fbpx

«Πενήντα τέσσερα χρόνια από την πρεμιέρα του λαϊκού ορατόριου του Μίκη Θεοδωράκη σε ποίηση Οδυσσέα Ελύτη», της Σμαράγδας Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ

και μυρσίνη συ δοξαστική

μη παρακαλώ σας μη

λησμονάτε τη χώρα μου!»

(Από το Άξιον Εστί του Οδυσσέα Ελύτη)

Οι στίχοι του Νομπελίστα ποιητή δεν απευθύνονται  στους ισχυρούς της γης , που όταν λευτερωνόμασταν πάντα είχαν στο νου τους να μας υποδουλώσουν και πάλι σε συνεργασία με τους ντόπιους δουλοπρεπείς πολιτικούς.

Ο Ελύτης Δανείζεται μια εκκλησιαστική φράση (χαίρε όχημα ηλίου του νοητού) και ζητά από το θείο πνεύμα και τη μητέρα φύση να ασχοληθούν με την Ελλάδα, να μην την εγκαταλείψουν.

Το τραγούδι – έκκληση του ποιητή του Αιγαίου, που ταξίδεψε στα πέρατα της γης με την ακέραιη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη «ντυμένη με πάχνη και δροσοσταλίδες» βρήκε πρόσφορο έδαφος στους ξένους διανοητές και διανοούμενους, στους ανθρώπους των Γραμμάτων και της Τέχνης και τους Πανεπιστημιακούς, που σε δύσκολες για τον Ελληνισμό ώρες το τραγουδούσαν μαζί μας για να απαλύνουν στους καημούς μας και να διατρανώνουν τις ελπίδες μας.

«Το Χρονικό του «Άξιον Εστί»»

Πέρασαν 54 χρόνια από τότε και το «Άξιον Εστί» συγκλονίζει κάθε γενιά και όπου παρουσιάζεται στην Ελλάδα και στο εξωτερικό γίνεται το αδιαχώρητο και ο κόσμος  απευθυνόμενος στο Μίκη Θεοδωράκη φωνάζει: «Άξιος Εστί»!

«Ένα το χελιδόνι κι άνοιξη ακριβή», «Με το λύχνο του άστρου στους ουρανούς γυρίζω», «Της δικαιοσύνης Ηλιε νοητέ», «Της Αγάπης Αίματα», «Ναοί στο σχήμα τ΄ουρανού», « Ανοίγω το στόμα μου», «Προφητικόν» είναι ορισμένα από τα ποιήματα του «Άξιον Εστί»,  που μιλά για «αυτόν τον κόσμο τον μικρό, τον Μέγα».

Ο Οδυσσέας Ελύτης έγραψε το ποίημα στα 1959 και ένα χρόνο μετά ο Μίκης Θεοδωράκης άρχισε να το μελοποιεί.

Ο τελευταίος εθνικός μας  ποιητής σε συνέντευξη του στην ΕΡΤ λέει πως εμπνεύστηκε το «Άξιον Εστί»: «Όσο κι αν μπορεί να φανεί παράξενο, την αρχική αφορμή να γράψω το ποίημα μου την έδωσε η διαμονή μου στην Ευρώπη τα χρόνια του ’48 με ’51. Το επαναλαμβάνω, μπορεί να φαίνεται παράξενο, αλλά έβλεπα καθαρά ότι η μοίρα της Ελλάδας ανάμεσα στα άλλα έθνη ήταν ότι και η μοίρα του ποιητή ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους – και βέβαια εννοώ τους ανθρώπους του χρήματος και της εξουσίας. Αυτό ήταν ο πρώτος σπινθήρας, ήταν το πρώτο εύρημα. Και η ανάγκη που ένιωθα για μια δέηση, μου ‘δωσε ένα δεύτερο εύρημα. Να δώσω, δηλαδή, σ’ αυτή τη διαμαρτυρία μου για το άδικο τη μορφή μιας εκκλησιαστικής λειτουργίας. Κι έτσι γεννήθηκε το «Άξιον Εστί»».

Οδυσσέας Ελύτης - Μάνος Κατράκης - Μίκης Θεοδωράκης

«Μια κατάσταση που ξεπερνούσε την αγανάκτηση»

«Ήταν τα φοβερά χρόνια όπου όλα τα δεινά μαζί – πόλεμος, κατοχή, κίνημα, εμφύλιος – δεν είχανε αφήσει πέτρα πάνω στη πέτρα. Θυμάμαι την μέρα που κατέβαινα να μπω στο αεροπλάνο, ένα τσούρμο παιδιά που παίζανε σε ένα ανοιχτό οικόπεδο. Το αυτοκίνητό μας αναγκάστηκε να σταματήσει για μια στιγμή και βάλθηκα να τα παρατηρώ. Ήτανε κυριολεκτικά μες τα κουρέλια. Χλωμά, βρώμικα, σκελετωμένα με γόνατα παραμορφωμένα, με ρουφηγμένα πρόσωπα. Τριγυρίζανε μέσα στις τσουκνίδες του οικοπέδου ανάμεσα σε τρύπιες λεκάνες και σωρούς σκουπιδιών. Αυτή ήταν η τελευταία εικόνα που έπαιρνα από την Ελλάδα. Και αυτή, σκεπτόμουνα, ήταν η μοίρα του Γένους που ακολούθησε το δρόμο της Αρετής και πάλεψε αιώνες για να υπάρξει. Πριν περάσουν 24 ώρες περιδιάβαζα στο Ουσί της Λωζάννης, στο μικρό δάσος πλάι στη λίμνη. Και ξαφνικά άκουσα καλπασμούς και χαρούμενες φωνές. Ήταν τα Ελβετόπαιδα που έβγαιναν να κάνουν την καθημερινή τους ιππασία. Αυτά που από πέντε γενεές και πλέον, δεν ήξεραν τι θα πει αγώνας, πείνα, θυσία. Ροδοκόκκινα, γελαστά, ντυμένα σαν πριγκιπόπουλα, με συνοδούς που φορούσαν στολές με χρυσά κουμπιά, περάσανε από μπροστά μου και μ’ άφησαν σε μια κατάσταση που ξεπερνούσε την αγανάκτηση.Καταλάβαινα ότι ήμασταν αγνοημένοι από παντού»

»Ήτανε δέος μπροστά στην τρομακτική αντίθεση, συντριβή μπροστά στην τόση αδικία, μια διάθεση να κλάψεις και να προσευχηθείς περισσότερο, παρά να διαμαρτυρηθείς και να φωνάξεις. Ήτανε η δεύτερη φορά στη ζωή μου – η πρώτη ήτανε στην Αλβανία – που έβγαινα από το άτομό μου, και αισθανόμουν όχι απλά και μόνο αλληλέγγυος, αλλά ταυτισμένος κυριολεκτικά με τη φυλή μου. Και το σύμπλεγμα κατωτερότητας που ένιωθα, μεγάλωσε φτάνοντας στο Παρίσι. Δεν είχε περάσει πολύς καιρός από το τέλος του πολέμου και τα πράγματα ήταν ακόμη μουδιασμένα. Όμως τι πλούτος και τι καλοπέραση μπροστά σε μας! Και τι μετρημένα δεινά επιτέλους μπροστά στα ατελείωτα τα δικά μας! Δυσαρεστημένοι ακόμα οι Γάλλοι που δεν μπορούσαν να ‘χουν κάθε μέρα το μπιφτέκι και το φρέσκο τους βούτυρο, δυσανασχετούσανε. Υπάλληλοι, σωφέρ, γκαρσόνια, με κοιτάζανε βλοσυρά και μου λέγανε: εμείς περάσαμε πόλεμο Κύριε! Κι όταν καμιά φορά τολμούσα να ψιθυρίσω ότι ήμουν Έλληνας κι ότι περάσαμε κι εμείς πόλεμο με κοιτάζανε παράξενα: α, κι εσείς έ; Καταλάβαινα ότι ήμασταν αγνοημένοι από παντού και τοποθετημένοι στην άκρη-άκρη ενός χάρτη απίθανου. Το σύμπλεγμα κατωτερότητας και η δεητική διάθεση με κυρίευαν πάλι. Ξυπνημένες μέσα παλαιές ενστικτώδεις διαθέσεις άρχισαν να αναδεύονται και να ξεκαθαρίζουν.»

Από τις σημειώσεις του Μίκη Θεοδωράκη στη συνέχεια αλιεύουμε σημαντικές πληροφορίες για την συνάντησή του με τον Οδυσσέα Ελύτη και στην παρουσίαση του εμβληματικού ορατόριου σε στίχους του ποιητή:

«… κάποιο μεσημέρι, στο όρθιο του Λουμίδη, μπροστά στο «Παλλάς», εκεί που έπινε τον μοναδικό καφέ εσπρέσο η αθηναϊκή ιντελιγκέντσια, Σεπτέμβριο νομίζω του ΄60, με πλησίασε ο Οδυσσέας Ελύτης. Αφού μου μίλησε για το πόσο  εκτιμά την προσπάθειά μου και πόσο αγάπησε τον «Επιτάφιο», πρόσθεσε: «Τελείωσα το «Άξιον Εστί», το έργο της ζωής μου, νομίζω. Θα ΄θελα να σας το έστελνα κάπου, γιατί κάτι μου λέει ότι θα σας εμπνεύσει…»

»Τον ευχαρίστησα, έγραψα τη διεύθυνσή μου στο Παρίσι και του την έδωσα: Rue de la Fontaine au Roi. Δεν πέρασε μήνας κι ο παριζιάνος ταχυδρόμος άφησε στο θυρωρείο το φρεσκοτυπωμένο βιβλίο του Ελύτη.

»Το ρούφηξα μονομιάς, απ΄ την πρώτη ως την τελευταία λέξη. Βάλθηκα να το μελοποιήσω. Ίσως στην αρχή να είχα την πρόθεση να μην αφήσω απέξω κανένα στίχο… Μετά συνειδητοποίηση που η σύνθεση που θα προέκυπτε, θα είχε σίγουρα διάρκεια δεκάδων ωρών. Εξάλλου στίχοι όπως το «Ένα το χελιδόνι», «Της αγάπης αίματα», «Ανοίγω το στόμα μου », «Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ», «Ναοί στο σχήμα τ΄ουρανού», … με τράβηξαν σα μαγνήτες. Τους μελοποίησα αμέσως κι άρχισα πάλι να τους τραγουδώ προς μεγάλη χαρά της μικρής Μαργαρίτας και απελπίζοντας τη Μυρτώ μέσα σε κείνο το μικροσκοπικό δωμάτιο, στο οποίο έπρεπε να τα κάνουμε όλα. Να τρώμε, να ταΐζουμε τα παιδιά, να μελετάμε, να γράφω μουσική. Η κουζίνα δεν μας χωρούσε ούτε όρθιους. Η μπανιέρα ήταν φουσκωτή. Το αποχωρητήριο στην αυλή της πολυκατοικίας και το υπνοδωμάτιο μόλις και μετά βίας χωρούσε το κρεβάτι μας. Πρέπει ακόμα να πω ότι τα περισσότερα έπιπλα τα φτιάξαμε οι ίδιοι με υλικά που αγοράσαμε από το σουπερμάρκετ.»

Βασίλης Φωτόπουλος, Μίκης Θεοδωράκης, Οδυσσέας Ελύτης και Διονύσης Φωτόπουλος

«Για την ισορροπία του έργου»

«Λίγο- λίγο η μορφή της νέας μου σύνθεσης άρχισε να ξεκαθαρίζει στο μυαλό μου. Πρέπει να είχα δύο πρότυπα: Το ένα ήταν τα ορατόρια του Μπαχ. Εκεί που έχουμε τις άριες, τα ρετσιτατίβα και τα κοράλ. Το άλλο ήταν η λειτουργία, όπου έχουμε τις ψαλμωδίες των ιερέων, την ανάγνωση των Ευαγγελίων και τα τροπάρια του δεξιού και του αριστερού ψάλτη. Τρία βασικά στοιχεία και στις δύο περιπτώσεις. Αυτά υπήρχαν στο ποίημα του Ελύτη. Έπρεπε τώρα η τελική επιλογή μου να επεκταθεί σε όλο το έργο, ώστε να μη χαθεί η ενότητά του και να μην προδοθεί ο στόχος του ποιητή: Η Γένεσις, τα Πάθη και το θα έπρεπε να αντιπροσωπεύονται αναλογικά έτσι ώστε να μη χαλάσει η ισορροπία του έργου.»

«Ερωτηματικά για την ενορχήστρωση»

«Όλες μου αυτές τις σκέψεις άρχισα να τις γράφω και να τις στέλνω στον Ελύτη. Εκείνος μου απαντούσε… Το έργο προχωρούσε… Όμως ήμουν τάχα ώριμος για να περάσω απ΄το Τραγούδι και τον Κύκλο Τραγουδιών στο Ορατόριο; Θα χρησιμοποιούσα συμφωνική ορχήστρα; Και πως; Θα έβαζα και χορωδία; Με ποια εναρμόνιση; Ποιες άλλες τεχνικές; Άντεχε τάχα η αντίστιξη σ΄ ένα έργο που ήθελα να παραμείνει λαϊκό;

»Εκ των υστέρων παρατηρώ ότι η ενορχήστρωση μπορεί να ήταν πιο σωστή και ενδεδειγμένη, στα όριά της, ώστε να μη χαθεί ο «ελληνολαϊκός» χαρακτήρας, που κυριαρχούσε τότε στις συνθέσεις μου. Είχε όμως πολλές προχειρότητες, που δείχνουν ότι μου έλειπε ο χρόνος που απαιτεί η δουλειά της ενορχήστρωσης… Αν θα έπρεπε να χαρακτηρίσω το ρυθμό της ζωής μου εκείνο τον καιρό, θα ΄λεγα, χωρίς ανάσα.»

«Η ηχογράφηση»

 

«…Στην Κολούμπια γράψαμε μόνο τον Μπιθικώτση και τη Λαϊκή Ορχήστρα. Για τα υπόλοιπα, ορχήστρα, χορωδία, βαρύτονος και «αρχαίος χορός» (απαγγελία), η Εταιρεία αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το κινηματογραφικό Στούντιο Άλφα. Πρέπει να πω ότι στη Κολούμπια όλες τις εγγραφές τις έκανε ο υπέροχος ηχολήπτης Κανελλόπουλος, ενώ στο Άλφα συνεργάστηκα με τον Δεσποτίδη σε άθλιες συνθήκες, γιατί αυτός δεν μας έβλεπε. Ήταν ψηλά σ΄ ένα καμαράκι.

»Τη μέρα που γράφαμε τα τραγούδια του «Άξιον Εστί» στο στούντιο της Κολούμπια, θυμάμαι πως είχε έρθει κάποιο σχολείο κι εγώ είπα στα παιδιά να καθίσουν στο πάτωμα ήσυχα να παρακολουθήσουν τη φωνοληψία. Οι άλλοι δεν ήθελαν από φόβο μήπως γίνουν θόρυβοι, όμως εμένα μου άρεσε που το «Ένα το χελιδόνι» θα γραφόταν οριστικά πάνω στο δίσκο με φόντο την ανάσα και τα χτυπήματα της καρδιάς των παιδιών. Μπορεί να μην ακούγονται. Όμως ποιος δεν θα αισθάνεται; Και το χειρότερο, η εγγραφή δεν μπορούσε να γίνει παρά μόνο επάνω στο λεγόμενο περφορέ, δηλαδή στο ηχητικό μέρος του φιλμ. Η χορωδία τραγουδούσε play back επάνω στην ηχογράφηση της Κολούμπια. Δεν υπήρχαν ακουστικά. Ο ήχος έβγαινε μέσα από ένα μεγάφωνο, με αποτέλεσμα ο συντονισμός να γίνεται προβληματικός, καθώς οι χορωδοί δεν άκουγαν καλά. Άλλωστε αυτές οι αδυναμίες φαίνονται καθαρά στο τελικό αποτέλεσμα.»

«Οι συντελεστές»

 

«Ο βαρύτονος –τον αποκαλώ Ψάλτη- επιλέχτηκε μέσα από τους ηθοποιούς του χορού του ΑΙΑΝΤΑ, μιας και είχαμε συνεργαστεί και τους γνώριζα έναν-έναν. Διάλεξα τον Θόδωρο Δημήτριεφ και παράλληλα χρησιμοποίησα ολόκληρο το Χορό στις ομαδικές απαγγελίες που ηχογραφήθηκαν με την άμεση επίβλεψη του Ελύτη.

»Έμενε ο Αναγνώστης. Για μένα δεν υπήρχε δεύτερη σκέψη: Μάνος Κατράκης. Δεν θυμάμαι ποια ήταν τότε η άποψη του Ελύτη. Ίσως κι αυτός συμφώνησε απ΄ την αρχή. Είχε και αυτός τις φιλίες και τις προτιμήσεις του. Κι ας μην ξεχνάμε πως ο Κατράκης τότε ήταν κόκκινο πανί. Πόσοι άλλοι άραγες ηθοποιοί και καλλιτέχνες είχαν πάει στο Μακρονήσι;

»Περάσαμε ώρες πολλές ο Ελύτης, ο Κατράκης κι εγώ, στο στούντιο της Κολούμπια, έως ότου βρεθεί το σωστό ύφος, που να ταιριάζει με την ποίηση αλλά και με τον γενικό ήχο του έργου. Η ιδέα του Αναγνώστη, δηλαδή η παρουσίαση κειμένων στο δίσκο ήταν δική μου. Και γιατί, όπως είπα, ήθελα να είμαι πιστός στη μορφή της εκκλησιαστικής παράδοσης, δηλαδή στη λειτουργία, αλλά και γιατί πίστευα ότι το μεγάλο κοινό θα πρέπει να μυηθεί στον ποιητικό λόγο, όταν μάλιστα είχε να κάνει με τη μνήμη του λαού μου, που λέει και ο ποιητής. Ήθελα οι επόμενες γενιές να έχουν σαν Ευαγγέλιό τους τα σύγχρονα πάθη της φυλής: την Αλβανία, την Αντίσταση και τον Εμφύλιο.»

Μίκης Θεοδωράκης
Γρηγόρης Μπιθικώτσης
Μάνος Κατράκης
Θόδωρος Δημήτριεφ

«Η ακρόαση του δείγματος άκρως αρνητική,

αλλά ο δίσκος γίνεται ανάρπαστος»

Θέατρο Ρεξ Πρεμιέρα Άξιον Εστί

«Μόλις τέλειωσε το μοντάζ του έργου, ο Τάκης Λαμπρόπουλος πήρε ένα δίσκο-δείγμα να τον πάει στου Φλόκα, στο ιερατείο της διανόησης, όπου σύχναζε και ο Ελύτης. Είχε αγωνία να δει τι σκέπτονται, γιατί ο ίδιος, όπως φαίνεται, διατηρούσε πολλές αμφιβολίες. Γνώριζε άλλωστε από πρώτο χέρι τις αντίξοες συνθήκες εργασίας, που τόσο βάραιναν την τεχνική αρτιότητα του έργου.

»Φαίνεται πως η ακρόαση του δείγματος ήταν άκρως αρνητική. Δεν πρέπει να τον βγάλουμε, μου λέει. Όσοι τον άκουσαν, είπαν πως ο κόσμος θα γελάσει με το αποτέλεσμα.  Πιο πολύ απ΄όλους, όπως ήταν φυσικό, είχε επηρεαστεί ο ίδιος ο Ελύτης, του οποίου η εμπιστοσύνη στις ικανότητές μου και στο έργο κλονίστηκε.

»Όμως εγώ επέμενα. Έτσι φτάσαμε στο εξώφυλλο. Ο Γιάννης Τσαρούχης είχε διαφορετική γνώμη ακούγοντας το δείγμα. Γνώμη που την εξέφρασε με τον θαυμάσιο πίνακα που του ενέπνευσε το έργο και που τον χρησιμοποιήσαμε για εξώφυλλο.

»Να όμως που κυκλοφορεί ο δίσκος και αμέσως γίνεται ανάρπαστος. Πού οι τεχνικές ατέλειες και πού η φυγή των τενόρων και του φαγκότου μέσα στη φωνοληψία… Είπαμε, ο κόσμος άκουγε με τη φαντασία του. Και φαίνεται πως εκείνους τους καιρούς ο ελληνικός λαός διέθετε φαντασία, ευαισθησία, δίψα για το καινούριο και προσήλωση στην ιστορική του μνήμη».

Από αριστερά - Θεόδωρος Δημήτριεφ, Οδυσσέας Ελύτης, Μίκης Θεοδωράκης, Μάνος Κατράκης, Γρηγόρης Μπιθικώτσης
Μίκης Θεοδωράκης - Γρηγόρης Μπιθικώτσης - , Μάνος Κατράκης 19 Οκτωβρίου.1964 στο Θέατρο Κοτοπούλη για την πρεμιέρα του Άξιον Εστί

Ευχαριστούμε τον Οδυσσέα Ελύτη γι΄ αυτό που έγραψε και το Μίκη Θεοδωράκη για το ορατόριο που μας χάρισε, γιατί βοηθούν «να υπερβούμε τη φθορά…»

Η Σαββέρια Μαργιολά στη «Σφίγγα» το Σάββατο 20 Οκτωβρίου 2018 (Xορηγός Επικοινωνίας InTownPost.com)

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Η Σαββέρια Μαργιολά, μαζί με την εξαμελή μπάντα της, καλωσορίζει το χειμώνα στη Σφίγγα το Σάββατο 20 Οκτωβρίου 2018. Μετά από μια γεμάτη καλοκαιρινή περιοδεία επιστρέφει ανανεωμένη, σχεδιάζοντας ένα νέο πρόγραμμα με μεγάλη ένταση, συναίσθημα και αντιθέσεις που την κάνουν να ξεδιπλώνει το δυναμισμό και τη μοναδική της ενέργεια πάνω στη σκηνή.

Παρέα με τον ενορχηστρωτή και κιθαρίστα της Μάριο Μούρμουρα, μας κάνουν τη δική τους μουσική πρόταση συνδυάζοντας λαϊκά, έντεχνα και παραδοσιακά ακούσματα με ηλεκτρικό ήχο μέσα από ιδιαίτερες ενορχηστρωτικές απόψεις σε τραγούδια δικά της και άλλων καλλιτεχνών.

Η νέα αυτή μουσική πρόταση έρχεται για να κάνει την ψυχή μας να μεθύσει, να μας απελευθερώσει και να μας θυμίσει πως σκοπός της μουσικής είναι η ένωση. Αυτό κάνει και η Σαββέρια Μαργιολά (εδώ) στα live της. Ενώνεται και μας ενώνει.

 

Μαζί της οι μουσικοί Μάριος Μούρμουρας (επιμέλεια-ενορχήστρωση, κιθάρες)

Νίκος Πασσαλίδης (μπουζούκι, λαούτο)

Δήμος Πολυμέρης (ακορντεόν)

Δημήτρης Χουντής (πνευστά)

Μιχάλης Ευδαίμων (μπάσο)

Θάνος Μιχαηλίδης (τύμπανα)

 

Μουσική σκηνή Σφίγγα

Ακαδημίας και Ζωοδόχου Πηγής

(είσοδος στον πεζόδρομο Κιάφας 13)

Τηλέφωνο κρατήσεων: 2114096149, 6987844845

sfigamusic@gmail.com

Ώρα έναρξης: 22.30

Είσοδος σε τραπέζι: 13 ευρώ με μπύρα ή κρασί

«Το Αρχοντικό του Σαράντη», ξεκινάει μελωδικά κι αυτή την χρονιά

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Ντένια Κουρούση και ο Κώστας Σκανδάλης

Από το Σάββατο 20 Οκτωβρίου 2018, το γνωστό «Αρχοντικό του Σαράντη» ξεκινά την χειμερινή του σεζόν. Ένα δυναμικό μουσικό πρόγραμμα με τον αγαπημένο Θοδωρή Παπαδόπουλο, από την Οπισθοδρομική Κομπανία, την… παράξενη κοπέλα Ντένια Κουρούση, μια από τις αναγνωρίσιμες φωνές της γενιάς της, τον πληθωρικό κιθαρίστα και τραγουδιστή Κώστα Σκανδάλη, τον δεξιοτέχνη του μπουζουκιού Αλέκο Γλυκιώτη, τη Γεωργία Δρακάκη, που αφήνει για λίγο το στιλό της και πιάνει το μικρόφωνο, σε έναν ρόλο-έκπληξη. Μαζί τους, η ορχήστρα «Λαϊκοί Δρόμοι» σε λαϊκά, ρεμπέτικα, παραδοσιακά τραγούδια που αγαπιούνται διαχρονικά.

Κάθε Παρασκευή  και Σάββατο βράδυ, αλλά και Κυριακή μεσημέρι, το Αρχοντικό του Σαράντη θα υποδέχεται τους καλεσμένους του με καλό φαγητό και ένα ξεχωριστό μουσικό πρόγραμμα.

Πρόκειται για ένα υπέροχο, νεοκλασικό αρχοντικό στο κέντρο της Αθήνας εδώ που δημιούργησε και διατηρεί ο Σαράντης Ρουχωτάς εδώ και 46 χρόνια: ένα σημείο αναφοράς στην ποιοτική νυχτερινή διασκέδαση, με βραβευμένη κουζίνα και φιλόξενη διάθεση.

 

Πιάτα από 12 ευρώ , κρασί από 10 ευρώ 
Ειδικά μενού προσφοράς
Φιάλη ουίσκι 90 ευρώ κομπλέ 
Ποτό από 5 ευρώ
Πρόσβαση σε ΑΜΕΑ, Parking έναντι κέντρου 
Τηλ. Κρατήσεων: 2108643554 & 2108625040

Το Αρχοντικό του Σαράντη, Φυλής 234

Πλατεία Αμερικής

 

«Πάνος Μουζουράκης: That’s Life» (Χορηγός Επικοινωνίας InTownPost.com)

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Κυρίες και κύριοι και αγαπητά παιδιά That’s Life. 

Μια παράσταση για το έτσι που είναι η ζωή.

Δηλαδή πώς έτσι;

Η ζωή είναι έτσι πάει να πει, χαρές, γέλια, δάκρυα, πόνος, επιτυχίες, έρωτες, σεξ, χωρισμοί, μοναξιές, παρέες, πάρτυ, απογοητεύσεις, ποτά, ξενύχτια, εκδρομές, γιορτές, απώλειες, λεφτά, αφραγκιές, ταξίδια, ό,τι δηλαδή γίνεται τραγούδι.

Η ζωή είναι έτσι σημαίνει ένα ατελείωτο πήγαινε έλα. Αλέ και ρετούρ

Όπου δηλαδή πετυχαίνουμε και τον Πάνο Μουζουράκη. Στο αλέ και στο ρετούρ. Μπαίνει και βγαίνει από τη χώρα.

Με το ένα πόδι να τσαλαβουτάει ακόμα στα νερά του Mamma Mia και το άλλο στις μουσικές σκηνές της Ελλάδας. L.A. – Αθήνα μια παράσταση δρόμος.

Ο Πάνος Μουζουράκης λοιπόν επιστρέφει. Κανονικά επιστρέφει γιατί είχε φύγει. Και στήνει ένα πρόγραμμα για όσα από την ζωή του και την ζωή μας τραγουδιούνται. Δηλαδή για όλα. Όπως μόνο εκείνος μπορεί και ξέρει να το κάνει αυτό το «όλα».

Μαζί του ξανά, γιατί κόλλησαν πέρσι και έχουν πολλά να πούνε και δεν έχουν πολύ ελεύθερο χρόνο και δεν μπορούν να τα πουν αλλού και έτσι βρήκαν που θα τα λένε ο Ζήσης Ρούμπος. Επί των κειμένων και Επί σκηνής.

Μαζί του επίσης ο The Voice Άγγελος Τσιμιδάκης, γιατί ένας Άγγελος πάντα χρειάζεται στην ζωή. Δεν ξέρεις πότε θα τον χρειαστείς.

από Παρασκευή 26 Οκτωβρίου 2018

και κάθε Παρασκευή για περιορισμένες εμφανίσεις

Τον συνοδεύουν οι μουσικοί:

Ορέστης Πλακίδης (πλήκτρα, ενορχήστρωση)

Αναστάσιος Βούκης  (τύμπανα)

Δημήτρης Φροσίνης (μπάσο)

Άγγελος Τσιμιδάκης (κιθάρα)

Σπύρος Λιβάνης (κιθάρα)

Στον ήχο ο Ηλίας Καρούμπαλης.

Όλα λοιπόν που είναι ζωή που έγινε τραγούδι χωράνε σε ένα πρόγραμμα. Με τα τραγούδια του Πάνου, άλλα από τα εξωτερικά, άλλα τα εσωτερικά, άλλα από τα εξωστρεφή και άλλα από τα εσωστρεφή.

That’s Life!

Τa παραπάνω είναι γραμμέa από επιστήμονες κοινωνιολόγους, και συντεταγμένα έτσι ώστε να σε παραπλανήσει στο να παρακολουθήσεις την συναυλία του Μουζουράκη. Οι παραγωγή της συναυλίας δεν μπορούν να σας εγγυηθούν ότι θα περάσετε καλά, και ουδεμία ευθύνη φέρει η οργάνωση για τυχόν, σωματικές ή ψυχολογικές βλάβες που μπορεί να υποστείτε κατά την διάρκεια της εμφάνισης του καλλιτέχνη επί σκηνής.
Σας ευχόμαστε καλή διασκέδαση!

 

ANODOS LIVE STAGE

τηλ. επικοινωνίας – κρατήσεις: 210-3468100

Πειραιώς 183, Αθήνα

Ώρα έναρξης: 23.00

 Τιμές εισιτηρίων:

Είσοδος: 15€ με ποτό

Φιάλη ποτού: από 130 € για 4 άτομα

Φιάλη κρασί: από 65€

Η φιλία της Μονσερά Καμπαγιέ με τον Κωνσταντίνο Παλιατσάρα, της Σμαράγδας Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«…Στην τσάντα μου έχω πάντα σαν φυλακτό ένα ζευγάρι σκουλαρίκια πού μου χάρισε η Μαρία (Κάλλας) και που ποτέ δεν φόρεσα από σεβασμό»

Μπορεί η Μονσερά  Καμπαγιέ να έφυγε για τη γειτονιά των αγγέλων, εκεί που ανήκει, αφού «ήταν ένας άγγελος»,  όπως εύστοχα την είχε χαρακτηρίσει ο  μαέστρος Ρικάρντο Εστράντα, θα απασχολεί όμως για πολλά χρόνια τους ειδικούς και το κοινό που τη λάτρεψε.

Ο Ξένος Τύπος συνεχίζει με μεγάλα αφιερώματα για στη ζωή της και την καριέρα της. Εμείς φιλοξενούμε έναν διάσημο, Έλληνα φίλο της, τον τενόρο Κωνσταντίνο Παλιατσάρα, ο οποίος  μέσα από τις μνήμες του, που ξετυλίγει στο intownpost.com, βγάζει στο φως όλο το μεγαλείο αυτής της ανεπανάληπτης Καταλανής σοπράνο και «ιέρειας» του bel canto.

Ο Κωνσταντίνος Παλιατσάρας γνώρισε τη Μονσερά Καμπαγιέ το 1995 κατά την συνεργασία τους με τον δικό μας Βαγγέλη Παπαθανασίου στο άλμπουμ του «El Greco», φόρο τιμής στον διάσημο ζωγράφο. Κάποια στιγμή  του είπε: «Αυτή η πανέμορφη και ιστορική χώρα η Ελλάδα Κωνσταντίνε δεν σηκώνει την Όπερα. ‘Έδιωξε ακόμη και την Μαρία Κάλλας. Να έρθεις να μείνεις μαζί μας στην Ισπανία».

Ο Έλληνας τενόρος Κωνσταντίνος Παλιατσάρας με την Μονσερά Καμπαγιέ και τον συνθέτη Βαγγέλη Παπαθανασίου στην συνεργασία τους στον «El Greco» 

Η Μονσερα Καμπαγιέ, ο Βαγγέλης Παπαθανασίου και ο Κωνσταντίνος Παλιατσάρας

Με ιδιαίτερη συγκίνηση ο Κωνσταντίνος Παλιατσάρας περιγράφει την πρώτη τους συνάντηση: «Γνωριστήκαμε από κοντά κατά την διάρκεια των ηχογραφήσεων του «El Greco» στο studio του Βαγγέλη. Ήταν μια  υπέροχη γυναίκα με πολύ χιούμορ. Κρατούσε μια βεντάλια, έκανε ζεστή και της είπα: «Α η βεντάλια της Floria Tosca». Της  άρεσε πολύ και αρχίσαμε να τραγουδάμε το duetto της πρώτης πράξης. Έγινε χαμός. Ήταν μια ατμόσφαιρα ευτυχίας. Μου είπε πως οι αγαπημένοι της δίσκοι ήταν:  το Cosi fan tutte του Mozart  που ηχογράφησε με την Janet Baker και η Μanon Lescaut…» Τα μάτια του βουρκώνουν , αλλά θέλει πολύ να μιλήσει για τη Μονσερά της καρδιάς του. «Σε άλλη συνάντησή μας μιλούσε κάτω από συναισθηματική φόρτιση  για την Μαρία Κάλλας και πως την επισκέφτηκε στο Παρίσι για να την συμβουλευτεί για διάφορα τεχνικά μυστικά για τη Norma . Μου εκμυστηρεύτηκε ακόμα: «Στην τσάντα μου έχω πάντα σαν φυλακτό ένα ζευγάρι σκουλαρίκια πού μου χάρισε η Μαρία και που ποτέ δεν φόρεσα από σεβασμό».

 Μια άλλη φορά πηγαίνοντας με τον Βαγγέλη Παπαθανασίου να την συναντήσουμε στο εστιατόριο της Μεγάλης Βρετάνιας εγώ κάπνιζα, οπότε μου λέει ο Βαγγέλης:  «Να μην καπνίσεις μπροστά της». Και του απαντώ: «Πάμε στοίχημα οτι θα της προσφέρω τσιγάρο και θα καπνίσει και η Μonserrat». Κέρδισα το στοίχημα και έπεσε πολύ γέλιο. Την λάτρεψα και με αγάπησε και αυτή, ήταν η τελευταία του κουβέντα και βυθίστηκε στις σκέψεις του. 

Αυτή ήταν η Μονσερά Καμπαγιέ: ταπεινή, ευπρεπής και κόσμια, σε αντίθεση με κάποιους σύγχρονους καλλιτέχνες,  που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η προσωπική προβολή τους και μόνον αυτή.

Κύκλος Φραντς Λιστ: Η Φιλαρμονική Ορχήστρα Αθηνών συναντά τον πιανίστα Βασίλη Βαρβαρέσο στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Είναι ένα δυναμικά ανερχόμενο συμφωνικό σύνολο με αισθητή παρουσία σε αίθουσες συναυλιών και σε στούντιο ηχογραφήσεων που ασχολείται συστηματικά με τη νεοελληνική μουσική δημιουργία.

Η Φιλαρμόνια Oρχήστρα Αθηνών, με τον Βύρωνα Φιδετζή στο πόντιουμ, επιστρέφει στο Μέγαρο την Τρίτη 16 Οκτωβρίου 2018 στις 20:30 πλαισιώνοντας τον πιανίστα Βασίλη Βαρβαρέσο, έναν από τους πιο αξιόλογους σολίστ της νέας γενιάς με διεθνή πορεία, σε μια εξαιρετική συναυλία που εγκαινιάζει τον νέο κύκλο εκδηλώσεων Φραντς Λιστ. Στην Αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης θα ακουστούν τρία έργα, αντιπροσωπευτικά της συμφωνικής ιδιοφυΐας του Λιστ, καθώς και ένα έξοχο δείγμα συμφωνικού κοντσέρτου της εθνικής μας σχολής, γραμμένο από τον Μανώλη Καλομοίρη, τον «πρωτομάστορα» που οραματίστηκε μια ελληνική μουσική βουτηγμένη στα νάματα του Λιστ και του Βάγκνερ.

To ετήσιο αφιέρωμα στον Φραντς Λιστ ολοκληρώνεται στις 20 Μαρτίου 2019 και περιλαμβάνει άλλες πέντε συναυλίες με πιανιστικά έργα καθώς και με συνθέσεις για φωνή και πιάνο.

Βασίλης Βαρβαρέσοs
Βύρων Φιδετζής

Μουσική και ποίηση χωρίς λόγια…

Όλα τα έργα του προγράμματος έχουν άμεση σχέση με την ποίηση. Ως γνωστόν, αυτό θεωρείται αυτονόητο για το είδος του συμφωνικού ποιήματος, ευρετής και κυριότερος εκπρόσωπος του οποίου κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα είναι ο Λιστ. Το συμφωνικό ποίημα είναι ένα ορχηστρικό έργο που συναρτάται ως προς την έμπνευση ή το περιεχόμενο προς ένα ποίημα ή, γενικότερα, ένα λογοτεχνικό κείμενο.

Το πρώτο έργο, που ανοίγει τη συναυλία, είναι το συμφωνικό ποίημα «Η νυχτερινή πομπή». Αποτελεί το πρώτο από τα λεγόμενα «Δύο επεισόδια από τον Φάουστ του Λέναου» και σχετίζεται προς την ποιητική εκδοχή του εμβληματικού ήρωα όπως αποδίδεται από τον γερμανό ποιητή Nikolaus Lenau [Νικολάους Λέναου] (1802-1850). Στην περίπτωση του συμφωνικού ποιήματος «Όσα ακούει κανείς στο βουνό», η συνάρτηση είναι προς στίχους του Βίκτωρος Ουγκό και προέρχονται από τη συλλογή του «Feuilles d’automne» («Φθινοπωρινά φύλλα»), την οποία ο Λιστ πιθανότατα γνώρισε κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Παρίσι στα έτη 1830-35.

Τέλος, το συμφωνικό ποίημα «Ουγγαρία», που κλείνει τη συναυλία δεν συναρτάται άμεσα προς το ποιητικό κείμενο, θεωρείται όμως ότι τον ρόλο αυτό παίζει ένα ποίημα, αφιερωμένο στον Λιστ, του Ούγγρου ποιητή Martin Vörösmarty, από το έτος 1840. Η μουσική του βασίζεται σε μοτίβα από ένα ουγγρικό ηρωικό εμβατήριο.

Όμως το κεντρικό κομμάτι του πρώτου μέρους της συναυλίας, το «Συμφωνικό κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα» του Μανώλη Καλομοίρη σχετίζεται προς την ποίηση, τη δημοτική, αυτή τη φορά. Πρωτεργάτης και βασικός εκπρόσωπος της Ελληνικής Εθνικής Σχολής, ο Καλομοίρης χρησιμοποιεί στο έργο αυτό το δημοτικό τραγούδι «Ο Λύγκος ο Λεβέντης, ο Αρχιληστής», η μελωδία του οποίου αποτελεί το θέμα των εκτενών παραλλαγών του δεύτερου μέρους.

 

Το πρόγραμμα της συναυλίας επιγραμματικά:

Franz Liszt (1811–1886)

Η νυχτερινή πομπή (1ο από τα Δύο επεισόδια από τον «Φάουστ» του Λέναου, S. 110)

Μανώλης Καλομοίρης (1883–1962)

Συμφωνικό κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα

Allegro con moto ma maestoso

Παραλλαγές, φούγκα και φινάλε απάνω σ’ ένα ελληνικό δημοτικό τραγούδι

Franz Liszt

Συμφωνικό ποίημα για ορχήστρα «Ce qu’on entend sur la montagne»

(Η Συμφωνία των βουνών), S. 95

Συμφωνικό ποίημα για ορχήστρα «Ουγγαρία», S. 103

Φραντς Λιστ
Μανώλης Καλομοίρης

Τρίτη 16 Οκτωβρίου 2018

Ώρα έναρξης 20:30

Βασίλης Βαρβαρέσοs
Αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης

Tιμές εισιτηρίων:

6 €  (φοιτητές, 65+, νέοι έως 25 ετών, άνεργοι, ΑΜΕΑ)

  • 8 € (Ε΄ Ζώνη)
  • 12 € (Δ΄ Ζώνη)
  • 15 € (Γ΄ Ζώνη)
  • 18 € (Β΄ Ζώνη)
  • 22 € (Α΄ Ζώνη)
  • 25 € (Διακεκριμένη Ζώνη)

Εισιτήρια:

210 72 82 333, megaron.gr

και σε όλα τα καταστήματα  Public

Πληροφορίες:

210 72 82 333

http://www.megaron.gr

https://www.facebook.com/megaron.gr

https://www.instagram.com/megaron_athens/

https://www.youtube.com/user/AthensConcertHall

https://twitter.com/MegaronAthens

https://plus.google.com/+MegaronGr

https://www.pinterest.com/megaronathens/

Μονσερά Καμπαγιέ: «Η μουσική μου έδωσε τα πάντα», Επιμέλεια: Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

Η Μονσερά Καμπαγιέ πέρασε στην αιωνιότητα.

Αύριο στη μητρόπολη της Καταλονίας θα γίνει η κηδεία της, η οικογένειά της και οι συντοπίτες της θα της πουν το στερνό αντίο. Η τελευταία μεγάλη ντίβα της όπερας, που είχε αποποιηθεί  τον τίτλο  σχολιάζοντας «Δεν θεωρώ τον εαυτό μου θρύλο της όπερας, ούτε την «τελευταία ντίβα» όπως με αποκαλούν συχνά οι δημοσιογράφοι. Κάθε εποχή έχει τις ντίβες της και στη δική μου περίπτωση το μόνο που έκανα είναι τη δουλειά μου καλά, κατά το δυνατόν στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο».  Άφησε την τελευταία της πνοή στο νοσοκομείο «Sant Pau» και μέχρι την τελευταία στιγμή δεν έχασε το χαμόγελό της.

Στη διάρκεια της ζωής της αντιμετώπισε αρκετές φορές προβλήματα υγείας. Το 1985 νοσηλεύτηκε για τρεις μήνες με όγκο στον εγκέφαλο, ενώ το 1993 αντιμετώπισε καρδιακά προβλήματα. Με τη δύναμη, όμως της θέλησης και την αγάπη της για τη μουσική  τα ξεπέρασε.

«Η μουσική μου έδωσε τα πάντα! Με βοήθησε στη ζωή μου, στην οικογένειά μου και με βοήθησε επίσης να καταλάβω άλλους ανθρώπους: η μουσική ενισχύει την ευαισθησία των ανθρώπων» είχε δηλώσει μιλώντας για την τέχνη της.

Η Μονσερά Καμπαγιέ με τον Βαγγέλη Παπαθανασίου και τον τενόρο Κωνσταντίνο Παλιατσάρα

Η Μονσερά Καμπαγιέ λάτρευε την Ελλάδα , αλλά το όνειρό της να αποκτήσει σπίτι σ’ ένα ελληνικό νησί – όπως είχε εξομολογηθεί στη συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στο MEGA στην εκπομπή του Θοδωρή Ρουσόπουλου – έμεινε ανεκπλήρωτο.

Πολλοί λίγοι γνωρίζουν, ότι η διάσημη υψίφωνος, που σπουδαίες προσωπικότητες στο χώρο της την συνέκριναν με τη Μαρία Κάλλας, ασχολήθηκε με την αρχαία ελληνική τραγωδία. Το 1961 ερμήνευσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην «Ιφιγένεια εν Ταύροις» του Ευριπίδη στο Εθνικό Θέατρο S. Carlos στην Λισαβόνα  μαζί με τους Raymond Wolansky, Jean Cox και Paul Schöffler.

Η διάσημη Ισπανίδα πριμαντόνα Μονσερά Καμπαγιέ βρέθηκε στη χώρα μας και την 1η Αυγούστου του 1992 και ερμήνευσε στο Καλλιμάρμαρο τραγούδια του Βαγγέλη Παπαθανασίου, στην τελετή της έναρξης του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Στίβου. Τη συνόδευσε η κόρη της η σοπράνο Μονσερά Μαρτί Καμπαγιέ (γνωστή ως Μοντσίτα).

Στις 17 Σεπτεμβρίου του 2012 η  μεγάλη Καταλανή σοπράνο και «ιέρεια» του bel canto παρουσίασε μια μοναδική συναυλία-αναδρομή στις σημαντικότερες στιγμές της καριέρας της στην σκηνή του Ηρωδείου με την συνοδεία της Εθνικής Συμφωνικής Ορχήστρας της ΕΡΤ υπό τη διεύθυνση του Jose Collado. Το κατάμεστο ρωμαϊκό ωδείο απόλαυσε το ζωντανό μύθο της Μονσερά Καμπαγιέ σε μια αναδρομή στις σημαντικότερες στιγμές της μεγάλης καριέρας της.

Στο θέατρο κάτω από την Ακρόπολη εμφανίστηκε για μία ακόμη φορά στις 22 Ιουλίου 1994, στο πλαίσιο της παγκόσμιας περιοδείας, μαζί με την ορχήστρα του θεάτρου Λισέου (Orquesta Simfonica del Gran Teatre del Liceu) και μαέστρο τον Χοσέ Κολάντο. Ο λόγος ήταν η συγκέντρωση χρημάτων για να ξανακτιστεί η αποτεφρωμένη όπερα Λισέου της Βαρκελώνης, ένα θρυλικό θέατρο που η Καμπαγιέ ντεμπουτάρισε στο λυρικό τραγούδι.

To 1995 ακολουθεί μια ακόμη ιστορική συνεργασία με τον δικό μας Βαγγέλη Παπαθανασίου στο άλμπουμ του «El Greco», φόρος τιμής στον διάσημο ζωγράφο.

Η Μονσερά Καμπαγιέ  γεννήθηκε στη Βαρκελώνη το 1933 και μεγάλωσε σε φτωχή οικογένεια. Το  πλήρες όνομα της αξέχαστης σοπράνο, που με τις ερμηνείες της έκανε το κοινό να παραληρεί ήταν Maria de Montserrat Viviana Concepción Caballé i Folch καιτΤο οφείλει στο γνωστό καταλανικό μοναστήρι του Montserrat. Την είχαν τάξει εκεί οι γονείς της, γιατί φοβόντουσαν ότι δεν θα γεννηθεί ζωντανή και υποσχέθηκαν αν όλα πάνε κατ΄ ευχήν να την βαφτίσουν με το όνομα της μονής.

 Έμαθε να τραγουδά στο σχολείο του μοναστηριού. Σπούδασε πιάνο και φωνητική από την ηλικία των έξι. Στα οκτώ της χρόνια γράφτηκε στο Conservatorio del Liceo στη Βαρκελώνη. Οι σημαντικότεροι δάσκαλοι της ήταν η Ευγενία Κέννυ, η Conchita Badea και η Napoleone Annovazzi . Όταν αποφοίτησε το 1954, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο του Liceo. Οι μουσικές σπουδές της ολοκληρώθηκαν  στο Ωδείο της Βαρκελώνης σε ηλικία 23 ετών, ενώ οι απεριόριστες δυνατότητες της φωνής της βγήκαν στην επιφάνεια πριν κλείσει τα δεκατέσσερα χρόνια.

«La serva padrona» του Περγκολέζι είναι η πρώτη όπερα, στην οποία συμμετέχει επαγγελματικά και με το τέλος της παράστασης δέχθηκε την επίπληξη του αρχιμουσικού, γιατί καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης είχε γυρισμένη την πλάτη στο κοινό. Η Μονσερά του είπε, ότι: «ντρεπόταν και δεν ήθελε τα βλέμματα του κόσμου να την αποσπούν από το στόχο της».

«Αυτή ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά που φοβήθηκα τόσο πολύ»,  εκμυστηρεύτηκε λίγο καιρό μετά σε συνέντευξή της.

Λίγο πριν είχε δεχθεί  σκληρή κριτική σε μια σειρά οντισιόν που έκανε στην Ιταλία. Έφθασαν να πουν, ότι είχε «καλούτσικη φωνή και καλύτερα θα ήταν να πάει σπίτι της, να παντρευτεί και να γίνει μητέρα». Το ηθικό της όμως, δεν κλονίστηκε και συνέχισε γεμάτη αυτοπεποίθηση την διαδρομή της για να φθάσει να χαρακτηριστεί η φωνή της ως «ελαφριά αύρα στο δέρμα».

 «Η  ύπαρξη ενός τραγουδιστή όπερας απαιτεί υπομονή, πρακτική και αφοσίωση στο τραγούδι, τη σύνθεση και το ρεπερτόριο. Αυτό βέβαια δεν είναι τίποτα αν δεν υπάρχει ταλέντο!» είπε  τότε η Μονσερά Καμπαγιέ.

Το 1965 χτύπησε την πόρτα της η θεά τύχη, καθώς αντικατέστησε μια άλλη υψίφωνο στον δύσκολο ρόλο της Λουκρητίας Βοργία στην ομώνυμη όπερα του Ντονιτσέτι στη Νέα Υόρκη.

Ωστόσο, η παγκόσμια αναγνώριση θα έρθει περίπου 10 χρόνια μετά με τη «Λουκρητία Βοργία» του Ντονιτσέτι στο Carnegie Hall της Νέας Υόρκης. Στο τέλος της παράστασης, η Καμπαγιέ θα χειροκροτείται για περίπου μισή ώρα με το κοινό όρθιο.  Μέσα σε λίγες μέρες η φήμη της εξαπλώνεται στον κόσμο της όπερας και οι ρόλοι διαδέχονται ο ένας τον άλλον. Τα μεγαλύτερα θέατρα στον πλανήτη ανοίγουν τις πόρτες τους να την υποδεχτούν και γίνεται το αδιαχώρητο στις εμφανίσεις της

Το 1969 συμμετέχει στην παράσταση «Don Carlo» με τους Placido Domingo και Pierro Cappuccilli ενσαρκώνοντας την Elisabetta του Valois.

To 1970 παίρνει τη ρεβάνς κάνοντας  το επίσημο ντεμπούτο της στην Σκάλα του Μιλάνου με την «Λουκρητία Βοργία» ερμηνεύοντας ξανά τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ακολουθούν το Covent Garden και η Λυρική Όπερα του Σικάγο. «Aida», «Norma», «La Boheme», «Tosca», «Οθέλλος», «Madama Butterfly», κλασικά αριστουργήματα που η Καμπαγιέ σφραγίζει με την υπέροχη φωνή της

 «Οι τραγουδιστές της όπερας είναι δούλοι», δήλωσε σε συνέντευξή της διευκρινίζοντας  ότι «ο μόνος σπουδαίος καλλιτέχνης της παράστασης είναι πάντα ο συνθέτης, δημιούργησε τη μουσική στην οποία υπάρχει μια έκφραση της ψυχής και των συναισθημάτων του».

Το 1988 πειραματίζεται με την ποπ σκηνή σε μια επική συνεργασία με τον Freddie Mercury των Queen με το «Barcelona», κάνοντας τεράστια επιτυχία, με αποτέλεσμα να ακολουθήσει το ομότιτλο άλμπουμ. Το ομότιτλο τραγούδι έγινε αργότερα, το 1992, ο ύμνος των Ολυμπιακών αγώνων στην Βαρκελώνη, τη γενέτειρά της. «H πιο ωραία φωνή που άκουσα ποτέ», είπε τότε  ο Φρέντι Μέρκιουρι για την κορυφαία Ισπανίδα υψίφωνο, η οποία γεννήθηκε με εκπληκτικές φωνητικές δυνατότητες. Η Καμπαγιέ τραγούδησε επίσης σε ένα ντουέτο με τον Μπρους Ντίκινσον ηγέτη των Iron Maiden σε μια εναλλακτική έκδοση του «Bohemian Rhapsody» φέρνοντας μια διαφορετική γεύση στη σκηνή που απείχε από τη σοβαρότητα της όπερας και του κλασικού τραγουδιού.

«Η δουλειά μου είναι γεμάτη πολλές προσπάθειες και προσωπική θέληση. Πάντα προσπαθώ να δείξω τον καλύτερο εαυτό μου, για να ανταποκριθώ στις προσδοκίες του κοινού και των δημιουργών. Εάν δεν το κάνεις, σημαίνει να τους λες ψέματα και να τους προσβάλλεις. Πρέπει να αντιμετωπίσεις το ο, τι σου συμβαίνει με αγάπη» είχε παραδεχτεί.

Η Μονσερα Καμπαγιέ με την κόρη της Μονσερά Μαρτί
Μονσερά Καμπαγιέ με την σύζυγό της Μπερναμπέ Ματί

Η Μονσερά Καμπαγιέ ήταν από τις λίγες καλλιτέχνιδες , που μπορούσε να τραγουδήσει άψογα στα αγγλικά, τα γαλλικά, τα ιταλικά και τα γερμανικά, ενώ όλο ανακάλυπτε και νέα έργα όπερας, εκτός από τα δημοφιλή.

Εκτός από το κλασικό ρεπερτόριό της, η τραγουδίστρια ενδιαφέρθηκε επίσης για την παραδοσιακή μουσική της καταλανικής πατρίδας της. Έκανε πολλές συναυλίες με την κόρη της, τη σοπράνο Μονσερά Μαρτί. Το 1994 ερμηνεύει σε δίσκο της το «Hijo de la luna» (Ο γιος της Σελήνης), ένα από τα γνωστότερα τραγούδια στο ισπανόφωνο κοινό, γνωρίζοντας τεράστια επιτυχία. 

Τέλος, το 1997, συμμετέχει στο άλμπουμ “Friends For Life” κάνοντας ντουέτα με μεγάλα ονόματα της pop-rock σκηνής όπως οι: Μπρους Ντίκινσον, Τζόνι Χάλιντέι, Τζόνι Λόγκαν, Τζίνο Βανέλι και Χέμουτ Λότι.

Κάποτε η Καμπαγιέ είχε πει δημόσια: «Θέλω να πεθάνω στη σκηνή». Και η διάσημη σοπράνο παρά τα προβλήματά της πάλεψε με όλες τις δυνάμεις της, όταν τον Απρίλιο  βρέθηκε στο Κίεβο τον Απρίλιο σε μια συναυλία προς τιμήν τον 85ων γενεθλίων της. Ερμήνευσε καθιστή και αποθεώθηκε από το κοινό, για τελευταία φορά την παράσταση της όπερας Μποέμ του Τζιάκομο Πουτσίνι, δείχνοντας με την στάση της πόσο ισχυρή μπορεί να είναι η αγάπη για τη μουσική και η αφοσίωση του καλλιτέχνη. Ο μισός αιώνας της καριέρας της αριθμεί πάνω από 4.000 παραστάσεις.

Ο μαέστρος Ρικάρντο Εστράντα έχει πει για τη μεγάλη ντίβα: «Στην ιστορία της όπερας είχε πάντα υπέροχες φωνές, αλλά πάντα έχει ένα ανώτερο σημείο, στο οποίο στέκονται οι επίλεκτοι. Νομίζω, ότι η Μονσερά είναι πάνω απ’ όλους, διότι πάντα ήταν πιστή στους συνθέτες και ακολουθούσε το δικό της στυλ. Είναι Άγγελος

Η Μοσνερά Καμπαγιέ  έλαβε αμέτρητες τιμές: Ταξιάρχης των Τεχνών και των Γραμμάτων, Μεγαλόσταυρος του Τάγματος της Αξίας της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, Τάγμα της Ισαβέλλας της Καθολικής, Βραβείο Πριγκίπισσα της Αστουρίας για τις τέχνες (1991), Χρυσό μετάλλιο της Αξίας στις καλές τέχνες, Ιππότης του Μεγαλόσταυρου του Τάγματος της τιμής της Ιταλικής Δημοκρατίας, Μεγαλόσταυρος του Αστικού Τάγματος του Αλφόνσου Ι΄ του Σοφού, Gramophone Award for Lifetime Achievement (2007), Χρυσό μετάλλιο της κυβέρνησης της Καταλονίας, Τάγμα της Τιμής και Βραβείο της Φιλίας.

Αφιερώθηκε εξάλλου σε φιλανθρωπικές οργανώσεις. Ήταν πρέσβειρα Καλής Θελήσεως της ΟΥΝΕΣΚΟ και ίδρυσε μια οργάνωση στην Βαρκελώνη για παιδιά με αναπηρία.

Το μότο της ήταν: «Πρέπει να μπορείς να δωρίζεις αγάπη, ιδιαίτερα σε εκείνους που δε σου δίνουν. Ο άνθρωπος είναι εδώ για να βοηθήσει τους άλλους και όχι για να ζει για τον εαυτό του».

Για τις αναμνήσεις της για τη ζωή και τη μακροχρόνια καριέρα της η ντίβα της όπερας πρόσθεσε στην ίδια συνέντευξη: «Ο σύζυγός μου συχνά μου λέει ότι πρέπει να γράψω βιβλίο για τη ζωή μου, αλλά δε νομίζω ότι θα μπορέσω να το κάνω. Οι αναμνήσεις εκφράζονται στην ομιλία και η ζωή δεν είναι μόνο ασπρόμαυρη».

Η Καμπαγιέ ήταν παντρεμένη με  τον Ισπανό τενόρο Μπερναμπέ Μαρτί το 1964. Απέκτησαν δυο παιδιά. Όπως προαναφέραμε η κόρη τους Μονσερά Μαρτί είναι επίσης σοπράνο της όπερας

Craig Handy & Γιάννης Κασέτας Group LIVE στο Afrikana Jazz Club

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Craig Handy
Γιάννης Κασέτας

 

O Αμερικανός Craig Handy είναι ένας από τους σημαντικότερους σαξοφωνίστες της γενιάς του. Έχει κυκλοφορήσει 5 προσωπικά άλμπουμ, με πιο πρόσφατο το «Craig Handy & 2nd Line Smith», έχει συνεργαστεί μεταξύ άλλων με τους Art Blakey Jazz Messengers, Wynton Marsalis, Roy Hanes, Abdullah Ibrahim, Herbie Hancock και έχει συμμετάσχει σε δίσκους των Elvin Jones, Betty Carter, Freddie Hubbard, Joe Henderson. 

Ο Γιάννης Κασέτας είναι ένας από τους πιο γνωστούς Έλληνες σαξοφωνίστες και συνθέτες. Σπούδασε με υποτροφία στο Berklee College της Βοστώνης και δισκογραφεί από το 2007. Από τότε έως σήμερα έχει κυκλοφορήσει 5 προσωπικά άλμπουμ στη δισκογραφική εταιρία Puzzlemusik, με πιο πρόσφατο το Northern Lights , στο οποίο συμμετέχει και ο Craig Handy. Συνθέσεις του Κασέτα ακούγονται ακόμα και στο εξωτερικό αφού μουσικοί όπως ο μεγάλος Μiles Griffith εμπεριέχουν στο ρεπερτόριο τους μερικές απ’αυτές.

Αυτό το Σάββατο 6 Οκτωβρίου Κασέτας και Handy θα παρουσιάσουν στο Afrikana Jazz Club (Αθήνα, Γκάζι) ένα πρόγραμμα που θα αποτελείται κυρίως από δικές τους συνθέσεις.

Την επόμενη μέρα Κυριακή 7 Οκτωβρίου θα εμφανιστούν στο Θέατρο Απόλλων στη Σύρο στο πλαίσιο του Syros Jazz Festival.  

 

Μαζί τους οι εκπληκτικοί νέοι μουσικοί :
Παναγιώτης Κωστόπουλος (ντραμς) 
Λάμπρος Παπανικολάου (μπάσο) 
Απόστολος Λεβεντόπουλος (κιθαρα) 

Afrikana Jazz Club

Ιεροφαντών 13, Αθήνα, ΤΚ 118 54 / Τηλ.: 210-3410445 & 6942-609229

Σάββατο 6 Οκτωβρίου 2018
Ώρα: 22.30
Είσοδος: € 5

Σεπτέμβριος 1988, Παύλος Σιδηρόπουλος με support τους JOKER και 1η φορά Iron Maiden στην Ελλάδα, του Νάσου Καββαθά

Νάσος Καββαθάς

Νάσος Καββαθάς

jokersbonus@yahoo.com

Η συνεχής μεταμόρφωση της ζωτικής, βιωμένης «πληροφορίας», μια ζώσα και εξελισσόμενη απόδειξη του χρονικού αυτονόητου, που ως στενόμυαλοι δε συλλαμβάνουν οι νέο-Έλληνες στo πλαίσιo του «καπιταλισμένου», βιαστικού, φορτωμένου κι αναίσθητου τρόπου ζωής της σήμερον.

Δεν κάθεται ο σημερινός, βιαστικός, προχειροστημένος άνθρωπος να κάνει τα «μαθηματικά», τη σκέψη. Δεν προλαβαίνει, έτσι λέει. Ρομποτάκι, μαριονέττα.  

Κάθε τότε ήσουν κάποιος άλλος. Δεν πάει να πει ότι ήσουν ευτυχισμένος ή δυστυχισμένος. Οι εμπειρίες μοιραια φασματοσκοπούνται, συνειδητά ή όχι.

Από εσένα. Στο διηνεκές.

Συνεχίζεται. Αλλάζει.

Είναι πολλές οι παράμετροι για τον σημερινό, προχειροστημένο προχειράνθρωπο, τον «ό,τι νάναι», για να υπολογίσει. Κράτα μόνο αυτό προς το παρόν:

Ό,τι τελείωσε… συνεχίζεται. 

Ω, είναι τόσο φτωχές οι λέξεις, τόσο περιορισμένη η επικοινωνία.

Μόνο τα χροντροκομμένα και προμασημένα παπαγαλίζει ο σημερινός με το στόμα του και μέσα στο κλούβιο του.

Λες «πίστη» π.χ. κι ο άλλος σκέφτεται μηχανικά «θρησκεία». Το ρομποτάκι, με τα preset του, προ-ρυθμισμένο, δεν προβλέπω να κάτσει να σκεφτεί περισσότερο-καλύτερα σύντομα.

Και τα χάνει, όλα.

Περνάει η ζωή από πάνω του και το βούρλο ούτε που πολυκαταλαβαίνει τι του γίνεται.

Κι ενώ κοκορεύεται για την «εξελιγμένη» ανοησία του είναι στ’ αλήθεια για λύπηση.

Και σε καμία περίπτωση δεν υποστηρίζω ότι τότε, το ’88, τα ανθρωποειδή ήταν καλύτερα.

Αν ήταν δε θα φτάναμε στις σημερινές κατάντιες.

Όλα αυτά είναι οι σκέψεις που κάνεις όποτε αντικρίζεις το «σύνολο».

Στ’ αλήθεια πορευόμαστε με τις εξαιρέσεις, με τον έναν άνθρωπο τη φορά.

Το 1988 μου

Βλέποντας σήμερα πίσω στο 1988 είναι μια «ζάπλουτη» χρονιά για μένα.

Δεν είχαμε μία.

Μπροστά μας ο Δον Κιχώτης φάνταζε λογικότατος.

Μα είναι ανεκτίμητο το ζουμί, η ουσία.

Too young

Χωρίς τυμπανοκρουσίες και media stunts, έχουν συμπληρωθεί 30 χρόνια από τις πρώτες συναυλίες της μπάντας μου, των JOKER. Ιούνιο έγινε η πρώτη. Η πρώτη υπέρβαση.

Δεν ξεχνιούνται οι πρώτες αυτές εμπειρίες, το 1ο soundcheck ήταν για μένα αποκάλυψη.

I can do this. –More: I’m good at it.

Μετά το πρώτο εκείνο live μου, τη 2η μέρα του «Νεανικoύ Μουσικού Φεστιβάλ Κορυδαλλού» στο νεόδμητο «Θεατράκι», (μετέπειτα βαφτισμένο σε «Θέατρο Θανάσης Βέγγος»), ο Δήμος κάλεσε όλα τα συγκροτήματα και μας μοίρασε μερικές ακόμα ζωντανές εμφανίσεις, κυριολεκτικά σε γειτονιές του Κορυδαλλού.

Είναι απ’ αυτά τα πράγματα που σου δίνουν φτερά. Τα πρώτα επίσημα, λίγο-πολύ, λάϊβ σου. Πόσο μάλλον όταν η τελευταία  μας απ’ αυτή την πρώτη σειρά εμφανίσεων, θα ήταν στις 12 Σεπτεμβρίου στο γήπεδο της Προοδευτικής, κοντογειτονιά, ως support στον Παύλο Σιδηρόπουλο, εμείς κι άλλες 2-3 μπάντες.

Άλλο ένα highlight σε μία χρονιά γεμάτη από τέτοια. Κατ’αρχήν μιλάμε για μια πρωτοφανή για τότε και για τώρα συναυλιακή χρονιά:

-1η φορά Jethro Tull, Ριζούπολη.  

-Καλλιμάρμαρο: Jerry Lee Lewis (!), Joan Jett, Bonnie Tyler

-Συναυλία Διεθνούς Αμνηστίας με Bruce Springsteen, Peter Gabriel, Sting στο φρέσκο Ολυμπιακό Στάδιο, Καλογρέζα.

-Bryan Adams, Φιλαδέλφεια, νομίζω – ή πάλι Ριζούπολη.

Κι άλλες, εξίσου σημαντικές.

Πανούσης, Black Sabbath (1η), The Mission – στο Θεατράκι, στο γήπεδο ΠΑΟ, στο ‘Ρόδον’, αντίστοιχα. Κι άλλες.

Για κάθε μία από αυτές τις βαρυσήμαντες για τότε συναυλίες θα μπορούσα να γράψω βιβλίο.

Και βέβαια για το ‘περίφημο’ διήμερο 12-13 Σεπτεμβρίου. 

12 Σεπτεμβρίου ανοίξαμε για τον Παύλο και 13 Σεπτεμβρίου είδαμε, ακούσαμε ζωντανά για 1η φορά τους Maiden στη Φιλαδέλφεια. Αυτά είναι. 

Somewhere in time

Είναι ευχάριστο και συνάμα ..ανατριχιαστικό το ότι, (ευτυχώς), έχω σε βίντεο την 1η μας ζωντανή εμφάνιση, στο Νεανικό Φεστιβάλ του Ιουνίου 1988. Επίσης: έχω σε ήχο κάποιες άλλες από τις εμφανίσεις εκείνου του καλοκαιριού. Όμως στις 12 Σεπτεμβρίου, στο Γήπεδο της Προοδευτικής δεν προνόησα ούτε καν για ηχογράφηση – υπέθεσα ότι αργότερα θα έβρισκα μέσω του Δήμου Κορυδαλλού κάποιο υλικό: βιντεοσκοπούσαν, ακόμα θυμάμαι να βλέπω απ’ τη σκηνή το κόκκινο φωτάκι της κάμερας που έγραφε – σπάνιες οι κάμερες τότε. Δυστυχώς, αν και μετά από χρόνια έψαξα κοπιαστικά στον Δήμο και σε αρχεία διαφόρων, το υλικό δε βρέθηκε ποτέ. Μπορεί να το σβήσανε για να γράψουν ποδόσφαιρο. Συνηθίζεται. Το κάνανε συστηματικά και στην ΕΡΤ.

Showtime

Περνάω δίπλα από τον Παύλο για να πάω προς τη σκηνή, κάνω νεύμα δεν προλαβαίνω να δω αν αποκρίθηκε -είναι η σειρά μας.

Τίτλοι τραγουδιών μας: The Man of the Mountain, For a World, Revel in Heaven, Wild Hearted Woman (All About Eve cover), ίσως The Jester knows, ίσως Red Tear, ίσως ξεχνάω κάποιο/α.

Τρακ. Χιούμορ.

Εγώ και η El Maya SG μου – την έχω ακόμα, ευτυχώς – και κάποιο δανεικό, μωβ πεταλάκι «Metallizer» της Boss. Ακούω φίλους να φωνάζουν «Σιολέεεεε» μέσα από το κοινό των 3μισι χιλιάδων θεατών στις κερκίδες. Κι όταν χειροκροτάνε μετά από κάθε τραγούδι, δε θες καλύτερη επιβεβαίωση.

Κάνεις το σωστό. Είσαι εκεί που πρέπει. «Ανοίγοντας» τη συναυλία του ροκ ήρωα μας, της ταλαντούχας, αμφιλεγόμενης αυτής προσωπικότητας με τα αυτοκαταστροφικά habits. (Όλα αυτά επιβεβαιώθηκαν και στην ζωντανή του εμφάνιση εκείνο το βράδυ).

Στη Νέα Φιλαδέλφεια, είναι που την επόμενη μέρα, 13 Σεπτεμβρίου 1988 είδαμε τους Iron Maiden στο ζενίθ τους, στην ελληνική στάση της «Seventh Tour of the Seventh Tour» περιοδείας. Μέχρι τότε τον είχαμε λιώσει στο άκουσμα τον δίσκο «Seventh Son of the Seventh Son», όπως κι όλους τους προηγούμενους.

Αυτά τότε ήταν σχεδόν μυστικιστικές εμπειρίες.

Infinite Dreams

Με το που ακούστηκαν οι πρώτες νότες του «Moonchild» όλοι όσοι βρισκόμασταν εκεί, μπροστά-μπροστά, σα σαρδέλες, λιώνοντας απ’ τον ιδρώτα, αρχίσαμε να μετακινούμαστε ακούσια γύρω στα 2-3 μέτρα πέρα-δώθε, μπρος-πίσω, από το ανεξέλεγκτο κύμα της κατενθουσιασμένης λαοθάλασσας πιτσιρικάδων σαν κι εμάς. Ένα παιδάκι με τον μπαμπά του, ένας ψηλός χοντρός, γδυτός απ’ τη μέση και πάνω να λέει με βλάχικη προφορά «-Θα πιθάνουμε ρε σεις..», κι εμείς να γελάμε σα νευρόσπαστα και να το επαναλαμβάνουμε.

Και τότε οι ξεροψημένοι από τις περιοδείες Maiden εξαπολύονται επί σκηνής κι αρχίζουν να παίζουν άψογα τα τραγούδια που είχαμε αποστηθίσει. Τα μάτια καρφωμένα στη σκηνή ενώ πασχίζεις μόνο και μόνο για να σταθείς όρθιος, πατάς άδεια μπουκάλια νερού και παπούτσια που κάποιοι άτυχοι χάσανε, οι roadies μας καταβρέχουν και μαζεύουν στην τάφρο λιπόθυμα κορίτσια και άλλους ταλαίπωρους τσαλαπατημένους.

Πιο πριν, στην είσοδο, η αστυνομία μας είχε αφαιρέσει τις ζώνες και δεν τις ανακτήσαμε ποτέ, παναθεμά τους! Και βέβαια έπεσε ξύλο μεταξύ ποδοσφαιρικών φιλάθλων (λίγο πριν την έναρξη της συναυλίας) – πήρανε χαμπάρι οι Αθηναίοι ότι κατέβηκαν πούλμαν απ’ τη Θεσσαλονίκη. Ζωντόβολα τότε, όπως και σήμερα, φαντάζομαι.

Δεν τελείωσε. Συνεχίζεται

Άλλο ένα flash-άκι από τότε, η αφελέστατη με το μικρόφωνο στο χέρι –για λογαριασμό της ΕΡΤ- να ρωταει ότι σαχλαμάρα μπορείς να φανταστείς  τα μέλη των Iron Maiden. Ή η άλλη η σακαφιόρα που πάει σώνει και καλά να βγάλει το πόρισμα ότι «ροκ σημαίνει βία». Υπάρχουν διάφορα videos στο youtube. Θα γελάσετε. Δείτε και βγάλτε τα συμπεράσματά σας. Ένα από αυτά τα videos το συμπεριέλαβα και εδώ, αφού σε κάποιο σημείο (στο 12’:46’’) μιλάει και ο Παύλος Σιδηρόπουλος.

Σ’ένα άλλο link είναι η JOKER διασκευή του Rock’n’Roll στο κρεβάτι του Παύλου, (από το άλμπουμ μας «Πόλη Μαγική» (2011).  

Το παρελθόν έχει μέλλον. Αναθεωρείται, ξεσκαρτάρεται κι ο καθένας κρατάει τα δικά του.

Πολλοί από αυτούς τους χιλιάδες πιτσιρικάδες σταματήσανε να ακούνε αυτή τη μουσική πολύ σύντομα, τότε, και το ρίξανε μοιραία στα ελληνικά.

Μόλις ένα χρόνο μετά είμαι ο τελευταίος που φιλάει το παγωμένο μέτωπο του Παύλου προτού τον εναποθέσουμε στο χώμα της Νέας Φιλαδέλφειας – και άρχισα να τραγουδάω το «Στην Κ» – (ακολούθησαν κι όλοι οι παρευρισκόμενοι) – όταν τα «κοράκια» κάνανε τη δουλειά τους.

Οι Maiden σήμερα είναι πάμπλουτοι, επιχειρηματίες στ’ αλήθεια.

Δε βγάλανε καλύτερο –ούτε καν ισάξιο- δίσκο, άλμπουμ, από τότε.

Και περιοδεύουν ασταμάτητα όλες αυτές τις δεκαετίες στις πλάτες εκείνων των δίσκων.

Η μετάλλαξη των ειδών: από πεινασμένοι για αλλαγή, για μουσική, σε σκλαβάκια των τραπεζογραμματίων.

Το παρελθόν έχει μέλλον

Σήμερα η «σκληρή μουσική» έχει γίνει μια καρικατούρα του παλιού της εαυτού, συρρικνωμένη σε απήχηση και σε ουσία, αποξενωμένη από τις ρίζες της.

Ακόμη χειρότερα μπορείς να πεις για την ευρύτερη ..εχμ.. «κουλτούρα» της εποχής μας, επιπέδου… δαπέδου, αναφέρομαι πάντα όχι για το mainstream, το σύνολο των μαζικά προβεβλημένων σκουπιδιών.

Ηχοσκευάσματα (όχι τραγούδια) φτιαγμένα από γκροτέσκες φιγούρες-κόμικς κι όχι από ανθρώπους. Έχουν τη χοντροκομμένη πλάκα τους.

Κι αλήθεια, έτσι είναι οι άνθρωποι. Γίνονται αυτά που καταναλώνουν.

Πλαστικούρα: τροφές, ειδήσεις, ταινίες, σειρές, βυζιά, τρόποι σκέψεις.

Ο μονότονος θρήνος των drum machines, της hip-hop, των dj’s, της αλλόκοτα ηλίθιας κουλτούρας του mainstream, «το όραμα της κόκας» θρονιάστηκε εκεί που κάποτε υπήρχαν ακόμα αλληλοεπιρροές, επικοινωνία μεταξύ (αληθινών) μουσικών ειδών. Α, και άκουγε όλος ο κόσμος, το ευρύ κοινό, παντού στη Γη. Πολυφωνία.

Δεν είναι νοσταλγία, ρεαλισμός είναι.

Βασικά, τους λυπάσαι.

Μα μη μασάς, Το καλύτερο υπάρχει, απλά θέλει ψάξιμο, ξεκούνημα και τότε έτσι ήταν.

Τούτος ο κατήφορος ανήφορο θα φέρει.

Τίποτα δεν τελείωσε. Συνεχίζεται.

Καλό ταξίδι Σαρλ Αζναβούρ

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Η καρδιά του Σαρλ Αζναβούρ σταμάτησε να χτυπά. Ο διάσημος τραγουδιστής, που είχε χαρακτηριστεί ως ο Φρανκ Σινάτρα  της Γαλλίας έφυγε για το μεγάλο ταξίδι σε ηλικία 94 χρονών.

Ο Σαρλ Αζναβούρ ήταν ο διασημότερος σήμερα Γάλλος, τραγουδιστής και παράλληλα τραγουδοποιός, ηθοποιός, διπλωμάτης και Ιππότης ταγμάτων. Είναι ο μοναδικός στον κόσμο καλλιτέχνης που προς τιμή του, «εν ζωή», έχει ανεγερθεί μνημείο στο οποίο φέρεται ο ανδριάντας του.

Γεννήθηκε στο Παρίσι στις 22 Μαΐου του 1924. Είναι αρμενικής καταγωγής και το πραγματικό του όνομα είναι Βαγινάκ Αζναβουριάν. Γιος του Μικαέλ Αζναβουριάν, σπουδαίου βαρύτονου από την Τυφλίδα, και της ηθοποιού Κναν Μπαγδασαριάν, από την Τουρκία.

Λαμβάνοντας τα πρώτα μαθήματα μουσικής από τους γονείς του, από την ηλικία των μόλις πέντε ετών συμμετείχε σε παραστάσεις βαριετέ συνοδεύοντας τον πατέρα του παίζοντας κιθάρα, και σε ηλικία εννέα ετών εγκατέλειψε το σχολείο, παρά την αντίδραση των γονιών του, προκειμένου να συνεχίσει τις καλλιτεχνικές του παραστάσεις και ως τραγουδιστής με το καλλιτεχνικό όνομα Αζναβούρ. Σε μία από εκείνες τις παραστάσεις τον γνώρισε η Εντίθ Πιάφ η οποία και τον προσέλάβε στην καλλιτεχνική της ομάδα κατά τις περιοδείες της.

Από τότε η καλλιτεχνική του εξέλιξη υπήρξε αλματώδης. Από νωρίς γνώρισε τις δημιουργίες του Αρμένιου Σαγιάτ Νοβά του 18ου αιώνα καθώς και του Ομάρ Καγιάμ πάνω στις οποίες ξεκίνησε να γράφει τραγούδια, από το ύφος των οποίων χαρακτηρίστηκαν «θλιμμένα τραγούδια» (tristesse chansons). Σημαντικότερα εξ αυτών ήταν μια διασκευή του Σαγιάτ Νοβά με τον τίτλο «», το «Ο νε σε ζαμαί», «Κομ ντες ετραζέ», και το «Σε ζουρ ταν αναντί». Ιδιαίτερες όμως παγκόσμιες επιτυχίες που σημάδεψαν την δεκαετία του 1960 ήταν το «Λα Μάμμα» (1963) και το «Μεσιέ Καρνιμπάλ» της ομώνυμης οπερέτας που πρωτοανέβηκε στο Παρίσι στις 17 Δεκεμβρίου του 1963.

 

Τον Ιανουάριο του 1961, ο Σαρλ Αζναβούρ στις δόξες του έφθασε στην Αθήνα για να εμφανιστεί σε κοσμικό κέντρο. Αναχωρώντας ο Γάλλος τραγουδιστής συναντήθηκε στο αεροδρόμιο με τη Νάνα Μούσχουρη, η οποία ταξίδευε στο Παρίσι.

Ο Σαρλ Αζναβούρ έχει ερμηνεύσει περισσότερα από 1000 τραγούδια, επί το πλείστον στη γαλλική καθώς και πολλά στην αγγλική, ισπανική, ιταλική και γερμανική γλώσσα. Έχει κάνει πολλές περιοδείες εντός αλλά και εκτός Γαλλίας, όπως στις μεγαλύτερες χώρες της Ευρώπης, της Λατινικής Αμερικής, ΗΠΑ και Καναδά, Αρμενία, Αίγυπτο, καθώς και στην Άπω Ανατολή. Παράλληλα έχει λάβει μέρος σε περίπου 60 κινηματογραφικές ταινίες ενώ υποστηρίζεται ότι έχουν πουληθεί περίπου 100.000.000 δίσκοι του. Μεταξύ των πολλών σπουδαίων τραγουδιστών που έχει συνεργαστεί κατά καιρούς συμπεριλαμβάνεται και η Ελληνίδα τραγουδίστρια Νάνα Μούσχουρη.

Το 1998 το CNN τον συμπεριέλαβε στην τριάδα των μεγαλύτερων τραγουδιστών του αιώνα μαζί με τους Έλβις Πρίσλεϊ και Μπομπ Ντύλαν.

Διακρίσεις

Έχει λάβει πλείστα βραβεία, και τιμητικές διακρίσεις μεταξύ των οποίων τον Χρυσό Λέοντα της Βενετίας, το βραβείο Βικτουάρ της Γαλλίας, το βραβείο Σιζάρ, το βραβείο του 30ου Φεστιβάλ κινηματογράφου Αιγύπτου, όπως επίσης μετάλλιο της Γαλλικής Ακαδημίας, του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής, Ιππότη Τάγματος του Καναδά, Ιππότη Τάγματος της Αρμενίας, παράσημο της Δημοκρατίας Ναγκόρνο Καραμπάχ καθώς και χωρών της Λατινικής Αμερικής. Πρωτοστάστησε στην αποστολή βοήθειας στην Αρμενία και Αϊτή όταν επλήγησαν από σεισμούς. Διατηρεί διπλωματικό διαβατήριο Γαλλίας και Αρμενίας και είναι πρέσβης καλής θέλησης της Αρμενίας στην UNESCO, καθώς επίσης και μόνιμος αντιπρόσωπος της Αρμενίας στον ΟΗΕ. Στην Αρμενία έχει ανακηρυχθεί εθνικός ήρωας ενώ μεγάλη πλατεία της πρωτεύουσας φέρει το όνομά του. (Βικιπαίδεια)