληνα. Το 1995 αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη γενέτειρά της και να καταφύγει στην Ελλάδα, όπου ζει και εργάζεται μέχρι σήμερα.
Είναι απόφοιτη της Ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης Μαίρης Βογιατζή Τράγκα και του Τμήματος Σχεδιασμού και Τεχνολογίας Ένδυσης του ΤΕΙ Κεντρικής Μακεδονίας.

Αρχικά εργάστηκε με αντικείμενο την ένδυση στην τηλεόραση και στο θέατρο Το 2011 ολοκλήρωσε τα μαθήματα ανώτερης υποκριτικής τέχνης στο Θέατρο Τέχνης της Μόσχας.
Έχει εμφανιστεί σε πολλές θεατρικές παραστάσεις, δίπλα σε μεγάλα ονόματα, σε τηλεοπτικές σειρές, αλλά και σε κινηματογραφικές ταινίες.

Κυρία Αλεξανιάν διαβάζοντας το «Η Ζωή αύριο, Η ζωή χθες», το πρώτο βιβλίο σας πραγματικά δεν πίστευα ότι ένα κορίτσι την δεκαετία του ’90  έχει περάσει μια τέτοια ζωή. Κι εσείς ακόμα κοιτάζοντας πίσω εξωπραγματικά σκληρή δεν σας φαίνεται;

Τώρα, κοιτάζοντας πίσω αντιλαμβάνομαι τη σκληρότητα των πραγμάτων. Τότε δεν την αντιλαμβανόμουν. Γιατί δεν είχα μέτρο σύγκρισης. Είναι σαν τη σπηλιά του Πλάτωνα μέχρι να μάθεις πως υπάρχει και ο ήλιος πέρα από τις σκιές.

 «Γράψε, γράψε, γράψε» σας προέτρεψε η μαμά σας λίγο πριν πεθάνει. Αυτή η φωνή της σας οδήγησε, σας ενθάρρυνε να μοιραστείτε μαζί μας την θυελλώδη διαδρομή σας;

 Αυτό ήταν μια δική μου εικασία. Δεν είπε ποτέ τι να γράψω. Η λέξη αυτή ήταν δική μου, είχε χάσει το λόγο της, έμενε για μέρες σιωπηλή, γνωρίζαμε πως αυτό ήταν το τέλος. Και ήθελα να μάθω τι νιώθει και πως το νιώθει. Η μητέρα δεν μιλούσε και της έδωσα ένα χαρτί και στυλό προτρέποντας την να γράψει. Και ίσως έγραψε απλά τη λέξη που άκουγε «γράψε γράψε….» Ένα συνονθύλευμα προσωπικών γεγονότων με οδήγησαν να γράψω αυτή την ιστορία. Ο κυριότερος λόγος αναφέρεται στο βιβλίο.

«Είχα φέρει μαζί μου μόνο δυο βιβλία, την Βασίλισσα Μαργκό και τον Νονό – ενθύμιο από τον λάκκο που μου είχε σώσει τη ζωή και αφορμή για να γράψω είκοσι χρόνια μετά, την ιστορία μου, ορμώμενη από τις παιδικές σκέψεις που είχα αποτυπώσει με το μολύβι των ματιών». Τότε αυτά ήταν τα αγαπημένα σας βιβλία. Σήμερα πάλι;

Ναι, η κλασική λογοτεχνία ήταν πάντα στις πρώτες μου επιλογές για πολλά χρόνια. Ύστερα πέρασα στα θεατρικά έργα, αργότερα στα κοινωνικά και φιλοσοφικά βιβλία με αγαπημένο φιλόσοφο τον Μπαλτάζαρ Γκρασιάν και βιβλία ψυχολογίας όπου έμεινα και για κάμποσα χρόνια. Αγαπημένη κατηγορία με κορυφαίο βιβλίο «Το σημάδι του Κάιν. Η ανατομία της ζήλειας» Παράλληλα διάβασα όλα τα έργα του Έντγκαρ Άλαν Πόε και μερικά του Λάφκραφτ. Ελληνική λογοτεχνία, φυσικά ο Λουντέμης με ενέπνευσε στη συγγραφή σε κάποιο βαθμό. Τώρα ξεκίνησα να διαβάζω και συγγραφείς επί ζωής, που δεν το έκανα παλιότερα. Την πρωτιά την έχει ο Άρης Σφακιανάκης. Έχω τη συνήθεια να αφιερώνω αρκετό χρόνο σε έναν συγγραφέα και να μελετώ όλα του τα έργα. Ευελπιστώ να προλάβω να διαβάσω και Στίβεν Κινγκ. Λόγο έλλειψης χρόνου αποφεύγω τους πολυγραφότατους δυστυχώς.

«Αλλά η μια χαρά φέρνει την άλλη. Αρκεί να μην φοβηθείς και φωνάξεις τον αστυνόμο της ψυχής σου και την μπαγλαρώσει». Έτσι συμβαίνει όμως: η μια χαρά φέρνει την λύπη Απανωτά;

Όχι η χαρά δεν φέρνει τη λύπη. Το αντίθετο μάλιστα, η λύπη φέρνει τη λύπη και η χαρά φέρνει τη χαρά. Ανάλογα ποιο συναίσθημα είναι περισσότερο ανεπτυγμένο μέσα στον άνθρωπο.

«Στο σπίτι μας καλύτερα να σε έβρισκαν νεκρή παρά χωρίς τον παρθενικό σου υμένα». Το ξέρετε ίσως ότι  και στη χώρα μας λίγα χρόνια πίσω και δη στην επαρχία την όχι και τόσο αγνή, τα ίδια ανατριχιαστικά ίσχυαν;

Ναι το γνωρίζω. Είχα μια συνομήλικη φίλη εκείνα τα χρόνια από ελληνική οικογένεια, που έχασε τη φοίτηση της στο γυμνάσιο επειδή εκεί είχε αγόρια. Το κακό όμως είναι πως εμείς δεν σκεφτόμασταν έτσι και δεν είχαμε τέτοιες ιδέες, να πάμε  στο γυμνάσιο με σκοπό να γνωρίσουμε αγόρια. Εμείς είχαμε σκοπό να σπουδάσουμε και να γίνουμε ανεξάρτητες και μορφωμένες γυναίκες, και μάλιστα απαξιούσαμε και τα αγόρια. Πόσο λυπηρό και σκληρό να σκοτώνεται η παιδικότητα πριν καν δημιουργηθεί στο σώμα η σεξουαλικότητα.

«Είμαι και από τα δύο. Και γλυκιά και άγριο ζώο. Νομίζω όμως όλα αυτά με έκαναν σοφότερη, σίγουρα ευσυγκίνητη και περισσότερο συνειδητή. Έμαθα να αναζητώ τα πάντα από μέσα μου.»

Το βιβλίο της Σοφία Αλεξανιάν: «Η Ζωή Αύριο, Η Ζωή Χτες»

κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος

«Σιχαίνομαι την αστοιχείωτη οικογένεια μου». Μεγάλη κουβέντα, ίσως γιατί στην καλλιέργεια και στην παιδεία βρίσκεται τελικά  η γιατρειά;

Ναι δεν μου άρεσε παλιά να μου μιλάνε άσχημα, όχι πως μου αρέσει τώρα, απλά τώρα μπορώ να το διαχειριστώ. Οι καλλιεργημένοι και μορφωμένοι άνθρωποι δεν μιλούν χυδαία και φωναχτά. Τουλάχιστον τις περισσότερες φορές. Ακόμα κι αν θέλουν να πουν κάτι κακό το λένε με τρόπο. Δεν με νοιάζει αν είναι υποκρισία με νοιάζει ότι έχω δυνατότητα διαλόγου και διαπραγμάτευσης. Με εκνευρίζει η επιβολή του φόβου ή του μεγάλου σκληρού αφεντικού. Δεν είμαι ιδιαίτερα ικανή να σκύβω το κεφάλι και να σωπαίνω αλλά το έχω κάνει μέχρι να έρθει ο Άσσος στο μανίκι μου.

Ότι είναι η οικογένεια, αντίστοιχο περιβάλλον θα σε βρει και έξω. Γι’ αυτό εμμένω στην αρχή, για να αλλάξω το επόμενο. Επίσης, βαριόμουν τους αμόρφωτους ανθρώπους, δεν είχαν ποτέ να πουν κάτι ενδιαφέρον σε αντίθεση με τους ανθρώπους που νοιάζονταν για την ψυχαγωγία τους ή την πνευματική τους καλλιέργεια. Είχαν κάτι να με μάθουν.

«Συγχώρεσα όλους τους ήρωες που πρωταγωνίστησαν στο φιλμ της ζωής μου. Είτε καλούς είτε κακούς». Γιατί όμως τόση μεγαλοψυχία; Σας ποδοπάτησαν…

Το βιβλίο αυτό ήταν μια ανασκόπηση στο παρελθόν μου που την έκανα μόνο και μόνο για να συγχωρέσω τους «πρωταγωνιστές της εκείνης ζωής». Όχι δεν ήταν δείγμα μεγαλοψυχίας και καλής καρδιάς, ήταν δείγμα συμφέροντος και μεγάλης ανάγκης για αλλαγή. Ήθελα μια νέα διαφορετική ζωή που αργούσε να έρθει. Ήμουν παγιδευμένη σε έναν φαύλο κύκλο να βιώνω τα ίδια συναισθήματα. Να αναπαράγω καταστάσεις που ήταν πάντα όμοιες μεταξύ τους. Ήθελα να το σταματήσω αυτό να βγω από αυτόν κύκλο. Και με την βοήθεια της ψυχολογίας βρήκα το μυστικό. Η συγχώρεση από το (συν – χωράω) των ανθρώπων ή συνθηκών που σε πλήγωσαν, απαλλάσσουν τον άνθρωπο από την συναισθηματική του φόρτιση, τον απελευθερώνουν κατά ένα βαθμό από τις επαναλαμβανόμενες καταστάσεις και του επιτρέπουν να δημιουργήσει νέες συνθήκες. (Για περισσότερες πληροφορίες της ψυχολογικής μεθόδου ανατρέξετε στην Expansion Method)

Φτάνοντας στο παρόν: Πώς είναι  η ζωή σας σήμερα; Η καθημερινότητα σας;

Κάπως καλύτερη από το παρελθόν. Με περισσότερες προοπτικές για ένα καλύτερο μέλλον. Μπορεί βέβαια να είναι και οι ελπίδες μου, που υπήρχαν ανέκαθεν. Το μόνο που με λυπεί είναι πως χάθηκε πολύς χρόνος μακριά από πολλά πράγματα που αγαπούσα. Κι αυτό εξακολουθεί να συμβαίνει και τώρα. Αλλά ελπίζω πως θα τελειώσει. Είμαι χαρούμενη που κυκλοφορεί το βιβλίο μου, που λαμβάνω μηνύματα από τους αναγνώστες του, που μου παίρνετε συνέντευξη και που έκανα  την παρουσία του στις 9 του   Φλεβάρη.

Κλείνοντας, το θέατρο  τι μέρος της καρδιάς σας καλύπτει; Είτε ως ηθοποιός είτε ως θεατής;

Το θέατρο καλύπτει το 70 τις εκατό της καρδιάς μου. Είμαι πρώτα από όλα ηθοποιός και μετά όλα τα άλλα. Το 10 τις 100 η συγγραφή και τα άλλα 20 σε δύο πρόσωπα. Η ζωή μου στέλνει ανόητες δοκιμασίες για να πάει το θέατρο στη τελευταία θέση αλλά ρίχνει μόνο λάδι στη φωτιά. Όσο με απομακρύνει τόσο πιο επίμονη γίνομαι. Ως θεατής δεν μου φτάνει να έχω μόνο έτσι το θέατρο στη ζωή μου. Αν συμβεί αυτό θα γίνω ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος του κόσμου. Χαχαχαχα… συναίσθημα γνώριμο!

Κι ακόμα κάτι: Τι αποκομίσατε από όλη αυτή την δίνη; Τελικά οι κακουχίες γλυκαίνουν τον άνθρωπο, ή ακόμα πιο άγριο ζώο τον κάνουν;

 Είμαι και από τα δύο. Και γλυκιά και άγριο ζώο. Νομίζω όμως όλα αυτά με έκαναν σοφότερη, σίγουρα ευσυγκίνητη και περισσότερο συνειδητή. Έμαθα να αναζητώ τα πάντα από μέσα μου.

Η Ελένη Ορνεράκη σε μια συζήτηση με την Αγγελική Ειρήνη Μήτση (Video)

Ειρήνη Αγγελική Μήτση

Ειρήνη Αγγελική Μήτση

mitsi_ae@yahoo.com

Η Ελένη Ορνεράκη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε Περιβαλλοντική και Θαλάσσια βιολογία στην Αγγλία στο πανεπιστήμιο του ESSEX και συνέχισε μεταπτυχιακές σπουδές στο Τμήμα Θαλασσίων Ερευνών του πανεπιστήμιου Κρήτης. Παράλληλα εργαζόταν ως εκπαιδευτικός και ραδιοφωνικός παραγωγός. Το Θέατρο την κέρδισε και έτσι αποφοίτησε από την Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης Βεάκη.

Έχει εργαστεί σε θεατρικές παραγωγές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό όπως:

2011-2012 : Sarah Kane ΛΑΧΤΑΡΑ-Ω, Θέατρο του Νέου Κόσμου, Ρόλος: Μ
2011- 2012  : Harold Pinter Παλαιοί Καιροί, Θέατρο Απλό, Βοηθός Σκηνοθέτη.            
Απρίλιος 2012 : Georg Hayem, Ο κλέφτης, CAMP, page 31 festival.

2013-2014: Δημήτρης Δημητριάδης, Νίκος Πρεβεδουράκης, Φευγάδα εμείς και οι Έλληνες, Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη.
2013-2014: Αισχύλου, Πέρσες, Ρόλος Άτοσσα, Avignonoff, Albatros theatre, Περιοδεία στην Κρήτη

2014-2015: Τηλέμαχος Τσαρδάκας, Το σκυλί του Ωρίωνα, Θέατρο του νέου κόσμου.

Το 2015 ήταν υποψήφια για το βραβείο Γυναικείας  Ερμηνείας «Ελένη Χατζηαργύρη» για το θεατρικό έργο «Πέρσες».

Στον  Κινηματογράφο έπαιξε στην ταινία  “Η  ομορφότερη  ιστορία  του  κόσμου”  σε  σκηνοθεσία  Ηλέκτρας  Ελληνικιώτη.

Έχει οργανώσει και συμμετείχε σε εκδηλώσεις για παιδιά και ενήλικες όπως στο  

– TOWN FOR KIDS 2, άλσος στρατού, Γουδί, 2009

– SPECIAL OLYMPICS, Παγκόσμιοι Αγώνες, Αθήνα 2011 

– Μαθήματα  θεάτρου  και  υποκριτικής  σε  άτομα  τρίτης  ηλικίας  με  πρωτοβουλία  του  Δήμου  Αθηναίων.

Παράλληλα εργάζεται ως υπεύθυνη επικοινωνίας και δημοσίων σχέσεων στο Κέντρο Εφαρμοσμένων Τεχνών ΟΡΝΕΡΑΚΗΣ.

Συναντηθήκαμε για να μιλήσουμε για το βραβευμένο έργο του Ισπανού συγγραφέα Χοσέ Σάντσις Σινιστέρα «Ay, Carmela!» στο οποίο πρωταγωνιστεί. Παρουσιάζεται από τις 11 Ιανουαρίου στη σκηνή του θεάτρου Faust σε σκηνοθεσία Εσθέρ Αντρέ Γκονζάλες και μετάφραση Κωνσταντίνου Κυριακού.

Μέσα σε μια ατμόσφαιρα φόβου και απειλής, η εντυπωσιακή και δυναμική Καρμέλα και ο φοβισμένος αλλά επινοητικός Παολίνο τραγουδούν, χορεύουν flamenco και κάνουν τα θεατρικά τους «νούμερα» χτίζοντας με χιούμορ, σε μια άδεια σκηνή, την ιστορική μνήμη μιας χώρας, της Ισπανίας.

Η Καρμέλα και ο Παολίνο γίνονται μάρτυρες ενός Εμφυλίου που δημιουργεί τραύματα στην ψυχή ενός Έθνους, όπως κάθε Εμφύλιος. Η Ελένη Ορνεράκη και ο Βαγγέλης Ανδρέου με ταπεραμέντο και κέφι μας κάνουν να χαμογελούμε, να σκεφτόμαστε, να δακρύζουμε και πάνω από όλα να μην ξεχνάμε.

Δείτε το Video της Συνέντευξης

Η Μάνια Παπαδημητρίου συζητάει με την Ειρήνη Αγγελική Μήτση (Video)

Ειρήνη Αγγελική Μήτση

Ειρήνη Αγγελική Μήτση

mitsi_ae@yahoo.com

Η Μάνια Παπαδημητρίου γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στο Αρχαιολογικό τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών. Είναι αριστούχος απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης (1983).
Στο Θέατρο έπαιξε με θιάσους όπως:
Θέατρο Τέχνης, Θέατρο Πόρτα – Ξένιας Καλογεροπούλου, Θέατρο Αμόρε, Εθνικό Θέατρο, Θεατρικός Οργανισμός Σκηνή, Θεατρικός Οργανισμός Εποχή, Κ.Θ.Β.Ε., Δηπεθε Πάτρας, Λαμίας και Ρόδου, Απλό Θέατρο.

Σε σκηνοθεσίες των: Καρόλου Κουν, Γ. Λαζάνη, Μ. Κουγιουμτζή, Μ. Λυμπεροπούλου, Σ. Φασουλή, Ρ.Πατεράκη, Κ. Νταλιάνη, Αντώνη Αντύπα, Σ. Ντουφεξή, Μ. Κακογιάννη, Π. Βούλγαρη, Λ. Βογιατζή, Γ. Ρήγα, Κ. Σπανού, Ε. Παπακων/νου, Ν. Σακαλίδη, Ρ. Πατεράκη, Ν.Μιλιβόγιεβιτς, Β. Παπαβασιλείου, Γ. Χουβαρδά, Ν. Μαστοράκη, Ν. Χατζόπουλου κ.α.
Έχει παίξει πρωταγωνιστικούς ρόλους σε έργα κλασικού ρεπερτορίου, τραγωδίες και αρχαίες κωμωδίες στην Επίδαυρο. Πήρε το Βραβείο Μ. Κοτοπούλη για Α’ γυναικείο ρόλο με το «Γάλα» του Β. Κατσικονούρη (σκηνοθ. Ν. Μαστοράκης, 2005).

Στον κινηματογράφο πρωταγωνίστησε σε πολλές ταινίες. Στα 1994-1996 συνεργάστηκε με τον Θ. Αγγελόπουλο στην ταινία «Το Βλέμμα του Οδυσσέα». Πήρε βραβείο Α΄ γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 2002 για την ταινία  «Θα το Μετανιώσεις» της Κ. Ευαγγελάκου.

Από το 2001 σκηνοθέτησε δεκάδες παραστάσεις όπως:
«Άκου τι λέει» σε κείμενα Μπέκετ, «Νικαράγουα Περιστατικό 315», «Το Χαμόγελο της Γιαγιάς» καμπαρέ με κείμενα δικά της, «Ο Βασιλιάς Πεθαίνει» του Ιονέσκο,  «Ο Γνωστός μας άγνωστος κύριος Γκάτσος…», «O Διάδρομος», μονόλογος σε κείμενο της Ευσταθίας, «Ας θυμηθούμε χωρίς νοσταλγία» σε κείμενα δικά της με τραγούδια και μουσική, «Καμίλ Κλωντέλ» κ.α.

Από το 1998 διδάσκει σε δραματικές σχολές το μάθημα της υποκριτικής: (Αρχή, Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν)

Διετέλεσε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του ΣΕΗ (2008-2010). Είναι μέλος της Πρωτοβουλίας «Ένα καράβι για τη Γάζα».

Από τον Απρίλιο του 2014 διετέλεσε βουλευτής Επικρατείας έως τις εκλογές του 2015 με το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ.

Μιλήσαμε για την παράσταση στην οποία πρωταγωνιστεί: «Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε- (διαφορετικά κάντε ένα GOOGLE)», σε σκηνοθεσία Νίκου Καμτσή στο Θέατρο «Τόπος αλλού», όπου με μια ήρεμη δύναμη, ως κα Φρόλα κάνει τον θεατή να αναρωτιέται για την ίδια του την ταυτότητα.

Μιλήσαμε και για την παράσταση που σκηνοθετεί στο Θέατρο «Κνωσός»: «Φθινοπωρινή Ιστορία» του Αρμπούζωφ με τους Άννα Γεραλή και Λάμπρο Τσάγκα, σε μια δυνατή σκηνοθετική προσέγγιση γεμάτη ρυθμό.

Μιλήσαμε για την Αλήθεια που κάποιες φορές είναι Σχετική όσο και η θεωρία του Αϊνστάιν και άλλες φορές τείνει να είναι Αντικειμενική! Μιλήσαμε και για την Πολιτική που είναι ανάλογη της υποκριτικής τέχνης. 

Μάνια Παπαδημητρίου, μια δυνατή γυναικεία παρουσία στον χώρο της Τέχνης και της Πολιτείας.

Δείτε το Video της Συνέντευξης

Γιώτα Στεφάνου: Με την συγγραφέα μιλήσαμε για έρωτες και πάθη μοιραία, από τη Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

«…Οι σχέσεις των γυναικών πάντα είναι πολύπλοκες γιατί οι γυναίκες έχουν πιο σύνθετο ψυχισμό και έχουν την τάση να αναλύουν όλα τα συναισθήματά τους.  Κάνουν αυτοπαρατήρηση και αυτοανάλυση. Οπότε αναγνωρίζουν όλη την γκάμα των συναισθημάτων τους»

Η Γιώτα Στεφάνου γεννήθηκε στη Λάρισα, σπούδασε Ιατρική στη Θεσσαλονίκη και ζει στην Αθήνα, όπου ασκεί την Παιδιατρική. Είναι μητέρα τριών παιδιών.

Έχει γράψει τα βιβλία «Τι κρύβεις;», (Α. Α. Λιβάνη), «Ο κάμπος με τις κούκλες», (Α. Α. Λιβάνη), «Η κυνηγός», (Α. Α. Λιβάνη), «Έρωτας που κυλάει δε χορταριάζει», (Α. Α. Λιβάνη)          

«Το ζευγάρι απέναντι δεν καβγαδίζει πια» είναι ο τίτλος του πέμπτου βιβλίου σας. Πιασιάρικος αναμφίβολα! Μεγάλο ρόλο παίζει ο τίτλος αλλά και το εξώφυλλο στην επιτυχία ενός έργου, δεν νομίζετε;

Ναι, είναι αλήθεια πως και ο τίτλος και το εξώφυλλο παίζουν σημαντικό ρόλο στην επιτυχία ενός βιβλίου. Όπως παίζει ρόλο στο φλερτ η εξωτερική εμφάνιση. Για παράδειγμα, ο μέσος άντρας θα προτιμήσει μία καλοντυμένη και μακιγιαρισμένη γυναίκα από κάποια άλλη που είναι απεριποίητη. Μετά την καλή, πρώτη εντύπωση θα ασχοληθεί κάποιος με το «περιεχόμενο», είτε του βιβλίου, είτε του ατόμου. Αν και αρκετοί θα επιλέξουν να παραμείνουν στην …επιφάνεια και στο εξώφυλλο. Πράγμα άδικο, και για τα βιβλία αλλά και για τους ανθρώπους.

«Η μαμά έμεινε κολλημένη πάνω στον βράχο του εγωισμού της, χωρίς πόδια για να τρέξει, πίσω από την αγάπη, κοιτάζοντας τους ευκαιριακούς εραστές της που έφευγαν σαν καράβια και άφηναν τη καρδιά της ξεραμένη και δύσπιστη, αφού επιβεβαίωναν κι αυτοί με τη σειρά τους πως ο έρωτας είναι δύσκολος κι η αγάπη δεν αρκεί». Αναρωτιέμαι όμως κι εγώ γιατί η αγάπη να μην αρκεί;

Η αγάπη δεν αρκεί γιατί όσο αυθεντική και να είναι, όσο δυνατά και αν εκφραστεί, αργά ή γρήγορα θα χρειαστεί «στηρίγματα». Ποια; Πολλά… Τον συμβιβασμό με τη ρουτίνα μιας σχέσης, την αποδοχή της προσωπικότητας του άλλου, την αποδοχή πως ο σύντροφός μας είναι ένα άτομο διαφορετικό από μας, την ευελιξία – που οι περισσότεροι δεν διαθέτουμε στα ζητήματα «καρδιάς»-, τη… διπλωματία, την στρογγυλοποίηση των αιχμών που προκύπτουν μέσα σε μία σχέση, την καταπάτηση του «εγώ» μας, που είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να αντέξει η αγάπη. Βαρύ, περίπλοκο, πολύπλοκο το έργο. Η αγάπη είναι σταυρόλεξο για γερούς λύτες. Και, στις μέρες μας, οι περισσότεροι δεν μπαίνουν καν στον κόπο να την αναζητήσουν και να την υπερασπιστούν. Πού να τρέχουν τώρα…

«Υπήρχε κάτι ακόμα ζωντανό ανάμεσα τους (στην μητέρα και τον πατέρα της ηρωίδας). Λες και ήταν τόσο ζωντανό που τους εξαντλούσε». Μα το πάθος τρομάζει έτσι δεν είναι; Όλοι δεν το αντέχουν;

Το πάθος εξουθενώνει, αν είναι πράγματι πάθος. Γίνεται υπερκατανάλωση των ψυχικών εφεδρειών μας, καιγόμαστε, τσουρουφλιζόμαστε, διαλυόμαστε. Γι’ αυτό και συνήθως τα πάθη λήγουν με πανηγυρικά δυσάρεστο τέλος. Τον «σκότωσε» το πάθος του, λέμε συνήθως. Και είναι λογικό να προσπαθούμε να προστατευτούμε από τις σχέσεις πάθους. Ενώ τις επιθυμούμε, τις αποφεύγουμε. Γιατί το ένστικτο επιβίωσης μας φρενάρει από το να παραδοθούμε. Τζιζ, θα πάθεις ζημιά, άστο καλύτερα.

«Από το τηλέφωνο συντονιζόμασταν καλύτερα με την Λούλου. Ήμασταν καλύτερες αδελφές από μακριά. Πιο δεμένες, πιο εύθυμες, πιο εξομολογητικές». Παράξενη και πολύπλοκη κι αυτή η σχέση ιδιαίτερα ανάμεσα σε κορίτσια. Τα αγόρια είναι  πιο απλά;

Οι σχέσεις των γυναικών πάντα είναι πολύπλοκες γιατί οι γυναίκες έχουν πιο σύνθετο ψυχισμό και έχουν την τάση να αναλύουν όλα τα συναισθήματά τους.  Κάνουν αυτοπαρατήρηση και αυτοανάλυση. Οπότε αναγνωρίζουν όλη την γκάμα των συναισθημάτων τους. Ανάμεσα στις γυναίκες υπάρχει συχνά ένας αόριστος εσωτερικός ανταγωνισμός, ακόμα και στις αδελφικές σχέσεις ή ακόμα και στη σχέση μάνας- κόρης. Οι άντρες είναι απλώς πιο «ίσιοι» και ο μεταξύ τους ανταγωνισμός έχει αντικείμενο, πχ ζηλεύουν την επαγγελματική επιτυχία του φίλου ή την ομορφότερη γκόμενα του άλλου.

«Η Παιδιατρική είναι η αγάπη μου, η συγγραφή είναι ο έρωτάς μου. Είμαι παντρεμένη με την Παιδιατρική και την απατώ, κατά εξακολούθηση, με τη συγγραφή. Χωρίς καμία ενοχή!»

 «Το κακό με τους κεραυνοβόλους έρωτες είναι πως οι δυο εραστές δεν προλαβαίνουν να εγκαταστήσουν μεταξύ τους οικειότητα. Είναι σοκαριστικό, είναι αναζωογονητικό, αλλά δεν είναι και πολύ χρήσιμο». Λέτε;

Ο κεραυνοβόλος έρωτας, αν θέλει να δικαιολογήσει το όνομά του, χτυπάει σαν κεραυνός. Επειδή το μυαλό δεν συμμετέχει, αφού συμμετέχουν μόνο οι αισθήσεις και η » καρδιά», οι δύο εραστές μετά την κατανάλωση του πρώτου πάθους μένουν μετέωροι, χωρίς συντεταγμένες. Ο σύντροφός τους είναι αχαρτογράφητη γη, δεν τον γνωρίζουν στην πραγματικότητα, οπότε σύντομα νιώθουν «χαμένοι». Η καρδιά τους αναγνωρίζει το αντικείμενο του πόθου αλλά το μυαλό ( όταν ξυπνήσει από την παραζάλη) λέει: ποιος είναι αυτός ο ξένος; Για αυτό βλέπουμε συχνά το εξής παράδοξο: γάμοι που γίνανε από προξενιό, μετά από λογική επεξεργασία των προσόντων του άλλου, να κρατάνε στον χρόνο, να εξελίσσονται σε πραγματικά καλές σχέσεις, ενώ γάμοι που γίνανε πάνω στο πάθος να σβήνουν γρήγορα.

Οι προσδοκίες των ερωτευμένων ματαιώνονται και η απογοήτευση είναι μεγάλη. Ασήκωτη.  Οι μη ερωτευμένοι ξεκινούν χωρίς προσδοκίες έναν γάμο και η διάψευση δεν έρχεται τελικά ποτέ, αφού δεν είχαν επενδύσει τίποτα συναισθηματικό. Τσουλάει το πράγμα, λειτουργεί, γιατί «τι είχαν, τι έχασαν».

«Το πρόσωπο του είναι άγραφο από οποιοδήποτε συναίσθημα. Ίσως φταίει η τελετή. Οι γάμοι  προκαλούν απέχθεια στους άνδρες. Ειδικά οι δικοί τους». Μα γιατί όμως κυρία Στεφάνου; Αφού μετά οι περισσότεροι τουλάχιστον (σύζυγοι πια) παραδίνονται άνευ όρων σχεδόν;

Οι άντρες απεχθάνονται τον γάμο. Δεν έχω γνωρίσει άντρα να σκέφτεται τι κουστούμι θα φορέσει όταν παντρευτεί, (χαχαχαχα…). Στην πραγματικότητα θα ήθελαν να μην παντρευτούν ποτέ, ακόμα και όταν είναι τρελά ερωτευμένοι. Συνήθως υποκύπτουν στο «θέλω» της συντρόφου τους ή πιέζονται κοινωνικά, οπότε ενδίδουν. Μετά όμως βολεύονται στη συζυγική σχέση. Χαλαρώνουν, ξεκουράζονται συναισθηματικά, και, ναι, παραδίδονται. Τους αρέσει η φροντίδα (αυτή που είχαν κάποτε από τη μαμά τους και συνεχίζεται από τη σύζυγο). Για αυτό και όταν συνάπτουν εξωσυζυγικές σχέσεις συνεχίζουν μια χαρά τον γάμο τους. Μπορούν να ξεχωρίζουν τα πράγματα, τη λειτουργικότητα και τη συντροφικότητα του γάμου τους από την έξαψη της παράλληλης σχέσης. Δεν τα μπερδεύουν.

Κλείνοντας, μια αφελής  ερώτηση: Πώς συνάδει το γράψιμο παθιασμένων ερώτων με την ιατρική και δη την παιδιατρική, την κανονική σας εργασία;

Η Παιδιατρική είναι η αγάπη μου, η συγγραφή είναι ο έρωτάς μου. Είμαι παντρεμένη με την Παιδιατρική και την απατώ, κατά εξακολούθηση, με τη συγγραφή. Χωρίς καμία ενοχή!

Το βιβλίο της Γιώτας Στεφάνου:  «Το Ζευγάρι Απέναντι  Δεν Καβγαδίζει Πια» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος

Ο δημοφιλής ηθοποιός και σκηνοθέτης Βασίλης Μπισμπίκης συνομιλεί με τη Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«Εκεί που βλέπεις ότι ο άνθρωπος είναι ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου και της ίδιας της ζωής του και απογοητεύεσαι, από που αλλού μπορείς να αντλήσεις δύναμη παρά μόνο από τη δύναμη και την ικανότητα που έχει ο ίδιος ο άνθρωπος για την εξέλιξή του»

Είναι μια από τις αξίες του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου ο Βασίλης Μπισμπίκης , που βρίσκει τον εσώτατο ρυθμό της θεατρικής γλώσσας, γεύεται τις λέξεις των έργων που επιλέγει, τις μετουσιώνει σε σάρκα  και η παρουσία του ασκεί μια ξεχωριστή γοητεία στο θεατρόφιλο κοινό.

Στις παραστάσεις του διακρίνεις ένα πάθος ζωής. Αυτή τη γοητεία εκπέμπει και στη ζωή του.

Ρισκάρει την ομορφιά και ομορφαίνει την τόλμη.

Έχει φιλοδοξίες και θα τις τολμήσει, γιατί είναι βέβαιος για τις δυνατότητές του.

Πίσω από τον ηθοποιό Βασίλη Μπισμπίκη διαφαίνεται μια αξιοθαύμαστη στάση ζωής και πίσω από το σκηνοθέτη ο δάσκαλος που προσηλυτίζει με τις γνώσεις του τους ομότεχνούς του, που κοντά του μαθαίνουν να αγαπούν παράφορα το θέατρο .

Κόντρα στις δυσχέρειες που επιφυλάσσει η εποχή της βαθιάς ύφεσης που διανύουμε, ο Βασίλης Μπισμπίκης μαζί με τον Παναγιώτη Σούλη και τη Φαίη Τζήμα έφτιαξαν από υλικά ονείρων  τον τεχνοχώρο Cartel, σε ένα παλιό μηχανουργείο στο Βοτανικό, που έγινε τόπος συνάντησης καλού θεάτρου.

Ευχαριστώ πολύ τον κ. Μπισμπίκη που παρά το τόσο φορτωμένο πρόγραμμά του βρήκε το χρόνο να απαντήσει στις ερωτήσεις μου, έστω και εν συντομία. Βεβαίως δεν έχει σημασία η ποσότητα όσο η ποιότητα, αν λάβουμε υπόψη μας την αρχαία ρήση «οὐκ ἐν τῷ πολλῷ τὸ εὖ».

Πώς νιώθετε που γίνεται το αδιαχώρητο στον Τεχνοχώρο Cartel για το αριστούργημα του Τζον Στάιμπεκ «Άνθρωποι και Ποντίκια» , παράσταση που υπογράφετε τη σκηνοθεσία της αλλά και με την εξαιρετική ερμηνεία σας για την οποία γίνεται πολύς λόγος;

Σίγουρα είναι χαρά μεγάλη. Το ταξίδι που ξεκινήσαμε μ’ αυτό το έργο συνεχίζεται με τόσους συνοδοιπόρους και με μια συνομιλία που έχει μεγάλη αξία γιατί νιώθεις ότι κάτι γίνεται! Κι αυτό το «κάτι γίνεται» είναι που μας δίνει αισιοδοξία και ελπίδα για τα επόμενα βήματα.

Το έργο συγκλονιστικό δεν απέχει καθόλου από όσα βιώνουμε σήμερα στη χώρα μας κι αυτό είναι που το καθιστά επίκαιρο. «Η αγωνιώδης και συγκινητική προσπάθεια των ανθρώπων του μόχθου για επιβίωση μέσα στις πιο δυσμενείς οικονομικές συνθήκες, ο ρατσισμός, το απατηλό όνειρο για μια μικρή ιδιοκτησία, η δύναμη της φιλίας, η σημασία της ελπίδας, τα ιδανικά της αφοσίωσης, της πίστης, της αυτοδιάθεσης και της αλληλεγγύης» είναι ορισμένα από τα βασικά θέματα που αναλύει, όπως αναφέρεται. Αντιμετωπίσατε δυσκολίες στο ανέβασμά του;

Οι δυσκολίες έχουν αρνητικό πρόσημο. Όχι. Το ανέβασμα αυτής της παράστασης είχε τόση θετική ενέργεια που η οποιαδήποτε δυσκολία είναι πια παρελθόν και μάλλον μας έκανε δυνατότερους και ίσως λίγο σοφότερους.

Το όνειρο των ηρώων για μια άλλη ζωή, αν δεν απατώμαι καταρρέει. Τόσο δύσκολο είναι: «Να μπορέσουμε να ζήσουμε στον παράδεισό μας, ο οποίος είναι μια έκταση γης που να μας προσφέρει τους καρπούς της»;

Ναι. Ίσως, γιατί οι καρποί είναι απαγορευμένοι. Γι’ αυτό δεν θα τους αποκτήσουμε ποτέ εύκολα. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα παραιτηθούμε από το όνειρο να τους αποκτήσουμε. Γιατί η φύση και ο άνθρωπος παράγει χωρίς απαγορεύσεις. Ο άνθρωπος και όχι ο θεός τους προορίζει όμως για τους λίγους. Άρα οι πολλοί οφείλουν να είναι πιο δυνατοί για να τους διεκδικούν.

Τελικά «Ο ίδιος ο άνθρωπος έχει γίνει η μεγαλύτερη μας απειλή και η μοναδική μας ελπίδα» κ. Μπισμπίκη, όπως συμπυκνώνεται στην παραπάνω φράση η ιστορία των ηρώων του έργου του Νομπελίστα συγγραφέα;

Ναι. Είναι μια μεγάλη αλήθεια αυτή. Την διαπιστώνουμε καθημερινά. Εκεί που βλέπεις ότι ο άνθρωπος είναι ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου και της ίδιας της ζωής του και απογοητεύεσαι, από που αλλού μπορείς να αντλήσεις δύναμη παρά μόνο από τη δύναμη και την ικανότητα που έχει ο ίδιος ο άνθρωπος για την εξέλιξή του.

«…Να μπορεί ο κόσμος να χαμογελά»

Διαβάζοντας για τον Στάινμπεκ με αφορμή τη συνέντευξή σας, έπεσα στον αφορισμό του: «Αν έχεις πρόβλημα, είσαι πληγωμένος ή έχεις ανάγκη, πήγαινε στους φτωχούς ανθρώπους. Είναι οι μόνοι που θα βοηθήσουν, οι μόνοι». Πόση αλήθεια κρύβει αυτή η συγκλονιστική φράση;

Επίσης μεγάλη αλήθεια, γιατί πολύ απλά ο φτωχός ξέρει τι σημαίνει ανάγκη.

Οι άνθρωποι σήμερα φοβούνται να συνάψουν σχέσεις, να δεθούν, να ανοιχτούν. Θυμάμαι μικρή πόσο αλλιώς ήταν. Τί φταίει κ. Μπισμπίκη;

Ο φόβος είναι ανασταλτικός παράγοντας γι’ αυτό και καλλιεργείται προκειμένου να μπαίνει φρένο σε ό, τι μας πάει μπροστά. Από την άλλη όμως νομίζω ότι και μέσα από το φόβο ο άνθρωπος προσπαθεί γιατί είναι η στη φύση μας. Σίγουρα οι εποχές αλλάζουν, αλλά η ανάγκη για επαφή, συνεννόηση και κατανόηση, θα υπάρχει πάντα. Και οι απογοητεύσεις θα υπάρχουν αλλά ας τις βλέπουμε ως γνώση.

Μέσα σε αυτή τη βαθιά ύφεση που βρίσκεται η χώρα, πόσο εύκολο είναι για σας να ξεπερνάτε δυσχερείς καταστάσεις;

Όσο για όλους τους ανθρώπους σαν εμάς που αγωνιζόμαστε για την κάθε μέρα. Τίποτε δεν είναι εύκολο, αλλά και τίποτε δεν πρέπει να μας κάνει να σκύβουμε το κεφάλι.

Τελικά είναι όλα μια στιγμή στο χρόνο;

Γι’ αυτό καμιά στιγμή δεν πρέπει να πάει χαμένη.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σας φόβος;

Η σιωπή.

Τα δημόσια πρόσωπα μπορούν να εμπνεύσουν ανθρώπους;

Μόνο δια μέσου των ιδεών και των έργων μπορούν να το καταφέρουν αυτό και τότε μόνο θα είχε και αξία.

Ο «Άρης» που επίσης έχετε σκηνοθετήσει και παίζεται για δεύτερη χρονιά, με επίσης πολύ μεγάλη επιτυχία, συνεχίζει σήμερα να εμπνέει;

Ναι. Ο Άρης με τις ιδέες, την πράξη ζωής του και με τους αγώνες του πιστεύω ότι εξακολουθεί να εμπνέει. Το βλέπουμε από τον κόσμο που έρχεται και είναι όλων των ηλικιών. Δεν είναι μόνο οι γενιές που έζησαν ή άκουσαν από τους γονείς τους για τον Άρη. Είναι πολλοί νέοι. Αυτό κάτι σημαίνει.

Δημιουργείτε προσωπική σχέση με τους ρόλους σας;

Σίγουρα δημιουργείται σχέση που κρατάει όσο και ο ρόλος. Βέβαια, υπάρχουν ρόλοι που τους κουβαλάς περισσότερο χρόνο, ως όμορφη ανάμνηση και γνώση.

Ποιος είναι ο αγαπημένος σας συγγραφέας;

Είναι πολλοί. Αν ξεχώριζα κάποιους, είναι ο Σαίξπηρ, ο Μπέκετ.

Αν σας δινόταν μια δεύτερη ευκαιρία για κάτι, τι θα αλλάζατε;

Τον κόσμο (γέλια). Καταλαβαίνετε τι εννοώ. Να μπορούσαμε να διορθώσουμε ό, τι τραυματίζει τις ζωές μας.

Τα επόμενα σχέδια, όνειρα σε σχέση με το θέατρο ποια είναι κ. Μπισμπίκη;

Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν πολλά όνειρα και αρκετά σχέδια, αλλά οι συνθήκες γεννούν και καινούργια. Ένα μεγάλο όνειρο είναι το «Ζερμινάλ» του Ζολά που δουλεύουμε με την Σοφία Αδαμίδου, αλλά η συνθήκη πάνω στην οποία θα στηθεί έχει πολύ δρόμο.

Τι είναι αυτό που ελπίζετε για το μέλλον;

Να μπορεί ο κόσμος να χαμογελά.

Ο Θανάσης Κουρλαμπάς σε μια συζήτηση με την Αγγελική Ειρήνη Μήτση (Video)

Ειρήνη Αγγελική Μήτση

Ειρήνη Αγγελική Μήτση

mitsi_ae@yahoo.com

Ο Θανάσης Κουρλαμπάς γεννήθηκε το 1971 στην Καλαμάτα. Είναι Έλληνας ηθοποιός της τηλεόρασης, του θεάτρου και ηθοποιός φωνής. Είναι πτυχιούχος Κοινωνιολογίας και Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών του Πάντειου Πανεπιστημίου και αριστούχος απόφοιτος της Ανωτέρας Σχολής Δραματικής Τέχνης «Θεμέλιο» του Νίκου Βασταρδή.

Από το 1994 πρωταγωνίστησε στις τηλεοπτικές σειρές «Η Οργή των Θεών», «Η Αγάπη άργησε μια μέρα», «Κανείς δε λέει σ’ αγαπώ», «Απαγορευμένη Αγάπη», «Τυφλόμυγα», «Μαρία η άσχημη, «Όλα στον αέρα», «Η Οικογένεια βλάπτει», «Δικαίωση», «Μάλιστα Σεφ!», «Κάτι χωρισμένα παλικάρια», ενώ έχει συμμετάσχει σε δεκάδες άλλα σήριαλ.

Στον Κινηματογράφο έπαιξε στις μικρού μήκους ταινίες «Family Snapshot» 1996, «Charlie» 2010, «Grey Route» 2012.

Χάρισε τη φωνή του σε πολλές τηλεοπτικές σειρές, κινουμένων σχεδίων και κινηματογραφικών ταινιών όπως: «Ο Χάρι Πότερ και η Φιλοσοφική Λίθος», «Η Εποχή των Παγετώνων», «Οι Πιγκουίνοι της Μαδαγασκάρης», «Kung Fu Panda» και πολλά άλλα.

Από το 1992 παίζει στο θέατρο ασταμάτητα. Συνεπής και σταθερός στις συνεργασίες του, για να μπορεί να εξελίσσει τη δουλειά του, είναι ευγνώμων που πέρασε από το θέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου όπου έπαιξε σε σπουδαίες παραστάσεις. Φέτος είναι σε τρεις θεατρικές παραγωγές σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνας Νικολαΐδη.

Στη μεταφορά της φιλοσοφικής νουβέλας του Τολστόι «Ο θάνατος του Ιβάν Ιλιτς», με τον εξαιρετικό Γιώργο Γαλίτη στην πρώτη τους συνεργασία, ξετυλίγουν όλη την υποκριτική τους γκάμα επί σκηνής, τόσο σε κωμικό όσο και σε δραματικό επίπεδο, ενσαρκώνοντας όλους τους ρόλους του διηγήματος, σε ένα θεατρικό παιχνίδι το οποίο -αντιμάχοντας τον τίτλο- σφύζει από ζωή.

Για 5η συνεχή χρονιά στο έργο «12 Ένορκοι», όπου ενσαρκώνει τον ένορκο Νο 3. Στη Νέα Υόρκη του 1957, ένα αλλοδαπό αγόρι δεκαέξι χρόνων κατηγορείται για φόνο. Η τύχη του είναι στα χέρια 12 ενόρκων οι οποίοι θα αποφασίσουν αν είναι ένοχο. Σ’ αυτή την περίπτωση η θανατική ποινή είναι υποχρεωτική.

Και στο έργο «Μια Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» όπου ως πλούσιος αλλά, τσιγκούνης Εμπενίζερ Σκρουτζ μισεί κυριολεκτικά τα Χριστούγεννα και βιώνει μέσα σε μία μόνο νύχτα μία μοναδική εμπειρία, τρομαχτική μα συνάμα, λυτρωτική!

Μας μίλησε για το Θέατρο, τη Ζωή και το Θάνατο. Απολαύστε τον!

Δείτε το Video της Συνέντευξης