fbpx

Η βραβευμένη ηθοποιός Κάθριν Χάντερ στο ρόλο του Προμηθέα Δεσμώτη στην Επίδαυρο

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Πάτρας συμμετέχει φέτος στο Φεστιβάλ Επιδαύρου με τον «Προμηθέα Δεσμώτη» του Αισχύλου. «Ίσως το πιο φωτισμένο κείμενο όλων των εποχών», όπως σημειώνει ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ., Σταύρος Τσακίρης, ο οποίος υπογράφει τη σκηνοθεσία.

Ο Σταύρος Τσακίρης είδε στο πρόσωπο και την ερμηνευτική δεινότητα της Kathryn Hunter (Κάθριν Χάντερ) τον ιδανικό Προμηθέα και η διεθνούς φήμης ελληνικής καταγωγής ηθοποιός, αποδέχτηκε με θέρμη την πρόσκλησή του να ενσαρκώσει τον ομώνυμο ρόλο.

Η βραβευμένη με Olivier Award, ως καλύτερη ηθοποιός, Κάθριν Χάντερ θα βρεθεί  για πρώτη φορά στην Επίδαυρο, στις 9 και 10 Αυγούστου 2019 ερμηνεύοντας αυτό τον εμβληματικό χαρακτήρα.

Η συνάντηση του Σταύρου Τσακίρη με τη μεγάλη Βρετανίδα ηθοποιό έγινε πέρυσι το καλοκαίρι, οπότε και συμφωνήθηκε να παρουσιαστεί η τραγωδία του Αισχύλου και μάλιστα στα Ελληνικά.

«Η Κάθρυν Χάντερ είναι Ελληνικής καταγωγής αλλά δεν είχε ερμηνεύσει έως τώρα κάποιον ρόλο στα Ελληνικά», τονίζει ο Σταύρος Τσακίρης. «Έχει παρουσιάσει τη δουλειά της στα μεγαλύτερα θέατρα του κόσμου κι έχει αναγνωρισθεί παντού σαν μια από τις σπουδαιότερες ηθοποιούς της εποχής μας. Και μάλιστα η Χάντερ έχει ενσαρκώσει πληθώρα ανδρικών ρόλων, ενώ ήταν η πρώτη γυναίκα ηθοποιός που ερμήνευσε το ρόλο του Βασιλιά Ληρ (1977)».

Ο Σταύρος Τσακίρης έχει παρουσιάσει έως τώρα 19 παραστάσεις τραγωδιών στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ο «Προμηθέας» είναι η πέμπτη παρουσία του στο Φεστιβάλ Επιδαύρου.

Η Κάθριν Χάντερ στον ρόλο του βασιλιά Ληρ
Νικήτας Τσακίρογλου
Δημήτρης Πιατάς
Πέγκυ Τρικαλιώτη
Γεράσιμος Γεννατάς
Αλέξανδρος Μπουρδούμης
Περικλής Βασιλόπουλος

Στην παράσταση τον κεντρικό ρόλο του «Αφηγητή» κρατά ο πλέον εμβληματικός Έλληνας ηθοποιός στο Αρχαίο Δράμα Νικήτας Τσακίρογλου, ο οποίος έχει υποδυθεί ο ίδιος τον Προμηθέα στο παρελθόν δυο φορές.

Στο ρόλο του Ήφαιστου είναι ο Δημήτρης Πιατάς που για πρώτη φορά ερμηνεύει έναν τραγικό ρόλο, παρά την πλούσια παρουσία του στο φεστιβάλ Επιδαύρου.

Η Πέγκυ Τρικαλιώτη υποδύεται την Ιώ. Ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης στο ρόλο του «Κράτους» και ο Γεράσιμος Γεννατάς κρατά τον ρόλο του Ωκεανού.

Τέλος, το ρόλο του Ερμή μοιράζονται τρεις από τους πιο πολλά υποσχόμενους ηθοποιούς της νεότερης γενιάς: η Ηλιάνα Μαυρομάτη, η Αντιγόνη Φρυδά και ο Κωσταντίνος Νικούλι.

Ο εννεαμελής χορός έχει ως Κορυφαίο το παλαιό στέλεχος του ΔΗ. ΠΕ. ΘΕ Πάτρας Περικλή Βασιλόπουλο.

Η μετάφραση, που έγινε ειδικά για τη παράσταση, είναι του Δημήτρη Δημητριάδη, τα σκηνικά του διεθνούς φήμης Έλληνα γλύπτη Κώστα Βαρώτσου και τα κοστούμια του σημαντικού ενδυματολόγου Γιάννη Μετζικώφ που έχει «ντύσει» περισσότερες από 80 παραγωγές Αρχαίου Ελληνικού Δράματος.

Την ευθύνη για την κίνηση έχει ο Ιταλός Marcello  Magni, ένας εκ των συνιδρυτών του διεθνώς γνωστού θιάσου Complicite.    

Σκηνοθετικό Σημείωμα:

«Ίσως η αρχαιότερη τραγωδία. Ίσως το πιο φωτισμένο κείμενο όλων των εποχών. Ίσως το πιο κρυπτικό κείμενο του κόσμου.

Ίσως το πιο βλάσφημο που γράφτηκε ποτέ. Ίσως το πιο ευσπλαχνικό κείμενο γι’ αυτό το ον που σπαράζει ανάμεσα στο πολύ φως του σύμπαντος και το βαθύ σκοτάδι που προσπαθούν να του επιβάλουν στο μυαλό.

Μέγας τυραννισμένος ο Άνθρωπος και νυν και αεί.

Αναρωτιέσαι αν η ζωή που βιώνουμε είναι μια τιμωρία που ακολούθησε το προπατορικό αμάρτημα ή μια επιλογή του ανθρώπου να ορίσει ο ίδιος τη γήινη μοίρα του.

Η φωτιά που έκλεψε ο Προμηθέας είναι το φως που συνεχίζει να καίει» (Σταύρος Σ. Τσακίρης)

Σταύρος-Σ.-Τσακίρης
Κάθριν Χάντερ
Προμηθέας Δεσμώτης - Ο Θίασος

Προμηθέας Δεσμώτης

Ο αφηγητής αφού εξιστορήσει τη μάχη των θεών για την εξουσία των ουρανών και την επικράτηση του Δία, παρακολουθεί την πτώση του ανθρώπου και του μόνου υποστηρικτή του, του Προμηθέα, στη γη.

Στην κορυφή του Καυκάσου, ο Ήφαιστος και οι συνοδοί του στήνουν ένα ψηλό στύλο όπου δένουν τον τιμωρημένο Προμηθέα. Αυτός, μόνος πια, θρηνεί για την άδικη έκπτωσή του και μέμφεται την αχαριστία του Δία.

Μόνοι του συμπαραστάτες οι άνθρωποι που νίκησαν τον φόβο τους. Κάποια στιγμή φτάνει ο Ωκεανός. Πλάσμα της φαντασίας του Προμηθέα ή πραγματικός ευσπλαχνικός Θεός; Άγνωστο. Του προτείνει να συμβιβαστεί με τον Θεό και να ζητήσει συγνώμη. Ο Προμηθέας δεν τον εμπιστεύεται και τον διώχνει. Μόνος στα δεσμά του συνεχίζει.

Μετά φτάνει η Ιώ, που φέρνει την Άνοιξη στον έρημο τόπο. Ο Προμηθέας χαίρεται, αλλά γνωρίζει ότι σύντομα η Ιώ θα χαθεί μέσα στους μεγάλους δρόμους, όπως είναι η μοίρα που της έδωσε η κατάρα της Ήρας. Έτσι και θα συμβεί. Καταχνιά σκεπάζει τα πάντα και πάλι.

Ο Προμηθέας πιο απελπισμένος από ποτέ τριγυρνά, όσο του επιτρέπουν οι αλυσίδες του σαν φυλακισμένο θηρίο. Τότε εμφανίζεται ο τρισυπόστατος και ερμαφρόδιτος Ερμής που του ανακοινώνει την τελική καταδίκη του. Ο Προμηθέας χάνεται στο παντοτινό σκοτάδι.

«Γιατί εμένα Θεέ μου;», αναρωτιέται για πολλοστή φορά.

Η Ιστορία εξελίσσεται σαν ένας παλιός λαϊκός μύθος με συνεχείς ανατροπές, όπου το πραγματικό και το υπερβατικό εναλλάσσονται διαρκώς. Οι μορφές των ονείρων μιλούν, άνθρωποι πουλιά τιμωρούν και ο Ουρανός με τ’ άστρα κατεβαίνει στη γη. Οι εποχές αλλάζουν και μόνο ο αλυσοδεμένος άνθρωπος (μέχρι και σήμερα) περιμένει τη σωτηρία του από κάθε σκλαβιά, κάθε προκατάληψη.

Γιατί όμως μια γυναίκα να ενσαρκώσει έναν ανδρικό ρόλο;

Ο Προμηθέας είναι ο άνθρωπος – Θεός. Ένας εκπεπτωκώς άγγελος. Δεν είναι ούτε άντρας, ούτε γυναίκα. Είναι αυτός/αυτή που αρνήθηκε τον όποιον διαχωρισμό ανάμεσα στους ανθρώπους. Τους αγάπησε και τους υπερασπίστηκε. Θρηνεί για τη γήινη μοίρα τους, που είναι ο Θάνατος. Μια μοίρα κοινή για όλους.

Ο Σκηνικός Χώρος

Ένα έρημο, παγωμένο τοπίο όπου δεσπόζει ένας κόκκινος στύλος πάνω στον οποίο είναι δεμένος ο Προμηθέας. Γύρω του ένας δεκαοχταμελής θίασος με προεξάρχοντα έναν αφηγητή, αναβιώνει τα πάθη του ήρωα με ελπίδα να κρατήσει ζωντανό το μύθο του.

Μουσικές λαϊκές από τον Καύκασο, την Ελλάδα, την Ανατολή, αλλά και σύγχρονες. Συντεθειμένες και αυτοσχεδιαστικές, σταχυολογημένες σαν μια κιβωτός, απόηχος ενός κόσμου που επιμένει να υμνεί τη ζωή.   

«Γέρμα», του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα (Χορηγός Επικοινωνίας InTownPost.com)

Μια εκδοχή του εμβληματικού έργου του Ισπανού ποιητή για 5 ηθοποιούς. 

Τα πρόσωπα της παράστασης βιώνουν τον Λορκικό μύθο σ’ ένα ακριτικό ελληνικό χωριό το 2019.

Μια γυναίκα ακολουθεί το πρωτόγονο ένστικτό της με τραγικές συνέπειες για εκείνη αλλά και για τους πάντες γύρω της. Μια γυναίκα ακολουθεί ένα ταξίδι αυτογνωσίας με ιλιγγιώδη και συγκλονιστική κορύφωση.

Γέρμα: η στέρφα, η άκαρπη, η στείρα, η έρημη 

Η λέξη «yermo» είναι επίθετο της ισπανικής γλώσσας. Προέρχεται από το λατινικό «eremus», που δεν είναι άλλο, από το ελληνικό «έρημος», το οποίο -ενίοτε- προφέρεται «έρμος» και «γέρμος». Ο τύπος του θηλυκού γένους του «yermo» είναι «yerma». Από καθαρή σύμπτωση, η ισπανική λέξη «yerma» τυγχάνει ομόηχη της ελληνικής λέξης «γέρμα», η οποία σημαίνει «γέρσιμο, δύση, ηλιοβασίλεμα, τέλος». Σε τούτο το δράμα, λοιπόν, η τραγικότητα της κεντρικής ηρωίδας, της Γέρμα (Yerma), ξεκινά από το ίδιο το πολυσήμαντο όνομά της.

Σύνοψη: 

Το έργο του Λόρκα είναι ένας ποιητικός ύμνος στη γονιμότητα, τη μητρότητα και την κοινωνική καταπίεση της γυναίκας.

Σ’ ένα αγροτικό χωριό της Ισπανίας, η Γέρμα, μια νέα, παντρεμένη γυναίκα, γίνεται στόχος και αντικείμενο κουτσομπολιού επειδή δεν μπορεί να κάνει παιδιά.

Απελπισμένη και μελαγχολική, αφού εξαντλήσει όλες τις φυσικές και μεταφυσικές δυνατότητες (ξόρκια, μάγια κλπ.), φτάνει σε αδιέξοδο και κάνει την επανάσταση της: σκοτώνει τον άντρα της και μαζί του τις αξίες που εκείνος εκπροσωπεί. Αυτό το βίαιο ξέσπασμα της Γέρμα, τυφλό και αυτοκαταστροφικό, εκφράζει τα μηνύματα και τους πόθους της για μια ζωή χωρίς συμβατικές και ψυχοφθόρες σχέσεις.

Ο Λόρκα εισβάλλει βαθιά στις δομές ύπαρξης των ηρώων του και ανιχνεύει τις ουσιαστικές ανάγκες τους, καταδεικνύοντας το μαρτύριο της στέρησης και της μή επαφής, που οδηγεί στο θάνατο.

Μια λυρική τραγωδία για τη γυναίκα, από τον μεγάλο Ισπανό ποιητή, Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα.

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

Η Καλλιτεχνική Ταυτότητα του Θεατρικού Σχήματος «Ηθικόν Ακμαιότατον» 

Η αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία θεάτρου «ηθικόν ακμαιότατον» ιδρύθηκε το 1999 από το σκηνοθέτη και ηθοποιό Θανάση Σαράντο.

Έως τώρα, η εταιρεία θεάτρου «ηθικόν ακμαιότατον» έχει παρουσιάσει τα εξής έργα:

«Χειμωνιάτικο Παραμύθι» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ:

«Ο Αμερικάνος» (2009-2019) του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

«Απομνημονεύματα Στρατηγού Μακρυγιάννη»

«Αναζήτηση εργασίας» (2014) του Μισέλ Βιναβέρ

 «Χρήμα, έρωτας και ανταρσία» στον Ιανό (2014) των Μπέρτολτ Μπρεχτ και Κουρτ Βάιλ

 «Ψυχολογία Συριανού συζύγου» (2012) του Εμμανουήλ Ροΐδη

«Όνειρο στο κύμα» (2011-2012) του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

 «Ο Σκύλος, η Νύχτα και το Μαχαίρι» (2009) του Μάριους φον Μάγιενμπουργκ: Ο Γιώργος Δεπάστας βραβεύτηκε με το Βραβείο θεατρικής Μετάφρασης «Μάριος Πλωρίτης» για τη μετάφραση του έργου .

«Ένας αριθμός» (2005) της Κάριλ Τσέρτσιλ

«Ο Μικρός Πρίγκιπας» (2000-01) του Αντουάν ντε Σαίντ-Εξυπερύ

«Καλιγούλας» (1999-2000) του Αλμπέρ Καμύ

Περισσότερα στο blog της ομάδας:

http://ithikonakmeotaton.blogspot.gr/p/blogpage_8209.html

Θανάσης Σαράντος

«Θησείον, Ένα Θέατρο για τις Τέχνες»

Για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων:

Από την Παρασκευή 10 Μαΐου έως την Κυριακή 9 Ιουνίου 2019

 

Χορηγός Επικοινωνίας:

Συντελεστές: 

Μετάφραση: ΤΖΕΝΗ ΜΑΣΤΟΡΑΚΗ

Σκηνοθεσία-διασκευή:  ΘΑΝΑΣΗΣ ΣΑΡΑΝΤΟΣ

Σκηνικά:  ΦΙΛΑΝΘΗ ΜΠΟΥΓΑΤΣΟΥ

Κοστούμια: ΜΠΙΑΝΚΑ ΝΙΚΟΛΑΡΕΙΖΗ

Μουσική:  ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΗΣ

Επιμέλεια κίνησης:  ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΒΟΥΝΙΑΡΗΣ

Σχεδιασμός φωτισμών: ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ 

Βοηθοί σκηνοθέτη:  ΜΗΝΑΣ ΣΠΑΝΑΚΗΣ, ΣΤΕΛΙΟΣ ΒΑΣΙΛΑΣ

Βοηθός ενδυματολόγου: ΧΑΡΑ ΜΠΑΓΟΥΡΑΚΗ

Δραματουργική επεξεργασία-κείμενα προγράμματος : ΜΑΡΚΟΣ ΤΣΟΥΜΑΣ

Φωτογραφίες: ΡΙΤΑ ΤΣΕΛΑ

Παραγωγή:

Αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία θεάτρου

e-mail: ithikonakmeotaton@gmail.com

www.ithikon-akmeotaton.blogspot.com

Επικοινωνία: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου

Παίζουν: 

ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ (στο ρόλο της Γέρμα)

ΒΙΛΜΑ ΤΣΑΚΙΡΗ

ΤΑΣΟΣ ΣΩΤΗΡΑΚΗΣ

ΘΑΝΑΣΗΣ ΣΑΡΑΝΤΟΣ

ΒΑΣΙΛΙΝΑ ΚΑΤΕΡΙΝΗ

Η παράσταση επιχορηγείται από το ΥΠ.ΠΟ.Α Με την υποστήριξη του Ινστιτούτου Θερβάντες

«Τί γίνεται με το Θεατρικό Μουσείο;», της Σμαράγδας Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

Παγκόσμια ημέρα θεάτρου η 27η Μαρτίου, ημέρα που όσοι το υπηρετούν είχαν  την τιμητική τους και στην Ελλάδα, τη χώρα που γέννησε το θέατρο.

Το θεατρικό Μουσείο και Κέντρο Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου(Κ.Μ.Ε.Ε.Θ.-Θ.Μ.) , που ήταν από τα καλύτερα της Ευρώπης παραμένει κλειστό εδώ και 8 χρόνια ή πιο σωστά  βρέθηκε «στα σκουπίδια του Υπουργείου Πολιτισμού » όπως εύστοχα σχολίασαν οι εργαζόμενοι σε τελευταία ανακοίνωσή τους.

Κανένας από τους αρμόδιους για χρόνια δεν ευαισθητοποιήθηκε να το σώσει. Μέσα στη βαθιά ύφεση, πού χρόνος για τέτοιες σκέψεις. Μάταια ο πρόεδρός του Κώστας Γεωργουσόπουλος, έλιωσε τόσες σόλες παπουτσιών για να ανεβοκατεβαίνει τους ορόφους των υπουργείων και άλλων οργανισμών να εκλιπαρεί μήπως γίνει κάτι και κρατηθεί ζωντανό, ενώ σύρεται και στις αίθουσες των δικαστηρίων μαζί με τον ηθοποιό Γιώργο Μιχαλακόπουλο, που ήταν αντιπρόεδρος λόγω των μεγάλων χρεών που έχουν συσσωρευτεί στο Θεατρικό Μουσείο.

Έτσι στο υπόγειο κτίριο της οδού Ακαδημίας με τον αριθμό 50 του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων που στεγαζόταν σαπίζει για την ώρα η ιστορία του Ελληνικού θεάτρου, Ιστορία που μεταφράζεται σε σπάνιες εκδόσεις, μελέτες, δοκίμια, φωτογραφικό υλικό, κοστούμια, μακέτες σκηνικών και βέβαια τα καμαρίνια με τα προσωπικά αντικείμενα των μεγάλων του θεάτρου μας, όπως της  Μαρίκας Κοτοπούλη, της Κυβέλης, του Αιμίλιου Βεάκη, του Βασίλη Λογοθετίδη, της Κατίνας Παξινού και του Αλέξη Μινωτή, της Έλλης Λαμπέτη και του Δημήτρη Χόρν, του Δημήτρη Μυράτ και του Μάνου Κατράκη αλλά και της Μελίνας Μερκούρη, της Τζένης Καρέζη, της Αλίκης Βουγιουκλάκη και της Μαρίας Κάλλας, της Ντίβας της Όπερας που άλλοτε δέσποζε σε περίοπτη θέση.

Την ίδια τύχη έχει και η βιβλιοθήκη του (Κ.Μ.Ε.Ε.Θ.-Θ.Μ.), που διατηρείται σε ένα χώρο στην περιοχή της Πατησίων.

Στο μεταξύ πολλά κοστούμια και προσωπικά αντικείμενα ηθοποιών που έφυγαν πρόσφατα από τη ζωή βρίσκονται στην κατοχή του Ταμείου Αλληλοβοηθείας Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών (ΤΑΣΕΗ) και οι υπεύθυνοι εκεί, που έχουν επισκεφθεί όλους όσους χρημάτισαν υπουργοί Πολιτισμού το διάστημα της 8ετίας, παρακαλώντας τους κυριολεκτικά να κάνουν κάτι για να ξανανοίξει το Θεατρικό Μουσείο, θέλουν να πιστεύουν , ότι θα βρεθεί ένας χώρος μεταστέγασης του Μουσείου για να τα παραδώσουν, όπως μας είπε ο πρόεδρος του ΤΑΣΕΗ κ. Σπύρος Μπιμπίλας.

Για το θέμα έδειξε ιδιαίτερα ενδιαφέρον το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών που επισκέφτηκε την τέως υπουργό Πολιτισμού Λυδία Κονιόρδου, η οποία λέγεται ότι προσέφερε  ένα χώρο, αλλά δεν υπήρχαν τα χρήματα για την μετατροπή και την ανακατασκευή του, όπως δήλωσε στο Intownpost.com ο Σπύρος Μπιμπίλας.

Τον Φεβρουάριο του 2018 αναγγέλθηκε μετά τυμπανοκρουσιών, ότι το  Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού προχωράει σε οριστική και συνολική λύση για το Κέντρο Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου – Θεατρικό Μουσείο (Κ.Μ.Ε.Ε.Θ.-Θ.Μ.) και αναγγέλθηκε ο χώρος  που θα στεγάσει το νέο Θεατρικό Μουσείο.

Είναι  το νεοκλασικό κτίριο της οδού Σταδίου 47, κληροδότημα Αλεξάνδρου Σούτζου, το οποίο θα παραχωρηθεί, βάσει συμφωνίας, από την Εθνική Πινακοθήκη στο ΥΠΠΟΑ. Επί υπουργίας όμως της  κας. Ζορμπά δεν υπάρχει κανένα νέο, αν προχώρησε το θέμα.

Για την ιστορία αναφέρουμε, ότι το νεοκλασικό της οδού Σταδίου 47, ισόγειο και δύο όροφοι, (διέθετε και έξοδο στην οδό Γεωργίου Σταύρου, η οποία ήταν η έξοδος των αλόγων) περιήλθε με διαθήκη και κωδίκελλο  του 1894, στην Εθνική Πινακοθήκη και αποτελεί περιουσία του κληροδοτήματος Αλεξάνδρου Σούτζου. Η πρόσοψη κρίθηκε διατηρητέα  από  τον Δήμο Αθηναίων το  2003. Το κτίριο εκμισθώνονταν έως τον Οκτώβριο του 2012 σε εμπορικές επιχειρήσεις.

Το «Θεατρικό Μουσείο» ήταν έργο του ιστορικού του θεάτρου μας Γιάννη Σιδέρη που αφιέρωσε τη ζωή του γι΄ αυτό τον ιερό σκοπό εργαζόμενος με συνέπεια και αγάπη επί 37 συνεχή χρόνια.

Ο μεγάλος μας ηθοποιός Μάνος Κατράκης είχε εκθειάσει  τον Γιάννη Σιδέρη για το σημαντικό του έργο σχολιάζοντας:

«Ήταν ό άνθρωπος που ανάλωσε την ζωή του υπηρετώντας αθόρυβα και δημιουργικά, με υπέρθεη αγάπη το θέατρό μας… Που τρέχει μαζί μας βήμα, βήμα σαράντα και χρόνια. Εμείς θα φύγουμε ο Σιδέρης θα μείνει. Θα μείνουμε και μεις αλλά σαν παρενθέσεις, σαν κόμματα ή σαν ερωτηματικά, σπάνια κάποιοι σαν θαυμαστικά. Όμως το μεγάλο θαυμαστικό είναι ο Σιδέρης που κατάφερε να καρφώσει τρυπώντας με τα δάκτυλα του σ΄ ένα τσιμεντένιο τοίχο την ταμπέλα της ιστορίας όλων μας. Την ταμπέλα του «Θεατρικού Μουσείου». Με τόση πίστη, με τόση αγάπη.»

Λίγες ημέρες πίσω η θεατρική κοινότητα γιόρτασε  την αγαπημένη της τέχνη.

Το Θεατρικό Μουσείο παραμένει ακόμα κλειστό κι εμείς κρατάμε αυτό που είπε η Στέλλα Άντλερ, η ηγετική φυσιογνωμία του αμερικάνικου θεάτρου: «Η λέξη θέατρο προέρχεται από τους Έλληνες».

 Έτσι για να νιώσουμε δικαιωμένοι , γιατί μόνο αυτό μας έμεινε.

«Το Πολιτικό Τέρας», του Nino Galeti

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Πρόκειται για μια παράσταση βασισμένη στο ανατρεπτικό έργο του Nino Galeti, που ξεκινά ως πολιτικό παραμύθι, αλλά εξελίσσεται σε ένα ιδιαίτερο πολιτικό θρίλερ, που δημιουργεί βάσιμες υποψίες, ότι αφορά τελικά στην πραγματικότητα ή έστω ότι περιέχει ψήγματα τρομακτικής αλήθειας.

Μια πολιτική μυθοπλασία, για την δεκαετία της κρίσης, 2005-2015 και τα πολιτικά δρώμενα, όπως τα είδε ένας υπερβατικός, γεμάτος περίεργες απορίες, άγνωστος συγγραφέας.

Το Πολιτικό Τέρας, με ένα πλατύ, ανθρώπινο χαμόγελο και με… μεγάλα οράματα, εμφανίζεται από το πουθενά για να σώσει την χώρα, να αλλάξει την Ευρώπη, τον κόσμο ολόκληρο κι ενδεχομένως -αν του το επιτρέπουμε- κι ολόκληρο το πλανητικό σύστημα.

Ταυτότητα παράστασης

Συγγραφέας: Nino Galeti

Σκηνοθεσία: Ηλίας Αλεξάνδρου

Παίζουν οι ηθοποιοί: Κωνσταντίνος Κωτσαδάμ (συνέντευξη εδώ) – Λευτέρης Τσάτσης- Χρυσοβαλάντης Κωστόπουλος- Σπύρος Ανδρέας Παπαδάτος – Δαυίδ Ιωαννίδης – Σωκράτης Υδραίος

Σκηνικά- Κοστούμια: Κων/νος Κωτσαδάμ.

Φωτισμός- Μουσική: Ηλίας Αλεξάνδρου

Βοηθοί σκηνοθέτη: Δαυίδ Ιωαννίδης- Σωκράτης Υδραίος

Φωτο Αριάνογλου

 

Θέατρο Παραμυθίας

Κεραμεικός. (οδός Παραμυθίας 27 τηλ. 2103457904)

Πέμπτη-Παρασκευή: 21.00 Κυριακή 19.00

Διάρκεια παράστασης: 110’ με διάλειμμα

Παραστάσεις: έως 19Απριλίου 2019

Τιμές εισιτηρίων: Προπώληση € 12 Ταμείο € 15

Φοιτητικό-ΑΜΕΑ-Άνω των 65 και άνεργοι: € 10

Προπώληση: viva.gr

FB σελίδα: ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΕΡΑΣ

«Ο Τζόνι Πήρε τ’ Όπλο του» στο θέατρο Altera Pars (Χορηγός Επικοινωνίας InTownPost.com)

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Στο αντιπολεμικό αριστούργημα του Ντάλτον Τράμπο «Ο Τζόνι πήρε τ’ όπλο του» που γράφτηκε το 1939 και μεταφέρθηκε από τον ίδιο στον κινηματογράφο το 1971, βασίζεται ο θεατρικός μονόλογος που υπογράφει η Σοφία Αδαμίδου και παρουσιάζεται από τις 5 Απριλίου 2019, στο θέατρο Altera Pars, με τον Τάσο Ιορδανίδη στον ομώνυμο ρόλο.

«Πρόκειται για ένα τραγικά επίκαιρο έργο που συγκλονίζει με τη δύναμη και την αμεσότητά του» «Ένα έργο γροθιά στο στομάχι. Ένα έργο που θέτει όλους μας απέναντι στην ευθύνη όπως την ορίζει ο Καζαντζάκης “Ν΄ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω”» (Σοφία Αδαμίδου) 

Σοφία Αδαμιδου

Ο Τάσος Ιορδανίδης σε έναν αντιπολεμικό μονόλογο.

Τάσος Ιορδανίδης
Θάλεια Μάτικα

«Ο Τζόνι πήρε το όπλο του», μια αμείλικτη κριτική στον μιλιταρισμό και τον πόλεμο, κέρδισε το Εθνικό Βραβείο Βιβλίου των ΗΠΑ, ενώ η ταινία, που σκηνοθέτησε ο συγγραφέας, πήρε το Διεθνές Βραβείο του Κινηματογραφικού Φεστιβάλ Καννών.

Ο Τζο, ένας νεαρός Αμερικανός στρατιώτης, τραυματίζεται φρικτά κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου από μια οβίδα. Ακρωτηριασμένος στα χέρια και τα πόδια, χωρίς όραση και ακοή, με διαλυμένο πρόσωπο και, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των γιατρών, με κατεστραμμένο εγκέφαλο, μεταφέρεται στο νοσοκομείο, με την προοπτική να χρησιμοποιηθεί ως πειραματόζωο.

Ωστόσο, ο Τζο, καταδικασμένος σε μια ολοκληρωτική σιωπή, αρχίζει ξαφνικά να σκέφτεται, να αισθάνεται, να ονειρεύεται και να θυμάται, διαψεύδοντας τις εκτιμήσεις της επιστήμης.

Ο Τάσος Ιορδανίδης θα αναμετρηθεί με τον συγκεκριμένο μονόλογο ακολουθώντας τις σκηνοθετικές οδηγίες της Θάλειας Ματίκα, η οποία σημειώνει:

«Ο Τζο, όπως κάθε άνθρωπος, το μόνο που ήθελε ήταν να ζήσει. Γεννήθηκε και μεγάλωσε σε μια όμορφη χώρα. Δεν έχει σημασία σε ποιά. Όλες οι χώρες είναι όμορφες. Ο πόλεμος όμως ακύρωσε τη ζωή του. Δεν ήταν δικός του αυτός ο πόλεμος. Ποτέ δεν έμαθε κι ούτε θα μάθει για ποιο λόγο πραγματικά έγινε αυτός ο πόλεμος, για ποιο λόγο γίνονται οι πόλεμοι. Το μόνο που νιώθει είναι το αίμα του να χτυπάει στα μηνίγγια του. Αλλά δεν πονάει. Είναι ένας ζωντανός που είναι νεκρός. Ένας νεκρός που είναι ζωντανός. Μπορεί να μην έχει ούτε πόδια, ούτε χέρια, ούτε ακοή, ούτε φωνή, να μην έχει πρόσωπο, να είναι ένα κομμάτι κρέας που το τρέφουν με σωληνάκια, αλλά χτυπάει η καρδιά του και το κυριότερο σκέφτεται. Έχει μνήμη. Θυμάται, σκέφτεται, θυμώνει, επιθυμεί, παλεύει για επικοινωνία. Δεν θέλει να συνεχίσει να ζει κάτω από αυτές τις συνθήκες αν δεν μπορεί να είναι χρήσιμος για τον άνθρωπο. Αναζητά ευήκοα ώτα. Αλλά μάταια. Η αντιπολεμική φωνή του γίνεται μια φωνή βοώντος εν τη ερήμω».

Ο Τζέιμς Ντάλτον Τράμπο, γεννήθηκε στο Μοντρόουζ του Κολοράντο στις 9 Δεκεμβρίου του 1905. Στα μέσα της δεκαετίας του ’30 προσλήφθηκε στη Warner Bros, για να διαβάζει σενάρια πριν την τελική έγκρισή τους και το 1937 προήχθη σε σεναριογράφο. Το 1940 έλαβε την πρώτη υποψηφιότητα για Όσκαρ, για το διασκευασμένο σενάριο της ταινίας «Kitty Foyle» (Το δράμα μιας γυναίκας – 1940), σε σκηνοθεσία του Sam Wood.

Το 1947 κλήθηκε στο Κογκρέσο για να καταθέσει ενώπιον της Επιτροπής Αντιαμερικανικών Δραστηριοτήτων. Μαζί με εννέα ακόμα σεναριογράφους και σκηνοθέτες, γνωστοί ως οι «Δέκα του Χόλιγουντ», ο Τράμπο παρουσιάστηκε αλλά αρνήθηκε να καταθέσει, υποστηρίζοντας ότι τέτοιες διαδικασίες καταστρατηγούσαν τη συνταγματικά κατοχυρωμένη ελευθερία συνείδησης.

Οι «Δέκα» απολύθηκαν αμέσως από τις εργασίες τους, και διαγράφηκαν από το Screen Writers Guild, το οποίο σήμαινε πως δεν θα μπορούσαν να εργαστούν ξανά στο Χόλιγουντ. Ο Τράμπο φυκακίστηκε για 11 μήνες. Για τα επόμενα δεκατρία χρόνια, όλα τα μεγάλα στούντιο του Χόλιγουντ αρνούνται να προσλάβουν τον Τράμπο, από φόβο μήπως συνδεθούν με τις ριζοσπαστικές πολιτικές του αντιλήψεις.

Αυτοεξορίζεται στο Μεξικό όπου έζησε περίπου μια δεκαετία γράφοντας σενάρια για την εταιρεία King Brothers Productions και υπογράφοντας με ψευδώνυμο. Μια από αυτές τις ταινίες, το «The Brave One» του χαρίζει το πρώτο του Όσκαρ για πρωτότυπο σενάριο το 1957. Στην απονομή, κανένας… Ρόμπερτ Ριτς δεν εμφανίζεται για να το παραλάβει και ο Τύπος οργιάζει.

Από τη στιγμή που αποκαλύπτεται ότι το όνομα ανήκει σε μικρό ανιψιό του παραγωγού του φιλμ, οι δημοσιογράφοι και η φανατική αντικομμουνίστρια Χέντα Χόπερ, ξεκινούν κούρσα αναζήτησης του πραγματικού σεναριογράφου της ταινίας. Στο Χόλιγουντ είναι πια κοινό μυστικό πως οι διωγμένοι δημιουργοί έχουν αρχίσει να δουλεύουν με ψευδώνυμα.

Με την υποχώρηση του Μακαρθισμού και της Μαύρης Λίστας, ο Τράμπο επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες και ξανάπιασε δουλειά σε υπερπαραγωγές όπως ο «Σπάρτακος» (Spartacus – 1960) του Stanley Kubrick και ο «Πεταλούδας» (Papillon – 1973) του Franklin J. Schaffner. Το 1971 πραγματοποίησε και το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, μεταφέροντας στην μεγάλη οθόνη το ομώνυμο βιβλίο του: «Ο Τζόνι πήρε το όπλο του».

Στην καριέρα του κέρδισε δυο Όσκαρ, για το φιλμ The Brave One του 1956, σε σκηνοθεσία του Irving Rapper και ένα για το έργο Roman Holiday του 1953, σε σκηνοθεσία του William Wyler, το οποίο τελικά του απονεμήθηκε μετά θάνατον, αφού το είχε υπογράψει ο Ian McLellan Hunter. Πέθανε από καρδιακή προσβολή στο Λος Άντζελες στις 10 Σεπτεμβρίου του 1976.

Πρόσβαση στο θέατρο Altera Pars (Μεγ. Αλεξάνδρου  123, τηλ: 210 3410011)

Μετρό 
Το θέατρο  βρίσκεται σε απόσταση 300 μέτρων από το σταθμό «Κεραμεικός».

http://www.ametro.gr

Λεωφορεία 

Γραμμές 026, 027, 813, 836, 856, 865, Α16
Στάση “Σίδερα” (επί της Ιεράς Οδού)
http://www.oasa.gr

Χώροι στάθμευσης αυτοκινήτων

Στην οδό Τριπτολέμου και στην οδό Μεγάλου Αλεξάνδρου υπάρχουν κλειστά πάρκινγκ,σε απόσταση 70 μέτρων από το θέατρο,των οποίων η χρέωση είναι στα 5 ευρώ.

 

Χορηγός Επικοινωνίας

Συντελεστές:

Θεατρική διασκευή και απόδοση κειμένου: Σοφία Αδαμίδου

Σκηνοθεσία: Θάλεια Ματίκα

Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης

Σκηνογραφία-Κοστούμι: Ηλένια Δουλαδήρη

Μουσική: Τάσος Σωτηράκης

 Τζο:  Τάσος Ιορδανίδης.

Υπεύθυνη για την επικοινωνία: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου

Διάρκεια: 70’

Τιμές Εισιτηρίων: Γενική είσοδος: 12 €

Ισχύει η προνομιακή τιμή των 10 ευρώ για όποιον προβεί στην αγορά εισιτηρίου μέχρι και την παραμονή της πρεμιέρας. μέσω της viva.gr : https://www.viva.gr/tickets/theatre/theatro-altera-pars/o-tzoni-phre-to-oplo-tou/

Ημέρες Παραστάσεων και Ώρες Παραστάσεων:

 Τετάρτη έως και Κυριακή στις 21.00

Θέατρο Altera Pars 

Από τις 5 Απριλίου 2019

Μετά το Πάσχα:

Από τις 3 Μαΐου, μέχρι και τις 2 Ιουνίου 2019

κάθε Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή 

Ώρα έναρξης της παράστασης: 21:00

«Πήγαμε στον Τεχνοχώρο Cartel, που ήρθε ο «Άρης» και μας συγκλόνισε», γράφει η Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

Το πάθος για την τέχνη κάνει θαύματα!

Όμως «Για να γίνουν θαύματα, πρέπει να πιστεύουμε στα θαύματα». Αυτή ήταν η φιλοσοφία του Κάρολου Κουν , που ξεκίνησε να κάνει θέατρο για να πλουτίσει τον εαυτό του και το κοινό. Γι’ αυτό και 111 χρόνια από τη γέννησή του, μνημονεύεται μέχρι σήμερα ως ο κορυφαίος Έλληνας σκηνοθέτης.

Ο  πρωταγωνιστής Βασίλης Μπισμπίκης  με την ιδιότητα του σκηνοθέτη που έχει όραμα και το καταθέτει, ο Τάσος Σωτηράκης και όλοι οι συντελεστές της παράστασης «Άρης», ξεψάχνισαν  το συγκλονιστικό έργο της Σοφίας Αδαμίδου στάθηκαν στην ουσία και το απογείωσαν. 

Η παράσταση, που απέσπασε στα Κορφιάτικα το βραβείο Καλύτερος θεατρικός συγγραφέας «Αλέκος Σακελλάριος» (η Σοφία Αδαμίδου) και  καλύτερου μονολόγου (ο Τάσος Σωτηράκης ), παρουσιάζεται για δεύτερη χρονιά με αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού στον Τεχνοχώρο Cartel στη βιομηχανική περιοχή του Ελαιώνα .

Κυριολεκτικά γίνεται το αδιαχώρητο και στις δυο παραστάσεις του θεάτρου. Στη φετινή παραγωγή με το έργο του Στάινμπεκ  το «Άνθρωποι και ποντίκια»,  θα έχεις τύχη βουνό, αν εξασφαλίσεις εισιτήριο.

Σήμερα όμως, θα ασχοληθούμε με τον «Άρη»  της Σοφίας Αδαμίδου!

Η αυλαία ανοίγει.

Στην εποχή της βαθιάς ύφεσης ο Άρης Βελουχιώτης, που ποτέ δεν έφυγε από τη σκέψη μας και τις κουβέντες μας ξανάρχεται μ’ ένα φανάρι αναμμένο, καλεσμένος μιας ανάγκης.Της ανάγκης του «θέλω», της ανάγκης του «μπορώ», της ανάγκης του «εμείς».

Με το λεβέντικο βήμα του περιδιαβαίνει την Αθήνα τη νύχτα. Σπαράζει το μέσα του βλέποντας τους νεόπτωχους στα πεζοδρόμια και τα σημάδια της κρίσης που είναι εμφανή παντού. Επιστρέφει θλιμμένος στο κονάκι του. Κατεβάζει δυο γουλιές τσίπουρο, κράζει τη μητέρα του που της είχε τρομερή αδυναμία και μπροστά στη φωτογραφία της ομολογεί:

«Είχες δίκιο μάνα… Υπάρχω αλλά δεν ζω. Έχω φύγει, αλλά δεν έχω ησυχάσει, όπως όταν ήμουν στη ζωή δεν είχα ποτέ ησυχάσει», μονολογεί ο Άρης και καλεί τους συναγωνιστές του στη σκηνή για να κάνει την αυτοκριτική του για θέματα που πάντα τον τρώνε  ακόμα και στον κάτω κόσμο.

O Θανάσης Κλάρας όπως ήταν το πραγματικό όνομα του Άρη Βελουχιώτη, ιδρυτής του  ΕΛΑΣ και ηγετική μορφή του αντάρτικου σώματος του ΕΑΜ, αλλά και ένα από τα σημαντικότερα στελέχη του ΚΚΕ έρχεται σε ρήξη με το κόμμα μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας, καθώς αρνείται να παραδώσει τα όπλα και επιλέγει τον δρόμο της ένοπλης δράσης για τον πανελλήνιο πανεθνικό αγώνα για τη λευτεριά.

Η ερμηνεία του  Τάσου Σωτηράκη κορυφώνεται. Λες και είναι η μετενσάρκωση του Άρη Βελουχιώτη. Τόσο έχει μπει στο πετσί του ρόλου. Ολόιδιος. Πέρα από τα  εκφραστικά του μέσα, που τα έχει γυμνάσει όσο δεν γίνεται γι΄αυτό  αυτό το εγχείρημα, τον βοηθάει και ο σωματότυπός του.

Ο Άρης, το «παιδί της Λιάκουρας, σπαθί του Γερανοβουνιού κι αητός της Γκιώνας», αυτός που δεν «ήξερε μαθές από χαρτιά και μπερδεμένα λόγια» καταθέτει τις μνήμες του και οργίζεται, συντρίβεται, παραληρεί, μεθάει , χορεύει, σκίζει δημοσιεύματα εφημερίδων, καίει τις δηλώσεις μετανοίας που υπέγραψε από ανάγκη, αναρωτιέται αν έπραξε καλά κι αν ήταν πάντα με το μέρος του δίκιου, τα βάζει με όλους και με όλα,  ιππεύει ακατάπαυστα όπως στις παλιές καλές μέρες στα βουνά,  δεν λυγίζει ακόμη κι όταν το ΚΚΕ τον απομονώνει και συνεχίζει τον ένοπλο αγώνα για την ελευθερία και τη δικαιοσύνη.

Κι όταν ο κλοιός στενεύει για να μην δώσει σε κανέναν τη χαρά, ότι τον έπιασε ζωντανό δίνει τέλος στη ζωή του ως γνήσιος επαναστάτης. Οι σφαίρες του χτυπάνε την καρδιά των θεατών που δακρύζουν…

Το κατάμεστο θέατρο συνταράσσεται από τη μεγαλειώδη ερμηνεία του Τάσου Σωτηράκη.

Εμπνευσμένη η σκηνοθεσία του Βασίλη Μπισμπίκη ενός δημιουργού από τον οποίο πολλά θαύματα περιμένουμε. Η παράστασή του μας συνεπήρε.

Φώτισε την προσωπικότητα του Άρη και τα σκηνοθετικά του ευρήματα ιδιοφυή, όπως η παλιά τρίφυλλη ντουλάπα που χρησιμοποίησε κι έβγαλε από μέσα όλη την ιστορία του Άρη, τους τραγικούς εφιάλτες, τις φοβίες, ενώ τη χρησιμοποίησε για να προβάλει τα κινηματογραφικά ιστορικά ντοκουμέντα της εποχής, όταν  έδρασε αυτή η εμβληματική προσωπικότητα.

Κατά το θέατρο εν θεάτρω, θα μου επιτραπεί να χαρακτηρίσω αυτό το μέρος κινηματογράφος εν θεάτρω.

Το φινάλε συνταρακτικό. Ο Τάσος Σωτηράκης παρακαλεί τον σκηνοθέτη να χαμηλώσει την ένταση της μουσικής. Τα έχει δώσει όλα. Ζητάει συγγνώμη από τους θεατές. Βγάζει το κοστούμι του Άρη, χτυπάει το στήθος του και φοράει  ένα ti-sirt με την στάμπα του rock συγκροτήματος AC/DC .

Δηλώνει, ότι δεν είναι ο Άρης, ενώ ο ηθοποιός Θοδωρής Τσουανάτος και ο μικρός Πέτρος Φλωράκης, που δάνεισαν τις φωνές στην παράσταση, ορκίζονται πως τον είδαν.

Πέφτει το θέατρο από το χειροκρότημα.

Και για να μην αδικήσουμε τους άλλους συντελεστές οφείλουμε να τους αναφέρουμε, γιατί συνέβαλαν σε αυτή την ανεπανάληπτη την επιτυχία.

Σκηνικά – κοστούμια: Ομάδα Cartel.

Μουσική: Villagers of Ioannina City (VIC).

Το τραγούδι «Αρη μου», σε στίχους Αγλαϊας Κλάρα, μελοποίησε και ερμηνεύει η Ερωφίλη. Το μουσικό κομμάτι της έναρξης και του τέλους είναι του Βασίλη Καραγιάννη.

Κινησιολογία: Αγγέλα Πατσέλη

Φωτισμοί: Λάμπρος Παπούλιας.

Σίγουρα η Σοφία Αδαμίδου θα είναι πολύ ευτυχισμένη για αυτή τη μεταφορά του έργου της.

Ο Βασίλης Μπισμπίκης, κυριολεκτικά εργάτης της τέχνης του θεάτρου, τρέχει να προλάβει για να αλλάξει το σκηνικό για την επόμενη παράσταση και δέχεται τις φιλοφρονήσεις των απλών ανθρώπων που έφυγαν συγκινημένοι.

«Rock Story»: ένα έργο της Λείας Βιτάλη, εμπνευσμένο από τον Παύλο Σιδηρόπουλο (Χορηγός Επικοινωνίας InTownPost.com)

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Το ροκ είναι επιλογή ζωής. Ενίοτε και θανάτου.

Ο Λέο, ο κεντρικός ήρωας οδεύει  από την απόλυτη ελευθερία και τον ασυμβίβαστο έρωτα στην αυτοκαταστροφή.

Οικογενειακό περιβάλλον, χημικές ουσίες, μουσικές, έρωτας και στο κέντρο ένας νέος άνδρας που ανυπομονεί να φθάσει στην κορυφή.

 Ελλάδα του 80.  Μια ροκ συναυλία. Ο ήρωας θα ξεπεράσει  τα όρια και θα αφήσει την τελευταία του πνοή πάνω στη σκηνή. Ποιος είναι; Τι ζητούσε από τη ζωή και πώς έφτασε εκεί; Στα τρία λεπτά που μεσολαβούν από τη ζωή στον θάνατο περνάει από μπροστά του όλη του η ζωή σαν ταινία του σινεμά. 

 ‘Ενα έργο γραμμένο με συγκίνηση και χιούμορ που αναζητά τα αίτια πίσω από τον πρόωρο θάνατο ενός ροκ ειδώλου. 

Για το «Rock Story», γράφει η συγγραφέας Λεία Βιτάλη (συνέντευξη εδώ):

«Το Rock Story είναι εμπνευσμένο από τον Παύλο Σιδηρόπουλο. Ο Παύλος είναι θρύλος. Δεν θα τελειώσει ποτέ. Και τώρα είναι ίσως ακόμη πιο σύγχρονος. Υπήρξε ένας επαναστάτης στην εποχή του, έφερε το νέο και το εξελλήνισε στη μουσική σκηνή κι ας μη γινόταν αποδεκτό το ροκ στην εποχή του ως πολύ αντιδραστικό. Ήταν ο μεγάλος ονειροπόλος που το σύστημα τον απέρριπτε και τον κέρδισαν οι ουσίες.

Όταν άρχισα να σχεδιάζω στο μυαλό μου το Rock Story, πίστευα ότι θα έγραφα την ιστορία ενός ροκ σταρ. Έβλεπα μπροστά μου την εικόνα ενός νέου ανθρώπου να τα δίνει όλα πάνω στη σκηνή. Να πηγαίνει κόντρα στο ρεύμα. Να αναζητά την απόλυτη ελευθερία. Να ονειρεύεται την επανάσταση. Και τον αυθεντικό έρωτα. Γιατί αυτό είναι το ροκ. Όχι απλώς μια μουσική αλλά στάση ζωής. Τουλάχιστον για τη δική μου «αμαρτωλή» γενιά.

Όμως το Rock Story ήταν για μένα και αφορμή να μιλήσω και για κάτι άλλο που με έκαιγε. Το Rock Story, πιστεύω, είναι τελικά κάτι πιο πολύπλευρο από τη μαγεία του ροκ. Γράφοντας άρχισαν να ξεπετάγονται εικόνες οικογενειακής «ευtυχίας» (!) που σφράγισαν τον Λεό, τον ήρωα του έργου. Εμφανίστηκαν εικόνες δρόμου μέσα σε πλήθος που κυνηγιόταν από τανκς, ύστερα απελπισμένοι έρωτες που έσβηναν σε θαλασσοδαρμένες ακρογιαλιές… Ένας αληθινός κατακλυσμός από εικόνες, αισθήσεις, συναισθήματα, οδύνη, φόβο και πάθος. Μια συνεχής πάλη για το σπάσιμο του κατεστημένου που έχει αποδείξει ότι αποκλείει την ευτυχία του ανθρώπου. Αλλά το Rock Story μπορεί να κρύβει και άλλα μυστικά…

Στην πραγματικότητά μας η εποχή του ροκ είναι η εποχή της νιότης μας, της ιδεολογίας, της επανάστασης, των ψευδαισθήσεων. Μια αγαπημένη εποχή που την κουβαλάμε μέσα μας όσοι τη ζήσαμε. Συγχρόνως όμως το «Rock Story» είναι ένα βαθύτατα ψυχολογικό έργο που αναφέρεται στις ανθρωποφαγικές σχέσεις μέσα στην ταλαιπωρημένη από κάθε είδους προβλήματα Ελληνική οικογένεια όπου η βία, κρυφή και φανερή, βιάζει σε πάρα πολλές περιπτώσεις την προσωπικότητα των νεαρότερων μελών της σπρώχνοντάς τους στα άκρα.

Για μένα εντέλει το Rock Story  είναι μια ξέφρενη πορεία από την απόλυτη ελευθερία και τον ασυμβίβαστο έρωτα στην μετωπική σύγκρουση με τον θάνατο. Με όχημα το σώμα του ήρωά, το όνειρο και τη ροκ μουσική.»   

«Είναι πλέον κοινώς παραδεκτό ότι το Rock δεν είναι μόνο μουσική, αλλά και τρόπος ζωής. Ήταν η απάντηση στον καθωσπρεπισμό. Ένα κίνημα που εκφράστηκε μέσα από τη μουσική, αλλά ταυτόχρονα ήθελε να σπάσει τα δεσμά των κανόνων της καθημερινής ζωής. Τα «πρέπει» μιας κοινωνίας που κατακτούσε την ευμάρεια βρήκαν τον αντίλογο τους.

Οι γενιές κυρίως του ΄60 και του ΄70 αναζήτησαν τα μονοπάτια ενός είδους κοινωνικής απελευθέρωσης. Αναζήτησαν μια ψυχαναλυτική ελευθερία. Απασφάλισαν με κάποιον τρόπο το υποσυνείδητο, αρνούμενοι να το καταπιέζουν. 

Οι ανοιχτές δυτικές κοινωνίες πολύ γρήγορα αποδέχτηκαν την αντιλογία των νέων και από τη δεκαετία του ΄80 το Rock έγινε πλέον mainstream. Αλλά το Rock, παρ’ όλη την ενσωμάτωση, παραμένει το σύμβολο του αντικομφορμισμού. Και χαρακτηρίζει όσους δεν βολεύονται με τα τετριμμένα και αναζητούν το νόημα σε πιο δύσβατες διαδρομές.

Το έργο της Λείας Βιτάλη επιδιώκει να εξερευνήσει αυτόν τον κόσμο, τον κόσμο του Rock. Είναι εμπνευσμένο από την προσωπικότητα του Παύλου Σιδηρόπουλου που ήταν το κατ’ εξοχήν rock symbol της δεκαετίας του ΄80. Αλλά το έργο δεν αποθεώνει το σύμβολο, ψάχνει τον ίδιο τον άνθρωπο.

Μέσα από γεγονότα, συγκρούσεις, πίκρες και χαρές. Μέσα από μια απλή ιστορία. Το έργο αποκαλύπτει ότι ο αντικομφορμισμός δεν είναι μια ξένοιαστη λεωφόρος, αλλά ένα στοίχημα που χάνεται και κερδίζεται την κάθε στιγμή. Κι ότι η καθημερινή αντίσταση στη συνηθισμένη καθημερινότητα είναι μια περιπέτεια. Ένα βάρος που πότε μπορείς και το σηκώνεις και πότε υπερισχύει της δικής σου αντοχής.

Το έργο εστιάζει και στο βασικό τοπίο της σύγκρουσης, που ήταν η οικογένεια. Την εποχή που το Rock εισέβαλε στη ζωή των νέων προκάλεσε μια έντονη ενδοοικογενειακή διαμάχη κι αυτό που σήμερα ονομάζουμε «σύγκρουση γενεών» με τίποτα δεν μοιάζει με τη φωτιά που ξεπήδησε από την εξέγερση του Rock.

Οι προηγούμενες γενιές που βγήκαν από την καταστροφή του τελευταίου μεγάλου πολέμου, προσπάθησαν μέσα από τα ερείπια να προσεγγίσουν την ευμάρεια. Την ήσυχη και τακτοποιημένη ζωή. Και κάπου εκεί ήρθε η ανήσυχη νεολαία του ΄60 και του ΄70 να ξεθεμελιώσει αυτές τις αρχές κι αυτές τις επιδιώξεις.

Η Λεία Βιτάλη στο έργο της ξεδιπλώνει την οικογένεια του εξεγερμένου. Και καταγράφει τις αγωνιώδεις στιγμές, όπου και οι δύο γενιές, δεν συγκρούονται μόνο, αλλά προσπαθούν να προσεγγίσουν η μία την άλλη. Προσπαθούν να καταλάβουν τι ακριβώς συμβαίνει.»

(Γιάννης Καραχισαρίδης- σκηνοθέτης)

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία: Γιάννης Καραχισαρίδης

Πρωταγωνιστούν : Αιμιλία Υψηλάντη,Γιώργος Ζιόβας, Βασίλης Παναγιωτίδης, Δήμητρα Βαμβακάρη, Έλια Βεργανελάκη

Σκηνικά Κοστούμια:Χριστίνα Κωστέα

Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη

Boηθός σκηνοθέτη: Νίκη Σπανού

Φωτογραφίες- Video art:Γιάννης Βολιώτης

Video παράστασης: Διονύσης Σιδηροκαστρίτης

Επικοινωνία του θεάτρου ΑΡΓΩ: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου

Ημέρες και Ώρες παραστάσεων

Δευτέρα:  21:00

Τρίτη:       21:00

Τετάρτη:  21:00

Τιμές Εισιτηρίων:

Γενική είσοδος:15 €

Μειωμένο:12 €

Προπώληση εισιτηρίωνviva.gr και στο ταμείο του θεάτρου.

Θέατρο «Αργώ»

 Ελευσινίων 15, Αθήνα
Στάση Μετρό Μεταξουργείο
Τηλέφωνο :  210 5201684 ||
www.argotheater.gr||https://www.facebook.com/argotheater||
https://instagram.com/argotheater
||

Από  την Κυριακή 24 Μαρτίου 

έως και τις 21 Απριλίου 2019

 κάθε Δευτέρα Τρίτη και Τετάρτη στις 21:00.

Από την Πέμπτη 2 έως 30 Μαΐου 2019

κάθε Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στις 21:00.

Η Όπερα «Blank-Out» του Michel van der Aa με 3D γυαλιά στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Ένα hightech θέαμα το οποίο αξιοποιεί τις νεωτερικές τεχνικές και την ιδιαίτερη μουσική, ώστε εικόνα και φυσική παρουσία να βρίσκονται σε τέλεια συνάφεια.

Το «Blank Out», που βλέπεται μόνο με ειδικά γυαλιά, είναι μια όπερα για σοπράνο, βαρύτονο, χορωδία και ταινία 3D.

Επικεντρώνεται στο διάλογο ανάμεσα σε έναν άνδρα και τη μητέρα του και το λιμπρέτο είναι βασισμένο στο έργο και τη ζωή της νοτιοαφρικανής ποιήτριας Ingrid Jonker.

Πρόκειται για μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία, που πραγματεύεται τη μνήμη και τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι ανασυνθέτουν τις τραυματικές εμπειρίες της ζωής.
Μια συμπαραγωγή της Εθνικής Όπερας της Ολλανδίας, του Φεστιβάλ της Λουκέρνης και του Θεάτρου της Όπερας της Ρώμης.

Ο Μιχέλ βαν ντερ Αα (Michel van der Aa) γεννήθηκε στις 10 Μαρτίου 1970 στο Ος της Ολλανδίας και είναι συνθέτης της σύγχρονης κλασικής μουσικής. Αρχικά σπούδασε ηχοληψία στο Βασιλικό Ωδείο της Χάγης και κατόπιν σύνθεση με τους Diderik Wagenaar , Gilius van Bergeijk και Louis Andriessen.

Ολοκλήρωσε τις κινηματογραφικές του σπουδές στην Ακαδημία Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης το 2002 και το 2007 συμμετείχε στο εντατικό μάθημα σκηνοθεσίας του εργαστηρίου του Lincoln Center for the Performing Arts.

Η μουσική του Μιχέλ βαν ντερ Αα παρουσιάστηκε στο κοινό από ανεγνωρισμένα, διεθνώς, μουσικά σύνολα και ορχήστρες, όπως: την Asko – Schönberg Ensemble, την Freiburger Barockorchester , την Ensemble Modern, Royal Concertgebouw Orchestra, την Συμφωνική Ορχήστρα της Μελβούρνης, την Mozarteum Ορχήστρα του Σάλτσμπουργκ, τους Ensemble Nomad του Τόκιο, τους Continuum Ensemble του Τορόντο, την SWR Ορχήστρα Μπάντεν-Μπάντεν & Freiburg, την Ορχήστρα του ολλανδικού ραδιοφώνου, την Συμφωνική Ορχήστρα Norrköping της Σουηδίας και το Ensemble Helsinki Avanti.

Σκηνοθέτησε την τηλεοπτική παραγωγή «One» για την ολλανδική εθνική ραδιοτηλεοπτική εταιρεία NPS και την μικρή μήκους ταινία «The Passage», ενώ συνεργάστηκε με χορογράφους, όπως ο Kazuko Hirabayashi, ο Philippe Blanchard, ο Ben Wright και η Annabelle Lopez Ochoa.

Στα θεατρικά μουσικά έργα του του Μιχέλ βαν ντερ Αα στο είδος της «champer opera» (όπερες που γράφονται για μικρά μουσικά σχήματα και όχι για ολοκληρωμένες ορχήστρες), όπως είναι και το «Blank-Out» συνδυάζει την λυρική μουσική με τον κινηματογράφο.

Μιχέλ βαν ντερ Αα

Χορηγός: 

 

Σύνθεση, σκηνοθεσία: Michel van der Aa
Σχεδιασμός φωτισμών: Floriaan Ganzevoort
Δραματουργία: Sophie Motley

Πρωταγωνιστούν:

Katherine Manley (επί σκηνής)
Roderick Williams (στην ταινία)
Nederlands Kamerkoor (στην ταινία)

Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη

Παραστάσεις:

30 & 31 Μαρτίου 2019

Ώρα: 20:00

Τιμές:

Φοιτητές, νέοι, άνεργοι, ΑμεΑ, 65+, πολύτεκνοι: € 8

Ζώνη Ε: € 11

Ζώνη Δ: € 17

Ζώνη Γ: € 24

Ζώνη Β: € 29

Ζώνη Α: € 34
Διακεκριμένη Ζώνη: € 40

Αγορά Εισιτηρίων Online

Ο «Άρης»: δεύτερος χρόνος επιτυχίας στον Τεχνοχώρο Cartel

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Το έργο «Άρης» με τον Τάσο Σωτηράκη, βασίζεται στη ζωή και τους αγώνες του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ, του  Άρη Βελουχιώτη, του ανθρώπου που ταυτίστηκε με τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα ενάντια στη γερμανοϊταλική κατοχή, παρουσιάζεται για δεύτερη χρονιά με αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού.

Ο Αρης, το «παιδί της Λιάκουρας, σπαθί του Γερανοβουνιού κι αητός της Γκιώνας», αυτός που δεν «ήξερε μαθές από χαρτιά και μπερδεμένα λόγια», αυτός που «με το σπαθί του γύρναγε του κόσμου τις σελίδες και διάβαζε ολόισια την καρδιά χωρίς πολλά τερτίπια μ’ ένα ΝΑΙ, μ’ ένα ΟΧΙ», χρόνια φυλαγμένος στις καρδιές μας, στη σκέψη και στις συζητήσεις μας, «έρχεται» μ’ ένα φανάρι αναμμένο, καλεσμένος μιας ανάγκης.

Της ανάγκης του «θέλω», της ανάγκης του «μπορώ», της ανάγκης του «εμείς».

Η παράσταση απέσπασε στα Κορφιάτικα βραβεία, το βραβείο Καλύτερος θεατρικός συγγραφέας «Αλέκος Σακελλάριος» (η Σοφία Αδαμίδου) και  καλύτερου μονολόγου «Χρύσα Σπηλιώτη» (ο Τάσος Σωτηράκης).

2ος χρόνος επιτυχίας

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία: Βασίλης Μπισμπίκης (συνέντευξη εδώ)

Στον ρόλο του Άρη ο Τάσος Σωτηράκης

Συγγραφέας Σοφία Αδαμίδου (συνέντευξη εδώ)

Ο ηθοποιός Θοδωρής Τσουανάτος και ο μικρός Πέτρος Φλωράκης «έδωσαν» τις φωνές τους.

Σκηνικά – κοστούμια: Ομάδα Cartel.

Μουσική: Villagers of Ioannina City (VIC). Το τραγούδι «Αρη μου», σε στίχους Αγλαϊας Κλάρα, μελοποίησε και ερμηνεύει η Ερωφίλη. Το μουσικό κομμάτι της έναρξης και του τέλους είναι του Βασίλη Καραγιάννη.

Κινησιολογία: Αγγέλα Πατσέλη

Φωτισμοί: Λάμπρος Παπούλιας

Επιμέλεια video: Ηλίας Φλωράκης

Ειδικά Εφέ: Προκόπης Βλασερός

Φωτογραφίες: Δήμητρα Ψυχογυιού

Σκίτσο αφίσας: Γιώργος Γούσης

Σχεδιασμός αφίσας: Νικολέτα Διολή

Εκτέλεση Παραγωγής: Φαίη Τζήμα

 Παραστάσεις:

Τετάρτη, Σάββατο και Κυριακή στις 19:00.

 Τιμές εισιτηρίων:

Γενική είσοδος: 12 ευρώ

Μειωμένο:            8 ευρώ

Ανέργων- ΑμΕΑ:  5 ευρώ

Προπώληση εισιτηρίων:

https://www.viva.gr/tickets/theatre/cartel-texnoxwros/aris/

Και στο ταμείο του Τεχνοχώρου Cartel 

Τόπος:

Τεχνοχώρος Cartel (Μικέλη 4 & Αγ. Άννης Βοτανικός -Στάση μετρό Ελαιώνας-

τηλ. 693 989 8258)

Facebook page: https://www.facebook.com/CartelTexnoxoros

Website: http://www.carteltexnoxoros.com

«Υπόγειο» του Ζουζέπ Μαρία Μπενέτ Ι Ζουρνέτ στο θέατρο Olvio

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Μια τυχαία συνάντηση, μια απρόσμενη εξέλιξη. Παιχνίδια ρόλων που μπερδεὐτηκαν, όρια που ξεπεράστηκαν, ένας αναμενόμενος θάνατος. Αγάπη, μίσος κι ένας αναπάντεχος κύκλος ζωής

Μια τυχαία συνάντηση δυο ανδρών σε ένα σπίτι. Iσόγειο , δύο όροφοι και υπόγειο. Ένα άχρονο – διαχρονικό αλλά και παράλογο ψυχολογικό θρίλερ.

Ο συγγραφέας Ζουζέπ Μαρία Μπενέτ Ι Ζουρνέτ γεννήθηκε στη Βαρκελώνη το 1940.  Τα θέματά του αντανακλούν τον προβληματισμό για την πατρίδα του, τη δυτική κοινωνία και το σύστημά της αλλά και τον άνθρωπο και τον εσωτερικό χαώδη κόσμο του, αναμιγνύοντας στοιχεία ιστορικά και φανταστικά.

Έχει γράψει περισσότερα από 40 θεατρικά έργα, πολλά από τα οποία έχουν βραβευτεί και μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και είναι ένας από τους γνωστότερους και πιο επιτυχημένους τηλεοπτικούς σεναριογράφους της Ισπανίας.

Το Έργο:

Η φαινομενικά τυχαία συνάντηση δύο ανδρών είναι η αφορμή για μια ασυνήθιστη αναμέτρηση μεταξύ τους. Ο αρχικά πολιτισμένος αλλά και λίγο παράδοξος διάλογος, γρήγορα παίρνει απρόσμενη διάσταση και σιγά σιγά αποκαλύπτουν ο ένας στον άλλο τα βαθύτερα ένστικτά τους. Όλα όσα κρύβουν ακόμη και από τον ίδιο τους τον εαυτό, βρίσκουν τρόπο να βγουν στην επιφάνεια και οι ρόλοι θύτη και θύματος, εναλλάσσονται εν αγνοία τους.

Η επώδυνη κατάδυση στην ανθρώπινη ψυχή και η αναγνώριση των κρυφών ενστίκτων, είναι διαδικασία απαιτητική και χρονοβόρα κατά την οποία ο καθένας επιλέγει μέχρι που αντέχει να φτάσει και ανάλογα με τα βιώματά του είναι υπεύθυνος για το τέρας που μεγαλώνει  -ή όχι- μέσα του.

Η κατάβαση στο «Υπόγειο» μπορεί να είναι λύτρωση, κάθαρση, εξιλέωση ή ακόμη και εγκλωβισμός.

Το έργο είναι γραμμένο με αφαιρετικό τρόπο και δεν έχει χρόνο και τόπο. Είναι άχρονο- διαχρονικό, ξεκάθαρα συμβολικό, δίνοντας με τον τρόπο αυτό «χώρο» στις ανθρώπινες σχέσεις. Σχέσεις γονεϊκές, σχέσεις εξουσίας, σχέσεις μεταξύ αγνώστων, φίλων, εραστών αλλά κυρίως η σχέση με τον εαυτό μας. Θετικά και αρνητικά συναισθήματα, δυσφορία, αγάπη, μίσος, παιχνίδια ρόλων  συνθέτουν ένα σκηνικό τοπίο που δεν διαφέρει σε τίποτα από τον αναπάντεχο κύκλο ζωής του ανθρώπου.

Συντελεστές:

Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ

Σκηνοθεσία: Νατάσα Παπαμιχαήλ (συνέντευξη εδώ)

Παίζουν (με σειρά εμφάνισης): Χριστόδουλος Στυλιανού, Δημήτρης Μαύρος, Νατάσα Παπαμιχαήλ

Φωτισμοί: Νίκος Βούλγαρης

Βοηθός Σκηνοθέτη: Καλλιόπη Καραμάνη

Σκηνικά – Κοστούμια: Βαγγέλης Ζιλέλης

Φωτογραφίες: Γιάννης Πρίφτης

Ποίημα: Μάγια Κολτσίδα 

Επικοινωνία: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου

 Ημέρες και Ώρες Παραστάσεων:

Κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 21:30

 Διάρκεια: 85 λεπτά χωρίς διάλειμμα

 Τιμές Εισιτηρίων:

Γενική είσοδος στο ταμείο: 13€

Μειωμένο: 11€

Προπώληση Εισιτηρίων:

Viva.gr : Από 8€

Θέατρο OLVIO

Ιερά Οδός 67 & Φαλαισίας 7, Βοτανικός, τηλ: 210 34 14 118

Ώρες κράτησης εισιτηρίων: 17:00- 21:00

W www.olviotheater.gr  |  Μ olvio.info@gmail.com  |  FB OLVIO.theater